poezi

024.
Mendova se isha i vogël.
Qielli na rrethoi me borë
Si kristalet me bukëpeshk
Në kutinë e mbyllur
            që ishte qyteti.

Kjo do të jetë dhurata e dikujt
Lodërza të vogla
       Të pathyera.
                 Të thyeshme.

  
 025.

Unë nuk tregoj
Nëse ti nuk tregon.

Majë gishtash gërvishim
Lëkurët e njerëzve në foto
grafi fytyrash të sëmura.

  
Kureshtja nuk ngjall
Egjiptianët e vdekur të ekspozuar në diell.
Kureshtja nuk vdes
Pyjet e [...]

3 Komente

 Derimesot nuk kisha lexuar sesi trysnia, ankthi e gjendja e mosshpreses te jepen me kaq butesi, me nje lehtesi qe mund te krijohet vec ne kufijte e indiferences.

Por shpejt, pas leximit te dyte apo te trete, behet kthjellesisht i padurueshem ndergjegjesimi qe ketu s`ka asgje te ngjashme me indiferencen. Eshte gjitheperfshirese, dhimbja; rrethpren kohet e kolektivin njerezor - dhe deshmon pareshtur ne te tashmen.

flm.

Unë nuk tregoj

 

Nëse ti nuk tregon. 

 

Majë gishtash gërvishim

...

Dëshmoj agoninë. Por nuk tregoj

 

Nëse ti nuk tregon.

Me pelqejne pjeset e cituara.

Falemnderit per leximin Lost & LaRosse.

 

(by the way; per ket vesin e falenderimit) s'më ka ra rasti me pare me falenderu me shkrim koke per koke kaq shume njerez / kaq shpesh sesa ktu ne peshk. Gjene mire se po mesojme si te sillemi, fjalet e bukura, etj etj  smiley 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).