Margaret Atwood

Një fëmijë i trishtuar

Je e trishtuar sepse je e trishtuar.
Eshtë psikologjike. Eshtë mosha. Eshtë kimike.
Shko shih një psikolog ose merr kapsula,
Ose rroke në qafë trishtimin tënd sikur je një kukull pa sy.
Ke nevoje të flesh për pak.

Epo, të gjithë femijët trishtohen,
por disa prej tyre e kalojnë.
Nis e numuro bekimet. Ose më mirë
bli nje kapele. Një pallto ose një qenush.
Merru me vallzim që të harrosh.

Të harrosh çfarë?
Mërzinë tënde, errësirën ku je mbeshtjellë,
Atë që të ndodhi ditën e piknikut
Kur ti hyre brenda e skuqur nga dielli
Me gojën e prishur prej sheqerit
Veshur me fustanin e ri, me fjongo,
Njollosur me akullore
Dhe the me vete, e mbyllur në banjo:
Unë nuk jam fëmija e preferuar.

Shpirt i vogël, kur vjen puna që
drita mpaket e mjegulla na rrethon
dhe ngecim brenda trupit tonë
që përpëlitet poshtë një mbulese
a makine që digjet,

e kur flaka e kuqe kullon jashtë nesh
dhe ndez asfaltin poshtë kokës sonë,
dyshemenë a jastëkun ndoshta,
asnjë nga ne nuk është;
ose ndryshe: të gjithë jemi.

Çasti

Çasti kur, pas shumë vitesh pune të rëndë
dhe një udhëtimi të gjatë,
ti qëndron në mes të dhomës, shtëpisë,
ishullit a vendit tënd, gjysmë-akër
a njëmijë kilometra katrore, duke sjellë ndër mend
edhe një herë si arrite deri këtu
dhe befas thua, e gjithë kjo është e imja,

është po ai çast kur befasisht pemët t'i largojnë
krahët e tyre te ngrohtë prej trupit,
Zogjtë gëlltisin brenda gjoksit cicërimën,
Shkëmbinjtë plasin the thërrmohen,
Ajri tërhiqet së prapthi prej grykes tende si nje dallgë
E ti nuk ke si merr më frymë.

Jo, pëshpërisin. Asgjë s'është jotja.
Ke qenë veç një vizitor, që herë pas here je ngjitur
majë një kodre, ke ngulur një flamur duke e proklamuar.
Ne kurrë s'të kemi përkitur ty.
Ti kurrë nuk na ke zbuluar ne.
Eshtë krejt e kundërta.

Ora

Do bëje mirë të vije, më tha im vëlla.
Ka kohën. E njoh vdekjen sapo e shoh.
Ka një pamje të kthjellët.

Duhmë velitëse, shpuese e spitaleve,
urinë e ndenjur, dezinfektantë
dhe pudër femijësh.

Infermierja pyet: ka qenë ndonjë prej jush
larg? Unë,- thashë. Ah, bën ajo.
Ata presin. Ndodh shumë shpesh kështu.

Ime motër m'u rrefye: po i mbaja
dorën, ai u mrrol si t'i shkulnin
ndonjë fasho dhe rrudhi

vetullat. Pastaj foli ime më:
Dua pak kohe me të.
Jo shumë gjatë. Vetëm.

Qeliza

Bëhu objektiv. Pranoje që
qeliza e kancerit është e bukur.
Sikur te kish qenë lule, ti do thoje: oh, sa e rrallë,
me zemrën e vogël mavi dhe petalet rozë…

Ose nëse do ish' kopertinë e një reviste
Shkencore do thoje: Impresionuese,
Ashtu si për një alien, a për një sukses,
Gjithçka: syri i purpurt, tentakulat dhe
gjembat xhelatinoze, zvarrisen në të kuqen e shplarë
te truallit Marsian, si brenda një trupi,

ndersa muret e tij të buta
zgjerohen dhe shpërthejnë, fara e tij
përhapet diku tjetër, zë rrënjë, si paraja.
Rrjedh si trillimi a si nje re e ndotur,
sa brenda, jashtë trurit të njerëzve,
duke gërrmuar përbrenda,
industrialisht. Nje laborant

thote: Ka harruar si të vdesë.
Po pse ta mbajë mend? Gjithë ç'kërkon
Eshtë sa më shumë humbje kujtese.
Më shumë jetë, më shumë plotëri. Të rrëmbejë
Sa më shumë. Të hajë sa më shumë. Të riprodhojë
Veten. E kështu deri në pafundësi. Dëshira të tilla
Nuk janë të panjohura. Ja, shiko në pasqyrë…

