Nga letrat e panisura të një piktori - 4

Ti kërkon me ngulm të dish mbi femrat në jetën time, me një kureshtje entomologu. Qëmton mbi krahët e mi për pluhurin e dashurive, aferave, lidhjeve të shkuara, pa kuptuar që në çastin që gishti yt do t’i preki ato, edhe magjia e tyre do fshihet, edhe pahu i tyre do të mbesë gjatë mbi mollëza. Se ai është pluhur, e ngurta që dështoi të bëhet lëng, lëngu që dështoi të bëhet gur, ndërfaqe gjendjesh që bën fytyrat e ftohta të planeteve të largët. Ai është pluhur, domethënë tokë e vdekur, gur i vrarë, kokrra të vjetra që u bluan imët nga mokra vetmohimi me qëllimin e vetëm të na depërtojnë poret e holla osmotike. Është pluhur, dmethënë ngjyra e gjithçkaje, pelerina e vërtetë e botës, perceptimi. Konservuar në thatësi privatësie, gati të ngrijë në një çimento të rëndomtë muratorësh sapo të preket nga lagështia e dijes së të tjerëve.

Nën monoklin e pyetjes tënde të dhashë gjithë një buzëqeshje diskrete si përgjegje, me tepër për të fshehur frikën time tek dilja jashtë shpellës së kureshtjes.

Filozofimet mbi natyrën e lidhjeve njerëzore i kam lënë qysh në shkollë të mesme, me një tmerr alergjik, pasi një shoqe klase atëbotë e bënte këtë sa herë i jepej rasti, duke rregulluar flokët, duke ngrënë “bukën me vete” në pushim të madh, para provimit, gjatë tij kur ndalohej edhe të pëshpërisje, apo ndërsa dilte në rradhë të qumështit që me natë, me fjali dëftore të përgjithshme që fillonin impersonale si “njeriu në jetë”, apo “se një djalë mund”, apo “por një vajzë nuk”. Ishte nga ato femra që duan të jenë njëkohësisht gjithçka, sekretare rinie dhe të përjashtuara nga shkolla, të lexuara dhe natyrale, skiatore notare novatore konservatore, shefe dhe të panjohura interesante, të virgjëra dhe ndërkaq me shumë histori, çapkënoseriozehokatare, opinionbërëse dhe të painteresuara, të virtutshme dhe kuçka (këtë të fundit e kërkojnë me patjetër si supervlerë, si diamant të zi; zënë shoqëri të sforcuara me ato që kanë reputacion solid si “putana” vetëm për këtë gjë), të dlira inteligjente, spontane me plan, një gjithëgjë e asgjëshme me një fjalë. Ajo u bë vrasësja e çdo filozofi brenda meje.

Pyetjes tënde se cila ka qenë dashuria ime më e madhe nuk guxoj t’i përgjigjem. Në fakt nuk e di as vetë. Pasi ka gjëra që nuk janë bërë për t’u krahasuar. Madje me duket se shumica e gjërave janë bërë për të mos u krahasuar. Sa ligsht e ndjej veten për shembull, kur shoh ato konkurset idiote të bukurisë. A mund të krahasohen bukuritë? Me ç’njësi matëse, kush e shpiku?
Jam i sigurtë që ti megjithatë do ngulmosh. Pra po guxoj pak analizë; ceteris paribus, dashuri e gruas së tjetrit më duket ajo më e vërteta, më e plota. Imoralitet, e shëmtuar, poshtërsi, blasfemi,... OK, OK, OK, i thamë të gjitha këto, në kor njëzëshëm me atë shoqen e klasës së gjimnazit, i hodhëm pra herbicidin e moralit, një round up shfarosës, dhe ajo prapë mbin në të çarat e asfaltit urban duke na vënë me shpatulla pas murit me dialektikën e vjetër hegeliane: unë jam e vërtetë, pra e arsyeshme. Nuk e kisha menduar kurrë këtë më parë, derisa një shok, poet, në një mbrëmje me hapje zemrash dhe shishe konjaku, më foli për dashurinë e tij të fundit, e cila nuk i kërkonte të ishte një makinë seksi, përkushtime, përbetime, marrëveshje, noterë, nuk mbante inventar lëndimesh, ishte diçka e pakushtëzuar si ajri, një trekëndësh filozofik tezë-antitezë-sintezë... prit, prit, i thashë shokut me mollëza të përndezura ndoshta prej konjakut, përmendu, ç’po thua? Ti nuk e di, tha, është një grua e martuar. Aha, ia prita, prandaj ai trekëndëshi! Nuk m’a vuri veshin. Vazhdoi: ajo nuk sheh te unë babain e fëmijëve të saj, nuk e shtyn drejt meje kushtrimi i të parëve, forca me vektor të pashpjeguar e vazhdimësisë së llojit, as seksi... Këtu u kollita pak, mosbesim në gurmaz, e pyeta a je i sigurtë? Më tha që i shoqi shpatullgjerë ishte dy herë sa ai, poeti pra, dhe i vizitonte gym-et rregullisht, kujdesej për lëkurën, njihte kombinimet e ngjyrave, mashkull i kultivuar nga ata që të bëjnë me komplekse.

