Skënderbeu dhe identiteti i sotëm evropian

Pjesa më e komplikuar e debatit mbi Skënderbeun është ajo që lidhet me argumentet e atyre (8%) që përmenda në krye të këtij shkrimi, të cilët, edhe pse e njohin dallimin midis historisë dhe mitit, i mshojnë nevojës së këtij të fundit. Pse ta prekim Skënderbeun; të gjithë popujt kanë mitet e tyre? A është kjo koha? - janë pyetjet në të cilat sistetizohet reagimi i tyre. Edhe Kadare, ndonëse bën pjesë ndër ata që refuzojnë të njohin mospërkimin e narracionit historik me narracionin mitik, sepse "njëri i dendësuar jashtë mase, e tjetri, po ashtu, jashtë mase i faktuar, mëtojnë të njëjtën gjë: të rrëfejnë botën dhe njerëzimin." (sikur diferenca të qendrojë në kompresimin dhe jo në interpretimet e ndryshme, që i bën miti historisë), thotë, megjithatë, se janë "dy vizione të botës".
Oliver Schmitt, në parathënien e librit të tij për botimin shqip, ku ndjehet se e ka pasur merakun e reagimit të nacionalistëve shqiptarë, shkruan se shoqëritë, nëpërmjet heronjve të tyre, "projektojnë dëshirat dhe idealet e tyre". Ai citon edhe histrianin R.R. Davis i cili ka shkruar një monografi të heroit kombëtar të Uellsit, që i ka shërbyr si pikë referimi, i cili thotë se "gjithë dituritë e historianëve shpesh nuk mjaftojnë që të ndryshojnë imazhet e rrënjosura thellë" dhe se, prandaj, "nuk ka shumë kuptim të merresh me "dekonstruksion" imazhesh.
Por Schmitt thotë në parathënien e tij edhe diçka të rëndësishme për argumentet e debatit në fjalë: se ata, heronjtë apo imazhet, "pasqyrojnë gjendjen inteletkuale dhe morale të një shoqërie".
Le të qëndrojmë tek ky pohim i Schmitt. Pra, nëse mitet pasqyrojnë gjendjen intelektuale dhe morale të një shoqërie, atëhere çfarë ndodh kur gjendjet intelektuale dhe morale të shoqërive ndryshojnë - siç ka ndodhur dhe ndodh në histori. A nuk duhet të themi se, për rrjedhojë, edhe imazhet që pasqyrojnë këtë gjendje intelektuale dhe morale duhet të ndryshojnë? Dhe, për t'iu afruar kontekstit tonë, a nuk duhet të themi se një shoqëri e rritur në diktaturë e izolim të thellë ka një gjendje intelektuale dhe shpirtërore të ndryshme nga ajo e një shoqërie të rritur në liri.
Thelbi i gjithë sa kam shkruar deri tani në këtë shkrim ka të bëjë pikërisht me nevojën e ndryshimit të imazheve. Se një individ i rritur në një shoqëri të lirë, siç është ajo që aspirojmë, duhet t'i shohë heronjtë e tij dhe t'i ndërtojë imazhet e veta në një mënyrë tjetër nga ajo se si i ka parë dhe ndërtuar në diktaturë, ndërkohë që inercia e diktaturës, e shfaqur në formën e reaksionit të elitës që ka ndërtuar këta imazhe dhe që ka ende pushtetin politik dhe kulturor, nuk po e lejon ta bëjë këtë.

Nevoja e historisë kritike
Niçe, në esenë e tij të njohur "Mbi dobinë dhe dëmin e historisë për jetën" flet për tre mënyra të vështrimit të historisë që lidhen me tre nevoja themelore shpirtërore të njeriut. Sipas tij njeriu ka aspirata dhe pasione prandaj e sheh historinë në mënyrë "monumentale" - me çka nënkupton se edhe ai don të bëhet si heronjtë e historisë dhe i kërkon modelet tek ajo. Njeriu gjithashtu ruan dhe nderon, prandaj e sheh historinë në mënyrë "antikuare" - bën kërkime arkeologjike, ndërton muzeume etj. Por njeriu - thotë Niçe - edhe vuan dhe kërkon të çlirohet, prandaj ai e sheh historinë edhe në mënyrë "kritike", që të mos përsëriten të njëjtat situata që e kanë bërë atë të mbetet nën pranga, pra ta ndryshojë historinë, të krijojë histori.
Në qendër të këndvështrimit të Niçes vihet liria dhe krijimtaria e njeriut që sipas tij, në mungesë të historisë kritike, rrezikojnë të mbyten nga mbipesha e historisë. Ajo "monumentalja" edhe ajo "antikuarja", që i përgjigjen nevojës së njeriut për heronj dhe nderim, në mungesë të vështrimit kritik, rrezikojnë ta mbysin jetën e njeriut që kështu mbetet, pasiv, në admirimin dhe imitimin e së kaluarës.
Mendoj se ka diçka të përbashkët midis tekstit dhe kontekstit në të cilin është shkruar shkrimi i Niçes dhe kontekstit shqiptar në të cilin zhvillohet debati ynë. Edhe ne jemi në një periudhë kur ndjehemi të mbytur nga një histori e interpretuar në një mënyrë të caktuar për interesa të caktuara ("nuk ekzistojnë fakte, vetëm interpretime" - thotë Niçe) dhe na mungon kritika ndaj kësaj historie dhe heronjve të saj. Po ashtu, historia e lexuar vetëm në mënyrë monumentale dhe antikuare pa ndërgjegjen kritike i ka bërë shqiptarët të imitojnë heronjtë e ndërtuar nga mitologjia e tyre, por pa bërë histori të re. Sepse edhe aspirata (monumentale) e njeriut për të qenë si heronjtë nënkupton që heronjtë të kenë edhe vetitë e tij tokësore, virtytet dhe dobësirat e tij. Ai ka nevojë që heronjtë të jenë sa më të besueshëm. Përndryshe vijmë në trajtimin e historisë si letërsi e realizmit socialist apo si përrallë për fëmijët: Na ishte njëherë e një kohë "kur Shqipëria pillte vetëm trima dhe luanë." Por edhe fëmijët mund të shtrojnë pyetjen: po pse nuk pjell më vetëm trima dhe luanë kjo Shqipëria?
Tek nevoja për t'u çliruar nëpërmjet historisë kritike duhet të kërkojmë edhe atë ngulm të njeriut për të ditur e për të dekonstruktuar mitet dhe imazhet e një kohe. Sepse kemi parë se sa të shumtë janë edhe sot ata që duan ta fshehin të vërtetën, për të manipuluar konsensusin e njerëzve, që kanë nevojë për një shkencë të nënshtruar, të paaftë për të na dhënë interpretime të reja, që ngrenë mite e heronj që u shërbejnë pushtetit të tyre. Historia jonë është e mbushur me të tillë. Mjafton të kesh parasysh se, në të njëjtën mënyrë, është shkruar edhe historia e Luftës Nacional - Çlirimtare. Se për ironi me të njëjtën metodologji është shkruar edhe historia e heronjve të demokracisë. Se po ashtu, në të njëjtën mënyrë, po shkruhet edhe historia e heronjve të UÇK-së në Kosëvë. Historia e shkruar në këtë mënyrë bëhet histori paragjykimesh dhe dogmash që mbështeten me kokfortësi, kombinuar me intolerancë dhe fanatizëm. Janë histori që përsëriten, pa bërë histori.

