zgjim brenda endrres

yjuhyy

Kur hapa syte kuptova se isha rrezuar perfundimisht ne kembet e saj. Perspektiva duket e larget prej atij niveli. Ndaj i humba asaj syve. Pervec dhimbjes qe ndjeja, nuk kisha ndonje arsye tjeter. Per nje vit te tere u enda pa u ndalur. Natyra me thithi me endje, me zhduku. Kisha nevoje per kete. A ndoshta faqja e dheut kishte etje! Eca gjithe naten e kur u lodha, u shtriva mbi dhe. Erresire e madhe. Qielli nuk u fsheh nder peme, por s’kishte asnje yll ne qiell. Asnje te vetem. Ne mengjes kisha ftohte. Gishterinjte e kembeve me ishin enjtur. I ftohti me zgjoi. Eca. Ngjita rrjedhen e nje lumi. Nga vinte e ku shkonte ky lum? Disa orë më pas u gjenda ne kembet e nje ure. Nje ure fort e larte. Pushova pak. Kisha uri. Lumi me shoqeronte ne cdo hap, lodhjen nuk e kuptova, derisa pash gishterinjte e mi te gjakosur, nderkohe lumi ishte zhdukur. Pellgje. Currilat e pare vinin nga nje shpelle. Naten e kalova aty. Lageshtire dhe zhurmues te padukshem, por fjeta ngrohte prane nje zjarri. Nuk pash asnje enderr. 

Te nesermen ne mesdite arrita mbi nje pllaje qe formonte bark krah kodrave perreth. Ne qiell shkelqenin rreze, tek tuk syte me zune ndonje shtepi te rrethuar me gardh me dritare te medha, me dyer te medha dhe ne mes te tyre me nje poç te madh sa dielli. Ecja dhe mendoja se nuk isha larg saj. Nje gjysem kohe. Nese do te kaloja permes asaj lugine atje tej, atehere rruga do te ishte dhe me e shkurter. Ajo çante permes maleve. Kush e kishte krijuar kete lugine ? C’kishte ne maje te maleve ?

Ne mbremje vone ndala hapin ne shpatull te nje kodrine qe zbriste embel prej maleve. Toka ishte e bute, e ngjita lehtesisht. Ktheva koken pas, dhe pash tutje, larg, ndertesa qe tymosnin. Cili ishte ky vend? Nuk doja te kthehesha. Asnje deshire.  Per me teper te nesermen duhet te isha me I fuqishem, kurajo s’do te mjaftonte per te ngjitur ate qafe mali. Gjume nuk kisha, por ne mengjes u zgjova. Dhe sikur te mos me kujtohej ku isha, veshtrova perreth. Lart. Qafa e malit ishte me e veshtire se çe kisha parashikuar. A ndoshta isha shume i lodhur? A ndoshta shume I paduruar, per ta pare serish ate? Ngjitje e veshtire, siperfaqje e lemuar, rreshqitje. A mundet natyra te ndal njeriun? Kur mberrita ne maje, ishte nate, me merrej fryma, por ndjeva nje ngazellim te pazakonte. E njihja kete panorame. Buzeqesha. Pas mijera kohesh une buzeqesha. Atje ne maje, mbi buze ishin qepur yje. I mblodha me buzet e mia. Ajo u zgjua. Me veshtroi me sy te habitur. « U ktheve i dashur? » 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).