Lamash

Vendbanimi i hershëm P, strukur në kapriçiot e vijave rrushkulluese që e mbronin mirë nga era dhe nën çatitë idilike që jo gjithnjë e mbronin mirë nga shirat e mëdhenj, gjallonte vazhdimisht në një mëdyshje të gjithëhershme prej midisi, ngaqë ishte shumë qytet për t’u quajtur fshat dhe shumë fshat për t’u quajtur qytet. Thuhej që i gëzonte të mirat e të dyjave: ana qytetare i bënte udhët mes shtëpive rrugë e jo dhiare; ana fshatare sillte mbi bukën e mëngjesit freski tërfilesh që shtriheshin mbi gjalpin e “sapotundur”. Banorët njiheshin të gjithë me njeri tjetrin. Barazpeshat ishin të vjetra shumë. Dihej kush ishte blegtor i mirë e kush samarxhi i mbaruar. Kush ia thoshte për këngë e bejte e kush ishte usta e dinte të ndërtonte mur si frëng. Kush fis e ngrinte sazen me pesë veta brenda natës dhe e qante gërneten dhe kush bënte opinga që s’i ndjeje hiç në këmbë. Shumë zanate e tabiate pra, që ishin në fis e në thua.

Siç diheshin shumë gjëra, rrënjosur jetë e mot, ashtu edhe nuk njiheshin ca prohira të tjera; nuk kishte avlli, për shembull. As hekura në dritare. Mbi parvaze amvisat vinin lule beharit dhe ca perde me dantella e punëra grepi si ato. As dyert nuk mbylleshin. Se s’kish kush hynte pa dëshirën e të zot. Ndaj edhe një zanàt që nuk njihej atje ishte ai i bërjes së çelësave. S’kishte çelësabërës. Bravat rrinin si zbukurime, dorëza nazike me spërdredhje. Kur dikush thosh mbylle derën, e kish fjalën jo për ta kyçur atë. Thjesht mbylle, se po na futet erë e ftohtë.

Ishte një ditë e tillë me erë kur në klubin e vetëm në qendër Myrtua hapi fjalën që i kish humbur një dhi. Hë, se do e gjesh, i thanë. Zëre se e ke aty nesër. Harrove Rizain kur humbi viçin? Ja sollën të nesërmen te dera. Por Myrtua u tha se nuk e kish hallin aq te dhija. Edhe ca pula, tha, si edhe një saç nga ata për pjekje, nuk po i gjej më. Në fytyrën e Myrtos kishte një si hutim, kurse në të tjerëve, mosbesim. Mos i fry gjërat kot, o Myrto.
Pas ca ditësh, edhe Iljazi tha në klub që i kish humbur një kàde. Dhe një rrogoz. Myrtoja përforcoi Iljazin duke thënë që ato të tijat nuk qenë gjendur ende. Mosbesimi në fytyrat e gjindjes rrëshqiti poshtë sikur i skadoi zamku. Mos vallë… mos vallë… nofullat nuk pozocionoheshin dot për të thënë fjalët “janë vjedhur”, sepse vjedhja ishte një koncept i ndryshkur, orendi e papërdorur gjuhësore, lopatë e lënë prej kohësh në plevicë, fosil, atrofizim. Pas disa gotash që për çudi të kthjellojnë në kësi rastesh, për shkak se e rrisin pranueshmerinë e gjërave të padëgjuara, erdhi çasti që të pyetej se kush, kush e ka bërë. Se vjedhja nuk vinte vetiu, si stinët. Kush, kush, kush...

I ranë më të. Ishte një i ardhur. Nuk duhej të ishe Sherlok Holms ta gjeje, ç’është e vërteta. Se ky, Sherloku, thosh që pasi të hiqje ato që ishin të pamundura një e nga një, atëhere ajo që mbetej, sado e pagjasë, ishte shkaku i vërtetë. Dhe për atë të ardhurin, jo vetëm që “të kishte dorë” nuk ishte e pagjasë, por përkundrazi, po dukej e sigurtë si një e një që bëjnë dy. U pa se shtëpia e të ardhurit ishte midis asaj të Myrtos dhe Iljazit. U mor vesh që i ardhuri na ishte pacak, ishte lamash. Por askush nuk e kish vënë re në fillim. Se zënë me punë të tjera, kupton? Ai tani e kish atë shtëpi e atë truall me tapi e me teskerè; nuk kish gjë që e shkulte që aty.

I pari që e mbylli portën me kyç thuhet që qe Rizai. Një mbrëmje u hap fjala që Asllani nuk po gjente një xhaketë teritali dhe Rizai, para se të binin poshtë, i tha të shoqes, ku është kyçi? Kjo e kish parë sikur i shoqi i kish kërkuar kushedi se ç’hyner. Kyçi, po të them, i portës së madhe. E shoqja e kish gjetur, ia kish sjellë, dhe burri me një acarim të çuditshëm, e kish futur çelësin në vrimën e pamësuar të bravës duke e rrotulluar si përdhunshëm. Trrak. Trrak. Gjuhëza gjithashtu e pamësuar, ishte futur në gropën e çuditur të bravës, që e kish edhe ajo për herë të parë. Dera u rëndua papritur. Dukej sikur ishte bërë grua atë natë. Sikur u bymye, u mbars me diçka. Ajo shtrrak-shtrrak e bravës do zanonte e dridhej shumë gjatë në ajrin e zi të natës. Gërrhitja e Rizait nuk normalizonte dot asgjë. Dhe në mëngjes, kur çelësi hyri prapë në vrimë dhe dera u hap, u ndje që diçka kishte ndryshuar përgjithnjë. Zhvirgjërimi kishte ndodhur. Ajo e kishte kaluar natën “me kyçin”. Ishte bërë një shtëpi derëkyçur, ç’ka merrte një farë hije të murrme e të keqe frazeologjike nga “shtëpia derëmbyllme”.
“T’u mbylltë dera!” Sa larg mund të ishte ky mallkim nga “t’u kyçtë dera!”.
Ja, edhe Rizai doli prapë të nesërmen dhe dukej si me fatkeqësi. Kurrizi pak i dalë, shpina pak e rrëzuar, hapat pak të “xarritur”... Nuk kishte faj, ishte “derëkyçur”.

Dy ngjarje që i befasuan të gjithë, ndodhën pa kaluar shumë nga kyçja. Myrtua shiti shtëpinë. Mblodhi ç’kish, me laçkë e plaçkë, me kuç e me maç, dhe në të gëdhirë iku xhadesë që të shpinte për në qytetin e madh. U shpërngul, thanë, por në fakt u shkul. Kurrë nuk u tha haptaz që arsyeja pse iku ishte se s’donte të ishte fqinj me lamashin. Të rrinte ngjitur me të, ta kishte mendjen e ngritur çdo kohë, ç’do bëjë sot, ç’do bëjë nesër. Sepse kjo punë e lamashit është e bezdisur shumë. Lamashi nuk të dokëndis me veprim, por me qenie. Nuk zgjidhen me trimëri a arsye punët me lamashin, haptaz, me mejdan, duel, mexhlis, burrëri (morale). Se burrëria kërkon të paktën dy burra e përpjetë. Si dhe graria xhanëm, që i do të paktën dy gra. Lamashi është si bari i keq. Që edhe kur e shkul, mos kujto se shpëtove, pasi ndërkaq ka lëshuar farat në tokë. Dhe ajo lloj fare pret atje me dekada, nën lëvozhga të padepërtueshme, për t’ia behur kur s’e pret, në ciklin e pambarimtë kërpudhor të lamashëve. Ndaj dhe i thonë tokë e infektuar.
Shtëpinë e Myrtos e zuri një i ardhur i ri. Edhe ai me tapi e teskerè. Ishte një i njohur i lamashit. Domethënë nga lloji i tij. Gjindja u skandalizuan me Myrton, sepse u kuptua që ky kish bërë një lloj pakti me komshiun e padëshiruar. Që të realizonte shitjen e shtëpisë. Nuk kish pyetur njeri tjetër. Kishin folur ndoshta anës ndonjë gardhi, “a jemi, tek jemi”, si po kalon, mirë, po ti, po ja ashtu, ç’ka, po pse ç’ka, dua të shes shtëpinë, të largohem që këtu, por s’para gjen kollaj blerës, mirë po bën, dhe të ndihmoj unë, vërtet? posi! e garantuar, kam një timin, që do të lëvizë në këtë nahijen këtu, sa e mban pazarin që ti them, mirë, po mos e bëj zë, se po doli llafi prishet pazari...

Shtëpitë me kyç u bënë tashmë normë dhe quhej budallallëk t’i mbaje hapur si dikur. Kyçja sikur shtonte mosbesimin ndër njerëz, sado që thuhej për shembull, që sikur të ishin të gjithë komshinjtë si ty, o Skënder, nuk i kyçnim shtëpitë kurrë, ja si në ato kohët e para, por tani tjetër kohë, gjiton, harro mushkë Valarenë… Skënderi, komshiu i mirë, merrte automatikisht një hije mosbesimi, sepse edhe ai ishte derëkyçur. Edhe ai, si ti, nuk e kyçte derën prej teje, aspak, por sidoqoftë, një bravë me shul të ngulur e bën derën mur ndarës dhe të përzjen dashje padashje me botën e padëshiruar përjashta.

Hekurat e parë në dritare i vuri Resmiu. Kishte një lloj gare të fshehtë tashmë në rritje të sigurisë. Që përndizej në përpjestim me numurin e lamashëve të ardhur, numur që kishte vajtur ndërkaq në pesë. E çuditshmja ishte se si shtëpitë e të shkulurve i blenin gjithnjë lamashë të tjerë. Keta krijuan komunitetin e tyre. Gjindja nuk para donte t’i njihte qysh e tek, por ata i njihnin vendasit me rrënjë e dhëmballë. Ishin mjeshtra, merrnin informacion gjithandej. Thuhej që mbanin dosje. T’i përdornin kur të vinte puna. Me sistem. Tani njerëzia nuk linin më sendet në oborr pa mbikqyrje dhe gjërat me njëfarë vlere i siguronin e ndrynin në lloj lloj musandrash e dollapesh e sepetesh. Tani duheshin ruajtur e siguruar në gjëra të tjera, jo materiale. Sherri u fut keq, për shembull, midis Hajredinit dhe Safetit. Hajredini paskësh qenë dëshmitar okular i një dënimi që Safeti kish marrë në ushtri, bërë larg dhe dikur, por që askush s’e dinte. Një nga lamashët e kish përmendur si shkarazi, si qe ajo puna e dënimit në ushtri, o Safet, se çoku na ka zënë veshi diçka. Dhe natyrisht, pas një nate të mbarsur me skenare filmash të pashfaqur kurrë, Safeti u gdhi tejet i sigurtë që Hajredini kish folur, kish nxjerrë llaf, se ndryshe si e dinte lamashi... Pra duhej siguruar vetja megjithsej. Nuk ishte më fjala për një dhi a për një pallto. Po ashpërsohej bota atje përjashta.
Resmiu i porositi hekurat e dritares tek farkëtari Nesim dhe i vuri me muratorët e njohur të Hajdinajve. U hapën ca gropa në muret e pafajshëm anës dritareve dhe mbushja e tyre me çimento, ngjante si një plagë e re, plagë muresh, si goditje predhash. Dritaret u shëmtuan. Ato dantellat e perdeve nuk hijeshonin më pas kuadrateve të hekurt. Ishte përpjekur farkëtari Nesim t’i bënte të bukur, me spërdredhje, me ca rombe e petale metalike, por asgjë nuk e thyente dot zymtinë që rrezatonin ato shufra si prej burgu.
Nuk kaloi shumë dhe të gjithë u bënë dritarezënë.

Çmimi i shtëpive po binte. Edhe kjo në përpjestim me shtimin e shtëpive lamashe, numuri i të cilave u bë me dy shifra. Ata që shkuleshin tani, e bënin këtë pasi nuk ishin të sigurtë nëse do të donin të jetonin përgjithnjë aty, ishin mendjengritur, dhe çdo vonesë do të thoshte më pak pàre për shtëpinë e shitur. Shumë me pàret e shitjes ndërtonin shtëpira të veçuara nëpër vende të largëta. Vetmia ishte baraz me sigurinë. Vetmia u bë luks. Një fqinjëri e mundshme me lamashët e bën atë që karakterizon specien tonë, shoqërizimin, bezdisës dhe të kundërtën e tij, vetminë, e bën një aset.
Ndërkaq konfliktet mes njerëzve të mbetur po shtoheshin gjithashtu në P. Një vajzë e Asllanëve po mbetej pa fejuar pasi dikush nga Maçët (kush tjetër!) kish shpifur sikur kish patur diçka me të. Dhe sikur vajzës i mbante erë goja dhe sqetullat. Një nga lamashët që frekuentonte gjithnjë klubin, tregonte historira me dy apo tre kuptime, të pazbardhura kurrë, me qëllim që ata që i dëgjonin, t’i përpunonin sipas midève dhe tëmtheve të tyre dhe të sekret-onin acidet apo vrerin përkatës më pas.

Hazisi qe i pari që ndërtoi avllinë më të lartë se një bojë njeriu. Askush nuk mund të shikonte më brenda oborrit. Mbi mur, në vend që të vinte ndonjë strehëz të vogël dekorative që të mbante dhe shiun, Hazisi nguli copëra të thyera xhamesh që gjithkush që do përpiqej të kacavirrej e të hipte mbi avlli, t’i bënte gjak duart.
Duart e të gjithëve po kullonin gjak tani.
Gjaku i duarve është pak si gjak shenjtori.

Jeta vazhdonte pas avllishë gjakosëse, pas hekurash të zymtë, pas dyersh të kyçura; por jo si më parë. Njerëzit e ndjenin se mbyllja është jo vetëm siguri, por edhe zvogëlim i dhëniemarrjes me rrethinën, një shtrëngim i lëfytit nga ku rrjedh jo vetëm helmi, por edhe e bukura dhe gjithfarë eliksiresh.

Për çudi askush nuk pyeti pse lamashët kishin ato maniera, ato lloj mënyrash të jetuari dhe të vepruari. Lamashët janë me fat. Merren gjithnjë si të mirëqenë. Si e dhënë e parë. Si vlerë fillestare në çdo ekuacion të ngatërruar jete. Në çdo baluke lamashi varet një onde fataliteti dhe një valëz kapitullimi i të tjerëve.

158 Komente

Realizem i persosur. Edhe fundi me pelqeu me ate balluken, duket si xhirimi i fundit i nje filmi qe thote, aty, ja aty mund te zberthehet krejt karakteri i nje njeriu.

Em, e lexova që në pesë të mëngjesit... pyetja e parë që më erdhi ndërmënd ishte: Ç'dreq droge përdor ky pis, që jo vetëm nuk i mbahet goja gjëkundi, por edhe gjen ca tema që, edhe pse të thjeshta fare, duket që askujt tjetër nuk i ka vajtur mëndja t'i trajtojë më parë?

Pa asnjë lloj furçeje: Faleminderit që i sjell dhe na i jep veresije këto shkrimet e tua.

Shume e bukur, urime. Ke ndertu nje bote paranoje pa shume action, por me nje gjuhe parabolike. I denje edhe per skenar filmi.

vertet siç thote Xheke edhe nje film mund te behej fare mire me kete pjese.me pelqen simbolika qe perdor per te shprehur shume gjera Çim.

sidomos ne fund , psikologjisja e lamasheve ishte "to die for".shume bukur.

trazimi i ujit, prishja e rehatllikut, shperberja e sistemit, ...mire.

pjesa ka shume detaje te gjalla, na thoshin dikur ne shkolle. Prej kesaj vetie, midis dhjete shkrimesh do ta dalloja qe ky eshte i Emos.

:?

Cimo! Jo i madh po madheshtor. Lamash... He,he,he ku s'u vete mendja. Ai kacurreli i fundit mbi balle eshte shume simbolik.

 

Sepse kjo punë e lamashit është e bezdisur shumë. Lamashi nuk të dokëndis me veprim, por me qenie.

 

Emo, nuk di c'te them. Vertet e ke qare.

Very smart....

Congratulations e t'u rritte ndera!

Cimo, te them te verteten, por te verteten fare. Kjo eshte pjesa me e bukur qe kam lexuar nga ty. E verteta ime, kjo, kuptohet, se ti mund te kesh ndonje preference tjeter ndaj pjeseve te tua, e po ashtu te tjere. Ka nje zhvillim qe rralle e shoh te realizuar si duhet. Ne qofte se do e trajtoja, do e kapja nga ana sociologjike e migrimit. Po te vesh re, eshte nje fenomen qe ndodh neper te gjithe ato vendbanime qe jane "shumë qytet për t’u quajtur fshat dhe shumë fshat për t’u quajtur qytet" si Cerriku, bie llafi, apo si Kombinati (Xixes do i pelqente shume ky tregim), apo edhe si Paprri, me qe jemi tek P-ja, ku brenda nje kohe te shkurter, banoret shperngulen gradualisht dhe te tjere zbresin nga fshtrat perqark. Ka nje faze te dyte sidoqofte, ku pasi qyteza u mbetet ne dore Lamasheve, keta nuk jane me Lamasher, por dyerhapur tashme. Kete pastrim shpirteror te Lamsheve e ke kap bukur fare me dy vargje:

"Duart e të gjithëve po kullonin gjak tani.
Gjaku i duarve është pak si gjak shenjtori."

Keto carje duarsh, jane si carjet e gjunjve te kalamajve, krijojne histori te perbashketa, dhe nje unitet, vellazeri e solidaritet me fqinjin, aq te forte sa ai qe ekzistonte tek te shperngulurit.

Cimo, respekte.

Trrak. Trrak. .... Dera u rëndua.....Sikur u bymye, u mbars me diçka.... Zhvirgjërimi kishte ndodhur

Në jetën e një personi (në ktë rast, të femrës) egziston ky rast "epokal", që shënon pakthyeshmërinë më mbrapa... që shënon kufirin midis "asaj që qe" dhe "tjetrës".
Dje, kur më kalonte ndërmënd kjo pjesë, mëndja më shkonte tek "buka e thyer...", që urtësia popullore na e ka sjellë prej kohësh si spjegimin më të mirë dhe kuptimplotë të "këputjes"/prishjes... prandaj kur pashë TRRAK, Trrak nuk mundesha të rrija... pa të hequr kapelen.

Kjo ishte me gjithë mend e bukur. Flm Emo.

Lamashët janë me fat. Merren gjithnjë si të mirëqenë. Si e dhënë e parë. Si vlerë fillestare në çdo ekuacion të ngatërruar jete. Në çdo baluke lamashi varet një onde fataliteti dhe një valëz kapitullimi i të tjerëve.

Kjo është shumë e vërtetë...

Shumë njerëz mangësitë e lamashëve i marrin si të dhëna. Pas kësaj... nuk ua del dot. Loja është e humbur që në tavolinë...

 

"Zhvirgjerimi  kishte ndodhur" per shkak se "Ne cdo baluke lamashi varet një onde fataliteti dhe një valëz kapitullimi i të tjerëve"....eshte dhe thelbi i ketij tregimi.

Tregim shume i bukur...per te treguar nje fakt,se vertete dikur ,dyert tona nuk e njihnin kycin,keshtu thoshte edhe gjyshi dhe gjyshja ime,keshtu thone te vjetrit,njehere e nje kohe dyert e oboreve,te shtepive nuk e njihnin kycin,njerzit ishin shume te ndershem.

