Të flakur në Mesjetë

Të flakur në Mesjetë
Arbër Zaimi

Nga përkufizimi më klasik i forcave politike (partive apo organizatave), dihet se këto janë grumbullime vullnetarësh rreth kauzave e programeve politike të caktuara. Kështu ka qenë që në krye të kohës politike, që në organizimet e para të këtij lloji të dëshmuara në kulturat antike që lanë dokumente të shkruara.

Bashkë me evoluimin e qytetërimit përgjatë historisë, natyrisht që ka evoluuar dhe mënyra e të bërit politikë, organizimi, mjetet e përdorura, por edhe vetë kauzat politike kanë ndryshuar, si nga forma ashtu edhe nga përmbajtja. Zhvillimi historik, edhe pse ka ndjekur kryesisht një vijë dialektike, duke u zhvilluar mes kontradiktave trekëndore që garantonin përparimin nëpërmjet kritikës (dhe kundërshtimit), ka pasur raste që ka shënuar edhe regres, apo anakronizëm. Këto të fundit i përshtaten një përshkrimi të shkurtër të politikës shqiptare, që shekullin e njëzetenjë e filloi njësoj si të njëzetin, zhytur në një feudalizëm të jashtëkohshëm, që jashtë korrektesës, mund ta quajmë dhe barbar. Pse ndodh kjo?

Të pasionuarve pas historisë së Mesjetës (që në Shqipëri nuk duhet të jenë pak po të llogarisësh faktin që bestsellerët më të mirë janë libra që stërhollojnë në mënyrë thuajse shkencore etimologjira e historira Pellazgësh, Ilirësh e Arbrish) ka mundësi të kenë parë edhe perlat e kinemasë britanike të drejtuara nga Lorens Olivjeri, Riçardin e Tretë apo Henrin e Pestë, apo kryeveprat e Sergej Ajzenshtajnit, Aleksandër Njevskin dhe Ivanin e Tmerrshëm. Të katër filmat që ngjarjet i kanë të vendosura në Mesjetë, në fakt janë shfaqje të pastra politike, metafora që u zgjodhën pikërisht pse i përshtateshin kontekstit konfliktual të kohës që u prodhuan (gjatë Luftës së Dytë Botërore, e në kulm të luftës së ftohtë). Titulli i të katër filmave tregon shumë për ta, se në fakt te të katër filmat ngjarja zhvillohet rreth personazheve eponimikë, katër burrave të shteteve mesjetare, përqark të cilëve vërtiten tragjedi, heroizma, dashuri e tradhti, duke krijuar një ambient të përshtatshëm për epizëm. Natyrisht që mes Sergej Ajzenshtajnit dhe Lorens Olivjerit ndryshimet janë të mëdha, dy regjisorët u përkisnin shkollave të ndryshme, kishin në dispozicion teknologji të ndryshme, dhe kërkesat politike, etike e estetike me të cilat u përballën në zhvillimin e veprës së tyre ishin gjithashtu të pangjashme. Por të katër filmat e tyre përshkruhen nga një lajtmotiv, nga një frazë-formulë klishe e stërpërsëritur që ka të bëjë me kauzën politike të personazhit kryesor.