Përkatësia dhe liria
Problemi i nevojës së njeriut për heronj e mite më një anë dhe dekonstruktimin e tyre më anë tjetër ka të bëjë edhe me një kontradiktë themelore të njeriut: atë midis nevojës së tij për përkatësi në një komunitet, për identitet, dhe, nga ana tjetër, nevojës së tij për liri. Pa mitet ku projekton idealet e, rreth të cilëve, organizon jetën e tij shoqërore njeriu mbetet një individ i izoluar edhe pse mund të jetojë mes njerëzve. Nga ana tjetër shpesh këto mite, këta identitete, bëhen kërcënim për lirinë e tij sepse, nëse ai nuk i pranon vlerat dhe heronjtë me të cilët identifikohet komuniteti, rrezikon të nxirret jashtë tij e të persekutohet.
I gjithë thelbi i këtij problemit, sipas meje, është se njeriut në vend se ta jetojë këtë kontradiktë ka kërkuar ta zgjidhë dhe, në më të shpeshtën e herëve në historinë e tij e ka zgjidhur duke ia nënshtruar lirinë e tij individiuale përkatësisë në komunitet dhe nderimit të miteve të tij. Pra, thënë më konkretisht, nëse më një anë ka qenë feja, atdheu, dhe më anë tjetër liria e tij individuale, deri në shekullin e XX ai ka qenë i shtrënguar t'ia nënshtrojë këtë të fundit atyre të parave. Dhe ky është një fenomen i njohur. Një kult të tillë si atë të atdheut edhe njeriu perëndimor e vuri në dyshim pasi ky e çoi në luftrat botërore.
Po ashtu, pakush shqetësohet për atë se krijimi i identiteteve si nevojë thelbësore nënkupton edhe një reduksionizëm që, nëpërmjet një procesi që Levi-Strauss e quan "kanibalizëm kulturor" varfëron njeriun dhe shoqërinë.
Po t'i shohim shqiptarët e sotëm ata shkojnë e vijnë në Turqi, Greqi, Serbi, Maqedoni, Itali e gjetkë, ku punojnë por edhe ku takohen me turq, grekë, serb, italianë e maqedonas e hanë gjellë turke e sallatë greke, ngasim makina evropiane apo aziatike, hanë ushqime greke maqedonase, italiane lexojnë libra të përkthyera nga shumë gjuhë dhe po kështu shohin filma e dëgjojnë muzikë me origjina të ndryshme; por përdorin edhe shumë mallra kineze, shkollat më të mira në Tiranë i kanë turke etj. Si është e mundur që ata, megjithatë, kur vjen puna për identitetin e tyre harrojnë shumë nga këto pasurira që ndërtojnë jetën e tyre të përditëshme dhe theksojnë e glorifikojnë ato pak gjëra që i bëjnë të ndryshëm nga të tjerët, deri në urrejtje e armiqësi?
Sipas meje, po të shohim me sy kritik këtë proces ndërtimi identiteti, do të arrijmë në përfundimin se ato që i quajmë identitete shpesh nuk janë tjetër veçse kafaze që i ndërtojnë elitat në pushtet duke shfrytëzuar nevojën tonë për përkatësi. Këta mund të jenë kafaze ku hyjmë vetë me dëshirë, me hekura më të ngushta ose me hekura më të gjera, të larë edhe me ar ndonjëherë. Këta mund të jenë të ndryshueshëm në formë nga koha në kohë, por mund të jenë edhe me derë çelësin e të cilit e kemi ne, por që, në një mëment të caktuar, na e marrin nga dora. Në fakt janë kafaze virtualë që ne i ndërtojmë nëpërmjet manipulimit që elitat i bëjnë mendjes sonë për pushtetin e tyre. Ato shprehin njëherësh edhe dëshirën tonë për përkatësi për t'i dhënë një kuptim jetës. Një kafaz i tillë ishte edhe komunizmi që do të na jepte të hanim me lugë floriri, por edhe identiteti kombëtar apo atdheu, që në kohën e Hoxhës na u kthye në burg. Këtu më vjen të citoj një thënie që tingëllon sa cinike aq edhe e vërtetë e Karl Deutsch i cili, në veprën e tij "Nationalism and its alternatives" (Nacionalizmi dhe altarnativat e tij), thotë se kombi është "një grup njerëzish që i bashkon një vizion i gabuar mbi të kaluarën e tyre dhe urrejtja për fqinjët". Tamam një kafaz i rrezikshëm që njerëzit i ka çuar deri në luftra shkatërrimtare.
Prandaj duhet të jemi të vetëdijshëm për kontradiktën që qëndron midis nevojës sonë për përkatësi dhe asaj për liri. Mënçuria qëndron, sipas meje, në përjetimin dhe jo zgjidhjen e kësaj kontradikte. Rrugët drejt kësaj mënçurie janë të shumta. Personalisht do të rekomandoja mbrojtjen e lirisë nëpërmjet zgjedhjes me vetëdije dhe dituri të përkatësisë, dhe njohjen e respektimin e lirisë dhe përkatësisë së të tjerëve, gjithashtu.