Por ky fakt nuk eshte vetem ne shqiperi ,kjo ka ndodhur edhe ne Angli,kam rene ne muabet me njeres te moshuar,dhe cuditerisht eshte i njejti mendim,bota eshte bere e pa sigurte nga "Lamashet".

Per ta ilustruar kete,"Lamashet" -thoshte dikur Nena ime,numuroheshin me gisht,ndersa tani ata "te ndershmit"numurohen me gisht!

Kete sjell edhe tregimi!

Bravo Emigranti!

Tani u bëra mbarë ta lexoj. Me mendje të freskët mëngjesi.

m'pëlqeu vërtet  smiley

...me pelqeu, cer te them....kam pershtypjen qe ti perdor matematik kur shkruan...une jam brryl matematike prandaj cuditem si me pelqejne...I hate math...

 

....ne cdo shkrim tendin gjen gjithmone dicka nga historite qe ke jetuar apo degjuar...

...ndoshta prandaj anjeri nuk thote nje fjale te keqe.....

Ore me tere mend,

Se e kam hasur gjithmone ke komentet per shkrimet e Cimit kete punen e matematikes.

Ku e shifni juve matematiken ke stili i tij ?

Pervecse ndonje paralelizmi neper poezi, me terma dhe koncepte matematikore, une se kam gjet gjekundi matematiken ne shkrimet e Emit. Perkundrazi.

s'thone kot nexh, me mire syri se nami smiley

mendoj se vjen nga koncepti qe njerezit kane per matematiken si shkence e thate dhe egzakte, dhe per letersine si dicka pa forme e pa perkufizime. emigranti eshte perjashtimi qe verteton rregullin.

po ngado t'i vije, shyqyr qe e kemi dhe ishalla nuk shteron. se une po vuaj shpirterisht faktin qe Terry Pratchet vuan nga Alzheimers.

Se di vallai, matematiken e njof aq sa msohet ne shkolle dhe e kam pas msu mire, kurse n'letersi kam qene brryl, nul fare smiley

Por e para me eshte duk shume cliruese per mendjen, dhe qe mund te te lejonte te shkoje atje ku doje me mendjen, fantazine dhe mundesite krijuese.

Nejse mo, sic e the ne ti, e rujte zoti shkrimtarin, me ose pa matematike smiley

Ja ku e ke:

Merren gjithnjë si të mirëqenë. Si e dhënë e parë. Si vlerë fillestare në çdo ekuacion të ngatërruar jete.

Një krahasim tjetër shumë të bukur që më vjen në mendje, ka qënë ai i nyjeve të trupit poshtë çarçafëve, me pikat e infleksionit.

 

...ky eshte mendimi im Lume....i ka te puthitme, qe si mungon gjo....por edhe nuk ka shume feelings...le te them i ka si tekstet e muziken e Stonsave, eshte pak larg Beatles....se e di une i pelqe ky krahasim atij...

Shume e bukur Cim, nder shkrimet e tua me te mira.

Ll.

Sepse me ngjan shume me "Kronike ne gur"... I njejti stil, tema te ngjashme... Megjithate, me pelqeu. Bukur!

bukur ...thjesht...shqip...

Emo, e gjalle, po nuk dua qe ta shohe ne ndonje gazete te Verones apo Padovas.

 

 

Nuk është e njëjta gjë!
Sepse lirinë* në Itali nuk e sollëm ne... atë e gjetëm mes tyre.

*- prostitucin, vjedhje

 

Kallaballeku, eshte thene dikur ketu, ka shume taksirate ne percjelljen e vlerave letrare te kesaj faqe. Meqe kallaballeku i mirefillte nuk ka bezdisur askend deri ketu (wow ! sa bukur ! wow ! great writer ! wow ! ju jeni bota !), atehere po marr ate rolin e kallaballekut tjeter, kallaballekun e njeriut te lig qe pergjon gjithe naten ne pyll per te kapur ne befasi Hirushen dhe per ta lidhur me zinxhire ne shpellen e tij.

Well, gjyshja ime ndjese paste, nje analfabete e lindur, me thoshte keshtu :

Letersia, biri im, ka dy SYNIME kryesore :

ose te sjelle njohuri (synim edukativ),
ose te sjelle bukuri (synim argetues).

Pastaj gjyshja hynte te me shpjegonte keto dy pika. Pas kaq e kaq vitesh, i kam dhene te drejte. Nje analfabete gjeniale.

Perpara se te hyj e te them ndonje prapesi, a ka ketu ndonje nga ata te kallaballekut te mire qe te me shpjegoje mua te kallaballekut te keq c'synon ky tekst : njohurine, bukurine, apo te dyja se bashku?

Dhe nese eshte e mundur, a mund te di pak vecorite e secilit synim, dhe si funksionon ai?

 Perse ju duhen keto pyetje? Domethene, qe ta nis mire qe ne fillim: A ju duhen vertete keto pyetje? Dua te them a ju nevojiten? A jeni te sigurt se nuk beni dot ne asnje menyre pa pergjigjen e tyre? Ju lutem na deshmoni se keto pyetje dhe pergjigja e tyre eshte absolutisht e pazevendesueshme, per rrojtjen tuaj te metutjeshme. E ne ua dhencim keto pyetje, C'keni ndermend te besh me pergjigjet e tyre? C'ju duhen? Ku do ti shpini? C'do realizoni me to? 

Vereni i nderuar anetar, se eshte e nje rendesie te posacme qe te na kjartesoni mbi pyetjet tona, ashtu qe te kemi mundesi t'ju pergjigjemi mbi pyetjet tuaja.

Juaji deri diku,

J.

Pergjigje (sipas rradhes) :

1. Me duhen per nje debat te shendoshe.
2. Po, vertete me duhen, perndryshe debati mund te jete i "semure".
3. Po, me nevojiten, por, sidoqofte, jo per nevoja jetike. Ndoshta etike.
4. Po, mund te bej pa pergjigjen e tyre, por nuk mund te shkruaj me ne kete faqe. Mund te fle shume mire, por debati ndalet ketu.
5. Jo, rrojtja ime e metutjeshme i perket se enjtes, duke qene se kam grafik treditor, dhe meqe e hena ishte dita e pare e javes, llogarite i beni vete.
6. Me keto pergjigje do ta percjell edhe me tej debatin. Ju lutem, edhe njehere qe desha te hiqem si Sokrati, kini meshire dhe ma jepni kete mundesi.
7. Pergjigja e kesaj eshte dhene me lart.
8. Nuk do t'i shpie asgjekundi. Ato do te mbeten prone e Peshkut pa uje.
9. Nuk do te realizoj asgje pervec arritjes me sukses te nje dialogu te mirefillte sokratik.

Juaji gjithashtu, por jo me teper se deri diku,
Boeing 777

Natyrisht zoteri natyrisht. Do ua japim kete mundesi. Mos beni keshtu. Do kete debat, megjithese vete nuk e kam fort te qarte se ciles pjese te kallaballekut i perkas. Qe ne vogeli kam patur kriza periodike, te cilat jam perpjekur t'i kuroj nepermjet kultivimit te shpirtmadhesise, te cilen kujtova ne fund fare, (para disa vitesh kjo pune) se e gjeta tek letersia. Nuk qe keshtu. Nuk gjeta kurrfare shpirtmadhesie. As kurrfare qellimi. Ne te kundert.

Andaj, kur me bie rasti, pyetem shpesh por pa pergjigje nese eshte apo jo i kote cdo rresht i shkruar, cdo varg. Dhe te me besoni, se vete jam njeri qe fatkeqesisht shkruaj. A ka me te tmerrshme, zoteri? Me thoni. E pra. Ky ishte edhe saktesisht momenti, kur lexova komentin tuaj te mesiperm. Mendova me ze te larte: Ja dhe e gjetem perse&c'vechori ka pjesa e mesiperme? Ku do dalem me kete pune? Edhe po pati, qellimi i tyre (rreshtave, vargjeve) deri ku mund te veje? A mund te na ngreje? Te na ngreje nga ku jemi e te na coje te jemi ca njerez me te pasur (shpirterisht) e me te mire? Ja keshtu. Me ate timen, nuk di sa i qarte isha npm kesaj hyrjeje fort te kokolepsur mbi qellimin e te shkruarit.  Ndersa po t'i shohim synimet vec e vec, jam i mendimit se te dy, si ai edukativ dhe ai estetik eshte i arritur.

E ne fund fare, cdo gje eshte kotesi miku im, sic mendoj se gjyshja juaj e nderuar mund t'ua kete mekuar bashke me sultjashin, pilafin dhe fline.

Onshonte

j.

 

Une ty t'kam shume qejf per dellin antikonformist qe ke smiley

Je i domosdoshem. Dhe gjithmone ke nje argument.

Por mos u ngut kur shkrun mer daje. Shif ca thu psh :

gjyshja ime ndjese paste, nje analfabete e lindur

hihihi, analfabete lindin te gjithe mer daje smiley Shkrim e knim msojne gjate jetes smiley

Kshu qe merre me kadale. ngutja ty te merr me qafe. Si breshri ne ere je smiley

Zhargoni mer daje zhargoni s'me le... smiley Kam dhe une shume pejetje per te pejetur por qe te me kuptosh me mire po ta perqas me disa pejetje te kohes sone ,te nje "grupi te revoltuarish" pasi pane estrateden e Fierit ne nje cfaqje te vitit 1986 ne Tirane... Pejetja konkrete qendronte : Skeci e kritikonte revizionizmin ne teresi edhe ate Rus ne vecanti por (perqendrohu) kishte lene ne harrese revizionizmin KINEZ . Perse keshtu ? Ku duan te dalin shoket e Estrades ?  smiley ...ka dhe pejetje te tjera , por njehere tjeter!

Kur nenkupton prurje te tipit kritiku R.. e ke parasysh besoj , se shpesh ka rrezik te biesh ne pozitat e DUBIT - Ne romanin tim do jesh personazh negativ  shok ushtar ! smiley Kot pa lidhje ...Nje film animator CEK ne vitin 1992 (ne se me kujtohet mire) ka fituar cmimin e pare Botror per nje subjekt te ngjashem...me dy femije komshij qe s'kishin gardhe por qe u zune per nje LULE dhe si filloj LUFTA BOTERORE ! Por Lamashi ka drejtim tjeter. Ketu je Vetvetja qe i qemton keto subjekte megjithse ka kuptim Lab si percmim!!! Urime ! 

Ketu je Vetvetja qe i qemton keto subjekte megjithse ka kuptim Lab si percmim!!!

... smiley

Kemi pas i shok kursi kur ishim studente. E kishte fytyren gjithe pucra. Shum i shemtut ishte. I here e pame me nji femer. U habitem se nuk shoqerohej me rob ai. Kur e pyti njeri prej grupit tone te pijetareve na tha : E kam te dashme.

Na beri ziliqare se ishte kinge ajo cuca. Mirepo, mirepo nje trim nga Luzi i Tepelenes ( le e rrit ne Vlore ne fakt ) na tha qe ate gocen e kam shoqe kursi dhe na dul qe ate gocen e kishte goce daje. Atehere degjova per here te pare fjalen Lamash.

Me vone fillova te mesoj se cer eshte perversi e mu me kujtohej gjithmone Lamashi i atij prej Luzi te Tepelenes.

Kohe me vone kur ne kohet virtuale degjova dhe per pedofilet e mu prape nuk me hiqej nga mendja ai Lamashi i kursit tone .

Edhe me vone fare kur degjoja qe recepsionistet qe te shtynin oret e punes mblidhnin foto nga blogosfera dhe ja u tregonin klienteve te tyre si kodoshe perseri nuk me hiqej nga mendja ai Lamashi i atij nga Luzi i Tepelenes.

Kur mesova kete rastin e fundit ( rast i vertete e kam fjalen ) njoftova aq mikesha sa pata mundesi : mos dergoni foto neper njeres virtuale *** se jane duke ju bere gazi i botes.  E ashpersova gjuhen, se tani nuk ishte me pune Lamashi ishte Pune WM.

***A ka njeri ndonje rast te ngjashem apo ka ndryshuar dynjaja dhe une akoma nuk jam pershtat ? smiley

P.S. Nuk eshte peshku vend per qarje hallesh . Po dhe nuk do habitem sikur te lexoj ndonje histori incesti ketu.

Per shkrimin ...

Nate pa hene dhe Kujtime per vegjeline. ( Dikush ketu e ngataron me Kronike ne gur  smiley )

Nga e para, autoposhterimi tek e dyta stili medioker i Enverit.

 

P.S. Nuk eshte peshku vend per qarje hallesh . Po dhe nuk do habitem sikur te lexoj ndonje histori incesti ketu.

 

vera kuqe derdh ne shpirt sinqeritet,
ne televizor ka filma porno,
ne mendje bredh incesti i kuq si vera,
nje vit me pare fillova nje aventure,
pas nje viti ne paris do jem.

vera kuqe derdh ne shpirt deshire,
ne dhomen tjeter fle mbesa,
ne rruge fryn era e zbritur nga qiejte,
koha rrjedh pa nderprerje ne vetvete,
ne keshtjellen e kohes s'paska mbret.

vera kuqe derdhet ne shpirt e tapet,
avuj gjaku mes meje e vellezerve,
u dashkan bindur se s'jam dorian grey,
s'jam i pavdekshem edhe pse me do,
ne zemren time nje trumcak troket.

Ne u ulem te luanim shah ne qetesi>>

Une luaja keq qe te fitoje ti.>>

> >

Dhe pastaj … dihej si shkoi kjo pune>>

Ti luaje keq qe te fitoja une.>>

> >

Rane kuaj e oficere pas njeri –tjetrit,>>

Mbretereshat vdiqen ne kalane e shemtuar te mbretit.>>

> >

E mbreterit  e ve mbeten balleperballe vulehumbur,>>

Pa marre vesh kush fitoi e cili qe mundur…>>

 

Për 97: Nuk e di në ç'vit ke dalë nga Shqipëria, por ta garantoj një gjë, që sado i ditur dhe sado universitete të kishe mbaruar, në atë fillim, përballë disa pyetjeve të thjeshta ngeleshe i habitur...
Jo vetëm ata që nuk e dinin gjuhën e vëndit ku shkonin, por edhe ata që e flisnin atë, ndjenin vështirësi kur dëgjonin fjalë të reja, që më së shumti ishin sinonime që përcaktonin diçka mjaft të qartë në botën ku vajtëm.

E kështu, kur më binte të dëgjoja fjalët  checca, finocchio, orecchione, culatone, dhe pyesja se në ç'kuptim përdoreshin, të gjithë më thoshin: "Po në Shqipëri si ju thoni homoseksualëve?", ene vallahi, përveç fjalës "moderne" pederast, e vetmja fjalë që më vinte ndërmënd ishte: B/qima.

Dihet (dhe këtu s'ka ç'të të mësojë Emigranti) që shndërrimet e mëdha ndodhin të shoqëruara nga fenomene mbreslënëse... qofshin ato revolucione (në shndërrimet shoqërore) apo edhe thjesht personale (rasti i çvirgjërimit p.sh)... apo edhe gjëra të tjera më të thjeshta si vjedhja e një dybeku... por që solli shndërrime rrënjësore në atë ambjent ku më parë vjedhja as që konsiderohej si e mundëshme. (dhe këtu mund të mësonte gjyshja smiley ).

P.s: Meqë komuniteti gay tashmë njihet e pranohet prej të gjithëve, meqë tashmë ai komunitet ëshë In... nëse do të provosh atë që të mësonte ky shkrim, provo që të hysh në komunitetin gay... ku meqë niveli i lartë kulturor i ytinuk do të paraqesë pengesa për t'u pranuar... e vetmja gjë që do të të mungojë (ndoshta smiley) është një Trrak... Por në fund të fundit shokët për atë punë janë... do të të ta mbështesin me mjaft dashuri smiley dhe ja ku e kalove dhe ti "provën".

 

Jerusalem : ke te drejte, gjithcka eshte e kote. Pervec sultjashit qe e ndjera e bente shume mire. Dhe me kaq, pyetjet e mia jetime do te terhiqen nje nga nje per t'u strehuar ne regjistrin e madh te pyetjeve qe s'moren kurre nje pergjigje, dhe qe, meqe ekzistuan njehere, kishin plotesisht te drejte te ekzistonin. Lavdi kujtimit te tyre.

 Bete mire qe i terhoqet i nderuar koleg, bete mire.

Meqe me pyesni per vleren edukative te tekstit ne fjale: Me falni qe ju pyes, por besoj se e keni lexuar librin e Alber Kamyse "L'amashi". Gjej shpesh ngjashmeri me lamashe si puna ime aty. 

Ndersa per keta Lamashet ketu siper, nuk di c'te them. Sic tha SMR, pune delesh te zeza, lamashesh qe punojne tokat e pambukut dhe kendojne kenge bluz, qe prishin rracen, paranoje kolektive. Pyes veten si u duken vendasit vete lamasheve? Duhet me shkrujt per ket pune.

"Lamash" ose "Triumfi i deles se zeze!"

Pikerisht, kete dinamike perpiqet Christof Blocher t'ua shpjegoje (jo pa sukses; 2 vende ne qeveri per SVP, partia popullore zvicerane, brenda 10 vjeteve) 7 milione zviceraneve.

Nje manifest i denje per SVP, levizjet neonazi dhe gjithe te ngjashmet e tyre! Nje rast tipik kur letersia ju sherben paragjykimeve. Manipuluese!

Selfi me duket se je keqkuptuar, po nuk dua te hyj ne shpjegim.

Emigrant kjo ishte shume e mire.

A mund te na ngreje? Po nuk u turbullua nuk kthjellet, thone te vjeterit, prandaj reja e zeze qe ngre Emigranti eshte si e kuptimte, si estetike (brenda disa parametrave standarde me se paku) - pyetja A-, si turbulluese - pyetja B. Kthjellja pastaj do kohen, koken e vet. Ndersa lartesimet e menjehershme duan kopshtare, kimiste, te derguar tinezisht.

Paaaak fare me ke kujtuar Flannery O'Connor-in Emigrant, nese nuk e ke lexuar t'a keshilloj.

bukur

 

 

 

 

në vënd të pë sësë :

i dashur Çimi !

Siç e shikon në komentin tim mungon pika.  dy gisht rreshta bosh nuk i kam lënë për estetikë.

hapsirën bosh e kam lënë pasi më vonë, shumë më vonë do e bëj komentin më të gjatë. i detyruar nga Ai.

Po. aj hev still.. not, not ë drim.