Aleksandër Njevski, Riçardi i Tretë, Henri i Pestë apo Ivani i Tmerrshëm, edhe pse si personazhe janë shumë të ndryshëm, kanë diçka që i bashkon, të qenit mbretër, prijës politikë, dhe të jetuarit në komunitete e kulturë tipike feudale mesjetare. Për këtë arsye, kur i kërkojnë bindje e besnikëri fisnikëve e bujarëve, apo kur i kërkojnë sakrificë e mbështetje popullit, të katër mbretërit bëjnë ftesën solemne për t‘iu bashkangjitur kauzës së tyre. Kështu, Aleksandër Njevski ka si kauzë shpëtimin e Rusisë nga kalorësit teutonë, Riçardi i Tretë ka si kauzë fitoren pushtetit të brendshëm dhe supremacinë e fisit të Jorkut ndaj atij të Lankasterit, Henri i Pestë ka si kauzë pushtimin e Francës prej Anglisë, dhe Ivani i Tmerrshëm ka si kauzë bashkimin e Rusisë dhe mposhtjen e armiqve të brendshëm e të jashtëm. Historia ka dëshmuar (dhe regjisorët e dinin) që këto kauza u ngritën në politikë vetëm nga këta persona, nga karizma e tyre e nga rrethi i tyre i ngushtë shërbyes. Prandaj nëpër filma, kur i drejtojnë ftesën popullit e fisnikëve mbretërit të gjithë thonë (thuajse me të njëjtat fjalë) "Bashkohuni me kauzën time". Një kauzë që siç lind, ashtu edhe vdes, me rënien e me zhdukjen e këtyre figurave historike. Kjo është kultura mesjetare, ky është feudalizmi, sistemi që siç dihet pushtetin e merr prej së lartmi e sjell në formë piramidale të ushtruar deri në bazë, sistemi ku secili e di se kush është "shefi" i tij, "shefi i shefit" dhe "shefi i madh fare". Paradigma politike të zhvillimit, apo administrimit nuk mund të priten në këtë lloj ambienti, ku gjithçka është e paqëndrueshme dhe e varur nga humori e nga dispozicioni i "shefit" dukë, princ a mbret.

E çuditshme, por situata politike në Shqipëri nuk është shumë e ndryshme. Në vend që të ketë konflikt për zhvillim, ka konflikt për pushtet. Në vend që të ketë përballje tezash e kauzash programore, ka përballje individësh e kauzash individuale. Në vend që të ketë pjesëmarrje të gjerë e të interesuar të popullit nëpërmjet diskutimeve, informimit e shtrirjes në bazë të politikëbërjes ka militantizëm, shpërndarje të injorancës dhe propagandë agresive. Pse? Një përgjigje e thjeshtë do të qe t‘ia hidhnim fajin të kaluarës abstrakte, mënyrës se si na robëruan bizantinë, sllavë e turq, italianë, gjermanë e komunistë, se si nuk na lanë t‘i përjetonim fazat tona historike siç do të qenkësh dashur të ndodhte. Kjo përgjigje faktikisht është sa e thjeshtë aq edhe e pavlerë. Së pari, sepse dihet historikisht që pjesa më e madhe e shteteve të sotme europiane (apo ballkanike), historinë e kanë pasur po aq të ashpër, në mos më shumë gjakësore. E megjithatë, asnjë prej këtyre vendeve nuk është në kushtet tona. Së dyti, t‘i hedhësh fajin të kaluarës nuk ka asnjë vlerë, përderisa politikës njeriu i drejtohet për të gjetur zgjidhje për të ardhmen.

Gabimi nuk qëndron tutje në kohë apo në hapësirë, gabimi qëndron pikërisht këtu, te mënyra e organizimit politik në Shqipëri, te forma e tek esenca e tij. Që ky gabim të ndreqet, duhet të ndryshojnë në mënyrë radikale forcat e mëdha politike në vend. Politika duhet të rigrumbullohet rreth programeve, e duhet të largohen të gjithë liderët mesjetarë që vijojnë të snobojnë institucionet me gjithëpushtetshmërinë e tyre. Përplasja individuale e Ramës me Berishën nuk është veçse një luftë gjelash, një ndeshje nga e cila varet e ardhmja e vendit. Por nuk arrin të jetë ndeshje alternativash, apo opsionesh.

E dimë që boshti i PD-së është Berisha dhe kauza e tij "antikomuniste", i cili së fundmi ka marrë përsipër kauzën nacionaliste (në reminishencë të Skënderbeut), ndërsa boshti i PS-së është Edi Rama me kauzën e tij "antiberishiane". Asnjëra prej partive nuk ka guxuar të ketë një kauzë të zhvillimit shoqëror e politik, një kauzë që të premtojë krijimin e një ekonomie funksionale të tregut, garancinë e konkurrencës, regjimin e zbutur të taksave (për të djathtët) apo ruajtjen e ekuilibrave shoqërorë, të drejtat e njeriut dhe taksat progresive (për të majtët). Në fakt, të dyja partitë nuk bëjnë dallime programore, janë catch all, të gatshme për të pranuar çfarëdolloj njeriu, me çfarëdolloj formimi apo bindje, mjaft që të jetë gati t‘i përulet feudalit, carit të demokratëve apo khanit të socialistëve.

