TAKIM PUNE

U vështrova gjatë në pasqyrë. «Nuk dukem dhe aq keq» mendova. Ndjeva se prej disa ditësh kisha marr atë dreq vesi të keq të të mbajturit të bërrylave poshtë, gjë që e vendoste kornizën në një lartësi të papërshtatshme. Por aty për aty, vetja më pëlqeu. Ndjeva siguri : me duar të fuqishme e mbërtheva fort, krahët i ngrita në lartësinë e duhur, kurse fytyrën e shënjestrova në qendër të kornizës. «Van Gogh do më kishte bërë një portret të shkëlqyer. Të paktën mua më duken veshët » thashë me vete duke buzëqeshur. E kisha lënë të takohesha me të në tre mbasdite në një lokal diku në qendër të qytetit. Punëdhënësin nuk e kisha parë kurrë, kisha folur me të në telefon, por zëri i tij nuk më la ndonjë përshtypje të veçantë, e as ndonjë shtysë për të imagjinuar se ç’lloj kornize mund të mbante ai. Me siguri, si gjithë kornizat që mbajnë shefat, duhet të ishte një kornizë e madhe, por materialin e saj e kisha të pamundur ta përcaktoja. Për një gjë isha i sigurtë, që kornizën ky far soji, e mbante shtrembër dhe koka u dilte diku në cep të kornizës,madje ndonjëherë një pjesë e kokës u dilte dhe jashtë.

Kur dola, gërrmova si zakonisht çelsat në xhepa. Shpresa, komshija përballë, po lante shkallët. Ishte një grua zonjë. Nuk e kisha parë kurrë të dilte njëherë të vetme pa kornizë. «Mirëmëngjes, si u gdhive? » më pyeti. Me një dorë lante me shkop, shtynte kovën plot ujë me këmbë dhe me dorën tjetër kornizën e saj e mbante lart. Koka pak a shumë ishte në qendër, por i lëvizte sa andej këndej dhe e pata të vështirë ti përgjigjesha. Mendova ti them vetëm « Mirë » dhe të mjaftohesha me kaq duke shpresuar se në një pikë të kornizës, koka e saj lëvizëse do ta kapte përgjigjen time.

Në rrugë nxitova hapat. Isha vonë. Tek Myslim Shyri gëlonin kornizat. Kishte nga të gjitha, druri, alumini, plastike, fringo të reja, të vjetra, të kalbura, të pista. E imja shkëlqente, ishte e re, e pastër, dru dhe origjinale. Ma kishin sjell nga jashtë. Të tilla zor se gjeje në vend. Dhe më shkonte, por dhe e mbaja siç duhej. E ruaja me kujdes, se ishin kohë të vështira, krizë botërore, të humbje kornizën ishte më zi se të humbje jetën.Teksa kaloja pranë një lypsi, mbështetur pas një muri, që pa kurrfarë kornize më kërkoi  lekë, hyra në një kontakt të dhunshëm me dikë që vinte përballë. Dëgjova një thyerje. Mu dridhën duart. Përtokë, në këmbët e mia, shtrihej sa gjerë e gjatë një krijesë e mrekullueshme, që në një vend e në një kohë tjetër, pa asnjë kornizë do ta kisha penetruar fort nga pas duke e kafshuar ku të mundja si qen i tërbuar. Fatmirësisht korniza ime nuk kishte pësuar asgjë! Ndërkohë korniza e saj kishte marrë një frakturë të rëndë në një nga vertikalitetet e saja dhe me gjithë përpjekjet e të zonjës, ajo meritonte të quhej një kokëposhtë. Duke mbledhur vertikalitetin e thyer të kornizës, asaj ju mbushën sytë me lot, gjë që mund të rëndonte edhe më  pozicionin e saj. “Ç’më bëre?” më tha me buzën që i dridhej. “Ku të futem unë tani? Po më sheh e gjithë bota! E mjera unë”. Lypsi qeshte dhe brohoriste si i marrë “ti je si unë, ti je si unë”.

Vazhdova rrugën. Krahët i mbaja lart, kokën në qendër, duart nuk më dridheshin. Të tillë aksidente mund ti ndodhin gjithkujt. Por çdo lwkundje sentimentale mund të bëhet fatale. U ula në lokalin ku kishim lënë takim me punëdhënësin tim dhe porosita një uiski.Teksa ktheja gllënjkën time të dytë, ai erdhi ashtu siç e prisja: me një kornizë të madhe, por vulgare, me fytyrën që i rrinte në cep dhe një pjesë të kokës që i merrte erë, pasi veshët i kishte tërësisht jashtë.  Ai foli gjatë, pa dalë nga korniza e tij, mbi postin tim të ri dhe detyrat që më ngarkoheshin. Ndërkohë, përbrenda katrorit tim, nuk e di pse mu kujtua ajo vajzë kornizëthyer. Mu dhimbs, por s’pata lot për të. Lagështia është e dëmshme për kornizat e drurit.

 

14 janar 2009

Arber Shtembari

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).