Aj hev ë premënishën.

pas shumë vitesh, kur leshrat të na jenë bashkuar, do të vijë Ai. arkimedi i letrave shqipe.

do të vijë Ai e do të na mësojë se si bëhen komentet e gjata. do vijë të na mësojë se si mjafton nji fjalë, nji koment i dikujt për të shkruar pesë faqe. për të shpalosur dijenitë tona.

për mua e disa të tjerë që nuk patëm mundësi të studionim solfexhin, do vinë ditë të vështira.

do na e ndalojë të shijojmë këngën e bilbilit (e njeh bilbili solfexhin?), melodin e ëmbël si nji shi i but vjeshte të xha Papit, kërcëllitjet pranverore të flokënajës, këngën e bukur të disa dhjetra zogjve të këtij pylli nuk do e shijojmë më dot. (bilbilat e pyllit do i shkoja në hell po të më detyronte dikush që të shkruaja pesë faqe koment e jo thjesht : rrofsh. të lumtë goja etj)

 

do të vijë Ai me shpatë në dorë. pas çdo kënge do bëjë shënjën Z. jo se quhet Zorro, por për të na thënë që kjo  : zbën. as kjo. as kjo. as kjo.

për të na mësuar ne se çështë e bukur do përvesh llërët e do shkruaj vetë.

që mos të lodhemi shumë do na këshillojë të gjejmë nji kleçkë aty nga mesi i këngës.( thua se nuk na dalin kleçkëkryqet e vëllait të vogël që të paktën e kanë të shkruajtur në ballë që janë kleçkëkryqe) e ne me ditë, me javë, me muaj të tërë do kërkojmë kleçkën e Atij që të shijojmë këngën.

do vijë Ai i dashur Çim dhe pasi të na ketë përplasur lartë e poshtë, majtas e djathtas, para e mbrapa. kur pa ndenja të jemi me grep nga hundët trurin ka për të na e nxjerrë.

popullit do ja rrëfejë e me neveri do të thotë : blah, e shihni ? tru komunisti ! e tutje do e hedhë.

mëlçinë, tëmthin, zorrët tona maceve ka për tja hedhur. zbëjnë.

 

por jo. jo. nuk do na lërë trupin bosh. me barëra aromatike do na e mbush. me aromat që i pëlqejnë Atij. do krijojë me ne njeriun e ri. por mo po, njisoj si Ai tjetri. bath bath bo një kokërr mo.

njësoj si Ai tjetri do na mësojë se arti e letërsia nuk ndahen nga politika. pesë faqe lavdi ka për ti thurur Sabriut të radhës(nuk kanë për ti munguar sabrinjtë as në të ardhmen popullit ton&eumlsmiley me sebepin e komentimit të nji fjale ose ideje tonës.

po mer Çim po. do vijë Arkimedi. këtë cop bar do e shfrytëzojë për të përmbysur letrat shqipe.

 

pë së prej vërteti:

Çimo përfitoj nga rasti që nuk ka ardhur akoma për të të thënë : Rrofsh !

 

 

Zanfi t'hangsha zemren, e ke qa smiley

http://media.bigoo.ws/content/image/funny/funny_631.jpg

(vijon nga hapsira bosh e komentit të mësipërm)

 i dashur Çim kur të vijë Ai do të na thotë : ti, ti dhe ti,hyni brenda te tjeret te ngrohen ne diell.

Çimo, ti dhe unë, që e kemi jetuar atë kohë e dimë  që ti, ti, hyni brënda do të thotë në lidhjen e shkrimtarëve dhe artistëve, në ministrinë e arsim kulturës, në komitetin qëndror të partisë, në byronë politike. ndërsa ngrohja në diell nënkupton hapjen e taracave, tharjen e moçaleve, punimin e tokës me nji llaf... bath bath po një kokërr me demek.

 

 

Edhe mua mu duk nga me te mirat e emos. Edhe pse ato Game Theory e ca te tjera kane qene klas.

Jam kurjoz te mesoj, kush e vodhi xhaketen, dhine?... Ishin lamashet vertete qe vidhnin? Me krijohej pershtypja qe paranoja qe zuri fshatin ishte vec kaq, paranoje... Racizmin e tyre, ta kuptojme si injorance apo ishte i justifikuar? Po "Lamashet" kush ishin? Cfare i bente "lamashe" keta njerez? Ndoshta emo po pergatit nje vazhdim se nuk u muar vesh perfundimisht c'i ndodh ketij fshatiqytet...

Dicka qe verej: me duket sikur gjuha ka nevoje te perqendrohet pakez. Nese do perdorim stilin fshatarçe (Turqizma?) "tapi, kàde, teskerè, tabiate, dhiare, xhade, pazar, usta, xarritur, hyner, mexhlis, xhanëm etj...", stonojne pastaj fjalet moderne si "automatikisht, realizonte, normë, cikël, specie, aset, normalizonte, fosil, atrofizim, frazeologjike..."

Flm edhe nje here per komentet.

Self, te ardhurit ketu ishin bashkatdhetare.

Ziko, kuptimi skraparli i fjales lamash nuk ndryshon nga ai lab.

Koth, ke kohe qe me bie me qafe, ben vaki ke te drejte, ben vaki kot fare; nuk me ke dhene asnje rast sidoqofte te them e 10-va nese e kam bere, ose po e 10 ti nqse po e ben. Si ta kesh. Nuk te kerkoj gje. Ky vend eshte publik. Here tjeter nuk te drejtohem.

PS Jam duke dale, por do jem online pas disa oresh. Flm sinqerisht.

 

Koth, ke kohe qe me bie me qafe, ben vaki ke te drejte, ben vaki kot fare; nuk me ke dhene asnje rast sidoqofte te them e 10-va nese e kam bere, ose po e 10 ti nqse po e ben. Si ta kesh. Nuk te kerkoj gje. Ky vend eshte publik. Here tjeter nuk te drejtohem.

Jo , nuk po te bie ne qafe fare. Po fare, fare po te them. Ti e di une jam lexues jashtezakonisht i vemendeshm i peshkut dhe nuk jam ketu per te ushtruar gjuhen shqipe. Po te kujtoj Papagallin ( shume kohe perpara ta kam sjelle ketu ) se jam i sigurte qe te ka bere shume pershtypje se ishte goxha poezi dhe jo vetem. Mua me ben pershtypje edhee nje cilesor i vetem i shoqeruar me 20 te kerkuara ndjese.

Mendova se atehere isha shume i qarte. Mbjell,  korr e shij eshte kjo histori.

Lexoi komentet;  edhe une i lexova e ndaj per kete me vjen keq qe produkti jot eshte sic e cilesoi dikush me siper manipulues per nje kategori lexuesish. Kjo eshte ta cosh piacen mysybet fare.

Cer te kujton fjala solidarizim , jo ne kuptimin e bufetjereve te fshatit ?

Tani kot me te pyt : ti mburesh me kete shkrim ? ( ja ku po i referohem nje shprehje po tende : nuk jane komentet qe e bejne nje shkrim te mire apo jo ?

Edhe nje te fundit : me shume me pelqeu reagimi jot ku te kam cituar, se sa e gjithe kjo copeza me siper qe une ne fakt e kisha lexuar pjese pjese ne  shumicen e komenteve te tua ne 365 ditet e fundit.

P.S. Mos e kerko fajin ke une.

 

Self, te ardhurit ketu ishin bashkatdhetare.

E qarte em, nuk me shpetoi ky fakt fare. Prandaj dhe une shkruajta: Lamash ose Triumfi i deles se zeze. Nuk ka rendesi nga vjen delja e zeze! E rendesishme eshte qe delja e zeze eshte ai tjetri, qe vjen nga nje sere automatikisht me inferiore se jotja, qe automatikisht eshte i keq kolektivisht; nga i cili ti distancohesh, izolohesh brenda "bunkerit" tend per te shpetuar faren, sigurine tende, ose me keq: i largohesh si te ishte murtaja, duke braktisur edhe vete historine tende; me te cilin ti hyn dhe ben pazar vetem atehere kur do qe t'i hiqesh apo ta heqesh qafe - si ai fshatari jo lamashian qe ja shiti shtepine nje lamashiani, duke bere pazar me lamashianin.

Fenomeni ngelet; nuk ka rendesi ne se lamashiani - dele e zeze flet te njejten gjuhe me ty, apo nje gjuhe tjeter. Ketu po i behet apologjia frikes ndaj tjetrit, frikes si konstrukt; qe pastaj shnderrohet ne propagande politike dhe ne nje mision politik. Ashtu sic!

Po me ben habi qe si ti si Jerusalemi e keni lexuar tekstin ne kete menyre, ose me sakte po me ben habi pse e paskam lexuar une, ne ndryshim nga ju, si ambivalent qendrimin ndaj vendasit dhe l'amashit (jerusalem kjo ishte c'ishte!!)!

Tek ambivalenca, nepermjet ekzagjerimit te rrezikut/frikes (dmth nje fare flluske e fryre shoqeruar me gjilperen perkatese), qendronte per mua vlera e pjeses.

Nese une dhe ti, apo ju, lexojme ate qe duam tek pjesa, eshte kjo dobesi e pjeses apo vlere?

Gezimi i detyres se permbushur. Ja dicka per te cilen duhej te me kishte shkuar mendja qe perpara. Po sqarohem: Mora perpjekjen te hedh drite mbi menyren sesi me ngjan mua teksti nga detyra qe me ngarkoi 97. Atij ia fshine komentin, para se te gjegjesha. 

Tropizma.

Kjo qe kam lexuar une ketu siper, eshte ngjarje e jetuar vertete. Kur erdhi Vefi, shoqja e sime meje nga Greqia per here te pare, gjeja e pare qe tha: "Aty nuk t'i vidhnin rrobat ne tel". Ndersa e dyta gje qe shqiptoi goja ogurzeze e Vefit qe: "Dhe te gjithe i kishin shtepite pa qyche. Chudi si nuk i vidhte njeri."  

Vefi ishte duke folur, kur erdhi demokracia. U hapen kufinjte. Duallen shqiptaret. Qe t'i bie shkurt, nuk ka me shtepi ne gerqi qe eshte pa qych. I vune qych jo vetem ata qe ishin vjedhur, por edhe ata qe nuk ishin vjedhur por dich kishin degjuar diku, edhe ata qe kishin degjuar diku por nuk e kishin fort te qarte se kush do i vidhte, dhe ne fund fare, i vune qychet ata qe shpresonin te vidheshin (pune sigurimesh). Keshtu qe ndeshja Lamash-Qych doli Dysh. Kjo sepse me chdo qych te ri qe blihej, chqycheshin (cqyceshin) mijera paragjykime, mijera paranoja, interpretime. 

Ja psh, a nuk jeni kurioze pas kesaj qe lexuat te dini: Po mire, vete lamashet c'thone? Si e kane patur hallin? Apo lamashi eshte l'ontronzhe?

Ambivalencen nuk e kuptova. Ne fjalorin tim teknik, ambivalence quhet kur pac. do ta bej dicka por edhe nuk do ta beje dicka: dmth dyzim deshirash drejt te njejtit objekt ne te njejten koke dhe ne te njejten kohe. Kesisoj, nuk mund te gjykoj (bazuar mbi faktin qe s'e kuptova llafin e mesiperm) se c'do te thuash me "tek ambivalenca qendron vlera"

Persa i perket pyetjes tende te fundit, qe po marr se ma drejton edhe mua:

Nese une dhe ti, apo ju, lexojme ate qe duam tek pjesa, eshte kjo dobesi e pjeses apo vlere?

Pyetja eshte shume e gjere, por c'eshte me e rendesishme nuk di t'i pergjigjem dot. Se e vertete, lexojme ate qe duam, por kete nuk e bejme qellimisht. E bejme se fjalite na bien ne tastet perkates dhe ne menyre harmonike. Qe nje pjese u bie sa me shume tasteve, nuk eshte garanci qe c'do dale prej tasteve do jete e lezetshme. Mund te behet edhe zhurme, kaos, ngaterrim.....ngaterrim, e thashe?

 

 

 

Nese une dhe ti, apo ju, lexojme ate qe duam tek pjesa, eshte kjo dobesi e pjeses apo vlere?

Per mua, eshte veshtire t'ia atribuosh kete vlere apo dobesi pjeses, kur ne te vertete eshte e paevitueshme qe njerez te ndryshem ta lexojne ndryshe.

Sidoqofte, une jam me ty. Per mua shkrimi eshte ambivalent ndaj dinamikes lamash-vendas. Dhe e shoh me shume si pershkrim te dinamikes, sesa si gjykim ndaj njerit apo tjetrit aktor.

Pyetja ime mund te duket e pergjithshme Penar, por eshte ne te njejten kohe edhe shume e lidhur me diskutimin. Pyesja veten, nese une dhe Selfi e kemi lexuar tregimin ne menyre te kundert, njera pale duke e pare si te pazgjidhur ceshtjen e l'amashit dhe tjetra duke e pare si shovinizem, a ka qene Emi i paqarte (ambig) apo ka qene i squt (ambivalent) duke lene hapesira interpretuese. Kjo ishte pyetja fillestare dhe e sinqerte, megjithese, duke qene se e vleresova tregimin per pikepyetjet qe le, pra e cilesova si ambivalent, kam tendencen te anoj nga vleresimi i hapesires se lene. Vleresoj ate qe kuptoj, anesi e zakonshme veteperforcuese. Por me mbetet dyshimi nese ka ne fakt nevoje per kopsitje ne keto kohe kaq te paqarta. Te na ndihmoje shronjesi, domethene, qe te paqtohemi disi.

Debatin me Selfmade-in the Jeruzalemin po e vazhdoj me poshte.

Na ka mahnitur ky shkrim apo na ka edukuar? Pyetje nga 97 kjo. Perkthyer ne angisht*, mahnitje i bie te jete admiration, dhe shpjegimi i admiration sipas Webster eshte ky:

A feeling of pleasure, wonder, and approval

Tani i bie qe ky shkrim kallaballekut (sipas cilesimit te 97) i ka krijuar "nje ndjenje pelqimi, mrekullimi dhe aprovimi". 

Qe te dal te thelbi, pse po harxhoj kohe me 97 nderkohe qe pres ne recepsion te me vije valixhja nga aeroporti, pyetja per 97 eshte kjo:

Kush eshte problemi ketu dhe pse ky shkrim (ose shume shkrime te tjera analiza e te cileve ty te ben te ndihesh i vecante) nuk duhet ta mahnise kallaballekun?

* meqe s'ka fjalor te gjuhes se sotme shqipe online perdora termin anglisht

Lamash ,perdoret shume ne krahinat e vlores mallakastres,per nje njeri  qe nuk ka vlere ne shoqeri,qe nuk ka principe dhe rregulla ne komunitete,nje i pa cipe,qe nuk i vjen turp per agje ,te pjerdh,te vjedh,te ndyje,kudo ,lamashi vete ne kerma,ne plera ,eshte si nje qen i leshuar qe ska zot.

Eshte nje rregull se para se te blesh nje shjtepi,do te shikosh ne radhe te pare cilet jane komshinjte?se te bie nje Lamash dhe te rrofte Shtepia!

Shkrim me te vertete i bukur dhe me vlera.....

Urime! Na sill ca me shume si ky shkrim....

Po nuk u turbullua nuk kthjellet...Tropi per qejf  smileyeshte shprehje e Mao ce dunit!.

Ma men Cim! U desh Lumja e famshme qe te transformohej dhe te vinte ne nje varg personazhesh ....duke mbritur tek Nexhi...Te gjitha plot kolorit e embelsi, grindavece e me lesh per tu rruajtur, shtepiake e xanxare, te kolme e shemtaraqe e c'te te them aman smiley qe dashje pa dashje kane krijuar nje pike referimi PESHKORE!  Ama te gjithe i lakmuan , dikush per debat, dikush i "perveluar" nga dashuria ,dikush per vlera kritike,  dikur e dikush / si rrushi e fiqte ne Gusht smiley etj etj. Nga ty patem fatin te krijonim nje filize te ngjashme si "Manxhun".. por jo jetegjate . Kemi dhe kete fatin tjeter te krijosh nje figure si "Lamash"... NUK eshte PAK ..APO JO .?Une qe tani e parashikoj qe disa sharesve-peshtytes me rrenje e dege ,nga ata qe kane te vertetat e te gjitha koheve ne dore per cdo fushe ...s'do vonoje ti quajne Lamashe!

Blend, ne lidhje me perzjerjen e zhargonit te folesit: jam i ndergjegjshem per c'thua. Por fajin e kane ca figura te cilet kane qene modele per formimin tim. Nje nga keta ka qene i ndjeri dhe fisniku, z. Syrja Hysi. Ky kishte nje botkuptim te admirueshem (qe atebote, para 91-shit, perkthehej me prirje perendimore), ishte ne korrent te zhvillimeve bashkekohore duke qene edhe "rrogoz" e popullor ne te njejten kohe. Bente dallim shume te spikatur me profesoret e tjere te cilet donin te tregonin vlera me ato qe Zikua i quan "fjale te mufatme", pergjithesisht fjale latine a saksone te shqiperuara, me mbaresat e gjinive qe ua ngjisnin pa teklif. Te besohet qe kish profesore qe ne ligjerim shqip thoshin evejllebell (available)?

i kam degjuar njehere duke folur me profesorin prej verteti, z. Temo Mandili. Diskutonin Boncarelin (autor ekologjie ky). Si muzike ajo bisede. Perzjerje fjalesh shkencore me fjale tabani qe rrinin aq mire ne te njejten bisede. Por do art ajo gje; nuk mohoj mundesine qe "vrarjeveshi" jot te jete me baze (c'ka treegon nje deshtim te rrefimtarit tek e fundit); doja vetem me thene qe per mua, sicti e di tashme, stonsat (ard, te pershnes!!!) dhe grupi i pilurit ndajne cigare me njeri tjetrin, ndersa Demir Zyko i thote Xhon Lennonit dil te dalim, let's jam, atje Lart.

Se kuptoj pse doni t'i jepni shkrimit vlera universale, apo thjesht se nuk i përshtatet ndonjë botkuptimi tejet të ngushtë që vetë keni? 

 E si mund të krahasosh një situatë të caktuar, në një qytet-fshat të dhënë, me politikën neonaziste zviceriane apo me thagmat e Vefit prej Gërqie? Nuk e di kush ua jep këtë të drejtë, se shkrimi apo autori nuk besoj tua ketë dhënë. Nëse ua ka dhënë diku, më thoni ku? Thjesht citojeni.

Jerusalem më tej pyet: Po lamashin pse nuk e pyeti kush si ndihej?
Po mirë de, lamashi këtu a nuk është personazh fiction, është vizatuar sipas tipareve që autori ka dashur t'i japë. A po mohoni parimisht që ka njerëz të tillë e që mund të prishin një shoqëri të tërë? Apo do të shkojmë më tej e të themi po pse e vizatoi të tillë lamashin? Eh këtu më pas do futemi në shabllonet kritike të realizmit socialist me personazhe pozitivë e negativë e të tjera broçkulla.

Nuk di a u shpjegova sa duhet. Duhet te iki, J. por po te le me nje sentence. Sic thote edhe Artan Fuga: Mua per vete me kane pelqyer ballistat.

Ardhsh shëndoshë, Jerusalem. Unë do të kërkoja arsyen pse pëlqen ballistët, po kur të kesh kohë... smiley

 

Emigrant ,une e mendoj si Self per kete shkrim...Nuk mendoj se eshte nder me te miret e tu.Per mua eshte konfuz dhe i pashtjelluar...Nga sa di une Lamash eshte sinonim i tahmaqar...ai qe nuk ngopet kurre me asgje....Mbase nuk e di...