Miti i Skënderbeut dhe identiteti i ri evropian
Nëse do të pranojmë, pra, se pa heronjtë e mitet, pa përkatësinë, nuk mund të bëjmë mund të shtrohen disa pyetje që lidhen me mitin e Skënderbeut. Së pari, cilët janë ose duhet të jenë mitet që do t'i bashkojnë shqiptarët me bashkësinë evropiane, a mund të ndihmojë për këtë miti i Skënderbeut, a duhet të ndryshojë ai apo duhet të jetë ashtu siç është ndërtuar në kohën e Rilindasve apo në atë të regjimit komunist. Apo duhen mite të tjerë sepse ai mund të rezultojë i pasuksesshëm?
Sipas meje miti i Skënderbeut po njeh një periudhë të tretë rimodelimi në nacionalizmin e shqiptarëve. Kam parasysh kohën që nga shek. XIX kur ai, nga një mit i evropianëve, që sipas Schmitt vjen e zbehet pikërisht në periudhën e fillimshekullit XIX kur Turqia nuk është më rreziku kryesor i Evropës (por Rusia), bëhet hero i nacionalizmit shqiptar.
Periudha e parë është ajo e Rilindjes, kur ai ka shërbyer për të dhënë identitet dhe njëherësh për të përcaktuar një kahe të ardhmërisë së shqiptarëve përdrejt Evropës. Në fakt, heronjtë e vërtetë të nacionalizmit shqiptar janë Rilindasit. Skënderbeu u ka shërbyer atyre si princip identitar përballë botës. Duke i dhënë përkatësinë e tyre një heroi të njohur evropian shqiparët pohonin të drejtën e tyre për të ekzistuar si komb më vete, krahas të tjerëve. Por, për këtë nuk i ka ndihmuar Skënderbeu, sikurse përfytyrojnë ata duke mos njohur historinë e tij, por Rilindasit që luftuan që ai të njihet si shqiptar.
Në kohën e komunizmit manipulimi i Skënderbeut, sikurse e kam shtjelluar, u bë në frymën e ndërtimit të imazhit të një Shqipërie që i kishte qëndruar si kështjellë të gjithë armiqve, si në Lindje ashtu edhe në Perëndim dhe, jo vetëm, por që i konsideronte si armiq të vendit edhe fetë e këtyre vendeve.
Pas rënies së komunizmit kemi një rimodelim në kuadrin e një rimodifikimi të mitologjisë nacionaliste që synon të bëhet nacional - evropianiste. Sipas saj kombi shqiptar, më në fund, pas pesë shekujsh robëri nën Turqi dhe gjysëm shekulli në Lindjen sllavoortodokse, kthehet në origjinën e tij evropiane dhe kristiane, madje katolike, që nuk e ka harruar asnjëherë në ndërgjegjen e tij. Dhe Skënderbeu kthehet e bëhet kështu edhe katolik. Madje bëhet deri pararendës i Natos.
Dikush mund të thotë: ky është një mit, ok, por ç'të keqe ka, përderisa i ndihmon shqiptarët të bëhen pjesë e Evropës?
Sipas meje projektimi i dëshirave dhe idealeve tona për tu bërë pjesë e bashkësisë evropiane nuk arrihet me vlerat dhe identitetin që përçon miti i manipuluar kësisoj, përkundrazi, ky na ndan prej saj. Madje, po të aplikojnë evropianët identitetin dhe vlerat që përçon ky mit, ne nuk do të pranoheshim prej tyre. Le të shpjegohem.
Tek miti i manipuluar kësisoj gjejmë rimarrjen e frymës orientaliste të Rilindjes në thelbin e së cilës qëndron dikotomia Perëndim - Lindje ku i pari mishëron të mirën kurse e dyta të keqen. Në rindërtimim e kësaj mitologjie përdoret filozofia e manikeizmit që është tipike në ndërtimin e mitologjive. Manikeizmi ka dy principe "të mirën" dhe "të keqen"; tre kohë: atë kur e mira dhe keqja ishin të ndara, kohën kur këto përzihen dhe kohën kur këto ndahen përsëri; si dhe dy hapësira gjeografike ku e mira dhe e keqja kanë strehën. (Për ironi, sipas manikeistëve, e mira në Lindje kurse e keqja në Perëndim). Po ta përkthejmë këtë në konteksin e mitologjisë nacional - evropianiste del se e mira ishte e ndarë nga e keqja në kohën e Skënderbeut, kur Shqipëria ishte Evropë; pastaj erdhi një periudhë pesë shekullore kur kjo u përzje me të keqen (Lindjen, turqit), kurse tani kemi ardhur përsëri në periudhën kur e mira dhe e keqja po ndahen, ndonëse ka ende një rezistencë nga ata që Kadare i quan "rimohuesit" për të cilët "e mirë për Shqipërinë nuk është Europa, por Azia". (Ismail Kadare "Intrigat që fshihen pas sulmit ndaj Skenderbeut" (Shqip, 27 dhjetor 2008)). Në frymën e kësaj mitologjie periudha osmane quhet "shkombëtarizim" sikur, pra, kombi, e mira, të ketë ezistuar para kësaj periudhe. Po ashtu, në frymën e kësaj mitologjie, mungesa e shkollave shqipe nuk shpjegohet me shkaqe historike, social ekomomike, fetare, por si një konspiracion i së keqes ndaj shqiptarëve që, duke qenë e mira e pastër, luftoheshin për vdekje nga e keqja. "Gati çdo gjuhë lejohej të mësohej në "perandorinë tolerante", përveç njërës: gjuhës shqipe!" (Kadare, po aty)
Duke i qëndruar Niçes sipas të cilit "faktet janë budallenj; janë teoritë që i interpretojnë që duhet të jenë inteligjente" kjo mënyrë interpretimi nuk është inteligjente. Nuk është e tillë sepse bashkësia evropiane dhe identiteti evropian i kohës së sotme po ndërtohet bash si e kundërta e principeve orientaliste, manikesite dhe si e kundërta e ndarjes së të ndryshmëve.
Mbi identitetin evropian është folur shumë në vitet e mileniumit të ri. Për një vend që synon të hyjë në komunitetin evropian ky është bërë një debat mjaft i rëndësishëm që ka përfshirë shumë intelektualë të njohur evropianë. Është i njohur shkrimi që Jurgen Habermas botoi, sëbashku me Jacques Derrida, në maj të vitit 2003 në "Frankfurter Algemeine Zeitung". Në këtë shkrim sugjerohet se identiteti evropian është bash rezultat i ngjarjeve dramatike historike që ka përjetuar Evropa për shkak të luftrave me karakter fetar apo nacional. Është pra identiteti i atyre popujve që "kanë mësuar, me një çmim të lartë, se si diferencat mund të qetësohen, kontrastet të instucionalizohen dhe tensionet të stabilizohen". Është identiteti i një hapësire kulturore ku është kuptuar më mirë se kudo se "njohja reciproke e tjetrit, në diversitetin e tij, mund të bëhet shenja e një identiteti të përbashkët". Është, pra, bash e kundërta e mënyrës se si kërkojnë të rimodelojnë nacional - evropianistët shqiptarë mitin e Skënderbeut. (Korrieri, 16 shkurt 2009)

26 Komente

Citoj: Duke i dhënë përkatësinë e tyre një heroi të njohur evropian shqiparët pohonin të drejtën e tyre për të ekzistuar si komb më vete, krahas të tjerëve.

