MOZAIK

guersktc1

 

Jeton kur të dhemb .

Ai ishte fare i vockël, i dobët, me kaçurrela të verdha dhe mbi hundën e skuqur prej të ftohtit mbante një palë syze me skelet të zi fin dhe xhama të trashë.  Ai ankohej shpesh se ato syze ishin tepër  të rënda për të. Akoma më të rënda ishin fyerjet që të tjerët s’ja kursenin.

- O qorr, do vish të luash me top?

Ai shtrëngoi fort dhëmbët, kokën nuk e ktheu, mbërtheu prej gryke qesen me perime dhe vazhdoi të ngjiste shkallët për në shtëpi…37…38…29… Ai banonte në krye të shkallares 40. Trokiti në portën e hekurt. Nga pas saj dëgjoi hapa të afroheshin.

Ai dhe ajo ishin shtrirë mbi një krevat të madh. Përreth muret e kuq dukeshin sikur i jepnin skenës edhe më shumë zjarr. Ai e puthi në buzë dhe ngadalë filloi ti ngrinte bluzën e bardhë. Ajo kishte buzë të vogla. Kur ai e puthi, ajo i përkëdheli flokët, krahët, kofshët. Filloi ti zbërthente pantallonat.  

Atij I erdhi turp nga djali që brofi në kuzhinë, ndaj ndërroi kanalin.

- I bleve ç’të tha mami?

Ajo nuk ishte e çmendur, por kishte përshtypjen se nëse do të vazhdonte kështu, një ditë do të vriste veten. Nuk i vinte keq për askënd, aq më pak për veten, me përjashtim të të vegjëlve. Ata duheshin ushqyer. Kishin nevojë për një nënë. Po a ishte ajo një nënë e mirë? Jo! Me siguri që jo, sepse nuk ishte e zonja për asgjë. Dhe kishte përshtypjen se dita ditës bëhej më e shëmtuar, vithet i ishin zgjeruar që prej lindjes së dytë, gjoksi i varej deri mbi bark, flokët I dukeshin si leshterikë të gjatë të frikshëm, lëkura e yndyrshme, krahët i dhimbnin sikur të donin të arrastiseshin prej saj, por problemin kryesor e kishte në kokë, kështu i pat thënë dhe mjeku. Asaj i dukej se të gjitha ditët ngjasonin, kurse netët nuk ekzistonin. Këtë e ndjente sidomos kur zgjohej në mëngjes, pasi kishte përshtypjen se kishte lënë pas diçka të zbrasët.

Të dhemb kur jeton.

Ai punonte si kalë gjithë ditën. Kur kthehej në shtëpi ndizte një cigare. Fjalë s’kishte, por dëgjonte shumë. Ulej si gjithmonë në kolltukun-lëkurë para televizorit. (ON). Ajo dritare i dukej e pafundme, ky qelq i errët që mund të prodhonte çdo botë, çdo linjë universi, me mijëra fytyra dhe ngjarje, ngjyra dhe forma. Ai qelq i hapte sytë, ndoshta kjo i mbyllte gojën.  Kur hapte gojën ishte koha për të fjetur dhe qelqi atëherë errësohej për tu zhdukur brenda magjisë së tij. 

Ai nuk ishte njeri I keq. Porsi kuajt dhe ai kishte të mira dhe të këqijat e tij. E kush ka lindur perfekt? Thonë që perfektshmëria do t’i sillte mërzi njerësisë, por ai e kuptonte që kjo vinte nga pamundësia për ta arritur atë. Jeta e tij nuk ishte perfekte, por për dreq kaq e mërzitshme. Asgjë nuk shkonte mirë me jetën e tij. Ajo bëhej dita ditës më e çuditshme, fliste me vete, kurse fëmijët nuk e dëgjonin më, por i kërkonin shumë, punën e bënte, por s’kishte asnjë interes për të, fitonte fare pak, lodhej shumë.  U mblodh i gjithë pallati kur ai u hodh nga dritarja. Dikush i hodhi një batanije përsipër.( OFF).

Ajo nuk qau, por u mërzit pak. Gjithsesi kishte kohë që nuk e shihte. Madje kohët e fundit ai nuk e prekte më me dorë. Hidhnin njëri tjetrit vështrime të pashënjestruara. Të sajat përfundonin mbi një fotografi… ajo, në fshat, mbi një kal. Ju kujtua kur ishte dashuruar me të me shikim të parë. Asaj i pëlqenin kuajt dhe nuk kishte kalëruar që prej nuk mbahej mend. E kishte marrë malli për këtë.

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).