Emigrant ,shkrimet e tua perhere me kane sjelle kenaqesi kur i kam lexuar...sepse ti ishe nje peshk,nje i yni e qe bujarisht ndan me ne ç'mendon e shkruan..Me sa shoh e lexoj ambicjet tuaja me te drejte per ty kalojne kufirin e ppu...Entuziazmi i peshqve te bejne te pretendosh vendin tend ne boten e shkrimtareve prej verteti...Atehere parametrat e mi ndryshojne.... Kam frike megjithate se mendimi im per ç'shkruan eshte i kompromentuar nga affetto qe kam per ty pas kaq vite qe te lexoj te ppu.Une letersine e sotme shqipe e shoh ne kete menyre:Te gjithe kemi femije te lindur e rritur ne vende ku nuk mesohet shqipja.Kurdo qe ata te jene ne gjendje te shijojne letersi shqipe cilet libra do ti rekomandoja...A do ti rekomandoja nje liber tendin???Sikur te mos ishe Emigranti jone i dashur ,kur te shkoja ne Shqiperi a do ta bleja nje liber tendin per ta vene ne bibliotekat tona..??Nejse...dikush me siper tha qe nuk jane komentet qe bejne nje shkrim te mire apo jo...E rendesishme eshte qe ti te besosh...

?????  Po e ktheni ne kryqezim, si tek tema e Whisperit me Vllehet mer yahoo.

O Zane ? ?????? 

Ta them i gjo une : Se kam ble librin e Cimit dhe pse i kam kalu shume afer ne librari dhe nuk kushton shume, dhe kalamajve te mi po te isha si ti, dhe pse eshte libri i emigrantit tone te dashur, sic thua ti, sdo jua bleja librin e Cimit, sepse ka shume libra te tjere ne radhe per tu lexuar nga ata, ehuuuuuuuu sa shume.  E ca pastaj ????? 

Ore po kush tha se ky Cimi, po pretendon vend te arte ne letersine shqiptare ?  Kush e ka thene dhe po e thote se ky apo ai eshte shkrimtar prej verteti apo ai tjetri eshte shkrimtar prej gjoja. Kush tha qe ai qe boton eshte me i mire se ai qe nuk boton.

Kush e vendos kufirin midis profesionalizmit dhe amatorizmit ? Kush e vendos kufirin e te diskutuarit dhe objektivizmit ne peshk ?  Kush tha se levdatat e kota jua perkedhelin vertet sedren autoreve ? 

Dakort, Selfit mund ti duket manipulues shkrimi. E mire, e ca pastaj ? Shume mire, ajo ka mendimin e vet. Kurse per mua nuk eshte manipulues, por i shtjellon gjerat sipas nje kendveshtrimi te caktuar. Epo tani, autoret skane ardhe ketu te vendosin drejtesine ne bote dhe te flasin si Papa i Romes. Shyqyr zotit ka plot shkronjes, dhe nqs ste pelqen ky, shkon dhe lexon tjetrin i cili te ofron ndonje kendveshtrim interesant.

Po mi Zana ti sikur po bon autokritike duket..............oj gru smiley

Po pse kshu ???????

 

Zane, po shkruan ne kohen e shkuar per mu, a thu se...

Nejse. Te jesh mire te uroj.

Cimi

Sikur Emigranti thjesht të rrefente, pa shprehur ndjenjat e veta të dukshme mbi "Lamashët", gjithë beteja e komenteve nuk do të hapej fare. (Them unë, se peshqit kanë për borxh të bëjnë betejë për dy pare spec.)

Siç diheshin shumë gjëra, rrënjosur jetë e mot, ashtu edhe nuk njiheshin ca prohira të tjera; nuk kishte avlli, për shembull. As hekura në dritare. Mbi parvaze amvisat vinin lule beharit dhe ca perde me dantella e punëra grepi si ato. As dyert nuk mbylleshin. Se s’kish kush hynte pa dëshirën e të zot. Ndaj edhe një zanàt që nuk njihej atje ishte ai i bërjes së çelësave. S’kishte çelësabërës. Bravat rrinin si zbukurime, dorëza nazike me spërdredhje. Kur dikush thosh mbylle derën, e kish fjalën jo për ta kyçur atë. Thjesht mbylle, se po na futet erë e ftohtë.

Emo, shume fjale po lexoj nga komentet, por mua pjesa qe ke sjelle eshte shume e goditur. Te uroj suksese!

mua më pëlqeu shumë ky shkrim. meqë nuk kam fëmijë, ia printova një pjesëtari të programit për të cilin punoj, dhe ai e lexoi me qejf gjithashtu, bile e mori në shtëpi t'ua tregonte djemve. ndoshta e infektoi entuziazmi im.

çuditërisht, pjesët e emigrantit gjithnjë ngjallin "ilaritet në sallën" e peshkut. ai i sjell për të lexuar, ato lexohen dhe gjykohen gjerësisht dhe gjatësisht. herë qëllon në shenjë e herë jo, ama gjithnjë lexohet. për mua ky është tregues po aq i mirë i popullaritetit sesa blerja e librit në dyqan.

 

 

Me ty , blete. Per pelqesen dhe menyren si e ke pare.

Qe hapen diskutime s'ka gje te keqe, madje mua me pelqejne shume te gjitha sa jane thene. edhe pse duken se vijne nga pozicionime krejtesisht te ndryshme.

meqe u hap ky muhabet, po shtoj qe proza e Çelës ( po perdor emrin e vertete, ska me kuptim te flasim sikur je anonim) per mua, eshte nje nder me te mirat qe shkruhet sot ne letrat shqipe. Pavaresisht se ai nuk njihet, apo se me vetedije a pavetedije ka zgjedhur kete sofer per t'i ndare bujarisht e gratis. Ka strukture idesh, subjekte te perzgjedhura me shume kujdes, nje gjuhe jashtz e pasur dhe motivim e mesazh. Nuk jane te LEHTA, e ndoshta kjo eshte nje nga arsyet qe gabimisht tingellojne jo fort te kohes apo moderne. E vetmja gje qe mund te ndreqte eshte ajo qe me te drejte ka kapur akvll, ndoshta me pak prezence te autorit ne gjykim te personazheve apo mjedisit. Dhe kjo jo sepse kushedi c'kanon po shkelet, por sepse perzien kufirin e letersise me publicistiken.

dhe ne fund, me bindje e pa me te voglin hezitim, po them se prozen e Çelës do e blija perpara shume autoreve te tjere qe kam lexuar.

Cheers

belle, shoh qe ngaterrohet kuptimi i fjales lamash.

dua ta filtroj nga disa keqkuptime te pakten.

nuk eshte raciale; per kete do thonim jevg ose neger;

nuk eshte nacionaliste; per kete na thone palo alavanitas;

nuk eshte brahmane; per kete do thuhej harbut;

nuk eshte absolutisht jo tahmaqarllek; per kete do thuhej grykes;

eshte pune karakteri: per kete thone lamash! (jugu).

 

Per pune te ambicjeve te te shkruarit dhe synimeve per vend te oborri i lidhjes se shkrimtareve: them qe nuk eshte mire te futeni atje ku as vete une nuk futem dot. ajo pjese e shpirtit me eshte derekycur...  smiley     smiley    pse nuk shifni anen e mire te ketij sporti, dmth qe ne dhjete shkrime te gjithkujt qe percillet te PPU, njeri ka nje gjase me ju pelqy. Win-win situation. Ain't it great?  smiley   

Em,

(Megjithëse s'mu drejtove mua,) karakteri i lamashit gjendet në çdo fshat e qytet; ai s'vjen të ngulet papritur e papandyer e të sjellë çyqe. Dhe mua m'u lexua lamashi si i ardhuri, tjetri... 

Po unë jam krejt dakord me paragrafin tënd të fundit ashtu si e ke shkruar.

Shëndet

Po tjetri eshte akvll, tjetri! mire e ke lexuar.

kjo histori eshte shpalosur ne shume fshatra tonat, eshte e vertete, pra, dhe jo sajese. plus keshtu ka ndodhur edhe gjetiu. eshte universale kjo, dhe prishja e ekuilibrave si rrjedhoje e levizjes (ne kuptimin me te gjere te levizjes) eshte nje gje e pashmangshme. Cfare do bejme me tjetrin, eshte pyetja, dhe jo aq per loje fjalesh, a do "tjetersohemi". That is the question!

Besoj te kujtohet nje vargezim i vjeter me titull "Specia A". Same story...

Me thene te drejten Cim, kjo e Roshit qe ka sjelle parrulla, m'u kujtua kur lexova Lamashin. Jo dhe aq per nga tematika e "tjetrit" se sa per nga zhvillimi. Se c'me la nje si shije nitroshiane ne menyre te treguari. Megjithese te dyja jane te pakrahasueshme.

Do e shoh patjeter, Lul. Thjesht ceshtje kohe. Dite sh. e ngarkume sot.

Shiko komentin e fundit te PF, ate me vienez; nuk ka me i bukur shembull on the fly.

Nuk me duket se ka ndonje gje te paarsyeshme ne shprehjen e "frikes" apo problemeve qe vijne nga levizjet e popullsise, eshte nje pjese normale e karakterit te njeriut qe te frikesohet/shqetesohet/bezdiset nga ajo qe s'njeh, apo qe ndryshon ritmin e jetes.

Ll.

P.S. Javen e kaluar mu desh te porosisja nje cope hekuri qe do ta ngul ne krye te rrugices per te mbrojtur hapsiren e parkimit qe te mos vi rreth e rrotull lagjes per 30 minuta ne darke. Komshinjte tek rrugica ngjitur e kane zgjidhur kete ceshtje qe prej nje viti e ca me nje tra qe e bllokon te tere rrugicen.

Emo! Te kisha thene qe pas lamasheve vijne ato me zinxhir floriri.

Mos u lodh t'u kerkosh argumenta se nuk kane, vetem thjesht trashin zerin. Bejne kritikun sepse te zhbesh eshte shume me kollaj se te besh. Dhe jo se kane ndonje argument apo aftesi kritike por sepse "mbreme isha ulur ne nje restorant ku ishte edhe ambasadori amerikan. Po e veshtroja me kujdes kur i sollen mishin qe kishte tamam formen e Shqiperise. Ai pasi hoshi nje veshtrim rretherrotull, mori ne doren e majte pirunin, ne te djathten thiken dhe filloi ta copetonte. Kjo tregon qe ato ta ia ngulin pirunin te majtes qe te mos levize dhe e djathta per zgjedhje do ta beje cope..."

Emo vazhdo te shkruash gjera po kaq te bukura sa kjo e mos harxho energji me budallalleqe. Llafet i merr era, vepra mbetet!

C'të bëjmë me tjetrin?... Ta njohim?...  

Ate njeri qe shkon ne rruge i vetem>>

Duhet ta kisha mikun me te mire…>>

Dhe s`di se si perjete te huaj mbetem,>>

E miqesia jone vdiq e ngrire.>>

….>>

….>>

E shoh dhe hesht neper kujtime humbur,>>

Por prape jam zemerbute jo si gjithmone, smiley>>

Kam qejf t`i them – I dashur ! Qofsh i lumtur !>>

Pa per te dy tani eshte teper vone !

>>

Kothi me varse zinxhiri smiley

Tirane, Shekulli i  21-te

 

Koth, me vjen mire qe vetidentifikohesh, por kjo deshira jote per protagonizem po behet gjithmone e me e bezdisur. Kullote lopen ne livadhin tend e mos e lesho azat, qe pastaj te mos gjesh sebep e te kritikosh barin ne livadhet e huaja!

... smiley

Peshk Fluturues,

nuk te pelqeu poezia ? Nuk ke cer kupton jo.

Ke llogjike perjashtuese qe peshku nuk e deshiron. Prandaj te djegin ca gjera fort, po fort ama. Po nuk di ta besh ama. Te eshte bere nicku im bela. smiley

Shife per vete kete pune se mua nuk me prish ndonje pune.

Kur ta kuptosh atehere do me japesh te drejte. Ama, holle holle po ta vesh re , une asnjehere nuk kam ardh ne livadhin tend. Po asnjehere te vetme ama , Ketu eshte peshku pa uje. smiley Nuk besoj se e ngataron.

Tirane, me 12 Mars, Dy dite para dites se veres

Te pershendet Kothi me varse floriri edhe me byzylyk bile, ne doren e djathte.

P.S. Per oren e floririt dhe unazat flasim nje here tjeter . smiley

Bo si qeka bo amjenti ketu. Fluturojne shume shpulla e askujt si skuqet faqja!

Megjithate, them se eshte mire qe debatohet edhe per letersine me vehte, edhe per gjithcka preket prej saj.

Em.. Mendimin e pare e dhashe diku atje lart, po e shp(r)angos pak.

Lamash me erdhi fjale e rende; duke qene i Shqiperise se meso-e-sipërore gjithmone ne bisede me ka ardhur ne vesh me intonacion perbuzes. Ne katundin ku jetoj, une isha lamashi i pare ne lagjen time (jo se vodha, por i "huaj" qe perceptimi), dikush tjeter eshte lamashi i rradhes tani. Komunitetet e mbyllura "te lidhura", i kane keto tabiate.

Kjo menjane, bashkohem me Llukanin, nuk ka pse te ndrydhet paraqitja e ketyre fenomeneve si levizja, ndryshimi i statusit, tjetersimi i rrjedhes…

Ty bravo te qofte qe ke artin per ti eksploruar keto. Ty bravo te qofte qe megjith ato detaje, ruan harmonine dhe synimin e pjeses. Se fundi, bravo te qofte qe me ben te te lexoj perseri e perseri.

 

Ne katundin ku jetoj, une isha lamashi i pare ne lagjen time (jo se vodha, por i "huaj" qe perceptimi), dikush tjeter eshte lamashi i rradhes tani.

HAHAHAHAHAHA!! smiley

Kjo ishte e nolte!

 

Te lumte dora o i merguar!

Edhe pse subjekti eshte real ne te vertete shume mire mund te mos ekzistonte nqs qeverive tona te demokracise do tju dhimbsej minimalisht pamja e qyteteve tona( te medha kryesisht).

Eshte katastrofike te shikosh 500 m larg qendres se Tiranes avlli 2 metra ose me shume te larta.Kjo mund te ishte zgjidhur mjaft lehte nga autoritetet ndertimore.Po sigurisht qe as nuk i bie njeriu mendja per ate problem.Per momentin vemendja eshte jo te ckycja e dyerve por te ckycja e vrimes se      P*****.

He se vura nja dy pune perpara e gjeta pak kohe.

Fh, lamash ka kuptim shume te gjere. Kisha njehere nje mik qe me tregonte eksperiencat e tij ne Austri.

Isha njehere tek semafori ne kryqezim. Ndersa po prisja te ndizej e gjelbera, degjova nje plak mustaqebardhe me kapele, nga ato vjenezet 24 karat qe po i shpjegonte te nipit 5-6 vjec se nuk mund te kalnte dot rrugen pa u ndezur e gjelbra. Nderkohe, une qe po vrapoja per nje takim pashe qe semafori tjeter perballe u be i kuq dhe u nisa per te kaluar rrugen pa pritur semaforin tim. S'kisha bere dy hapa kur degjova djalin e vogel qe pyeti gjyshin. "Gjyshi, po ai pse ecen me te kuqe?" Dhe gjyshi qe e ngriti zerin qe ta degjoja dhe une iu pergjigj: "sepse ai eshte Auslander" kurse ti je vjenez dhe i bindesh rregullave" Une me tha ai, u skuqa deri tek veshet. Mu duk vetja lamash.

Per Jerusalem :

Qenka avulluar nje postim imi ketu. S'kishte asgje te keqe, thjesht nje rikujtim te vockel te kater fjaleve shqip qe duhen shkoqitur mire e mire sepse aty, sic thosha ne postim, eshte e mbledhur tere historia e botes. Fjalet ishin : kuptim, keqkuptim, moskuptim, pakuptim.

Thosha gjithashtu qe mezi po prisja Jerusalem te me jepte nje pergjigje te merituar per pyetjet e mia, ashtu sic dhe premtoi dje. Dua te kujtoj se une i pres ende ato pergjigje. Jane dhe nja dy vete te tjere ketu me te cilet do te doja te debatoja, dhe nga te cilet e di se diskutohet kendshem. Edhe ata i ftoj te flasin.

Po i perseris edhe njehere pyetjet, per Jerusalem :

Letersia ka karakter edukativ ose (dhe) estetik. Ose na meson dicka, ose na rremben me bukurine e vet.

Pyetja ishte : cilin synim ka realizuar ky tekst? Mos valle ate edukativ? Apo ndoshta ate mahnites?

Do te desha te perqendrohem me teper tek ai i pari : edukativ. Sepse e dyta eshte ca me subjektive : ka lexues ketu qe teksti iu duket fantastik, i ka lene pa fryme. OK, s'kam asgje kunder, eshte shije e tyre. Nese doni te dini shijen time, ky shkrim eshte shkruar tmerresisht keq, dhe tmerresisht shemtuar. Ne kuptimin qe nuk me terheq fare fare fare. Por kjo ska rendesi, eshte thjesht mendimi im, dhe kush nuk eshte dakort, te kaloje menjane.

Aty ku problemi eshte me objektiv dhe ku mund te kercase debati, eshte ketu : me thoni synimin e ketij shkrimi? Cfare percjell ky shkrim dhe a eshte edukativ, apo i neveritshem?

Njoh nje shkrimtar une, ka luftuar me arme ne dore me falangat libaneze kunder palestinezeve muslimane. (Lufta civile). Shkrimtari eshte aq i paturpshem saqe ka nxjerre liber ku thote qe ka jetuar çaste fantastike kur gjuante ne dritare. Sigurisht qe lexuesit e shumte nuk jane dakort me te. Pyetje : cfare synimi ka nje shkrim i tille i ketij shkrimtari luftarak dhe a sjell ndonje gje edukative (me supozimin qe teksti te jete shkruar bukur)?

Per te rimarre ca idene e Selfmaderadio, te Jerusalem, dhe te akvll : eshte e qarte qe ky tekst nuk ka mbire keshtu nen driten e henes, por sic thote Koth, eshte pjekur e sterpjekur qe prej te pakten 365 ditesh. Atehere, si lexues qe jemi, ne kemi plotesisht te drejte qe t'i themi shkruesit : me vjen keq, por shkrimi juaj eshte i neveritshem dhe i papertypshem fare.

Perrallat popullore me lamashe e me kuaj e me porta te larta me lloz jane per ne klub dhe jo per nje letersi te denje. Une per veten time nuk besoj aq shume me mencurine popullore. Dhe kjo pune qe nga mosha 7 vjec me duket.

Me tha im ate ne breg te detit : shko nderto nje kala ne breg. Mire, i thashe. Vajta dhe fillova. Kur erdhi ca me pas, une s'kisha ndertuar gje, thjesht themelet. Me tha : aha! fillimi i mbare, gjysma e punes ! s'paske bere gje. Atehere une ia ktheva flake per flake : dardha e ka bishtin prapa. Atehere ai ma priti : po, po, por moti i mire duket ne mengjes. Dhe une pernjehere : po, po, por kush ngutet, permutet.

Pas kater replikash, te dy e kuptuam qe po te vazhdonim me keto fjalet popullore, ndeshja do dilte barazim. Ose fundja, im ate do te me rrihte, sepse ai nuk e duronte barazimin me nje cilimi. Kaq.

 Dhe une prape po ju them: C'ju duhet pergjigja? Ma mbushni mendjen pse duhet qe letersia te kete synim edukativ(moralizues, njohes) dhe argetues(mahnites  e ku di une)?

Une perhere kam lexuar me shume deshire letersine fantastike - shkencore, dhe e kam bere gjithmone per t'u ushtruar ne frengjishte.