Koment: Si e njihte Europa heroin e vet? Nga c'popull? A nuk mund te merrnim po njesoj edhe Drakulen? Bashkohes ishin? Keshtu faturonim edhe Hollywood-in sa here te shfaqej ndonje film me vampire.

Mbikoment: Kjo e ka emrin "poshtersi", z. Lubonja.

Citoj: ...ato që i quajmë identitete shpesh nuk janë tjetër veçse kafaze që i ndërtojnë elitat në pushtet duke shfrytëzuar nevojën tonë për përkatësi.... Një kafaz i tillë ishte edhe komunizmi që do të na jepte të hanim me lugë floriri, por edhe identiteti kombëtar  apo atdheu, që në kohën e Hoxhës na u kthye në burg.

Koment: No comment!

Mbikoment: A mund te habitet kush per cfaredo perfundimi qe mund te arrije nje logjike e tille?

Shtoj (i detyruar dhe duke i kerkuar ndjese Mr. Common Knowledge):

- Mitet nuk porositen, edhe sikur te jene artikull menuje. Nuk do te sjelle asgje, asnje kamerier.

- Raporti hero-individ nuk eshte ashtu sic pershkruhet. Individet kane nevoje per ndryshueshmeri mes tyre (brenda grupit), por me pak se sa per ndryeshushmerine midis grupeve. Kjo eshte zgjedhja e shumices se njerzve sot, perderisa kombet jane nje realitet gjithperfshires. Prandaj ajo deshira per largim nga heronjte per individualitet, sic pershkruhet, eshte gabim. Ne pergjithesi keto (raporti i ndryshueshmerive ne kontekstin element-bashkesi) jane koncepte qe them, nisur nga c'lexoj, se autori Lubonja nuk i njeh mire (ose fare).

- "Historia e perseritur" eshte nje skifo par excellence kur i attribuohet miteve. Perpos kesaj, me Skenderbe te cmontuar, historia qe vjen pas, do jete thjesht me e keqe, mendoj. Sidoqofte, ky eshte nje "counterfact", dhe me to nuk eshte mire te luhet shume, pasi subjektivizmi behet sundues.

- Ka kontradikte logjike ajo puna e "rindertimit te imazheve" ne shkrim. Fillimi kundershton fundin.

- Si e shpjegon autori mungesen e shkollave shqipe? Ai natyrisht thote, pa bere ze, qe shqiptaret, ne ate stad kur flitet, nuk ishin te afte per shkolle te tyren; por pse ndaloheshin e perndiqeshin shkollat shqipe atehere? Pse jane vrare njerez per kete? Dhe si dolen me pas, ato shkollat xhanem?  Nga hici?

- Ne gjithe shkrimin nuk gjen dot nje argument bindes per pune te domosdoshmerise per demontim/dekonstrukt te mitit Skenderbeut dhe per kete nuk ndihmojne (si gjithnje) gjithe referencat e qemtuara andej ketej; ate te fundit, te Derrides, nuk e kuptova pse duhej. Qe autori lexon shtypin europian, kjo eshte dicka qe e dime tashme. S'ka nevoje per demonstrime shtese. Nuk impressionohet njeri, pervec "klubit", e kam fjalen.

Më duket se Fatosi ka frikë se mos i shpëton ndonjë fjalë tani përpara zgjedhjeve dhe i prish biografinë... që të mos ta prishë me krietarët e sotëm, ngaqë s'ka se ç'bën, thotë shyqyr që u hap muhabeti i Skënderbeut.

Do të isha kurioz të dija nëse ka njerëz që ja lexojnë/pëlqejnë më këto shkrime?

Them qe e lexon patjeter "klubi"; kshu besoj. Qe e propozoi per qytetar nderi te Tiranes. Besoj ata mezi c'presin numurin e ardhshem. S'eshte gje e vogel te vije dikush, si mesiah, dhe te thote se po vendos nje neon ne trute e erret tuaj. Ky autor e ka marre persiper kete gje ne menyre heraldike.

PS Goethe vdiq duke thene "drite, pak me teper drite".... por s'dinte gje ai... eshte larg Vajmari nga Tirana...

Ed,

Eshte nje femer ketu ne Shqiperi qe quhet Mira Meksi. Meqe ben ca libra te financuara nga nje kontarbandist i lashte cigaresh me emrin Vehbi Velia i thote vetes shkronjetare.

Kjo zonjeza ka pas nje replike qe zgjati me dite te tera ne gazeten Shekulli ( keta jane armiqte e deklaruar te Lubonjes ) me Klosin. U shane me rob shpie e me the te thashe.

Mirepo kjo zonjeza eshte dhe drejtuese e nje TV dhe ne sherbim te ketij debati na vuri ne dispozicion edhe TV-ne. E ta bene Klosin, Lubonjen dhe Skenderbeun fertele. Do me thuash se si ?

Po thjesht fare : Ai pena e ndritur, Ismaili, volli nje ore te plote a mos me shume kunder ketyre .

Lexo kur te kesh kohe njeren prej tyre se sa e ha hallin per Skenderbeun ( e kane sebep per te la hesape )

 

A eshte e mundur qe ndonjeri prej administratoreve te gjeje dy minuta kohe dhe te heqe fyerjet personale drejtuar autorit te ketij shkrimi?

Eshte shume e turpshme qe nje intelektual shqiptar, cilido qofte ky, e aq me shume nje njeri qe e ka vuajtuar me 17 vite burg mungesen e fjales se lire, te trajtohet me keto terma.

Intelektualet, ciletdo qofshin, jane pasuri kombetare dhe duhen trajtuar me respekt edhe kur nuk shkruajne sipas endes se shumekujt.

 

 

tigani ne zjarr shkruan:

 dy minuta kohe dhe te heqe fyerjet personale drejtuar autorit te ketij shkrimi?

