poezi

po ngutem ti postoj keto dy poezi te fundit, per ti lënë kohën dhe vëmëndjen e merituar një projekti tjetër. mirupafshim deri në rikthim.  
  
032.  
Pa pilot, pa kulla drejtuese
Pa udhëtarë, pa mirëmbajtje
Pa pista, pa orare,
Zogjtë ulen në park
Me një hark të koklavitur, shpërdorues
dizajnesh të përpikta, shpërdorues
të dhuntive ajrore. Krijesa ime
në dorën time
struket.
Zogjtë nuk gjejnë qetësi
derikur sytë ti shmangim prej tyre.
Pastaj
më [...]

1 Komente

Krijesa imenë gjoksin timzë vënd.Mbi të vigjëlojveshmprehtë ndaj çdo fëshfërimeqë mund t’ia pulisë qerpikëte t’ia ngatërrojë këmbëtnë rrugën e saj nesër.
Rruga e saj sotështë rruga e zogjve

Une perfytyrova nje baba te dhembshur, teksa ve ne gjume cupken e vet dhe i ledhaton floket lehte-lehte e zeulet i kendon nje nina-nana te embel. E di, e di, mund te jete klishe, por per mua eshte shume e bukur. smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).