Shparguj
(Asparagus)

Këtë pasdite një burrë shtron gjalpë të ngrirë
Mbi një panine të fortë dhe më rrëfen çdo gjë:
Dy gra vdesin pas tij, ai i do të dyja
Si i bëhet hallit?

Dielli çan sitën e murrme të ajrit urban.
Kam për ta paguar mirë këtë: me skuqje lëkure,
Me flluska, o ndonjë kancer. Une i ha shpargujt
me dorë,
thotë ai dhe zhytet drejt e në përshkrim.
Eshtë pothuaj në skajin e fundit të urtësisë, vetëm një fije
nga çmenduria. Ka thërrime buke në mjekërr.

S'di ç'të bëj, të pres të thinjem dhe ca
që t'i jap ndonjë keshillë më të mirë apo
të picërroj sytë, t'i rrudhos cepat e tyre
që të dukem më e mençur. A ndoshta të gjej një
zvarranik të zbutur. Ti nuk je i çmendur, i them atij.
Edhe të tjerët, kështu bëjnë. Edhe unë.
Dashuritë e ngatërruara janë më mire se hiçi, hamendësoj
Nuk di shumë për jetën e shëndetshme.

Dhe është e vërtetë; kjo lloj dashurie është si
Dhimbjet e lindjes. E fuqishme dhe e shpejtë,
E pamundur të kujtosh më pas, ç'qe ajo klithmë
A grimasë që të shtyu drejt saj.

Vjen karkaleci i detit ngulur në shkopinj te holle.
Pemët e kopshtit derdhin larva të gjelbra
e pudër poleni mbi supet tona.
Pra, ai i dashuron të dyja gratë, pra i pëlqen
Tortura. Sjellin kafenë e në fund, ja ku jam
krejt e mahnitur
nga marria e tij.

Ulur perballë, e vështroj
me kureshtje
Apo është zili?

Dëgjo, i them.
Ti je me shumë fat.

Shqiperoi: Majlinda Bashllari

4 Komente

fantastike shume te fuqishme sidomos `Ora` me la pa fjale!

"Qeliza"  teper tronditese..  ta quash te bukur?! Nje bukuri qe jeton duke marre jete...

 

Av, falemnderit (ndjere mungesa); per "Qelizen" te pershendes me kete.

Është kohë qelizash terroriste të fjetura. Nën gjoks. Dhe për paradoks, përcaktimi “terrorist” nuk është aq i tmerrshëm sa “i/e fjetur”. I/e fjetur është tmerri i vërtetë i kohës. Pasi do të thotë mundësi për zgjim më vonë. Të qelizës. Dhe gjithë gëzimin e moszgjimit deri tani e zhvlerëson si aksionet fatkeqe të bursave të fundit. Mos u gëzo, o i gëzuar! Zbrit nga majat individualiste të gazmimit në shkretëtirën e Galtonit.
Trupi i saj është supershteti. Simetria e halleve i bën një, mishërim të njëri tjetrit, ashtu siç duhet të jenë me traktat filozofik, me Platon, qytetare ideale, shtetase shembullore, shëmbëlltyrë e shoqërisë. Me panikun shpërndarë me dallgë limfe në çdo breg të brendshëm. Të dy, edhe shteti, edhe trupi, kanë frikë të njëjtë: qelizën e tmerrit. Dhe frika bashkon më shumë se qetësia, ashtu si urrejtia bashkon më fort se dashuria. Shteti kërkon pagjumësi (syçeltësi) ngjyrë portokalli, e cila ëndërron të skuqet; natyrisht, jo të blerohet! E gjelbra e paqtë është aguridhe e së kaluarës, që shkon veç të tjerash, kundër rrymës. Periudha e gjelbër e pikasur e shtetit dhe e trupit kanë kaluar. Gjatë impresionizmit fëminor.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).