Kjo është situata e korruptuar "feudale" ku ka përfunduar sot politika shqiptare, një situatë që ofron pasiguri dhe mungesë stabiliteti politik, e varur siç është nga humoret e nga dëshirat e prijësve. Një situatë që lë të papërfaqësuar shtresat e grupet e interesit, një situatë që vetë këto parti po i kthen në mjete gjithnjë e më të pështira të oligarkëve e monopolistëve vendas apo të huaj, në vegla të pasunarëve të rinj injorantë e arrogantë e të tjerëve të kësaj sëre.

20 Komente

Nqs analogjia 'feudale' qendron, athere kush eshte vasal e kush eshte zot i vasaleve? I bie qe zoti eshte BE-u qe eshte nje 'absentee landlord', pasi e ka ne dore te emancipoje popullin e Burrelit nga vasalet e tij..nderkohe qe nuk e ben.

Nga përkufizimi më klasik i forcave politike (partive apo organizatave), dihet se këto janë grumbullime vullnetarësh rreth kauzave e programeve politike të caktuara. Kështu ka qenë që në krye të kohës politike, që në organizimet e para të këtij lloji të dëshmuara në kulturat antike që lanë dokumente të shkruara.

Sipas sa me siper i bie qe edhe ne mesjete a me pare paska pasur organizime rreth kauzave dhe programeve politike te caktuara, ndersa sot nuk paskemi as ate, pra s'qenkemi as feudale. 

Nga ana tjeter, shtylla nacionaliste e Berishes, ndaj shtylles anti-Berishiane te Rames ne gjykimin tim jane hipoteza, dhe ne qofshin kauza te dy partive jane kauza situacionale me te gjitha gjasat qe te marrin trajta te tjera neser.

@Qafir: Nje arsye tjeter pse ngec metafora e mesjetes eshte edhe sepse nuk gjen dot hapesire per rolin e BE-ut, BEu eshte organizim fringo i supra-politikes qe e tejkalon rolin e pronarit.

Sipas sa me siper i bie qe edhe ne mesjete a me pare paska pasur organizime rreth kauzave dhe programeve politike te caktuara, ndersa sot nuk paskemi as ate, pra s'qenkemi as feudale.

Natyrisht qe ka kauza, por jane te brumosura rreth nje personi. Kjo i ben te paqendrueshme dhe situacionale, sic thua vete me poshte. Dhe kjo i ben te ngjashme me kauzat mesjetare. Ajo qe mungon jane kauzat paradigmatike, ideore, etike apo politike.

Kauzat dhe programet politike qe personifikohen rreth mbretit jane te tejkaluara, nuk e ngjallin dot me imagjinaten e mases, dhe per kete arsye pjesemarrja ne politike eshte gjithnje e me e vogel dhe njerezit gjithnje e me te peshtirosur.

Dakort pra, qender-izimi i liderave si bosht ideor i partive (kur ne qender duhet te jete programi, ideja, kauza, etj) reflekton nje organizim shoqeror mesjetar (une s'do kisha thene politike mesjetare).

Perkufizimi 'klasik' i forcave politike ne mesjete sic paraqitet me lart nuk me rezulton i vertete,  (paragrafi i pare, sic e kam cituar ne komentin me lart). Ndersa per kauzat, ato qe shohim sot jane sic thua me te drejte, rreth nje personi, nuk jane fare kauza politike por personale pra nuk synojne perfaqesimin e nje grupi apo segmenti te shoqerise. Partite e sotme politike ne Shqiperi jane munduar te perfshijne ne programet e tyre (kur ka pasur programe) aspekte te zhvillimit social-ekonomik, te nxitjes se konkurences se lire e duke qene se qasja nuk ka qene kurre sistematike dhe i ka munguar vullneti per t'i shkuar deri ne fund (i.e. kujtoj ketu inciativat per legalizimet apo kompensimin e pronareve historike) keto aspekte nuk jane bere kurre kauza thelbesore, shtylla programatike dhe dallimore te partive.