Robte e shpise e c'fare i permban pragu i deres kush ma "fyhen" Skenderbeun!!!    smiley

Hajd Tung se ka feste neser Skenderbeu ne Prishtine!!   smiley   

 

 

...dhe une qe kujtova se do ta linim mitin te prehej i qete.

Ed,

me degjo per here te fundit ne temen Keno.

Keta kesej nga memedheu kane fillu ta bejne kthesen lidhur me mitin dhe kush diskuton akoma per armiqte qe duan te rezojne mitin, eshte ala ke ura.

Mire apo keq ky eshte niveli edhe i lexonjesve po edhe i komentuesve.

Ketej eshte modifikuar qendrimi nga miti  tek simbolika qe perfaqson Skenderbeu per shqiptaret, por anje nuk merret me histori.

Une nuk e di kur do e kuptojne qe jane ne gracke, por qe lexon budallalliqe neper komentet lexon sa te duash.

Pra, palet  jane duke diskutuar ne plane te ndryshme ( dikush kuptoi qe lajthiste shkencerisht ) . Historia nuk merret as me mite as me simbole dhe keta ketej pretendojne qe libri eshte histori.

Tani e kupton pse disa diskutime jane si rekeza te thara qe nuk ndikojne fare ne debatin e pergjithshem e sidomos ne qellimin e debatit.

Ja provoje nje here keshtu : Skenderbeu eshte me i drejte si MIT apo si SIMBOL.

Kur ti avitesh drejt kesaj atehere edhe mund te qasemi tek "antishqiptarizmat"  e vleheve* apo cer te dush ti.

* E kam fjalen per emertimet qe bejne  Xhibet qe verdallosen neper internet.

Ky soj po ha buke me Skenerin.

Nga nje artikull m'jave. Nei liber ne sene, e ju thoni 100evro!

Keta duhet te na napin 100 evro me i sha, se i kthehet ne reklame e gjak e dhjom. Per t'i lexu osht tjeter hesap ...

Keshtu qe une nuk i shaj mo, pa me fut 100cen ke llogaria e Peshkut. 

Prape me keto?!

Revenons à nos moutons smiley  Dhe tekstualisht, do ishte me teper e hajrit muhabeti i dhenve sesa kjo meseleja me lart. 

 

Lubonjen e lexoj une, dhe e kam per nder te nxjerr mesime prej tij. Mbase une jam pjese e "klubit", por nuk di te jem pjese e ndonje klubi, apo llogoreje. Lubonja nuk eshte "hyjni", por nuk eshte as "plehre", "i poshter" apo "prostitute" per sa i perket ketyre qe thote. Lubonja eshte thjeshte nje mendimtar i denje, sistematik, me nje nuhatje te holle dhe aspak pre i bindjeve te vetkenaqura qe nuk arrijne t'a shohin ne menyre kritike pjesmarrjen ne mit. Ka kisha une. Mund te qete vazhdoni gjuetine e shtrigave dhe te tradhtareve tani.

Cimo, kam deshire te flasim per llogjiken si mjet me ty, dhe them se do jete diskutim i kendshem duke pasur parasysh qe ti vjen nga fusha e matematikes, une jam amator filozofie, dhe te dy krrejme poezi si i ziu Selfo.

Luljan, edhe unë jam një ndër adhuruesit e Lubonjës mendimtar/filozof apo thjesht gazetar, por... po të shikosh shkrimet e fundit të Lubonjës, i takon t'i ketë rënë vetëm në një vrimë ati fyellit magjik... dhe ndershmërisht, kur dëgjon vetëm një argument (dhe me ç'këmbëngulje?!) të neveritet.

Lubonjen e lexoj edhe une, me shume respekt. Sepse ...

Lubonja eshte nje mendimtar i denje, sistematik, me nje nuhatje te holle dhe aspak pre i bindjeve te vetkenaqura qe nuk arrijne t'a shohin ne menyre kritike pjesmarrjen ne mit.

.... dhe, e falenderoj qe ka marre mundimin ta analizoje fenomenin e mitit gjere e gjate. Ne fakt, me vjen keq qe mbaroi; rralle here kam ndeshur ne nje ndershmeri te tille perballje me argumentin ne letrat shqipe. Faleminderit.

per xhibin: Ca kishim per te thene e thame

 

   - Amore and Scanderbeg -

   Te huaj jemi ne prej kohesh
   C'ish per t'u thene eshte thene
   Si guret qe zene vend ne toke
   Ne jete vend ne kemi zene

   Drejt njeri-tjetrit kemi mbyllur
   Te gjitha rruget dhe shtigjet
   Si dy qytete mesjetare
   Me mure,heshta dhe me pirgje

   Por naten,kur i lodhur truri
   Portat i mbyll me qetesi
   Skenderi gjen shtegun dhe futet brenda   (<<-- hallall ma bo, xhib)
   Nje shteg qe vec ai e di

   Pastaj si neper rrugica parqesh
   Shetit mes cirkovolucionesh
   Hyn neper endrra i shkujdesur
   Fanitet, qesh, ma ben me dore

   Por kur mengjesi ze afrohet
   Nis shqetesohet befas ai
   Dhe heshturazi del perjashta
   Nga shtegu, qe vec ai e di

   E dita vjen.Rrjedh prap jeta
   Dhe ne te dy si dhe me pare
   Te ftohte rrime e te pamposhtur
   Si dy qytete mesjetare

PS mu ajo targa e Vlores me del me dy opsione, xhib... e keqja eshte se jane 50-50. S'di nga t'ja mbaje i ziu njeri...  smiley 

-------------------

@ Lulian: ne temen qe duhet, patjeter; ketu jemi te ngarkum nga nje faktor latent, qe eshte qendrimi ndaj atyre qe thote autori, dhe do devijohet muhabeti.

Jam gati te diskutojme nga ana ime kunderfaktin, induksionin, deduksionin dhe analizen e variances (jo matematikisht). Per c'mund te sjellesh ti, nuk di a do jem i afte te pergjigjem, por po qeshe, me kenaqsi, Luljan.

Ndersa une jam gati t'i rrezoj te gjitha, "kunderfaktin, induksionin, deduksionin dhe analizen e variances" per nje gjuhe te perbashket dhe universale si matematika, e cila duhet te jete ne funskion (jo matematik) te individit (indivisible) dhe njekohesisht te serise, apo bashkesise.

a "string theory" on a different domain? why not? but there is no confidence whatsoever in those realms. all speculations, though ingenious... I simply don't think an overarching theory will ever be 100% established. anyway, the group interests so far, have never been identical with those of individuals, and this is the thershold where many do fail to see. the group conscience works in a different wavelength from individual's and the range of acceptance is also quite different. the utmost individual freedom (as shown in this article) can be also the worst prison - in that, the loss of group identity can well bring the infinite degrees of individual freedom to zero.

