MULTIKULT BALLKANIK

Lexoj sot në gazetën Tema përshkrimin e një udhëtimi në Shkodër nga një Xhenc Bezhi, me titull “Djepi i kulturës dhe fëmijët e përbuzur”.
I dimë hallet dhe plagët që vuan Shkodra sot, sidomos në krahasim me mitin e saj ende të ruajtur në vetëdijen e kombit. Megjithatë, kurrë nuk është e tepërt t’i dëgjosh të [...]

17 Komente

Shkrim i bukur, xhaxha, por jo aq sa ai i Bezhit, me vjen keq. Ti ke kapur shume pika te forta ne shkrimin e tij, por ama une do te shtoja dhe dy te tjera, drejtperdrejt nga shkrimi i Bezhes: ( meqe ra fjala asihere s'me ka pelqyer kjo ngjyre, si pa jete, e zberdhylet, pa shije) >>

Siç është sot modern interneti, në atë kohe ishte moderne leximi i librave dhe ato përcilleshim nga dora në dorë. >>

lace wsmileyt="on">Polace>, po, asokohe ne te gjithe lexonim se ishte ne mode, jo se kishim deshire dhe ishim te etur per dije, por sic duket, ne Kosove lexohej per mode. Hot Coutyre Reading! Prandaj, e ndjejme veten demode ne tani, se ka dale nga moda te lexuarit. Ah, qe s'e kisha kuptuar me pare...  >>

Shqipërinë e vizitova për herë të parë në vitin 1999, kurse një vite më vonë shfrytëzova rastin të vizitoj Shkodrën. Por sa e kalova kufirin shqiptaro-shqiptar në Muriqan syri shihte veç bukurinë e fushave pjellore dhe shëmtinë e bunkerëve të betonte që ishin ndërtuar në kohën e Enverit.

 

Dmth. keto kujtime jane te 2000, se nuk lexova gjekundi tjeter te kishte ardhur dhe njehere tjeter, psh, dikur nga 2005 a 2006 NE c'vit jemi ne, tani? Xhaxha, te lutem, pse u lodhe me kete, aman? smiley

Tani, per respekt te Bezhes, kush eshte zoteria ne fjale?  Sa per te qene politicamente correkt....

Ana H, sa per te te dhene nje ndihme te vockel :

Gjenc Bezhi eshte GENC BEGU. Eshte nje personazh "fantazme", por qe xhaxhai e ka shume per zemer. Eshte po ai Genc qe mund te jem une, ti apo nje tjeter, por qe kemi vetine e perbashket te jemi antixhaxhallare ne mendime.

Megjithate, per hir te se vertetes, Genc Begu eshte nje karikature. Asgje e vertete nuk fshihet pas tij. Thjesht te ben te qeshesh.

Hurbinek, meqe ti thua qe eshte Genc Begu, ( qe prape mua s'me sjell asgje ndermend) kur e do kaq shume shqiptarizmen, pse e mban emrin si sllav? Te pakten, mua keshtu me tingellon.

Hem, edhe per te qeshur s'me beri hic dhe ti e di qe une "ngordh" per njerezit qe me bejne per te qeshur. smiley

Emri im si sllav ? Per Hurbinek e ke fjalen ? Apo per Bezhin ?

OK, Gjenc sepse keshtu eshte dashur qe te shpotitet ndonje shqiptim allosoj i Gencit. Begu, gjithashtu. Gjenc Bezhi eshte dikush imagjinar por qe ka nje vendndodhje gjeografike diku ne ndonje malesi te thelle te veriut.

Kurse Hurbinek, nuk mendoj se eshte sllav, sepse Hurbinek eshte thjesht nje bashkim shkronjash per t'i vene dikujt nje emer qe nuk ka emer. Si psh, "hej çuna, si do ta therrasim kete kalin qe e gjetem ne leme ? Une them ta quajme Kalosh. OK, e gezofte."

Po edhe une vdes per ata qe me bejne te qesh, por me duket se me pare do te vdes nga vetja, vetevrasje. Pse vrau veten ai tipi ? Sepse e bente veten per te qeshur. 

Ti e di se per ke e kisha fjalen, se nuk po flisnim per ty ( per Hurbinekun), apo jo, po flisnim per Genc Begun apo Gjenc Bezhin, si te duash ti.

Kurseje veten

Hurbinek was a nobody, a child of death, a child of
Auschwitz. He looked about three years old, no one knew
anything of him, he could not speak and he had no name; that
curious name, Hurbinek, had been given to him by us, perhaps
by one of the women who had interpreted with those syllables
one of the inarticulate sounds that the baby let out now and
again.

Primo Levi "La tregua"

Hurbineku ishte nje askush, nje femije i vdekjes, nje femije i Aushvicit. Ngjante si nje trevjecar, askush nuk dinte asfare gjeje per te, nuk mund te fliste dhe nuk kishte as emer; ate emer te cuditshem, Hurbinek, ia kishim vene ne, me gjase,  ndonjera nga grate, qe i pat shnderruar ne ato rrokje, ata tingujt e memecte qe kerthija leshonte here e tek.

o ana, o ana, a po kaloje gje nga rruga e elbasanit sot ne mengjes? eshte nje vajze qe sa here e shoh, mendoj se mund te jesh ti. cudi e madhe me mua.