Pra, per mendimin tim shume argumente te retorikes tende qendrojne, por analiza tenton te jete pergjithesuese dhe hedh si pohime teza te pavertetuara, gje qe e demton shkrimin. Tek e fundit, zere se ke te drejte, organizimi i politikes ne kohet tona i ngjan asaj te mesjetes (ciles mesjete, asaj tones apo ...?) e cfare pastaj?  Qe partite politike duhet te organizohen mbi programe te qarta kjo eshte thene me kohe, e prape nuk po zbatohet, asgje nuk po ndryshon. Kjo me shtyn te jem me skeptike sesa thjesht te besoj se kauza e PD-se eshte antikomuniste apo nacionaliste, keto dy javet e fundit me duket me shume Taciste...

P.S. Sol shume nga pyetjet qe ne dukje t'i drejtoj ty, ne fakt ia bej vetes, jane thjesht brain waves, ndaj mos e merr si personale, thjesht per diskutim.

Ne paragrafin e pare, sa per sqarim, flitet per perkufizim te forcave politike (dhe jo te "forcave politike ne mesjete" sic thua ti). Kllapat tek paragrafi im i pare sqarojne ne menyre te shprehur qe behet fjale per forcat politike te organizuara. Tani, fjala politike nenkupton gjithcka qe ka te beje me shtetin(qytetin komunitetin) dhe me organizimin, punet e ceshtjet e tij. Forcat politike nga njera tjetra dallojne pikerisht ne menyren se si shohin ceshtje te ndryshme te qytetit (evoluimin apo ruajtjen, dinamikat, zgjidhjet etj). Ky koncept eshte shume me i lashte se mesjeta, dhe prandaj e quaj klasik (periudha greko-romake ne pergjithesi quhet klasike).

Se dyti, koncepti i kauzes rreth personit, natyrisht qe mund te jete politik, dhe mund te perfshije grupe te medha pasuesish, militantesh, vasalesh etj. Feudalizmi ka qene shoqeria e ndertuar pikerisht mbi nje organizim (jo organizate) te tille politik. Ndertimi i kauzes politike rreth personit vazhdon te mbijetoje ne forma anakronike e rudimentare dhe ne shoqerite moderne "perendimore".

Se treti, natyrisht qe partite e sotme politike ne Shqiperi kane programe e statute ku perfshijne vlera etj etj. Por keto parti jane mbledhur kryesisht rreth pushtetit te liderave. Nuk me rezulton qe keto parti te jene grumbullime njerezish rreth vlerave, apo ideve te perbashketa. Programet e tyre kane nje rol dytesor, e tejet te paqendrueshem pikerisht per kete arsye.

Se katerti, organizimi nuk i ngjan mesjetes, ai eshte mesjetar (por ne sensin e organizimit te pushtetit feudal, pra mbledhur rreth liderit, jo ne sensin kulturor, se nuk i shohim te vijne verdalle me ushta e me shqyta).

Pohimet edhe tezat e pavertetuara mund t'i diskutojme, edhe pse ma merr mendja se e kupton qe pohimet e tezat vertetohen pasi beson ne nje parim, perndryshe, nese nuk ke zgjedhur parimin, e verteta veshtire se gjendet!

sol, megjithe mospajtimin tim ne disa ceshtje me ty, qe kane te bejne me disa pikepamje politike, perseri te jap te drejte ne disa pika.

Megjithate nuk ke pse shkon aq larg ne kohe ne krahasimin e zhvillimit te lojes politike ne mesjete.