Em, ajo pyetja që bëje tek shkrimi tjetër: "Pse gjerman?" më solli nëpërmënt një nga ato gojëdhënat që qarkullonin në vitet '90.... pasi njerzit i mbaruan ç'kishin për të thënë duke ja atribuar Pal Vatës, Tefë Palushit dhe policëve, për të pëcjellë parabola të reja ja "vishnin" gjermanit që kishte ardhur në Shqipëri, dhe një nga ato anekdotat e "gjermanit" ishte dhe kjo:

gjermani: "Po pse qaheni ju?"
Shoqëruesi: "Po ja....njerëz hallexhinj... vidhet shumë"
Gjermani: "Po çfarë vjedhin? gurë në lumë? grurë? misër?"
Shoqëruesi: "Jo or jo, nga ato ka sa të duash..."

Dhe këtu gjermani "filozof" u hodh e tha:"Do konsiderohej vjedhje kur vidhen gjëra që ka me shumicë dhe që gjënden kudo... ndryshe është diçka normale.... sepse vjedhja është psikologji e rrënjosur prej mijëra vitesh... dhe po aq mijëra vite do të duhen që të ç'rrënjoset kjo psikologji."

Të flasësh për prishje ekuilibri të rrënjosur në shekuj, sipas 97 nuk është argument që ja vlen të diskutohet... imagjino sikur të kërkosh t'i mbushësh mëndjen që Trrak-u që shkaktoj Katerinën mund të ketë ardhur si rrjedhojë e rrahjes së krahëve të një fluture në Kinë... është jashtë kufinjve të asaj që ai konsideron dije njerëzore smiley

OK Jerusalem, ja ca fjale (meqe u ktheva nga pyetes ne i pyetur) :

Fjala, sic e di dhe ti, eshte vecori e njeriut dhe e askujt tjeter. Fjala, ne fakt, sipas ca kokave te medha, eshte ajo nga ku shfaqet eksistenca. Nese njeriu nuk do ta kishte fjalen, ai nuk do te kishte eksistence. Shkruaj eksistence (dhe jo ekzistence) sepse e tille eshte fjala, sipas etimologjise dhe sipas filozofeve qe jane marre me kete pune. Nje qen eshte aty, por ai nuk ka eksistence. Edhe druri gjithashtu. Qeni dhe druri jane thjesht objekte, dmth ob-ject, dmth te hedhur-aty-perpara, dhe qe-mbahen-ne-kembe (dmth kane nje pozicion te qendrueshem, dhe jo si tavolina me dy kembe e cila nuk eshte me tavoline).

Ne fillim qe fjala. Mirepo njerezit e mocem menduan t'i shkruajne mendimet, gezimet, hidherimet e tyre. Ne fillim ne shpella dhe pastaj mbi papiruse (palimpseste), derisa erdhi koha e gjermanit te famshem Gutenberg, me shtypshkronjen. Ne fakt, letersia e vertete ka filluar me shtypshkronjen. Megjithese Greqia dhe Roma e lashte kishin tashme nje te kaluar te lavdishme. Mirepo diturite e tyre kalonin ne vetem duart e nje pakice per perzgjedhurish. Libri beri qe dituria te marre dhene. Libri beri qe fjala te perhapet ne mase. Te preke zemrat, te jape informacione te vlefshme mbi jeten, e gjithfarelloj keshtu.

Libri, si i tille, qe si baze ka shkronjen, zoteronte nje veti qe deri atehere nuk e kishte kush : LIBRI ISHTE MOLEPSES. Ai turbullonte mendjet dhe zemrat e njerezve. Nga vinte kjo magji?

Kjo magji vinte nga venia ne levizje, e kryer nga ky liber, e trurit dhe imagjinates se lexuesve. Magjia e librit ishte e atille saqe ne fillim, ata qe dinin shkrim e kendim, quheshin te "magjepsur" dhe formonin nje sekt.

Letersia (qe si etimologji nuk ka fjalen leter por fjalen shkronje ose germe) ka si shtylla mbajtese pikerisht kete veti te cuditshme: ajo ndryshon gjithcka ne kalim e siper. Ajo nderton dhe shkaterron qyteterime, ajo eshte e plotfuqishme e ne te njejten kohe arma me dobet (a mos eshte valle fjala si fjale ajo qe ngulet ne gjoksin e nje luftetari?).

Si e tille, letersia ushtron mbi ne nje force, force e cila, sipas meje, mund te kete dy forma : force mesimdhenese, dhe force mahnitese.

Forca medimdhenese eshte atehere kur letersia me meson mua qe te rritem, qe te arrij ne nje gjendje me te larte nga c'jam (ligji i entropise). Nje letersi e cila me kthen prapa, kjo eshte nje anti-letersi. Nese une, pas leximit te nje libri, mesova dicka mbi jeten, mbi njerezit, mbi veten time, dhe ne te njejten kohe, ky lexim zgjoi tek une ndjenjen e dashurise si dashuri (per jeten, per lulet, per pemet, per yjet, etj), atehere kjo eshte nje letersi e mirefillte.

Por nuk eshte e thene qe ajo te kete gjithmone efekt mesimdhenes. Sepse ajo vepron gjithashtu nepermjet bukurise se fjales, lidhjes se brendshme te ideve, sepse ka mundesi (nganjehere) qe shkrimtari te hyje ne zemer te fjaleve dhe pas kesaj, fjalet te lidhen pothuajse vete. Nje rreshtim i caktuar fjalesh mund te beje qe une te ngulem dy-tre ore me nje personazh, duke harruar qe kam prere bileten e avionit per ne Honolulu.

Pa njeren prej ketyre roleve (mesimdhenes ose estetik), letersia nuk ka kuptim. Ajo kthehet ne nje grumbull llomotitjesh pa te ardhme. Per veten time, une nuk shoh tjeter mamuz qe te me cyse per te lexuar.

Dhe une desha te di ne rastin konkret, c'synim eshte kapur ne kete tekst? (dhe kjo qe thashe mund te vleje dhe per shkrime te tjera).

Tani me duhet te marr ca ore pushim.

Kam nje shok une, qe e dua fort, i cili bezdiset deri ne merzi nga ata qe duan te behen artiste. Se ata ne hapat e para te artit, argumenton ky shoku, jane si adoleshentet ne fazat e para te pubertetit, te shemtuar si rosaku i vogel, por jo modeste si ai. Ata e hedhin larg, deri te femra me e bukur.

Po kjo eshte nje faze e domosdoshme, argumentoj une, sepse veshtire qe behesh ai qe do pa synuar shume, pa adhuruar, kopjuar, ne menyre te shemtuar, ata te cilet nepermjet punes se tyre te kane bere t'a duash artin dhe te duash t'a besh. Jo cdo rosak i shemtuar behet mjellme (c'behen te tjeret, pyes veten? e kam per rosaket e mirefillte kete, jo ata te metafores), por ama cdo mjellme i bie te kete qene njehere rosak i shemtuar, nese i besojme artistit.

Problemi me i madh qe kam une, me pergjigjet shoku, eshte se artistet aspirante, duke pervetesuar pjeserisht idete e atyre qe adhurojne, kujtojne se jane ata - fillojne e shohin veten ne pasqyre sikur te ishin ata, japin mend sikur te ishin ata dhe, per rrjedhoje, presin qe te tjeret t'i vleresojne po sikur te ishin ata. Me ler te te kujtoj ketu, shton shoku, qe keta nuk jane ne fakt ata.

Shfajesohem une, une nuk marr vesh shume nga keto pune, po di qe s'me bezdisin fort rosaket. Shume prej tyre jane te zgjuar, te lexuar, dhe megjithese nuk jane Umberto Eco, e bejne muhabetin e tavolines me te vlefshem.

Kjo per te thene: po si o burre e bere gjithe historine e letersise nje paragraf dhe vleren e letersise dy?

Qenka vërtet interesant ky shoku jot. Ia vlen për të pi një kafe. smiley

Meqë po e pi tashi kafenë unë (të dytën), kam ca mendime shtesë mbi ato idetë e shokut, në mbrojtje të tyre, në fund të fundit Its a man thing.

Ndryshimi midis artistëve të vërtetë, dhe aspirantëve të çdo lloji, nuk qëndron vetëm në atë pikë, po ka edhe të tjera të dhëna... psh, nëse një rosak, tenton të përdorë citate të të mëdhenjve, për qëllime mediokre, thuaji shokut tia heqë vizën menjëherë, sepse artist i madh dot nuk bëhet.

Arti është pak si magji, kushdo mund të thotë abrakadabra, po nuk mjafton e thëna të nxjerrësh lepurin nga kapelja. Mendoj se qëllimi kryesor i magjistarit është nxjerrja e lepurit dhe jo duartrokitja e turmës.

 

Tropizma, sorry my darling, jeni kaq e embel saqe really it hurts me to hurt you. Por po te them qe ne Shqiperi ka nje fakultet Letersie dhe atje duhet te kete nje histori te plote letersie. Une ketuja i pres drute shkurt, nje paragraf letersia, dy vlera dhe ec tutje se dua te mbush barkun me buke me sheqer e uje.

Por sa per te mos lene keshtu fare pasdore, po te bej nje pyetje avokatesh, you know, avokatesh europiane pra :

Ai miku yt, e ha supen me midhje ?

Ah sikur te isha aq e embel sa te behesha sheqer per buken tuaj! Zoteri i dashur, nga buzet tuaja varet si do te me vleresoje mua Flokenaja, si burre apo si grua.

E ndieja qe ne supen tuaj kishte kocka nga katedrat tona, por me entuziazmon imashi i profesoreve te nderuar ne trajte mollusku.

Hajde komente hajde. Nje pyetje me bren akoma qe paradite, ai mut pushkini c'rol mesimedhenes ose estetik donte te jepte me ate librin ku tregonte sa kurvar kishte qene (s'me vjen nder mend titulli po ju qe jeni te lexuar e kuptoni per ke behet llaf)

Shih zotni. Duhet ta kem thene edhe perpara, dhe nuk jam aspak fajtor qe nuk keni qene i pranishem. Une e mendoj tamam si ju. Madje deri diku, dyshova se kishit vjedhur perkufizimin tim mbi ate qe eshte letersi. Dhe per nje cast mendova t'i vija qychin prononcimeve te mia publike. Por pastaj e pashe me vend te gjykoja se kjo imja mund te ishte (si zakonisht) paranoje, paranoje e perpetuuar nga rrezikimi i times.

Qe te merremi vesh.

Une nuk kam asnje problem (thelbesor) me permbajtjen e tekstit. Komentet e mia duhen marre patjeter si dyshime, si avokati e djallit, si perpjekje per te ngacmuar qe te shihet pertej asaj qe, sic thote Artan Fuga ose ndonje tjeter qe s'me kujtohet  "Is TOO obvious". Si njeri i mesuar me frustrimin, situatat e ankthit kolektiv i menaxhoj pergjithesisht mire, dhe libri i preferuar per disa dite ka qene "Verberia" e J. Saramagos. Nese kujtoni, aty pershkruhet nje situate e tille ankthi. Imagjinoni qorrimin  e pare, autori perdor fjali te gjata, pothuaj si frymemarrje hiperventilimi, imagjinoni qorrimin e dyte, te tretin, skenat kolektive te te qorruarve, luften ne terr...

Problemi im (dhe me besoni edhe i juaji) eshte kulluar formalist. Ne te dy nuk duam te bindemi se nje subjekt kaq i lezetshem eshte shperdoruar (gjithmone sipas nesh) me Myrto, Asllane, Iljaze, qe i qendrojne ketij subjekti pak a shume sic mund t'i qendronte gjilpera e qendisjes duarve te nje farketari. (Myrto et co, eshte vetem shembull. No animals were harmed during the making of this example).

kaq njehere

Me kujtohet nga Pushkini Novelat Dubrovski e Bija e kapitenit...Jane novela mahnitese...personazhe qe edhe sot i kujtoj...Pa marre ne konsiderate informacionin e shumet historike social te asaj kohe....Gjithçka kishin ato novela..shume art ...

Jerusalem,

"Ma mbushni mendjen pse duhet qe letersia te kete synim edukativ(moralizues, njohes) dhe argetues(mahnites  e ku di une)?"

A mundet?

 Patjeter. Ne rast se ma mbushni mendjen qe duhet te kete vetem keto te dy. 

Une kam pershtypjen se autori ka dashur të tregoje se si prishet një fshat i ngjizur historikisht, prej shume brezave: mjafton një lamash per kete!

Lamashi hyn në fshat dhe ble nje shtepi fshati (ndoshta të vjeter sa historia e fshatit). Une kuptoj qe lamashi nuk eshte varfanjak, bile ai ka edhe shije: zgjedh kete fshat idilik, me tradita, per një jete me cilesi me të mire.  Kuptoj, ai do të behet pjese e ketij idili; do t’i lindi e rrisi femijet në kete idil; do t’i beje femijet pjese te trashegimise se tij.

Cfare ben një i huaj (qofte ky edhe lamash) kur vjen në një bashkesi të re njerezish? Në një fshat kaq homogjen dhe unik? Cili eshte reagimi i një njeriu normal (a eshte i huaji një njeri normal; i huaj dhe normal?) në keto kushte të reja ku, mbi të gjitha, eshte i izoluar sepse historine e tij e ka lene mbrapa (në token e lamasheve, edhe kjo toke me historine e vete, e populluar nga njerez qe duan tek e fundit të bejne ate duan të gjithe homo sapien sapiensat: të jetojne mire)? Ai perpiqet të mos bjere në sy per keq, ai perpiqet, nese ka mundesi, të jete i padukshem; ose ai perpiqet qe të jete super i rregullt dhe korrekt: ai ka nevoje per fshatin, per aleancat; vetem keshtu ai mund të perfitoje per cilesine e jetes se tij, vetem keshtu ai mund t’i beje femijet pjese e trashegimise së ketij fshati neser.

Në kete fshatin idilik na ndodh një vjedhje, dhe pastaj edhe nej tjeter, edhe një tjeter ca me vone – dhe të gjitha, cuditerisht, pas hyrjes se lamashit. Cuditerisht, por shume cuditerisht, paradoksalisht, banoret e ketij fshati reagojne sikur të ishin keta vete të huajt, edhe pse keta jane homogjen, jane një trup i vetem, kane pushtetin, burimet, aleancat; keta jane zoterit, e pra, banoret e ketij fshati cuditerisht na intimidohen kaq shume sa paralizohen, paralizohen aq sa ndihen kaq të pafuqishem sa të vetmen zgjidhje e kerkojne tek paranoja, tek vetembrojtja, tek izolimi, tek largimi nga ky fshat i mallkuar me një lamash të vetem; nuk bejne perpjekje keta as per të gjetur hajdutin (sepse e dine, kush tjeter vetem lamashit), por edhe pse e dine, cuditerisht, as nuk perpiqen per ta vene lamashin per muri e t’i kerkojne llogari, as t’i ngrene ndonje kurth ku ta kapin gafil, as ta mobojne, as ta terrorizojne, e as ta perzene nga fshati – të gjitha keto reaksione normale të njerezve qe kane pushtetin (por edhe historine) dhe nuk kane asnje motiv ta lene ate pa lufte, pushtet qe vjen dhe ua rrezikon një cope e vetme lamashi!

Një lamash, (qe duket ekonomikisht i mire, arrin të bleje nej shtepi fshati), si vendasit, por qe autori per arsye shume të paqarta na e sygjeron si hajdut. POR! Per cfare i duhet të vjedhi ketij njeriu qe ka para, dhe me kryesorja, cfare arsye madhore duhet të kete dikush qe harxhon qimet e kokes per të paguar një shtepi të vere koken, ekzistencen dhe enderrat në loje per një cope pule, dash, apo okllai per të bere byrek? Wie funktioniert das bitte schön? Cfare arsye madhore e ben kete lamash kaq allogjik? Në një vend ku eshte fare fare fare vetem? Kultura e tij inferiore perkundrejt vendasve idilike? clash of civilisations?

Por, jo, perkundrejt cdo lloj llogjike dhe sjellje njerezore lamashi i pare eshte irracionalisht i keq, per princip; kaq i keq sa arrin deri aty, sa në analogji me ate celesin qe penetron një dere historikisht të virgjer, të penetroje me ligesine e tij naivitetin dhe idilin e fshatit dhe banoreve të tij.
 

Jo, jo self! Ti thua qe kjo pjese shkon kunder logjikes; kurse une te them qe ky eshte nje fakt i ndodhur dhe jo rralle. Gjej dicka tjeter, por mos thuaj qe nuk ka konstrukt logjik ketu. Ka moskuptim te  pseve, por ajo eshte nje tjeter histori.

Po te thoshin se dy avione do rrezonin kullat binjake, do besoje?

Po qe menyra e jeteses se nje koninenti me mbi 300 milione do ndryshonte (do ashpersohej) si rezultat i vepres se nja 20 veteve, do e besoje? S'ben sens do thoje, me sistemin logjik te ngritur nga vetja, me boundary condition te percaktuara nga vetja dhe me parametra te tute.

Ka nje gje ky rrefim - edhe ne qofte tmerresisht keq i shkruar, edhe ne mos argetofte ose fisnikerofte ndjenjat e askujt - ky rrefim eshte i vertete. Ka ndodhur (edhe) ne Shqiperi. Nqse nuk e dije, dmth qe nuk njeh Shqiperine, por kjo nuk perben asnje mekat.

Per vertetesine e rrefimit nuk mund te rri mosperfilles. Ndaj t'u pergjigja. Te tjerat qe thuhen, jane te gjitha OK me mua.

asgje nuk eshte e pabesueshme kur shpjegohet mire! Jo vetem qe nuk e ke shpjeguar besueshem ngjarjen, por ti ne kete tregim mban ane: mekati me i madh i shkrimtarit. Prandaj dhe ta thashe qe ne krye: Rechtspopulistisch! Miqesisht. Naten!

Naten, self.

ps: ka vetem pershkrim ketu; asnje shpjegim, asnje ane.

..dmth ti e justifikon kete ndodhi? Nqs psh mund te bihej dakord se kjo ndodhi ishte paranoje ose histeri kolektive... ose thjesht, nje fenomen irracional... ti si te tille je munduar ta rrefesh, si nje fenomen iracional, apo racional? shpresoj se nuk po te imponohem me kete pyetje, por kam pershtypjen se ky eshte thelbi i interpretimit te SFM.

fenomeni iracional eshte nje artific ne vetvehte, 23. Kur ekstrpolimet e mendjes nuk perputhen me realitetin, eshte mendja qe ka nje problem.

urdhro?

..no... you didnt

pps: si tek ajo historia me nene shqiptare, ne e kujtofsh. per mua jane nje linje.

  Self, duhet të kesh më shumë frikë të panjohurën, apo në këtë rast do vlente më shumë respekt. Respekti ndaj të panjohurës në këtë rast, është respekt ndaj llogjikës, apo parimi agnostk: Di një gjë që nuk di asgjë! Këtu ske të dhëna që të mund t'i dish.. se Emo nuk i jep. Dhe mirë bën që si jep, i ka bërë goxha test llogjikës së pjesëmarrësve këtu, nderimet e mia për të në këtë pikë.

  Fetarët e përdorin madje si argument: Frika e zotit është fillimi i njohjes - thonë. Argument jo valid dhe shumë sugjestionues, i ngjashëm me shkrimin tënd më lart.

   Konkretisht, ke dhënë një interpretim A të caktuar. Unë mund të të jap një numër të pafundëm intepretimesh, gati bashkësi infinite që janë të ndryshme prej interpretimit tënd, madje të kundërt. Kjo e bën këndvështrimin tuaj shumë të ngushtë e të lidhur personalisht me ju, pra ska të bëjë shumë realiteti gjendja e përgjithshme sesa asocionimi mendor juaji.

