legjenda qe nuk vdes

Në studion e tij Kamyja më priti krahë-hapur dhe me buzëqeshjen e tij që e karakterizonte në çdo moment. Teksa uleshim në një kolltuk të gdhendur bukur, model orientoal, një zonjë e moçme topolake na serviri dy çaj të nxehtë në një servis të bukur të porcelantë. Pasi shkembyem prezantimet paraprake, shkrimtari ndezi një puro, tymosi njëherë në ajër, u rehatua në prehërin e kolltukut dhe ja nisi kështu :

« Në qytetin e zhurmshëm industrial Vollgo, diku në një humbëtirë të qytetit, na ish një person i quajtur Kirilov … » Kirilovi ngriti sytë nga qielli. Vuri re se në hapësirë yjet s’ishin më afër dhe se për dreq bota ishte kaq e madhe. Po errej.

Atij i pëlqente të ulej shpesh nën ashpërsinë e hijeve të errëta të pemëve, të ndizte një cigare dhe në pafundësinë e mendimeve vezulluese që i shfaqeshin, të thithte nikotinën e saj të përzjer me aromën e barit. Ndihej tepër i huaj për vetveten dhe për botën. Për të bota kishte pak njerëz, të cilit mund ti hynin në sy. Për të jeta ishte një absurd, një shpikje e vrazhdë njerëzore që ishte I detyruar ta jetonte. AI mendonte se kishte lindur nga përplasja e vitalitetit njerëzor me heshtjene paarsyshme të botës. Ndonëse 18 vjeç ai dyshonte se ishte plakur. Ky ishte një nga shumë detajet që dëshmonin se jeta e tij ishte një iluzion, trishtueshmërisht e gjatë e që çdo ditë e më tepër i afrohet vdekjes, pashmangshmërisë. Këtu Kirilovit i lindi edhe ideja e vdekjes që për të ishte thjesht një gabim logjik. « Çfarë ndodh pas vdekjes është e pavlerë dhe sa e gjatë është jeta për atë që do ta jetojë. Çohu Kirilov, zgjohu ti shpirti im i vyshkur, i lodhur prej betejës sfilitëse me vdekjen e mos ëndërro për jetën e pavdekshme, por shtero fushën e së mundshmes »- tha me vete ai.

U ngrit në këmbë dhe thirri : “O pemë, o gura, ju o yje që përgjoni, ju netët e mia të fjetura, o gjethet e vyshkura, o mbrëmjet e buta kur zemra ç’tendoset, ju o dashnorët e orëve të vona, ju drejtohem juve o thelbe të krijimit me një lutje: Dje ishte një milion vjet më parë. Në jetët e mia të mëparshme kam qenë gjithmonë një hiç, mes jetës dhe vdekjes kam zgjedhur gjithnjë të dytën, mes gjithçkasë dhe asgjëse I jam përulur asgjësë. Sot, I plot pushtetshëm, ju mbledhorëve te mi ju urdhëroj: Flakmini në fund të botës mendimet e mia të zymta, pushkatojeni Kirilovin tim të brendshëm, idhtarin e pikëllimit moral e fizik, farën e tij dhe të pasuesve që e ndjekin, zhdukeni. Sot dua të jetoj, të marr frymë, sot dua të brohoras fort mbi ekzistencën e qënies sime, sot dua te di perfundimisht te Verteten, ndizni dritat o njerëz.

Në marrazinë shakatare që e kish gjithëpërfshirë, Kirilovi I lumtur vrapoi drejt njerëzisë, por pa bërë dy hapa vuri re se një gjakim I brendshëm e i vrullshëm shpërtheu brenda tij. Lumenj gjaku, shirita të kuq, sfera të kaltra, britmat e Kirilovit. Gjymtyrët e tij të prerë i vodhi errësira dhe hijet e natës që llokaçisnin në pellgun e madh të përgjakshëm. Insektet mbuluan kufomën e tij të shtrirë gjatë e gjerë në rrugë. Kirilovi vdiq si mëkatar. Kirilovi gënjeu thelbet e krijimit.

“…dhe kështu e pat kjo legjendë, - përfundoi Kamyja dhe ne të dy vazhduam të pinim çajin e nxehtë të servirur nga zonja e moçme topolake në servisin e bukur të porcelantë. Qershor, 2000

      

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).