You're digressing my friend, and used a contradiction, (inequality in mathematical terms) to prove that man is dust. Individi, indivisable nuk eshte simbol qe mund te perdoret njesoj si per atomet dhe per njerezit. Atomit te pandashem beji c'te duash, ketu  eshte gjithcka ne funksion te vleres se nje njeriu te vetem, pafundesisht patetik si ai femija e Gerdecit qe flet And Kananaj, madje edhe strings, madje edhe llogjika nuk ka vlere pervecse ne kete funksion, Te pakten si amator filozofie.

Kam pershtypjen se Lubonja ka nje mendim TE PRERE, PA ASNJE DYKUPTIMESI, mbi mitin. Dhe per mua, kjo duhet rishikuar.

Eshte e vertete qe miti nuk ka "emer" te mire ne viset e Ballkanit. Cmendurite e Serbeve ne emer te miteve te tyre kane bere qe shtresat e kenduara ballkanike t'iu rrijne larg.

Mirepo do te kisha pase mendimin qe keta studiues duhet te jene me te epshem ne studimet e tyre. T'iu bien rreth e perqark gjerave dhe pastaj te ligjerojne.

Ka mite vrastare, eshte e vertete. Por Lubonja duhet te perkulet dhe mbi kete rastin tjeter : ka dhe mite paqesore. Dhe jo cdo mit eshte i demshem.

Nese Pashko Vasa ka hyre ne historine e Shqiperise, dhe pergjithmone, me dy vargjet e famshme qe ju i dini te gjithe, kjo nuk duhet te beje te harrojme qe ai ishte guvernator i Libanit dhe do te kete marre ne qafe ndonje fakir Libani. Atehere, si te bejme ? Te shkaterrojme Pashko Vasen ? Jo, aspak. Pashko Vasa do te rrije ne historine tone si cimentuesi i kombit shqiptar (Skenderbeu - themeluesi). Ne ende nuk e dime se pa cimentin e Pashkos, Shqiperia do te ishte lecke sot. Shkurt, edhe sikur Pashko Vasa t'i kete degjuar ne pazarin e Shkodres keto dy vargje te famshme, kjo nuk ndryshon asgje. Historia dhe miti (nese doni ta quani keshtu) kane vendin e tyre.

Po Skenderbeu, c'eshte miti i tij ? Nuk besoj se Lubonja po ve ne dyshim qenien e tij fizike. Por ai ngulmon qe ai te njihet ne te gjitha veprimet e tij, ne te gjithe hilet dhe dredhite me Porten e larte apo me princerit e vet. Por kujdes ! Jemi 600 vjet perpara dhe askush nuk duhet te gjykoje fakte te atehershme me logjiken dhe moralin e sotem. Gjergji asokohe mund te kete dashnor i madh, mund te kete pase 7 apo 17 gra, e pastaj ? Ai ishte morali i kohes. Sot eshte nje burre, nje grua (nganjehere dhe nje polic - shaka ej). Po hilete e fermaneve, vertete do te na ngushtojne aq shume ? Kot fare. Jemi ne kohen e Makiavelit dhe nuk kishte zgjedhje te lira si ne Suedi. Te gjithe benin lufte berrylash. Puna eshte qe berryli i Skenderbeut ishte me i forte dhe iu shkonte pershtat shqiptareve.

Miti tjeter i shqiptarise se Skenderbeut. Une nuk e kuptoj sesi mund te pretendohet qe ai nuk ishte arber kur vete ai e mbante veten per arber, ne nje principate arberi, dhe me nje ushtri arberore. Nese une sot jam amerikan, luftoj per Ameriken, dhe jap jeten per te, e kush do te vije te me caje derrasat duke me thene se jo je shqiptar e jo je nga Tushemishti. Who cares ku dreqin jam lindur, kur une vete po cliroj Ameriken, po flas ne emer te saj, dhe po vdes per te.

Kurse fakti i emrave, jo Gjon e jo Ivan, atehere i bie qe ne Gjermani nuk kane qeverisur asnjehere princer gjermane por franceze ose angleze ose spanjolle. Secili me emertimin e vet, na ngeli Gjermania pa princer. Per ta zgjidhur kete pune, na duhet te gjejme nje kasete audio me zerin e Gjonit ne vathe duke qethur dhente. Oj gru, m'i sill gersheret e medha. Po or ..., erdha, i pergjigjet Vojsava. Si e shqiptoi Vojsava, Gjon apo Ivan ? Ahaaa, shume dashkeni te dini.

Ka dhe dicka qe eshte fort problematike : Gjergji mbetet themeluesi i kombit shqiptar (jo ne ate kohe, por ne emer te tij jemi formuar), dhe shtylla kurrizore e jona. Keshtu qe te merresh me te, duhet menduar mire.

Pse eshte shtylla jone ? E thjeshte fare : Gjergji luftoi 25 vjet ndaj Turkut, me hile a pa hile, c'rendesi ka, luftoi me arme ne dore, dhe ka hyre ne histori si SINONIM I QENDRESES SE NJE POPULLI. Kaq. Edhe sikur ky veprim i tij te na kete kushtuar me qindra trupa te vrare apo me dhjetera dele te therura nga Turqit e pilafeve. Simboli i nje populli nuk zgjidhet nder llafazane, dhe jo nder ata qe rrine ne shtepi duke dhene keshilla ndaj te rinjve. Te gjithe vendet e botes kane nga nje hero kombetar qe ka qene luftarak i madh, ska si te jete ndryshe. Nderohet qendresa e nje populli dhe jo filozofet e tij. Ne himnet kombetare kendohet atdheu ne rrezik dhe jo citatet e pronareve te bingove ne Tirane.

Nejse, nuk jam historian, ketu flas thjesht si me duket me e logjikshme. Historianet le te germojne, vetem deshire te kene.

 Nuk e kuptoj se ç'eshte gjith kjo zhurme rreth Skenderbeut, heroit tone Gjergj Kastrioti. Aq shum zhurme eshte bere sa dhe qarqet/grupet e punes prane qeverive kendej ne perendim, po na pyesin neve emigranteve seç'eshte ky Gjergj Kastrioti apo Skenderbeu, ç'rol ka kuajtur ne historine e Ballkanit. 