Trop, ne fakt jam shume larg rruges se Elbasanit dhe s'me bie fare udha andej. Po shume e cuditshme ne fakt... c'po te ndodh keshtu, moj vajze?! smiley

ndoshta ngaqe ajo i ka syte e medhenj dhe kurioze, dicka prej animeve japoneze, dhe duket sikur ne te njejten kohe qe me shikon mua me dyshim po reciton me mendje edhe nje vjershe sufiste. me kompliment se kaq s'te bej dot as ty, as asaj vajzes smiley

Trop, flm per konsideraten, mgjth. pershkrimi i asaj vajzes s'ka te beje fare me mua. Por ndoshta, kushedi ajo mund te kete dicka prej Ane, qe te ben ta mendosh te tille. Edhe mua gjithnje me ka bere pershtypje fakti se c'ndikim mund te kete emri tek nje njeri, ne karakterin dhe natyren e tij, qofte dhe ne zgjedhjen e nje nofke te thjeshte... dmth. dua te jem nje Ane apo te jem nje Keter apo Tropizma, apo Hurbinek,( meqe e kemi ketu)... Eshte shume interesante, ne fakt. smiley

E, vertete interesante kjo zgjedhja e emrit, dhe leximi qe i bejne te tjeret. Ndoshta per mua Ana eshte perhere Ana Flokekuqja e filmit vizatimor, dhe syte e saj te medhenj m'i anesojne vajzat symedha qe shikoj rrugeve (sidomos tek rruga e elbasanit smiley ). Ta kem zgjedhur emrin 'Tropizma' per shkak te deshires per nje sjellje tropiste, per t'ju thene te tjereve 'que j'aime 'Tropismes' de N.S.!', apo cfare? Dhe pse Lizandri me lexon si teprizma, vertet aq e teproj une, apo ai eshte thjeshte i kushtezuar nga frengjishtja e perdishmerise se tij sasiore? Po Hurbinek, c'te jete ky emer femije te shkrete i adoptuar nga nje personazh aspak i shkrete - deshiron ky ta infantilizojne, te zbutet ketu mes nesh, apo te zhyse peshkunpauje ne trishtim deri sa te arrihet me not peshku pika Godwin?

OK, ja dhe shpjegimi im :

Hurbinek eshte nje qenie e pagoje. Siç e tha dhe Ana H, ai ska pasur kurrfare qenie mbi toke, edhe pse ka jetuar 2-3 vjet mbi kete toke. Sepse qenien ta jep fjala. Fjala eshte ajo qe themelon qenien e njeriut.

Ne kuptimin figurativ, kam dashur te them se ky personazh (dmth une), nuk pretendon aspak te hiqet si kushedi çfare, sepse ai eshte i pagoje, dhe qenia e tij mbi toke kushtezohet pikerisht nga emri qe do t'i japin anetaret e tjere. Psh, 20% me trajtojne si idiot, pjesa tjeter disi me e nuancuar. E keshtu, qenia ime eshte ajo çka te tjeret deshirojne te me japin, dmth une nuk e kam kete qenie nga vetvetja.

Nuk di nese u shpreha qarte, por kjo eshte pak a shume. 

Edhe mua me ngjau keshtu nje dite. Isha duke ecur ne kembe, te dielen me duket, dhe para meje ishte nje çift i moshuar. Gruaja ndiqte pak prapa. Une arrita kete gruan, pastaj burrin, dola pak para dhe u ktheva te pres te tjeret qe kishin ngelur pas.

Kur kjo pune ndodhi dhe nje here te dyte, gruaja e ketij çiftit me ndal dhe me thote : "Mos keni qene profesor ne nje lice te B... ?" Une u habita, se nuk kam as koke profesori, me e shumta ndonje endacak. I them : "jo, madame, nuk jam une, madje nuk jam as nga B..., as nga Franca, jam krejt i huaj". Ajo me thote pastaj : "me falni, monsieur, por ju ngjani tmerresisht me nje profesor qe kam njohur". Oh, ia prita une, sa e çuditshme eshte ta dish veten te kopjuar gjekundi. Pastaj u ndame. Por me kapi nje frike e brendshme : çfare ndodh nese nje dite do te gjendem para atij, balle per balle ? A nuk eshte e tmerrshme ta shohesh veten perballe ? Ne mezi po durojme perfytyrimet tona te vetes, dhe kjo na duhet tani, te mos lodhemi fare por ta shohim veten gellduq perpara !

Ti mos u tall me naivitetin komunitar vajzeror, po shko lexo "Keshtjellen e Bardhe" te Orhan PamBukut per te medituar me gjate mbi tjetrin-kopje qe te del perballe.

Madje as vete nuk e di pse e permenda kete ndodhi, se nuk ngjan fare me rastin tuaj. Por e vertete kjo qe thua per ndjesine, Tropizma. Isha njehere ne nje panair libri ne Paris, dhe atje shoh nje shkrimtar me te cilin shkembej nganjehere ndonje email, letersi hesapi. Ai ishte ulur ne nje tribune, tip bisede apo diçka e tille, dhe fliste. Une isha diku menjane duke pare. Ne nje çast m'i nguli syte. E aty, edhe une si puna jote, m'u duk sikur me njohu, sikur e dinte qe isha une ai H. Nejse, thjesht ndjesi kalimtare, me siguri qe ska asgje te vertete ne kete.

Po mire, pse nuk na flet dy fjale per romanin e Pamuk ? Thjesht per kete pasazhin e qenies se dyfishte. 

Hurbinek eshte nje qenie e pagoje.

smiley

smiley

smiley

... kurse bedrija eshte me tre goje. Qe i qeshin te treja njekohesisht.

OK, fjale pa lidhje. Si gjithmone aty ku ka me shume se nje vete.

e ska gjo, ti je rob i zgjidh, kshu qe normal sdi me lidh gjo smiley

smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).