Sipas mendimit tim, problemi (nese mund ta quajme te tille) i politikes shqiptare ka te beje me teperme rrenjet akoma te pashkulura te doktrines politike te ndjekur ne ish kampin komunist te Lindjes, si edhe pasoje e ngritjes se nje "demokracie te stisur", e cila nuk ka rrenje te perbashketa me demokracine perendimore. Nuk eshte e rastit qe zhvillimet politike ne Shqiperi ngjajne si nje miniature e atyre ne Rusi. Perpjekja e politikes per instalimin e nje sistemi ekonomik oligopol, perpjekja e politikes nepermjet "kulacit dhe kerbacit" per t´iu diktuar medias dhe per te ndrydhur fjalen e lire, si edhe fakti qe nuk ka pozite dhe opozite, por thjesh pushtetare dhe ish pushtetare te rrezuar perkohesisht ne pritje per tu ngritur perseri ne pushtet si nje pasoje e nje rotacioni te stisur.

Ajo qe po ndodh sot ne Rusi eshte instalimi i nje neofeudalizmi modern, dhe shfaqja e ketij fenomeni ne Shqiperi nuk ka te beje me shume me nje ringjallje te feudalizmit shqiptar, por me ngjashmerine qe sistemi politiko-shoqeror shqiptar po zhvillohet ne te njejten menyre si ne Rusi, dhe merr pamjen e neofeudalizmit rus.

Ngjan paksa me dy binjake, te cilet jane ndare nga njeri-tjetri ne moshe te vogel dhe jane rritur ne vende te ndryshme, por qe shfaqin te njejtat karakteristika.

Pse nuk ndodh fjala vjen ne Ceki e ne Poloni kjo? Apo ceket dhe polaket jane shkules rrenjesh me te zote?

Sepse edhe vete Stalini e kishte kuptuar dhe e kishte shprehur haptas se: "Komunizmi u shkon cekeve dhe polakeve aq sa mund ti shkoje samari lopes"

O pedro, feudalizmi modern nuk po shfaqet vetem ne vende ish-komuniste. Perkundrazi, eshte duke u shfaqur ne menyre eksplicite ne vendet ne zhvillim (qofshin keto edhe pa eksperience komuniste). Pra, non valet consequentia

Nderkohe qe shenjat e para te nje mentaliteti feudal ne perceptimin e pushtetit po i japin edhe shtetet e zhvilluara, apo organizatat transnacionale. OKB, NATO apo BE trajtojne me standarte te disafishta vendet e tyre anetare. Vete shtetet "me kulture demokratike" si USA, (qe s'ka qene ndonjehere komuniste), qeverisen nga nje shtrese teper e vogel (do te thosha aristokratike) familjesh me origjine te vjeter ne politike, apo korporatistesh.

Ata deshtojne te jene "shtet i se drejtes", per pasoje behen "shtet i te fortit". Kjo eshte feudal-like system.

Korporatat ne brendesi te tyre jane praktikisht modern baronetcies, aty shpalosen hapur prirjet dominuese e roberuese te individit. Keto sherbejne si agjente te perhapjes se kultures se dominimit individual. Edhe korporatat kane rregullore, duhet t'i binden ligjeve etj etj. por jane vendet ku me shume se kudo abuzohet vartesi (qe konceptohet si i pafuqishem etj etj). Mos hajde te me thuash anekdota qe dhe korporatat i ka krijuar Stalini.

Korporatat ne brendesi te tyre jane praktikisht modern baronetcies, aty shpalosen hapur prirjet dominuese e roberuese te individit. Keto sherbejne si agjente te perhapjes se kultures se dominimit individual. Edhe korporatat kane rregullore, duhet t'i binden ligjeve etj etj. por jane vendet ku me shume se kudo abuzohet vartesi (qe konceptohet si i pafuqishem etj etj). Mos hajde te me thuash anekdota qe dhe korporatat i ka krijuar Stalini.

....dhe pikerisht ky eshte momenti ku ti i shkeputesh arsyetimit gjakftohte dhe profesional dhe e leshon veten ne preherin e idealizmit antikapitalist dhe antiglobalist.