Kth, mos e lsho ende fjalën e fundit mbi Kenon

pasi së shpejti do të lexosh edhe një shkrim tjetër timin mbi Kenon, Schmitt-in .. si edhe Lubonjën.

Nuk ke si shpëton pa e lexuar dhe thënë fjalën tënde, kësaj rradhe ndoshta me të vërtetë të fundit.

Prape libiri i Schmitit?????

Me duket se disa kane mare si misjon ta shkaterojne figuren e Skenderbeut ndryshe nuk ka si shpjegohet qe u bene mbi 6 muaj qe sa here zjari i luftes kunder Skenderbeut fillon te shuhet do te dale dikush qe ti hedhe benzine zjarit.

Nuk e kuptoj ku qendron qellimi . Nuk me duket se eshte thjesht ego personale, se kush ka te drejte dhe kush eshte gabim, duhet te kete dicka me shume. Sepse te gjitha gjerat per Skenderbeun dhe Shcmittin u thjane .Njerezit u ndane ne dy kampe por dhe kundra idese se Schmitit. U thane te gjitha tani cfare ka mbetur vec te perseritet perseri e perseri ato qe jane thene miti vs historia

Me falni nuk kam durim ta lexoj deri ne fund pasi deri ne gjysem qe lexova jane po ato qe jane then e sterthen me mijra here. Vec titulli ishte ndryshe sa per te terhequr njerezit si ajo reklama e mallit qe ka ndruar vetem etikete brenda eshte po ajo 

Admin cili eshte qellimi tuaj  qe sillini ketu keto tema????

Me shume ky debati per Schmitin dhe libirn e tij  me kujton Laokoontin

Ju e dini se përpara Trojës ahere,
kali i drunjtë, dhurata e grekëve u shfaq.
Ky kalë në dy grupe i ndau trojanët:
ta pranonin atë, ose ta flaknin sakaq.

Pajtim me armikun, ulërinin tradhtarët
mjaft më me luftë, zjarr edhe helm.
Erdhi koha që shpatat ti kthejmë në parmenda
armiqtë në miq erdh koha të kthejmë
.

Në mbledhje të gjatë “pro” dhe “kundra” kalit,
unë “kundra”, kryesova me tërbim.
Dhe juve ju kanë thënë ahere se hyjnitë
gjarpërinjtë më dërguan si ndëshkim.

Ç’përralla kalamajsh, ç’trillim për budallenjtë
unë gjarpërinjtë do t’i mbrapsja me një shkelm.
Po ç’ti bëj fushatës së tradhtarëve kundër meje
shantazheve,letrave anonime plot helm.

Ditë e natë e me javë polemika vazhdonte,
nga shtresat e mesme e gjer lart në qeveri.
Ishte vjeshtë.
Nën qiellin e hirnosur me erë
kali i drunjtë përjashta priste në shi.

Atë kalë unë i pari e kisha goditur,
ndaj, e dija, këtë s’do të ma falnin përjetë.
Më në fund “vijë e butë” fitoi mbi të “ashprën”,
dhe ne “kokëfortët” na vunë në arrest.

Në burg, me gotën e ujit, në mesnatë
helmin na dhanë ata të pijmë
ata që ulërinin kundër dhunës e shpatës
Që dinin të kafshonin tamam si gjarpërinjtë.

Në mëngjes që pa gdhirë në breg të detit
ma hodhën kufomën drejt mbi zhavor.
Rapsodët anembanë përhapën
versionin fals të gjarpërinjve hyjnorë.

Ky ishte mbarimi i polemikës për kalin,
ju e dini me Trojën se ç’ndodhi pastaj.
Tre mijë vjet rrjesht,
nga muzeu në muzera,
unë hamalli i mermertë, gënjeshtrën mbaj.

Tre mijë vjet…Akoma zjarret e Trojës
si floknajë e kuqe më rrinë në sy.
Po më i tmerrshëm se zjarret, kumet e vomet
ishte fundi fare,
kur u bë qetësi.

Trojë e braktisur.
Gërmadhë.
Hi i ftohtë;
dhe poshtë ne të vdekurit shtrirë rresht.
Dhe papritur, në muzg sipër tokës së mardhur
u ndje diçka që atë çante përmes.

Ç’ish kjo gërvimë kështu, kjo jehonë?
Vumë veshin. Kuptuam. grekët e ligj
përmbi qendrën e qytetit me parmendë lëronin
për të thënë se Troja përjetë vdiq.

Ja më në fund dhe parmenda e tyre.
Ah, plugu i saj si na çante më dysh!
Nga tradhëtia e Trojës, nga gjithë dhembjet,
ky kafshimi i parmendës më i hidhur ish.

T’i kthejmë shpatat më në fund në parmenda.
Kështu thërritnin atëherë ata.
Midis fjalëve tuaja, si mallkim, si gjëmë
veshët më kapën edhe këtë hata.

Më kanë lodhur më shumë, besomëni, ca fjalë,
se kjo peshë e neveritshme gjarpërinjsh.
Ju, që gjer në hënë kini shkuar, si vallë
s’depërtoni dot deri në gjoksin tim?

Gumëzhima juaj si zhaurimë deti
më vjen nga çdo anë më përplaset në vesh,
nga copëra bisedash shumëgjuhëshe rreth meje
shqetësimet e mëdha të botës marr vesh.

Degjoj emra shtetesh të reja që kanë dalë,
emra kombesh e popujsh të rinj dëgjoj,
veç ai, i vjetri, i tmerrshmi kalë,
ashtu si ahere ka mbetur njëlloj.

Prej potkonjve të tij unë rrëqethem akoma
dhe kështu në mermer i mbrojtur siç jam,
kurse ju, të panjohurit, ju prej mishi dhe kocke
vërtiteni mospërfillës nga salla në sallë.

Vërtiteni,
flisni për teatrin e për plazhet,
për gjithfarë motorësh e gjithfarë qeverish,
pa ju shkuar mendja që ai mund të shfaqet
në një ditë të rëndomtë, një mëngjes me shi.

Ashtu si ahere…
po mjaft,
u lodha.
Nga vërtitja juaj po më erren sytë,
nga rropama juaj veshët më gjëmojnë
në muze të Londrës në Luvër e Madrid,

në pafshi ndonjë ditë të behem copëra,
nga marazi, siç thonë, të plas, t’ia bëj “krak”
jo kujtimet e Trojës, as gjarpërinjtë monstra,
por indiferenca juaj
do të bëhet shkak.

