Liqeni jemi ne

E kam ndjekur me një ndjenjë të veçantë dëshpërimi ngjarjen e derdhjes në Liqenin e Parkut të Tiranës të sasirave të tilla helmesh kimike (disa thonë bojë hidromat) saqë është shkaktuar ngordhja e peshqve në të, saqë është hedhur deri ideja e nevojës së boshatisjes së tij. Është një ndjenjë e veçantë dëshpërimi që e kam gjetur tek shumë vetë. Po pse e veçantë, - mund të më thoshte dikush - në

1 Komente

 Fatos, te pershendes me keto vargje"

THERMOPILET

 

Nderim per ata qe vendosen jeten

ta kalonin ne mbrojtje te Termopileve.

Te papertuar kurre ne detyre:

te gatshem per te permbushur cdo urdher e detyrim

por prape me meshire e dhemshuri gjithshtu;

zemergjere kur jane te pasur, por dhe

te varfer qofshin, prape dine te dhurojne

e te ndihin me aq sa kane mundesi;

gjithmone duke thene te verteten

e prape pa i urryer ata qe genjejne

> >

Dhe edhe me shume duhen nderuar

kur qe me pare e dine (e shume prej tyre e dine)

qe padyshim nje Efialtes tradhetar do te shfaqet

dhe Perset ne fund te fundit do te kalojne.

 

 

Kostandin Kavafis

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).