E keqja juaj eshte se nuk e dini as vete se cfare kerkoni, por dini vetem ate qe nuk doni: kapitalizmin. Dhe perpiqni qe kapitalizmin ta paraqisni ne fytyren e tij me te shemtuar, ne ate te neoliberalizmit. Por kapitalizmi nuk eshte vetem neoliberalizem dhe as liberalizem. Ai ka edhe fytyra te tjera.

Por ju ngaqe nuk keni nje alternative per te dhene, atehere c´beni. Te mbani njezetekater ore ne dite portretin e gogolit para surratit, per te te trembur.

Po keshtu eshte kur rri tere diten duke thurur manifeste revolucionare dhe duke lexuar ose Naomi Klein ose Alain Badiou.

....dhe pikerisht ky eshte momenti ku ti i shkeputesh arsyetimit gjakftohte dhe profesional dhe e leshon veten ne preherin e idealizmit antikapitalist dhe antiglobalist.

Or Pedro, une nuk jam antiglobalist, dhe nuk kam asnje shkrim kunder globalizmit. Ky artikull s'ka te beje shume me kete teme, po shqetesimi im per globalizmin ka te beje me rrugen qe do te zgjedhe shqiperia per t'u "globalizuar". Sa per antikapitalist kete nuk e kuptoj se nga e ke nxjerre dhe se c'do te thote ky term i perdorur nga ty. Une nuk jam antitreg (dhe tregun nuk e ka shpikur as kapitalizmi, as liberalizmi, tregu ka ekzistuar qe prej kohesh). Une jam kritik ndaj menyres se si funksionojne korporatat, bizneset e medha, lobbyt dhe politika.

E keqja juaj eshte se nuk e dini as vete se cfare kerkoni, por dini vetem ate qe nuk doni: kapitalizmin.

Ne? Une per vete kritikoj ne menyre konkrete ate qe s'me pelqen, dhe rralle merrem me "kapitalizmin" ne teresi, sepse per mua kjo fjale tashme eshte teper pergjithesuese. Dhe ne kete shkrim merrem me nje fenomen te caktuar, parashtroj argumentat per kritiken time. Ti c'pate qe fillove te skinjesh, te mbaruan argumentat pro feudalizmit dhe anekdotat me menstruacione?

Alternative natyrisht qe kemi, dhe shprehja e kritikave eshte hapi i pare drejt alternatives. Por ti qe nuk je dakord me kritiken nuk ka pse te kerkosh alternative, pasi per ty shume mire jemi keshtu sic jemi. Alternativat dhe opsionet per zgjidhje ne i diskutojme vetem me ata qe bien dakord me kritikat. Nuk ka kuptim t'i parashtrosh nje opsion tjeter atij qe tashme ka zgjedhur opsionin ekzistent...

...........te mbaruan argumentat pro feudalizmit dhe anekdotat me menstruacione?

Prej kesaj fjalie e kuptoj, Arber, qe ose nuk e ke lexuar postin tim, ose nuk i ke nxjerre kuptimin, ose je kasten tendencioz ne te shkruar. Nuk besoj te jem shprehur pro feudalizmit modern, postimi im kishte te bente me nje konstatim dhe perceptim vetiak. Nuk jam shprehur pro, por gjithmone kam qene kundra ketij sistemi politiko-shoqeror, qe po instalohet ne Shqiperi.

Megjithate, une me deshire te madhe pres ndonje alternative prej jush.

Megjithese politikisht nuk jam ne te njejtat vale me ju, perseri e quaj te rendesishme pranine tuaj ne publik, si me blogun ashte edhe me Gazeten qe keni, sepse ne kete menyre ndoshta edhe krahu tjeter do te inspirohet, qe te beje perpjekje serioze per te arritur kualitetin e mesazhit te transmetuar nepermjet grafikes, pamjeve, si edhe te arrije ne elokuencen, qe nuk mund t´jua mohoj juve. Dhe aty, duke patur dy krahe te kundert politike te qyteteruar, fillon pastaj edhe nje debat politik qytetar i kualifikuar, jo si sallathanet e sotshme. Dhe atehere fillohet te behet politike prej verteti.