Ja një i mundshëm:

  Lamashi ka vrarë dikë në një fshat tjetër të largët, i ka vjedh paret dhe për t'i shpëtuar gjykimit të fshatit, ka ngrit plaçkat e ka shkuar larg. Nuk është interesuar shumë për idilitetin e fshatit, sesa për të gjetur një strehë dhe kamuflim prej krimit të bërë. E vetmja arsye që e çon në këtë fshat është largësia nga ai i origjinës. Sa më larg!!! Kjo shpjegon dhe pse nuk kuptohet me të tjerët. Kjo shpjegon edhe intidimitetin e banorëve që ndryshe nga ju e kanë frikë, por edhe respekt të panjohurën. Për të njëjtat arsye lamashi nuk shoqërohet me njeri, sepse edhe ai ka frikë mos e zbulojnë. Mënyra me të cilën ka fituar paret, nuk e bën atë fisnik, as njeri me ëndërra, as të stepet përpara vjedhjes së një pule apo xhakete, sepse me atë stil jete është mësuar. Ska gjë për të rrezikuar se paret nuk i ka fituar me djersë. Lamashit i nevojiten njerëz të sërës së tij, kështu kërcënon njërin nga banorët pas ka parë reagimet frikacake të të tjerëve, se do e vrasë. Kështu e bën të ikë. Pas kësaj fton miqtë e vet, njerëz të njëjtë, mundësisht prej të njëjtës bandë, u thotë se gjetën shesh e do bëjnë përshesh. Këta pasi vijnë interesohen për mëkatet e banorëve të vjetër, sepse duan mjete kërcënimi për të mos u kërcënuar vetë ekzistenca e tyre. Kështu fillojnë e hapin veshët pipzë, e pastaj hapin dhe dosjet ndaj të tjerëve.

Më thoni pak, ku çalon interpretimi i mundshëm imi nga ana llogjike? Edhe një pyetje tjetër: Këtë interpretim të mundshëm, pse e përjashtoni? Më thoni një arsye.

Lamash, nuk është dikush sepse është i ardhur, nuk është dikush sepse është i panjohur aq sa është sepse ka vjedhur!! Ndaj gjithë lamashëve që vjedhin, unë mbaj parimisht qëndrim jo aprovues. Mbase, mbase pas dijes së rrethanave në të cilat ka ndodhur krimi, mund ta kuptoj, apo ta interpretoj disi më ndryshe. Por parimisht qëndroj kundër. Se në mendjen tuaj lamashi asocionohet me libanez, shqiptar, pakistanezë, apo palestinezë, ky nuk është problemi im dhe besoj që nuk është as i shkrimit. Fajin, nëse ka të tillë, ua ka mendja.

Dhe në fund, meqë unë e kam respekt të panjohurën, aq sa të pyes duke kërkuar të më japin një përgjigje administratorët, po ju pyes të katërtve:

Përse ky shkrim është hequr nga kategoria ku ishte vendosur dje, a ka një arsye për këtë dhe kush e ka hequr?

Besoj se më detyroheni një përgjigje, përpara se ta konsideroj veprim prej lamashi!

 

J,

me fal, po ti ke ardhur ketu per te me sygjeruar mua se mbase mund te mos e kem kaluar testin e llogjikes qe na paskerka leshuar ketu Emi? Me fal, po perse me fyen, kur thua qe une e paskerkam botekuptimin e ngushte? E perse e paskerke ti me te gjere? Dhe, clidhje ka koeficienti im i inteligjences me diskutimin ne fjale? Te njejten si koeficienti i inteligjences se lamashit me vendasit?

Mire.

Self, edhe keqinterpretimi (i mundshëm), apo interpretimi arbitrar, është fyerje. Unë të tillë e konsideroj. Përderisa nuk u ka dhënë shance për ta interpretuar arbitrarisht, përse e bëni?

Sigurisht që e konsideroj këndvështrimin tepër të ngushtë nëse e asocionon direkt me praktikat neonaziste të partive zvicerane!! Ska asnjë lloj lidhjeje! S'po gjej ndonjë. Po aq "lidhje" të kundërt mund të të jap unë me një bandë shqiptare të vendosur në një lagje të Athinës e zëmë.

Ndërsa për inteligjencën; ose vërtet nuk i keni përfshirë interpretimet e tjera të mundshme, nuk po aludoj mbi rrethanat, ose mendimi juaj është dhënë me keqdashje. Kaq e mbaj pazarin unë... mendimi im në fund të fundit, ke lirinë e mosfyerjes prej tij duke e konsideruar subjektiv. 

Pyetjes tjetër time, nuk iu përgjigje...

 

keqinterpretimi dhe interpretimi arbitrar? Ah ja?

Une nuk te thashe qe i yti eshte i tille. As nuk ta diskutova dhe as nuk ta diksutoj. Une e respektova. E respektoj. Ashtu sic e respektoj qe shume njerez e kane ndjere si ty. Ashtu sic respektoj edhe te drejten time per te patur nje opinion timin, te ndryshem nga ai i yti, te drejten time per te qene nje njesi me vete, e pavarur, qe ka ndjesi te vetat.

Une vazhdoj t'i permbahem mendimit tim per aq sa eshte dhene ne tregim.

Shendet.

Imi, siç e kam shkruar është i mundshëm, pa qënë i vërteti, sepse s'kam mundësi ta vërtetoj. Mora parasysh se yti aludohej si i vërtetë. Nëse ti më thua se nuk po e merr si të vërtetë interpretimin tënd, atëherë unë të kërkoj falje me gërma të mëdha dhe bold: 

M Ë  F A L.

Ti dhe unë jemi dhe mund të jemi çfarë të duam, ose çfarë jemi gatuar. Po se çfarë jemi, nuk besoj se mundemi të përdorim këtë shkrim për të shpallur mëvetësinë e qënies tonë. Pikërisht sepse: shkrimi është shkruar në mënyrë të tillë që të mos e japë këtë mundësi.

Shëndet Self.

 

 

une them se mundet jo duhet

Ka nje tregim Azis Nesin. Tregon per njerin i cili erdhi ne nje qytet dhe zuri nje goxha hotel. Thirri rrobaqepesin dhe i tha t'i bente nje kostum. Doli nje xhiro ne qytet dhe u kthye. Kur u kthye i kerkoi leket i zoti i hotelit. I thote personazhi, ia veme emrin Xhevit, i thote Xhevua: T'i sjell neser.

C'beri Xhevua? Doli njehere verdalle, dhe pa se shitej nje toke 20 milione.

Shkoi ca me tutje, dhe pa se dikush donte te blente nje toke. Keshtu qe mori dikushin e coi tek toka qe e prezantoi per te veten, i mori pese milione kapar me te cilat pagoi hotelin dhe kostumin.

Te nesermen, pronari i vertete i tokes i kerkoi 20 milionshin. Xhevua i tha: t'i sjell neser, dhe shkoi me tutje e pa se shitej nje shtepi per 40 milione. Eci eci, gjeti nje bleres me te cilin veproi si ne rastin e pare. 20 milione i mori pagoi token, 20 milione i pagoi per shtepine. Pjesen tjeter i tha pronarit ta sjell neser...

E si perfundim Xhevua shit ketu ler kapar aty bleu uzinen e gozhdeve, shtepine e Pritjes, teatrin e operas dhe baletit dhe Maternitetin, perpos nje dyzine shtepish e truajsh.

Se car doja me thene ...

Emigranti,na hape pune me kete Lamashin!

 Po lamash mund te quash kedo,nje gje eshte e vertete qe fjala Lamash nuk gjendet ne fjalorin shqip se cfare percaktohet me te.,dhe nga vjen kjo fjale!.

Ne rastin e tregimit Lamashi eshte nje hajdut,nje njeri qe nuk e honeps dot,qe te ben ate,qe te mbyllesh dyert me shul,kur nje jete te tere i ke mbajtur pa te!

 

 

Emigranti,na hape pune me kete Lamashin!

Emigranti beri shume mire qe e solli Lamashin !  Shikoje vete sa nevoje kishin njerezi per te. Paska bo sevap ....

 

@ Selfmaderadio

Nuk me duket se mban ane autori. Autori ka nje balance shume te holle, nje asnjeanshmeri aq elegante ne kete pjese, sa qe nje lexim i pakujdesshem e prish balancen, dhe eshte njeanshmeria e lexuesit qe lexohet. Self, sikur te kishte nje peshore qe te maste peshen e nje poezie te le te themi Migjenit nga nje krahe, me gjithe prozen e Kadarese le te themi nga krahu tjeter, peshorja do te tregonte balance. Lexuesit i duhet nje peshore e tille qe kur te lexoj te vetmen onde poetike te kesaj proze te kuptoje qe autori eshte asnjeanes. Shife:

"Duart e të gjithëve po kullonin gjak tani.
Gjaku i duarve është pak si gjak shenjtori."

Vdekja te ben te barabarte, thone. E lexon fatalitetin e kesaj asnjeanesie? Nuk me duket se e ke kuptuar "onden e fatalitetit dhe valezen e kapitullimit te te tjereve". Autori eshte asnjeanes si vdekja Self. Ne momentin qe ky tregim mbyllet mund te filloje nga e para dhe ata qe ne kete tregim ishin Lamashet, ne ritregim do te ishin vendethit e bekuar, e shenjteruar.

 

Po perseris nje gje te vogel qe me duket si esencialja e prurjes tende....

"""Nga ty patem fatin te krijonim nje filize te ngjashme si "Manxhun"..  . Kemi dhe kete fatin tjeter te krijosh nje figure si "Lamash"... NUK eshte PAK ..APO JO .? Sa gjymer vijne ehu aq te mira qofshin . E mira eshte t'mos ndikohesh nga pleqt e Kucit as nga "grupet revolucionare" te artit e letersise, qe te lodhin koken me dengla e fjale te mufatme pa thene asgje.

Emo ! Ne Korce ka dicka te ngjashme si "ligavec".."erdhi ligaveci..ik or ligavec ", dicka si "kllengjo" etj etj . Po bukuria e Labit eshte se ja thote ne sy tjetrit..ik or Lamash! Biles me theks tek "sh"...smiley

Emo! Ke prure gje shume te bukur ,qe shpesh me ben te mendoj se po e kalon cakun e PPU...dmth jam ne nje vije me ZANEN , por me kahje tjeter .Te shoh te pakeputur me Peshqit. 

Ore Cim, per nje gje me vjen inat mua. Si ka mundesi qe e gjen balancen ne keto pjeset artistike ti, por e humbet shpesh neper argumente te ndryshme qe ben? Sa asnjeanes tregohesh me personazhet e tua, aq i njeanshem tregohesh ne opinione qe shpreh shpesh.

Well, meqenese anen "edukative" e nxori ne shesh Selfmaderadio me komentin e saj te gjate dhe te hollesishem (nje falemnderit te madhe per durimin), atehere une po merrem me anen artistike ose estetike, sic thashe me lart.

Megjithate, si hyrje, po them dhe une dy fjale mbi IDETE e ketij teksti.

Ky tekst ka ca ide ne te, por halli eshte se keto IDE jane tejet prapakthyese, tejet te rendomta, dhe tejet te parashikueshme, cka te gjitha keto mund te permblidhen ne nje fjale te vetme : BORING, ose shqip : uffffff...

Ka ca kohe qe ketu, ne kete faqe, shoh perdite kalores te forte me pelerina xixelluese tip Vrana Konti duke i vajtur ne ndihme Gjergjit tone te dashur. Shoh bajraktare me flamur ne balle duke shkuar te marrin nuse me 300 krushq tek bajraktari i krahines tjeter (ju lutem! ju e kuptoni vete qe bajraktaret martohen ndermjet vetit, perndryshe do te ishte thjesht nje histori mullaresh bari). 300 krushq te perzgjedhur. Jo me vota, sigurisht, por te perzgjedhur si dele nga vete bajraktari. Shoh gjithashtu ca arriviste qe me kujtojne Patrick Bateman te "American Psycho", duke u grindur per llojin e letres se fotos me ngjyra te bere ne Grand Canyon, ose ne Niagara. Pa harruar llojin e ngjyres se kartvizites, njelloj si z. Bateman.

Problemi i ketij parakalimi qe shoh perdite ketu eshte ky : "im ate, ndjese paste, para se te vdiste me ka thene : biri im, ti nuk do te martohesh kurre me te bijen e Shyqyrinjve, sepse ata kane qene qehajallaret tane. Ti, djali im, pinjoll i denje i kesaj familje te madhe, ti je i premtuar ndaj nje lavdie te madhe. Prandaj, do te te them te besh..." Dhe ketu i del shpirti babait. Cfare deshi te thote babai ? Une e kam nje mendim, por nuk e di sa qendron. Sipas meje, babai po thoshte : biri im, ti duhet te shkosh tek peshkupauje dhe atje t'i besh fertele te gjithe rreckamanet dhe lamashet e Shqiperise. Atje do te flasesh vetem me te bijte e dyerve te para, Ok? Ja, keto do te ishin fjalet e plakut, sipas meje.

Te dalim tek ana artistike. Te mos mashtrohemi kot, asnje iluzion ketu : CILIDO SHKRIMTAR BOTEROR QE KA PASUR VIZIONE TE ERRETA NE NJE LIBER, LIBRI KA QENE ARTISTIKISHT ZERO. Me shkoqur : artistikja ndjek pothuaj gjithmone ideoren. Nuk mund te besh art te bukur nese shkruan cmendurira mbi kete apo ate. Por une e pranoj qe nje shkrimtar shkruan brockulla ne nje liber, dhe ne nje tjeter shkelqen. Nga vjen kjo? Vjen nga tema e trajtuar dhe idete qe ai shpreh aty. Nese idete mbajne rruge, vepra ka mundesi te vije e bukur. Por nese idete jane ZERO, vepra eshte e humbur artistikisht. (Ketu e di qe mund te me permendni dhjetera shkrimtare problematike tip Ezra Pound apo tjeter).

E megjithate, po e bej nje perpjekje ta ndaj vertete estetiken nga ideorja. Te shohim c'ngjet ne fjalite tona :

Fjalia e pare jep tonin :

- shtepite jane te mbrojtura nga era (rrofte rrushkulli!), por jo dhe aq nga shiu. Dmth, armiku do te jete desant ajror, nga toka fshatin nuk e gjen gje.
- Fshati ka ca probleme ekzistenciale : ore po, jemi fshat apo qytet? Dhe pikerisht ketu ngjizet nenkuptimi banal i ketij teksti : ja ishte qytet, so what? ja ishte fshat, so what? Ku do te dilet me kete? Kaq inferiore jane njerezit e ketij fshati qe thjesht nje emertim mund t'i zhyse ne nje ngazellim (nese qytet) apo pikellim te thelle (nese fshat)?

Qe nga ketu, teksti merr teposhten. Ska bir nene qe ta ndale renien perfundimtare te tekstit : superioriteti i hamendesuar i banoreve qytetare-fshatare te qytet-fshatit P. eshte ne fakt nje inferioritet i skajshem dhe, me falni, i neveritshem.

Qe ta marrim vesh, kush flet ne kete tekst? C'menyre ka zgjedhur autori? Ka marre nje banor te fshatit ku autori po na tregon nje histori te ketij fshati nepermjet syve te banorit, apo kemi nje rrefyes anonim? Nga fjalite qe vijojne del se kemi te bejme me nje rrefyes anonim. Dhe kjo menyre rrefimi ka perparesine se ne histori futen dhe vete fjale te autorit, dmth autori shpreh dhe ca qendrime te tij. Keto te fundit mpleksen me qendrimet e personazheve te tekstit.

Ku duket kjo? Nje fjali, shkurt :

"Pas disa gotash që për çudi të kthjellojnë në kësi rastesh, për shkak se e rrisin pranueshmerinë e gjërave të padëgjuara, erdhi çasti që të pyetej se kush, kush e ka bërë."

Shikoni foljen "te kthjellojne". Kush flet ketu? Flet dikushi, peremri pavetor. Ky eshte autori qe rreshqet ketu nje vezhgim te jetes se perditshme te sotme (folje ne kohen e tashme). Nese autori do shkruante :

"Pas disa gotash qe per cudi i kthjellonin ata ne kesi rastesh", atehere autori nuk po fut nje vezhgim te vetin (sepse autori nuk ka jetuar ne kohen e tyre), por po shpreh nje vezhgim anonim te kryer nga ndonje banor i fshatit dhe qe dihej tashme.

Qe nga ketu, ideja se autori nuk perzihet ne kete tekst, bie poshte dhe per rrjedhim, ca mendime qe jane hedhur ketu mbi asnjanesine e tij, jane gogla dushku per perralla.

Shume bukur. Le t'i dale per zot qendrimeve te veta ky autor!

Fjali te tilla si : "Mosbesimi në fytyrat e gjindjes rrëshqiti poshtë sikur i skadoi zamku." ngjajne me ca fjali te nje shkrimtari qe s'po ia them emrin qe shkruan diku keshtu : "Une nuk shkruaj asnje fjali per te cilen nuk jam i bindur qe e kam shkruar bukur". Jo more!
Fjali te tilla jane tipike per gjimnazistet e dellit letrar qe vuajne ne heshtje ngaqe nuk i kupton fisi.

E keshtu, nuk po e zgjas me, i kam thene te gjitha. Tani po largohem te shkruaj dhe une dicka per Lemesherit, sepse Lamashi i tekstit me lart ka lene shume femije dhe keta kane zaptuar dhene. Me nje fjale, do te bej nje si vazhdim. Po ju paralajmeroj, mos me akuzoni per vjedhje : asnje fjali me lart nuk do te perdoret ne tekstin tim, do te keni fjali fringo te reja, te certifikuara TPV (Te PaVjedhura).

E di çke ti? Të kemi që të kemi, kritik je, lapsin po në dorë e ke, mi bëj një kritikë ashtu si di vetë, këtij shkrimit këtu.

Kujto dhe atë shprehjen popullore: o njeriu me mënd, provoje në trupin tënd, të dhëmb apo s'të dhëmb.

Je kundër shprehjeve popullore, e di, po është pjesë e kurës vaksinuese edhe kjo.

 Gjysma e këtij shkrimit më lart, është një hapje brrylash bababum majtas tarababim djathtas, po më fort djathtas, djathtas, djathtas, se nuk të konsideroj dot sallaks. Dmth ti na paske mëri me "ca" që "i konsideron" "Vrana Kontër" e që të prishin punë... Më kujtohet një batutë nga filmi i mirënjohur Kapedani, kur vajti xha Bequa në qytet e përdesh e shtypi makina, iu përgjigjën:

- Ku vete kështu si lopa more?

Është e madhe ajo shprehja, sepse që thu ti xha Bequa, nuk dinte t'i respektonte rregullat e qarkullimit rrugor. Ai mbase nuk dinte as shenjat e trafikut t'i kapte. As kuptonte mbase se mund ta shtypnin. Ai mbante një thes në dorë, ku kish vendos ca gjëra si opingat e vjetra (ato që përdorte në fshatin me baltë se të rejat i kishte vesh), bukën që ia kishte mbështjellë plaka e vet dhe recetën e doktorit për syzet. Aty bashkë, afër e afër të gjitha këto sendet.