Në fakt ky shoku është pak i çmendur; i tillë, devijant, ka qenë gjithnjë. Qysh herët. Mbaj mend që ra në dashuri me zyshën e kimisë, dhe ngaqë kish dëgjuar sikur femrat i duan tipat skajorë dhe brutalë, fytyrat e shëmtuara dhe me shenja plagësh, scarface-t me emra italinë, i kushtoi asaj një vjershë të ndyrë, të cilën e nënshkroi dhe ia futi si pusullë në çantë, gjithë shpresë se të nesërmen ajo do çmendej pas tij. Siç e morëm vesh më vonë, i thoshte troç pak a shumë “u shkërdhefshim sa më shumë së bashku, o zysh Adlina/ t’a lëpifsha sa të zbutesh posi muhalebi/ o t’u derdhsha brenda, t’u zjefsha si supë burgu/ dhe atë p* e bukur t’a kafshofsha, jarebi”. E nesërmja nuk erdh’ aspak romantike për të, natyrisht. I tillë ka qenë ai, pra. Sidoqoftë, me gjithë devijimet, nuk m’u duk që ishte fare pa gjë arsyetimi i tij konjakor. E quajnë tradhëti bashkshortore, më tha i indinjuar, atë që është dashuri e pastër, puro, genuine, e papërbaltur nga banaliteti darvinist. Këtu e shtrembëroi fytyrën prej përbuzjes më shumë se nga djegia prej alkoolit. Nuk dija ç’ti thosha, sepse mua logjika më thyen më shumë se morali. Është e para femër, tha, që më do në mënyrë poliedrike, si të afërt, si komshi rriturbashkë, si dashnor, njëkohësisht, një përzjerje ndjenjash që nuk di ç’emër t’i ve. Pothuaj prek inçestin pa qenë i tille. Tradhëti? Ajo tradhton më pak se çdokush tjetër, kur në ekuacionin e tradhëtisë fut dhe ndjenjat vetjake. Kërkova njëmijë e një vjega pse e bënte atë gjë. Ku flinte lepuri? Ç’e shtynte? Se unë nuk jam Xhorxh Klluni. Aspak. Mora vesh që gjithçka kish nisur nga një poezi e hershme, lexuar nga ajo fare rastësisht, që sipas saj, i kish folur e i kish hyrë në një zonë shpirti ku askush tjetër nuk kish hyrë më parë. Ja aq e thjeshtë, tha. Si çdo gjë e madhe. Dhe pastaj, pasi më pa në sy gjatë dhe ndjeu ngërçin tim, përfundoi: pse nuk merr dy modelet standart të dashurisë në letërsinë botërore, ato që ruhen në Savrë afër Parisit, Helenën e Trojës dhe Ana Kareninën? Çfarë kanë ato të përbashkët, a s’më thua? Sa e vogël bëhet para tyre çdo histori me Hirushe dhe Isoldë! Doja ta kundërshtoja me Zhuljetën, por nuk e bëra. Ti e di që Shekspirin e dua veçan, dhe do më vinte shumë keq po të dëgjoja ndonjë përgjegje që do zbehte sado pak tragjedinë. Sepse mua më thyen logjika.

8 Komente

Shume bukur.

Doja ta kundërshtoja me Zhuljetën, por nuk e bëra. Ti e di që Shekspirin e dua veçan, dhe do më vinte shumë keq po të dëgjoja ndonjë përgjegje që do zbehte sado pak tragjedinë. Sepse mua më thyen logjika.

Meqe ra llafi "Romeo dhe Xhuliete" ne stil Indian. 

Emo, po mendohem akoma per kete pjese.  Ne fillim m'u duk e qarte, pastaj kjo historia e shokut, sikur ishte e tepert ... I don't know.  Still thinking about this one. 

emo, s'ka perse smiley.

PS: ai piktori qe qendisi kete letren, s'po me ngjan me piktorin e letrave te tjera smiley.  Ne pritje te "potion # 5" ...

si i tha jack nicholson:  "you... cannot handle the truth"...  smiley  smiley 

just joking, you know...

Cim me pelqejne analizimet njerezore qe ben.

Me pelqen, Emo. Ka nje lloj shkeputjeje nga paragrafi i pare me pjesen tjeter, por ka qemtime interesante. Eshte dileme e cuditshme ajo e pjeses se fundit, ta quajme tradheti bashkeshortore apo dashuri te paster? Me ka ndodhur nje ngjarje e habitshme para ca ditesh. Po i bie shkurt ne fakt. Nje grua, komshija ime, e ardhur nga ca fshatra te Shkodres, rreth te 50-ave, me pataksi fare, kur me pohoi: "I kam tre femije, si drita. Po pse, kujton ti se i kam me ket budallen? ( e kishte fjalen per te shoqin, nje burre i urte, paksa humbameno) Jo, maj, i kam ba me ke me ka dasht zemra jeme. " Morali im s'e pranonte dot, po logjika e dashurise e perligj kete fakt?!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).