poezi

017.
drita të shtyp
të kthen në burrë të vogël
në fëmijë që nuk gënjehet lehtësisht

  
gjithmonë duke pyetur
“Si mund të ishte ndryshe?”

  
drita të shtyp
bëhesh pjesëz e saj
si rreze pëshkon
jetën tënde të zymtë.

  
018.
Nata të rrit
të kthen në plak të ditur
në fëmijë që gënjehet lehtësisht.

  
gjithmonë duke pyetur:
“Si mund të ishte ndryshe?”

  
Nata të rrit
ulesh në sofrën e saj
kokëulur mes kokëulurve
ushqehesh me [...]

4 Komente

Me pelqeu pa mase.

 E di c'm'u kujtua nga keto vargje? Ca perralla te mocme shqiptare, njera syresh kishte nje perfundim te tille pak a shume "Zemerimin e darkes, lene per nadje"... Bukur, po mua me ka ngel sahati ke "Avitu"... smiley

Shume bukur, loja me drite-hijen.  smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).