  Tani shiko... kur nuk dinte xha Bequa ato më lart, e si mund të merrte vesh targën e makinave që kalonin para tij, e si mund tu respektonte identitetin dhe identifikimin? Ai i shikonte ashtu grumbull, si gjërat që kishte në trastë. Ku të rrinte e vriste mendjen xha Bequa ça ishin makinat e si funksiononin. Kishte halle të tjera ai mo vlla.

 Po nuk mund të them se nuk merrej me gjëra artistike. Kështu, syzet psh, i donte sepse koleksiononte kavanozë reçelash. Çdo natë para se të flinte, u lexonte gërmë më gërmë etiketat e kavanozëve. Pastaj mundohej t'i mbante mend e fliste për recetën e rradhës me femrat e fshatit... 

Kaq për gjysmën. Për tjetër gjysmë, do flas pasi të shikoj të hidhesh në zjarrin flakërues të së drejtës etiko-letrare për atë shkrimin tjetër që kam vendosur link.

p.s teprica e thonjëzave, ishte e domosdoshme për të qëndruar koherent me hermetikën e metaforave.

hm ky është ai shkrimi me një kleçkë andej nga mesi

ikën nëntë muaj e unë s'po e gjej dot

Ka nje tregim susana tamaro me kete teme, por ne nje kendveshtrim krejt te ndryshem nga ky...

Nje grua nga ish jugosllavia kalon kufirin ilegalisht me nje kamion, bashke me femijen e vogel, kamioni e le ne nje province te shkrete, ne mes te nates, fillon te bjere debore dhe ajo nis te trokase neper dyert e shtepive te ngrohe femijen dhe asnje nga portat nuk hapen, te gjithe i therrasin qe nga brenda shtepive; largohuni ekstrakomunitare.

Ajo troket neper dyer per te gjithe naten, askush nuk ia hap dhe femija vdes, ngrin nga te ftohtet... eshte nje tregim trondites...

tema eshte shume komplekse dhe delikate per t'u trajtuar nga nje kendveshtrim i vetem... jane dy ane medaljesh, dhe qe te dyja te verteta...

 

 

Po, dhe Susana Tamaro me sjell ndermend Lars von Trier tek "Dogville". Gjithcka eshte kaq e lidhur, my darling gjithashtu.

Une nuk di cka katranosur kjo Suzana ne ate liber, por di te them qe von Trier e ka ngritur ne heroine LAMASHEN Grace, dhe i ka bere lamasher banoret e fshatit-qytet te Maleve Shkembore. Ma merr mendja se edhe Suzana, sic e the vete, ka ndjekur kete fill. Ne fakt, Lamashet jane nga krahu i fshatit dhe jo i "lamashit" te supozuar.

Per ta thene me shkoqur : pse i vjen era mocal nje pellgu ku as nuk hyn e as nuk del uje?

Natyra eshte kaq zemergjere, nganjehere na i jep te gatshme pergjigjet, por ne, si te forte qe jemi, duam t'ia thyejme nockat natyres.

Ndersa mua Lars von Trier me sjell ndermend Aldo Giovanni e Giacomo-n tek "Cosi e la vita". Nje nga arsyet pse e mbajta gjuhen per Dogville-in, po tani qe u zgjidh qeseja, dhe per t'ja mbeshtetur atij qe m'a mbeshteti, mund te them se gjerat mund te kishin shkuar edhe ashtu, dhe shame on you Emigrant qe nuk i vrave te gjithe dhe dhunove vetem deren.

Kij parasysh i nerumi J. se keta jane ata qe vinin me valixhe druri ne Tirane neper konvikte dhe e vetmja gje qe dinin te benin ne ate kohe ishte pjesmarrja ne: http://www.youtube.com/watch?v=705QxjgsgAw Nuk eshte per tu habitur qe ky zakon u ka mbetur akoma dhe here pas here e quajne "kritike letrare" .

Self, kjo lodhja jote ne kete teme eshte vlere. Eshte edhe nje mendesi e njohur. Shiko pjesen e pare te quajtur "inati shqiptar, bicikleta kineze" te "antikolesterol ne Fire of Brasil" po pate qejf me e marr vesh tamam ku e si e kam.

Kisha "nijet" qe mqse autor, te isha "gojekycur e grykezene", si ky fshatoqyteti i ashpersuar P, ne lidhje me elementet ideore te rrefimit, por po te hedh vetem nje (du t'ma qush favor kte), qe eshte:

barazimi i te ndryshmes me te keqen eshte ekuacion i gabuar qe ka zgjidhje singulare.

Bej zahmet, Self, edhe shihe edhe ne kete kend rrefimin. Po munde, kuptohet. Mbase do ndryshoje dicka ne arsyetimin tend; shpresoj jedenfalls.

Cim, ndonese me vonese, e lexova dhe me pelqeu "Lamash"- i. Me shume se niveli artistik i prozes tende me pelqen fakti qe je origjinal dhe nuk gjej ne krijimet e tua as gjurme e as ndikime autoresh te tjere  te medhenj apo te vegjel, te njohur apo te panjohur, vendas apo te huaj...Je origjinal ne menyren analitike me te cilen merresh me subjektin, ne menyren e narracionit  dhe ne  nderthurrjen e personazheve....Cim Cela me kujton vetem Cim Celen...dhe ky besoj se eshte komplimenti me i mire qe mund t'i behet nje autori. ( E kunderta...pra "me ngjan me X  apo me Y  shkrimtar" jo vetem  qe nuk do ishte kompliment,  por do ishte si pune mallkimi...)

Nuk po ndalem te vlerat  artistike qe sipas meje ka ky tregim, pasi ato jane evidente ne teresine e tregimit. Nje tregim unikal  dhe teper origjinal  ne gjetjen   e shkelqyer te "cvirgjerimit te braves" e cfare e pason artistikisht ne tregim ate  cvirgjerim... Nuk e kuptoj se cfare duan te thone disa komentatore me te mbajturit distance te autorit nga shpehja e qendrimit te vete ne tregim. Nuk e di se nga e kane shpikur kete parameter  i cili na percaktuaka vlerat  dhe mosvlerat  e X tregimi.(!)

Poe, Melville,Cvajgu, Cehovi, Gogol,  Remarku, Tolstoi, Balzaku, Mopasani,Aliende,  Jerom K. Jerom, O'Henry, Borges, Kafka, Jane Austin, Henry Miller, Scott Fitzgerald, Heminguej,Graham Greene, Bukowski, Markez, Stainback, po permend pra vec disa autore qe po me ze syri  ketu perballe te biblioteka ime ne keto caste qe po bej kete koment,  ne te gjithe veprat e ketyre autoreve  ndjehet dora dhe uni artistik i autoreve  te lartpermendur. Ashtu sic ndjehet psh antipatia e thelle e Remarkut per luften, e Balzakut per  hipokrizine njerezore , simpatia e thelle e Jane Austin per ndjenjat fisnike  njerezore, ashtu ndjehet edhe antipatia deri ne neveri e Millerit apo Bukowskit per institucionin fals te moralit... 

Nga cfare do  duhej te  distancohej (sipas disa komentuesve) autori Cela konkretisht? Nga fakti qe "lamashi" dhe "lamasheria"  eshte dicka negative  dhe simbol i te padeshirueshmes? Po dihet qe lamashet dhe lamasheria  jane dicka e padobishme. Autori nuk  ka shkruar nje traktat apo sondazh  mbi dobishmerine apo demin qe lamasheria dhe lamashet  i sjellin komunitetit. Ne ate rast sigurisht  ai  nuk do te shfaqte qendrimin e tij personal, por do shpaloste thjeshte fakte dhe shifra te thata per te cilat do vendoste  masa e traktat-lexuesve. Kurse ketu kemi te bejme me nje krijim artistik i cili ne fund te fundit  eshte pjelle e Cim Celes, eshte krijuar sipas zerave te brendshem qe i kane folur muzes se autorit Cela ne castet e krijimit , eshte rezultante e perjetimeve  dhe pervojave personale  te autorit  Cela, dhe sigurisht vetem autori Cela e di se cfare distance  e tij nga ngjarjet e ka prodhuar ate mbrese  dhe ate gjurme ne mendjen e tij te cilat ( mbresen dhe gjurmen pra)  na i sjell me pas te materializuara mes rreshtave si nje narracion  i kendshem  te llojit  "Cela"  tashme.  Autori  Cela  ne kete tregim  nuk ve ne diskutim anen negative te dukurise se lamasherise (pasi ajo  nuk diskutohet),  por ve ne dukje  se cfare  ndodh kur njerezit  thyhen para lamasherise...kur njerezit i nenshtrohen te keqes, kur nje komunitet detyrohet te transformohet e te humbase identitetin perballe nje lamasherie qe ka vec nje identitet: prishje e dhunshme e traditave dhe ligjesive te pashkruara qe mbajne bashke nje komunitet.

Duke dashur te paraqesin gjykimin gri  si me objektivin (dmth jo bardh e zi, por gri) shpesh rrezikojme qe te mires  t'i themi e keqe dhe anasjelltas. Ka ca te mira e te keqija te cilat pranohen pa vertetim. Ka ca kufinj mes te mires e te keqes te ndare qarte dhe pa asnje ekuivok. Vjedhja, intriga, pabesia, hipokrizia, vrasja,etj  nuk besoj se kane ndonje alibi te fisme  per t'u futur ne brezin gri te aresyetimit. Motivet qe fshihen pas tyre ndoshta kane, por zakonisht ato jane objekt reportazhesh  sociale, studimesh psikosociale dhe jo narracionesh artistike...Letersia ka gjuhen e saj unike  per te thene te njejtat te verteta  te cilat i thote edhe nje reportazh dokumentar, nje statistike, nje studim psikanalitik  apo nje vendim gjyqi...Dhe pjesa e Celes eshte nje narracion artistik, dhe jo flete-rrufe apo verdikt...

Ja si u pergjigjej Cehovi atyre  lexuesve qe nuk arrinin te kuptonin tregimet e tij  dhe ia vinin fajin autorit:"misioni i artistit  nuk eshte te dhenurit e pergjigjeve, por eshte te shtruarit e pyetjeve...Autori Cela ne krijimet e tij mendoj se e ben shume mire kete mision...Edhe vete numri i madh i komenteve ne kete teme e deshmon  kete gje...

Nje verejtje  qe e kam bere edhe ne disa raste te tjera (ne autore te tjere): Sic me te drejte e kish vene ne dukje edhe dikush tjeter me siper, Cim perpiqu te mos perziesh terminologji bashkekohore me termat  tradicionale...Ky eshte difekti i vetem i rendesishem  qe une gjej ne krijimtarine tende, mik i dashur...(te tjerat jane vogelsira  dhe mund te mos merren aspak si difekte ne teresine e krijimit artistik...)...Mendoj se ua heq magjine intriguese fjalive dhe paragrafeve  nje perzjerje e tille...Psh nese do themi "frengjia" (dhe jo dritarja) sikur nuk shkon te themi edhe "kondicioneri"  apo "klimatizeri...lol.  Pra e kam fjalen per kontekstin social dhe historik te perdorimit te nje fjale  si ilustruese e nje ndodhie apo ngjarjeje ne nje kohe (epoke) te caktuar...Ose tek- tuk neper paragrafe gjej  te tilla  si  "...perben nje aset". Sidomos ne  nje  narracion si i mesipermi kjo bie edhe me shume ne sy per vete faktin qe narratori me fjalet e tij ndodhet  vazhdimisht prane subjektit  dhe ndodhise....

Te pershendes... smiley

 

Ja nje shkrim i denje per t'u diskutuar. Dhe qe ia vlen te nderhysh dhe te sqarosh shume gjera ku dy apo me shume vete mund te ndahen. Whisper ka prekur shume pika te letersise dhe ka sjelle opinionin e tij mbi to. Kjo eshte vertete dicka e mirepritur, se te them te drejten s'po i duroja ca qe me shkruajne dy fjale te thata : shkelqyeshem ! mrekullueshem ! e perralla te tilla. Dhe kur i pyet pse, cfare pe ti te shkelqyeshme dhe te mrekullueshme, s'te pergjigjen fare sepse ne fakt nuk dine te pergjigjen. Por te pakten whisper thote qe ky shkrim "eshte unikal" dhe ai e mbron mendimin e tij. Ashtu sic e kane bere ketu dhe Selfmaderadio, J dhe Jerusalem. Me vjen te them si ne ate filmin "lulekuqet mbi mure", ti, ti dhe ti, te tjeret te ngrohen ne diell. Edhe une po them : me lini te nderroj dy fjale me whisper, J, selfmaderadio dhe Jerusalem, te tjeret te ngrohen ne diell sepse nuk kemi dhe aq nevoje per brohoritje te stuhishme.

OK, kjo qe hyrja. Whisper, do te mundohem (brenda kesaj dite) te te sjell cka mendoj une mbi problemet qe ke ngritur.

Përse kërkon medoemos që të bësh si interesant apo që të tregosh diçka?

Këtu kemi ardhur për të thënë se si e ndjejsmë këtë shkrim. Pyetjeve të tilla sismileyërse të pëlqejnë lulet? (sepse as ato  nuk hahen dhe as të rrisin kuocientin e inteligjencës) përpiqu t'i bësh në ndonjë temë më vehte.

Një pyetje doja të të bëja edhe unë: A do të bëje kështu si profesor nëse ky shkrim do të ishte shkrimi i ndonjë hartimshkruesi? Ta them unë edhe përgjigjen: JO... sepse nuk do kishe kaq mundësi për të dalë në skenë tek një shkrim i pavlerë. Përfiton nga "hija" e shkrimit për të dalë pak në dritë edhe ti. smiley

Hajde ketu hajde, te te kap pak per veshi te te nxjerr nga hija ne diell.  Ti pse ndihesh?  Te doli gje emri per hijen ty?  S'te doli smiley Hec ne diell me dynjane.  Kam marre nje dynja me krem me SPF te larte.  Gati jemi te diellosemi.  Kam me teprice, se shyqyr me beri i Madhi me melanine te tepert smiley.  S'kam qeder nga ajo ane. 

Po kjo pikë e zezë!

E kanë bërë "më pëlqen" sikur të ishte shfaqje e huaj ose  mbeturinë mikroborgjeze smiley që nuk duhet përdorur... ose ai që do ta përdorë duhet të shkruajë edhe një projektkurs ku të japë spjegimet e nevojshme se përse i pëlqeu (bile spjegimet t'i shoqërojë dhe me raste nga bibliografia botërore).

Ta pyesësh 97 se ç'mban mënd nga shkrimi, rrezik as titullin nuk ja mban mënd... sepse është e pamundur (për aftësitë e tij të kufizuara) që të ketë kapur çdo batutë të përdorur nga Emigranti në këtë shkrim.

Këtu na duhet që të flasim për komentet e komenteve, sepse çdokush e ka thënë të vetën që në komentin e parë, por na duhet t'i rikthehemi sepse kështu i pëlqen ndokujt... që është aq i pacipë sa që të fusë në një thes të tërë si "kope që dinë të thonë shkëlqyshëm"... nëse ka merak punën e klaneve, le të shkojë dhe të shikojë të gjitha shkrimet e Emigrantit dhe të shikojë se ç'komente ka marrë (por siç duket, kur i themi Emigrantit që "kjo s'ma mbush mëndjen" 97 nuk i hyn në sy "antiklanizmi" smiley

Whisper,

E di qe je autor vete dhe ia vlen te nderrosh dy fjale me ty. Urte e bute, e ne respekt te plote.

Ti e ke pelqyer shume shkrimin dhe ke dhene arsyet, ke terhequr vemendjen mbi ca pika kundershtuese te hedhura nga te tjeret, nder te cilet dhe une.

Je ndalur ne problemin e "braves". Kjo eshte thjesht nje metafore. Nje metafore nuk mund te shpetoje e vetme nje shkrim. Nese do te ishte keshtu, mjafton te gjesh nje metafore (hena derdhi qumeshtin e saj mbi fshatin tim, dhe pernjehere e ndjeva se gjendesha vetem) dhe shkrimi shpetoi. Jo, nuk eshte kaq e lehte. Nje shkrim eshte i arrire kur te tere mekanizmat e tij funksionojne. Ma merr mendja qe te gjithe keni pare nje makineri te automatizuar, ku te gjithe krahet qe shtyjne apo terheqin dicka jane te sinkronizuar ne persosmeri. I tille eshte shkrimi : mjafton nje celule te mos jape informacionin e duhur, dhe nje krah ndalet, per rrjedhoje tere makineria.

Per mua, ne kete shkrim nuk funksionon truri i automatit, aty nga ku nisen te gjithe urdherat e levizjeve te kraheve. Dhe truri eshte IDEJA e shkrimit. Te me ndjeni por ajo cka fshihet pas IDESE se ketij shkrimi eshte, per mua, thjesht : PERCMIMI, PERBUZJA, URREJTJA.

Kjo eshte dhe arsyeja qe une e kam quajtur te neveritshem kete shkrim, pikerisht ngaqe ideja nuk ka te ardhme.

Ne lidhje me mosperzierjen e autorit ne veper : po te me kishe lexuar mire, do e shikoje qe une nuk jam aspak kunder qe autori te futet ne ngjarje. Por ajo qe une e quaj gabim eshte te mos dish kur perdoret kjo menyre. Te lutem, hidhi dhe nje sy shpjegimit qe i kam bere menyrave te rrefimit, ne veten e trete, pavetore e paster (dmth ne kohen e shkuar - ku te gjitha ngjarjet tregohen njelloj sikur po rrefehen ne ate kohe), dhe pavetore ku autori fut mendime te tijat (ne kohen e tashme).

Nese emigranti ka perdorur kete te fundit, atehere rrjedh qe ai nuk ka treguar thjesht nje ngjarje ASHTU SIC ka ndodhur (rrefim i paster) por ka treguar nje ngjarje duke perqafuar nje qendrim te vetin mbi kete ngjarje. Dhe ne kete te fundit, emigranti ka zgjedhur kete qendrim qe e kam vene ne dukje me lart, dhe per te cilin kam shprehur keqardhje dhe mospajtim.

Sic e ka vene ne dukje dhe Selfmaderadio, fshati nuk eshte DETYRUAR sic thua ti (dhe autori) t'i nenshtrohet se keqes. Fshati ka rene viktime e fshatarllekut te tij, asgje me teper. E para e punes, duhet te merremi vesh mbi kete fjalen fshat. Fshatrat shqiptare, nga lart e nga poshte, kane qene (tani nuk jane dhe aq) thjesht formacione luftarake. Bunkere te gjalla. Qemoti, kur merrje rrugen per ne nje fshat X, e zonja e shtepise uronte me shpirt qe i shoqi te kthehej gjalle, aq e tmerrshme ishte marrja e udhes, aq i tmerrshem ishte fshati "matane".

Por keto gjera, autori nuk pranon t'i shohe dhe nuk sheh asgje te keqe ketu. Ai sheh thjesht "lamashin", qe sinqerisht e kam, nuk ka kurrfare kuptimi ne gjuhen shqipe. Ose me mire te them, ka kuptim shume te gjere. E kam thene dhe diku tjeter, kur gjuha masakrohet ne kete menyre, fjalet e humbasin kuptimin. Une e kam degjuar me mijera here kete fjalen "lamash". Per te mire e per te keq, ne gezime dhe hidherime, ne rruge, ne kinema, ne TV, ne hale, gjithandej. Kur perdoret ne kete menyre, a di kush te me thote : what is this ?