 

Me duket se disa kane mare si misjon ta shkaterojne figuren e Skenderbeut ndryshe nuk ka si shpjegohet qe u bene mbi 6 muaj qe sa here zjari i luftes kunder Skenderbeut fillon te shuhet do te dale dikush qe ti hedhe benzine zjarit.

Nuk tentoj ti besoj kollaj konspiracive, po ca s'ben vaki. Pasi sic the keta jo se po thone ndonje gje te re, thjesht po riqarkullojne te njejtat bajga. Dhe nese do tentoja sadopak te konsideroja keto teorite qe thua, nuk e di nese ka lidhje ky intensiteti i bajgave javet e fundit me nje vjetorin e pavaresise se Kosoves. Mbase thjesht koincidence xhanem.

Por dhe mua me vjen keq qe shikoj kaq shume bajga te tilla tek Peshku; asnje s'ka munguar dhe te gjitha vijne te fresketa ketu. Pa le ca kohe qe na i rendisnin te gjitha keto ose tek faqja kryesore ose tek "mos humbisni". Shyqyr tani te pakten vetem vijne si artikuj te zakonshem, megjithese dhe ca dite me pare i sillnin artikujt dhe bllokonin ose fshinin komentet. smiley

 

P.S. Mbase kjo do ishte nje shtyse per te ripare administratoret opsionin e importeve automatikisht te gjithe artikujve nga cdo blog qe kane renditur ketu.  Perderisa perzgjedhin se cilet artikuj shtypi botojne tek PPU mbase do ishte me mire te perzgjidhin dhe artikujt e blogjeve, jo ti botojne te gjithe automatikisht. Just a thought. smiley

Kurse mua me kujton kete perrallezen ne vazhdim.

 

Dreqi ne arapi

Iher me vaktit takohet arapi me dreqin ne shkretetire.

Dreqi kishte qellu ne qejf e i thote arapit.

-O arap i zi a bojm i loje? Njoni prej nesh le t'ia hypi kalipic shokut persa kohe tregon histori, barcaleta, keno kong a cer te dije.

-Mire - i thote arapi.

E hudhin tek-a-cift. Ne i tako dreqit me ja hyp arapit.

Tregoi sa tregoi dreqi, e per ta bo icik interesante situaten, i thote arapit.

-Hece hyp o arapo, se mu marun gjojnat mu. 

E t'ia fillo arapi:

-Elej-elej, elej-elej, ...elej-elej...., elej-elej, ...

Duroi sa duroi dreqi ne i thote:

-Ej arapo, c'osht kjo mre?

-Mos u merzit e dreq-  i thote arapi. - Ket avaz di una. S'po te pelqen a?

 

 

 

Hej Koth,

As me njeh e as te njoh, prandaj maje icik kalin ke heneku.

"Argumentat" i kemi kundershtu me vakt. Tashti ka vec ripertypje gjonash prej stomaku a toke fare. Dhe kto sifate nuk jane per robt, te pakten jo per mu.

Meqe te paska njel kunj, as me intereson fare postuesi, IK, KI-ja, apo dreqi me gjith te birin. Per ate te parin m'vje icik gjynof, icik fare dmth, kur nuk me kujtohet qe e rrasen mrena shoket e te jatit. Kaq.

Sidoqofte, lexoje shpejt, se roja sonte ka ate pompen e modhe ...

Te mire e bofsh ne ti!

 

 

Kakofonia pas plagosjes së qytetarit Kernan   Krijimi i kakofonisë publike më kujtoi një tregim të Xhojsit të botuar në përmbledhjen e tij me tregime "Dublinasit", botuar me 1905, me titull "Grace". Qytetari Kernan po pinte në një bar të Dublinit dhe pas një fare kohe zbret poshtë në bodrumet e lokalit për të shkuar në banjë. Pas disa minutash, miqtë e tij shqetësohen nga vonesa e qytetarit Kernan dhe zbresin t'a kërkojnë. E gjejnë të rrëzuar në dysheme, me rroba të shprishura, me kollare të zhbërë, të gjakosur nga një plagosje në kokë. Vjen policia. Miqtë e sjellin në vete qytetarin Kernan dhe nisin t'a pyesin se cfarë i kishte ngjarë. Por, atij nuk i kujtohet asgjë. Dyshimet që hidhen mbi shkakun e plagosjes janë të ndryshme dhe të gjitha racionale. Dikush mendon se e kanë plagosur për t'a vjedhur, një tjetër është i mendimit se qytetarit Kernan i ka rrëshqitur këmba duke zbritur shkallët, e kështu me rradhë. Të gjithë në fakt janë në gjendje të hedhin hipoteza të aresyeshme që edhe polici i sapoardhur i vlerëson shumë e me të drejtë.   Më pas miqtë e cojnë Kernanin në shtëpi dhe ky, sëbashku me të shoqen, i fton të rrinë pak më shumë, për muhabet dhe për të pirë pas uiski. Të nxehur nga avujt e uiskit, miqtë kalojnë nga tema e plagosjes tek tema e Zotit që e mbron njeriun dhe pastaj tek tema e kuptimit të Zotit nga katolikët dhe protestantët e Dublinit. Këtu fillon debati sepse miqtë, deri tani solidarë me njeri tjetrin dhe konkretë kur ishte fjala për të dhënë mendime për cështjen që e panë nga afër, plagosjen e Kernanit, hyjnë më pas në një temë bisedimi që dilte dukshëm nga fusha e tyre e vëzhgimit. Disa mendonin se katolikët kanë të drejtë kur thonë se Papa është mishëruesi tokësor i fjalës së Zotit, kurse të tjerë, në mbrojtje të protestantëve, thoshin se kjo nuk është e vërtetë përderisa historia njeh edhe Papë që kanë qenë të shthururr moralisht. Disa mendonin si katolikët se nëna e Krishtit është Maria, ndërsa disa u jepnin të drejtë protestantëve duke thënë se nuk kuptohet mirë se si ajo ngeli shtatëzanë dule lindur më pas Jezusin. Në këtë mënyrë, të gjithë, nën afshin e butë zjarrndezës të uiskit, filluan të flasin për cdo gjë, që në fakt, vetëm e hamendesonin turbull duke harruar edhe vetë faktin dhe problemin konkret që i kishte mbledhur : plagosja e mikut të tyre Kernan.

 

Shkeputur nga nje shkrim i A.F

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).