Nuk ka kuptim t'i parashtrosh nje opsion tjeter atij qe tashme ka zgjedhur opsionin ekzistent...

Gjeja me rendesishme e debatit eshte te parashtrosh nje opsion, te sjellesh edhe pro-te, por njekohesisht te degjosh edhe kundrat. Po te diskutosh alternativat edhe opsionet vetem me ata qe te miratojne kritikat, atehere rrezikon te kthehesh ne nje klub militantesh si tek The Monty Python´s Life of Brian.

Imagjino sikur Martin Luther King te deklaronte: "I have a dream.........but I don´t wanna talk about it"

Kjo puna e te llomotiturit e te kritikuarit pa na thene nje opsion ose alternative eshte njesoj sikur te perpiqesh ta sherosh nje te semure vetem duke i pershkruar simptomat. Jo or jo, te semurit i percaktohet diagnoza dhe i jepet mjekimi. Po nuk e pranoi ilacin, atehere ne te s´emes vafte edhe i semuri.

Po pra Pedro, po. Edhe ne "have a dream". Eshte nje shoqeri pa keto fenomene qe kritikojme.

MLK endrren e tij e kishte gjithashtu kritike, nje shoqeri pa racizem, pa diksriminim etj etj. Imagjino sikur te dilte dikush te thoshte mire mor Martin, e morem vesh qe shume keq shoqeria me racizem, po na lodhe me kete kritiken, na sill ndonje opsion real...

A nuk e kupton qe kritika ne vetvete eshte opsion. Pastaj natyrsisht qe duhet perdorur strategji, administrim etj etj qe kritika te mund te korrigjoje objektin, dhe ky eshte aksioni, por qe te arrijme te aksioni duhet rene dakord me kritiken.

shume artikull i mire! wow

mesjeta, kinematografia, Sali Berisha, Henri i 5-te, ricardi i dhjete, luigji i 99-te...

kaq shume dije ne pese minuta. thanks bro for this beautiful pis of art.

 

sa per politiken mos e rruj, se zgjidhja do vije vete heret a vone...

Pedro, ketu s'ke ku e kap Sol-in sepse ska te beje me ftyren neoliberale te kapitalizmit. Ka te beje me kapjetalizem: nje term qe po hidhet shpesh neper forume intelektuale kapitalistesh amerikane. Shih cpo ben Fondi i Pensioneve te Norvegjise qe ti mesoje organizimin e duhur korporatave amerikane qe te shohesh travestine e mbi 50% te tyre.

Korporatat ne brendesi te tyre jane praktikisht modern baronetcies, aty shpalosen hapur prirjet dominuese e roberuese te individit. Keto sherbejne si agjente te perhapjes se kultures se dominimit individual. Edhe korporatat kane rregullore, duhet t'i binden ligjeve etj etj. por jane vendet ku me shume se kudo abuzohet vartesi (qe konceptohet si i pafuqishem etj etj).

 

Ate qe doja ti beja te qarte Arbrit ishte, qe sado alergji te kete per Chicago School apo kapitalizmin amerikan, nuk eshte ai varianti i vetem i kapitalizmit.

Faleminderit, te jesh i sigurt qe me leximet e mia modeste, e kam vene re qe teoria e Chicagos nuk eshte aplikuar kurre, thjesht shenon tendence. E di qe ne pergjithesi udheheq interesi, jo shkolla ne kapitalizem smiley

E çuditshme, por situata politike në Shqipëri nuk është shumë e ndryshme. Në vend që të ketë konflikt për zhvillim, ka konflikt për pushtet. Në vend që të ketë përballje tezash e kauzash programore, ka përballje individësh e kauzash individuale. Në vend që të ketë.

Po kjo nuk eshte e re ne politiken Shqiptare, qe me Fan Nolin , duke vazhduar tek Enver Hoxha, Fatos Nano e me se fundi edhe Edvin Rama.

Marrja e pushtetit me dhune.

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).