Ke thene aty nje fjale mbi numrin e komenteve. Ne fakt, e mora si falenderim sepse po te mos ishte nderhyrja ime e pare qe kerkonte ca pergjigje, ketu do te ishte mbyllur tashme tema, me nja 20 wow ! dhe perqafime, dhe kaq. Por debati eshte ndezur pikerisht per te mos i lene shkrimet te vuajne per mungese kritike, dhe qe idete qe nuk bejne (per mua) te mos kalojne pa u lagur.

Cfare i ndodhi fshatit te von Trier ? Edhe Grace shkoi te thyeje traditat e fshatit, sepse Grace ishte e padjallezuar, nderkohe qe te gjithe fshataret e Dogville ishin djaj te fshehur. Pak me lart fola dhe per mocalin : cfare na duhet neve nje fshat i fiksuar prej shekujsh ne ca tradita vetembyllese, qe per me teper tradita goxha te dyshimta ? Ardhja e "lamashit" te pare duhet te kishte qene nje feste per fshatin, dhe jo nje shtim i frikes nga nje vjedhje lope.

Problemi i ketij shkrimi eshte se ai percjell pikerisht ate ide qe nuk duhet. E njejta teme, sic tha dhe Flokenaja, mund te ishte perdorur qe Emigranti te perqafonte (meqe sic e thame eshte perzier ne ngjarjen) nje vizion largpames, perparues, e pse jo, universal. Por fatkeqesisht, autori ka deshtuar dhe ka perqafuar ate cka nuk paska qene cudi qe e kemi pare dhe ne biseda te tjera, dmth ka perqafuar erresiren, prapambetjen, paragjykimin, perbuzjen, urrejtjen.

Kaq ishin pak a shume gjerat qe m'u ngacmuan nga shkrimi yt.

Persa i perket anes estetike, e kam thene me lart, shkrimi eshte larg nje persosmerie (sic pretendohet) dhe tejet medioker. Dhe kjo, e kam vene re shpesh here ne shkrimet e ketij autori, vjen jo ngaqe ai nuk e di mire shqipen, por jane idete e tij te prapambetura qe e frenojne te shkruaje bukur.

Qofshi mire.

Te me ndjeni por ajo cka fshihet pas IDESE se ketij shkrimi eshte, per mua, thjesht : PERCMIMI, PERBUZJA, URREJTJA.

 

Perkundrazi, ajo qe lexohet ne shkrim eshte njerezorja. Ta interpretosh si me siper eshte thjesht nje shenje snobizmi dhe nje perpjekjeje te kote per ta vecuar veten nga bota rrethuese.

Cehovi kur i shkonin per vizite "te rij te talentuar" qe kishin deshire te shpalosnin dijet per TRAKTATE te ETIKES Letrare ...pasi i digjonte me vemendje i pyeste..." Keni henger buke ? A nuk eshte me mire te pime nga nje caj ? "....Ja qe e kishte dhe kete huq te PYESTE ... Me pas i ftonte "te benin ndonje pune qe nuk dont edhe aq shume perpjekje si ...LETERSIA ne PROZE " Kjo eshte pjesa qe me pelqente me shume nga Cehovi ! 

Emo, m'u dha rasti me ne fund ta lexoja ... kur u hidhja nje sy shkarazi "sherreve" (posteve) thashe me vete, u dashka lexu me laps ne dore.

Artistikisht, teper e arrire.  Subjektivisht, reale.   

Do vecoja kete:

E shoqja e kish gjetur, ia kish sjellë, dhe burri me një acarim të çuditshëm, e kish futur çelësin në vrimën e pamësuar të bravës duke e rrotulluar si përdhunshëm. Trrak. Trrak. Gjuhëza gjithashtu e pamësuar, ishte futur në gropën e çuditur të bravës, që e kish edhe ajo për herë të parë. Dera u rëndua papritur. Dukej sikur ishte bërë grua atë natë. Sikur u bymye, u mbars me diçka. Ajo shtrrak-shtrrak e bravës do zanonte e dridhej shumë gjatë në ajrin e zi të natës. Gërrhitja e Rizait nuk normalizonte dot asgjë. Dhe në mëngjes, kur çelësi hyri prapë në vrimë dhe dera u hap, u ndje që diçka kishte ndryshuar përgjithnjë. Zhvirgjërimi kishte ndodhur. Ajo e kishte kaluar natën “me kyçin”. Ishte bërë një shtëpi derëkyçur, ç’ka merrte një farë hije të murrme e të keqe frazeologjike nga “shtëpia derëmbyllme”.
“T’u mbylltë dera!” Sa larg mund të ishte ky mallkim nga “t’u kyçtë dera!”.

E me pas:

Jeta vazhdonte pas avllishë gjakosëse, pas hekurash të zymtë, pas dyersh të kyçura; por jo si më parë. Njerëzit e ndjenin se mbyllja është jo vetëm siguri, por edhe zvogëlim i dhëniemarrjes me rrethinën, një shtrëngim i lëfytit nga ku rrjedh jo vetëm helmi, por edhe e bukura dhe gjithfarë eliksiresh.

Ehhh, c'te bejne "lamashet".  I ka jeta, sic e the vete, ndryshe do jetonim ne Eden me gjethe fiku ...

PS: Virtualisht, per pak mendova se sa shume i pershtatej ketij akuariumi smiley S'kam faj une qe ku s'na e con mendjen me penen tende smiley

Vendbanimi i hershëm P, strukur në kapriçiot e vijave rrushkulluese që e mbronin mirë nga era dhe nën çatitë idilike që jo gjithnjë e mbronin mirë nga shirat e mëdhenj, gjallonte vazhdimisht në një mëdyshje të gjithëhershme prej midisi, ngaqë ishte shumë qytet për t’u quajtur fshat dhe shumë fshat për t’u quajtur qytet. Thuhej që i gëzonte të mirat e të dyjave: ana qytetare i bënte udhët mes shtëpive rrugë e jo dhiare; ana fshatare sillte mbi bukën e mëngjesit freski tërfilesh që shtriheshin mbi gjalpin e “sapotundur”. Banorët njiheshin të gjithë me njeri tjetrin. Barazpeshat ishin të vjetra shumë. Dihej kush ishte blegtor i mirë e kush samarxhi i mbaruar. Kush ia thoshte për këngë e bejte e kush ishte usta e dinte të ndërtonte mur si frëng. Kush fis e ngrinte sazen me pesë veta brenda natës dhe e qante gërneten dhe kush bënte opinga që s’i ndjeje hiç në këmbë. Shumë zanate e tabiate pra, që ishin në fis e në thua.

PS: Ndonje ketu ka kohe te tepert sa te mbuloje edhe diellin me shoshe, apo te jap dhe urdhra ku do vendosen cadrat ne plazh.  Po c'keni mer te uruar, perdorim SPF nga 50 e larte, s'i hyjme ne pjese njeriu!

Ueeee

Po pse me sa thashe une qe ishte teme me diskutime korrekte dhe ku censura ishte e panevojshme juve pasket ardh me gershere ee ?

Po ja, tani,prej inatit i bona 134 komente, sa tema e Pangos.

Pis Admin !

Legen !

smiley

si perfundim, cfare i bente lamashet lamashe?

 

@ 97

Selfmaderadio eshte e djegur si komentuese deri sa t'i pergjigjet gjysmes poetike te pjeses, atij dy vargeshi qe shenjteron lamashet. Dhe po ashtu edhe ti, deri sa te kuptosh qe urrejtja nuk eshte vecse njera ane e medaljes, ku ana tjeter eshte dashuria. Nuk ka nevoje per komente shume te gjata per te thene dicka te sakte. Lexoji me me kujdes komentet, se ben vaki ne 140 komente deri tani, edhe ata qe kane thene vetem nje llaf te kene thene me shume se ti ne nje lume te tere. Ti cirresh, po, por nuk me duket se komenton. Te mungon metoda per te folur per letersine. Kur flet per nje pjese, citon pjesen, nuk citon babain qe te ka thirr per te bere dru e per mos marre vajzen e qehajahut. Ti ne gjithe komentet e tua, super letrare, nuk ke cituar asnjehere pjesen. Kaq shume thua te marresh vesh nga letersia sa qe mos kesh nevoje t'a lexosh nje pjese fare per te kuptuar se sa e dobet eshte?

Te kam pershendet me komentin e pare tek pjesa "Shenjtoret", dhe te kerkoj ndjese qe edhe te kam imituar pak stilin, por nuk mundesha t'a permbaja dot veten, je shume influencues.

Selfmaderadio eshte e djegur si komentuese deri sa t'i pergjigjet gjysmes poetike te pjeses, atij dy vargeshi qe shenjteron lamashet.

Mire.

Cila nga keto ndjenja mbi fjalet me kuptim te gjere eshte ajo e verteta?

"Ai sheh thjesht "lamashin", qe sinqerisht e kam, nuk ka kurrfare kuptimi ne gjuhen shqipe. Ose me mire te them, ka kuptim shume te gjere. E kam thene dhe diku tjeter, kur gjuha masakrohet ne kete menyre, fjalet e humbasin kuptimin. Une e kam degjuar me mijera here kete fjalen "lamash". Per te mire e per te keq, ne gezime dhe hidherime, ne rruge, ne kinema, ne TV, ne hale, gjithandej. Kur perdoret ne kete menyre, a di kush te me thote : what is this ?"

Apo

"duhen fjalet "polivalente" ne kohe te tilla krize"?

Apo kur e perdor vete "polivalencen" eshte e mire, kur e perdor tjetri thua "what is this"? Ktheju letersie me perulje dhe dashuri, ndryshe do mbetesh pak hipokrit. Mos harro, qe ne letersi te mire, secili lexon veten. Thua je aq i sigurt se ajo qe lexon ne kete pjese eshte vertete urrejtja, percmimi, etj, etj i autorit?

 

Ketu u fol shume per letersine paragjykuese te emigrantit, apo ate manipuluese ( ne fak une mendimin tim per letersine paragjykuese ia kam shprehur para ca kohesh autorit tek tema gropveth, mendim ky i cili m'u duk se e rendoi autorin dhe per kete i kerkoj ndjese dhe i ri-theksoj se qellimet e mia qene dashamirese), por ama nuk u fol aspak per kritiken manipuluese qe ka zakon te bej 97-ta.

Pershembull 97 kur do te kapet me nje autor, merr dy paragrafe nga shkrimi i tij, ia keqperdor, ia transformon ne nje kontekst krejt te ndryshem nga c'ka patur per qellim te thote autori, ia perdhos, behet cinik, arrogant,etje etj.

Ne fakt kjo aftesi e tille manipuluese me ka bere edhe mua t'i ve shpesh here ne piekpyetje edhe fjalet e mira qe ka thene per shkrimet e mia... pasi dikur kritiken e tij e kam vleresuar shume...

por,

97, te perdoresh shkrimin per hakmarrje te vockla ndaj autorit eshte goditje e ulet, (paradoksalisht ti i trumbeton ngado keto goditjet e uleta , kur ne fakt je ti i pari qe i perdor...)

Nese do te ndeshesh me nje autor, eshte goditje e ulet te ndeshesh me te kur ai te ka ekspozuar shkrimin e tij, duke te ekspozuar shkrimin ai perpara teje eshte i carmatosur, ndersa ti je i veshur me prazmore celiku deri ne fyt... ndeshu ne kushte te barbarta dhe mos u hakmerr me shkrimet, se nje fitore e tille kenaq vetem njerezit e dobet...

97 i vetmi njeri ketu qe po thote; hapuni se erdha une brenda qypit me mjalte je ti... ti thua se ka mjalte per te gjithe por te vetmit njeri qe nuk i mjafton mjalti duket se je ti dhe vetem ti...

Dhe keto po ti them une, qe kam qene gjithmone ne anen tende kur kam pare se si te kane pritur ketu tek peshku, kur kam pare embargon e pakuptimte qe te kane vene, pa te te dhene mundesi qe te te njohin me pare... une  qe ndonjehere kam shkembyer edhe pm, replika te forta ne privat kur kam pare padrejtesite qe te kane bere. Keto nuk t'i them se kerkoj nje medalje nga ty, aspak, ti je i afte te mbrohesh vete me se miri, por t'i them per te te treguar qe turmat nuk me terheqin dot per hunde...

Une e pranoj peshku ka material sa per punen e nje jete te tere te nje psikiatri, sociologu, psikologu, etj. Ne te shumten e hereve ka nje mentalitet te  nderkryer turmash, i mungon kritika profesionale, ka ngezellime patetike te llojit; sa bukur e ke shkruar, ne kurthin e te cilave, e pranoj edhe une kam rene ndonjehere, por ama ka edhe njerez qe duhen cmuar per inteligjencen dhe menyren se i perceptojne ca gjera, dhe une mencurine, e vleresoj edhe kur vjen nga njerez qe me kane sulmuar... sepse eshte me mire te kesh kundershtar te mencur se me te tille nuk je i detyruar te biesh ne nivele te uleta...

Por ama cfar ke bere ti 97 per t'u treguar ketyre njerezve nje ane pozitive te personalitetiit tend, nje ane ndryshe nga ajo per te cilen ata te akuzojne si; arroganca , kapardisjet boshe,mendjemadhesia, cinizmi, dhe mos me thuaj qe nuk te intereson t'ua vertetosh ketyre njerezve kete ane, se vete fakti qe ti ke nderuar tre pseudonime deri tani  tregon qe ti ke interes per peshkun edhe pse je teper inatcor ta pranosh... cfar ke bere ti t'u tregosh ketyre njerezve nje ane te mire tenden , qe dita dites, une verej me keqardhje qe ti po e humbet, sepse nuk dua te them qe kurre nuk e  ke patur...

Une e pranoj peshku ka material sa per punen e nje jete te tere te nje psikiatri, sociologu, psikologu, etj.

hihihih , kjo eshte per tu vene ne balle, poshte logos se peshkut smiley

Oh, please, flokenaja, t'i leme keto dacibaot dhe Leter e hapur per Kryetarin e parlamentit. Please, jo deri ketu.

Degjo e dashur : e para e punes, shpresoj te mos e fshine postimin tim sic bene me pergjigjen time nga Kodres. E dyta, ne lidhje me ty : ti thua qe une merrem me personat. Dhe ketu ia ke futur nje shpifje gjigande. Zonjushe, asnjehere nuk kam folur per emigrantin, per personin e tij, per jeten e tij, e per dashamiresit e tij. I uroj jete te gjate dhe te lumtur, dhe suksese gjithandej. Jeta e tij eshte jeta e tij.

Une ngulmoj ne idete e tij qe dalin ne nje shkrim. Dhe ketu tregohem krejt i vetedijshem mbi cka flas. Nese teksti i tij me duket i neveritshem, kjo nuk nenkupton aspak qe ai vete eshte i tille. Aspak. Do te ishte ulje per mua ta mendoj kete gje. Por ideja e tij ne kete tekst, per mua, eshte e rreme. Kaq per kete.

Per shkrimet e tua, i kam lexuar, sigurisht, me endje. Dhe kam thene (dhe e mendoj gjithmone) qe ti shkruan mire, ne pergjithesi. Ke ca poezi qe me prekin goxha. Ne proze, ke kapur mire ritmin, tempin e rrefimit dmth, dhe proza jote ecen pa ndonje veshtiresi. I vetmi qortim qe kam bere eshte qe fjalite duhen rishikuar nganjehere per t'u shfaqur me me force dhe te fitojne ne bukuri, me qellim qe te nguliten pernjehere ne mendjen e lexuesit. Eshte thjesht ceshtje pervoje, ose ceshtje e gjetjes se udhes tende te vecante, pa shume ndikime nga mjedisi rrethues i letrave atje. Por gjithsesi, nuk behem aq merak sepse keto vijne me kalimin e viteve dhe do te te kujtohen keto fjale kur ta shohesh dhe vete qe gjerat po permiresohen dukshem.

Per medalje, e dashur, as qe me shkon mendja te te jap. Nese une pelqej shkrimin tend, kjo nuk eshte per medalje, dhe per "bravo!", "wow!", "me rrenqethe mishte!", por kjo eshte thjesht si lexues qe ska frike te pelqeje nje shkrim, dhe ta thote kete. Kam pelqyer dikur dy poezi (dhe vazhdoj t'i pelqej) te nje poeti qe, te them te drejten, nuk e honeps dot. Por kjo s'me pengon te them qe keto dy poezi jane te bukura dhe te arrira.

Hiqeni mendjen nga kjo dashaligesia e lindur e 97-es. Goditjet e ulta, sic me thua mua, zonjushe e dashur, nuk jane ne karakterin tim. Mund ta kem tjetrin shok e ta vleresoj shume, dhe i them qe ky shkrim nuk ben. Mund ta kem armik qe nuk e duroj dot, dhe t'i them qe kjo poezi eshte shume e bukur. Goditjet e ulta shko dhe gjeji aty ku gjenden, nga une mos prit gje.

Ja keshtu, tani mundesisht, nese ke dicka per te diskutuar ne lidhje me tekstin e emigrantit, apo me komentimet tona ketu, me pika, me presje, miresevjen. Perndryshe, dacibaot ne kendin e kuq me duken te pavendta, dhe te them te drejten, teper zhvleresuese per dacibaoistin.

po kshtu nanje cregullim obsesiv kompulsiv te vjedhesh vemendjen... do t'thoje se ke... ti 97... apo jo.. fare..?

HAHAHAHAHAHA!!!!

Istetresh!

Please note how the rest of 'em indulge him! smiley

They are viscious, the little bastards! smiley 

kjo flokenaja nje here duhet te jete bere pishmend si derri per investimin ne ate postimin me siper...

 

p.s.

si perfundim, cfare i bente lamashet lamashe?

Nje tregim i thjeshte dhe mbi 140 komente,shumica, gricje!Bukur,bukur ky eshte lezeti sic duket,relax relaaaaaaaa..kssss!

... cfar ke bere ti t'u tregosh ketyre njerezve nje ane te mire tenden , qe dita dites, une verej me keqardhje qe ti po e humbet, sepse nuk dua te them qe kurre nuk e  ke patur...

E ka engjellushe, e ka, po akuariumi (...une e pranoj peshku ka material sa per punen e nje jete te tere te nje psikiatri, sociologu, psikologu) sic duket te ben me bypersonality disorder smiley 

I kid my friend of course, megjithate ne pritje akoma te ndonje shkrimi te tij (se kshu per te njohur anen e mire, ia njoh) si ato tregimet qe shkruante ne nje qoshe tjeter, qe na shkulte nga brinjet, apo na vinte ne te thella lol. 

Per shkrimin e Emos, qe i rashe shkurt me "Artistikisht, teper e arrire.  Subjektivisht, reale" do shtoja dhe dicka tjeter duke pasur parasysh reagimet apo konfliktet te komentet.  Theksoj dhe njehere qe cdo lexues e lexon nje pjese me kendveshtrimin e vet, me botekuptimin e vet.  Dhe ne nje fare menyre, nje veper arti, eshte si pasqyre per lexuesin, ku, ne rast se pelqehet, apo urrehet, apo reagohet, eshte se pasqyrohet ne te botekuptimi, apo nje incident ne jete, apo nje emocion (i cfaredo lloji) etj.  

Ne kete rast, u largova nga leximi i ketij tregimi me ndjesine e filozofise se pergjithshme te jetes qe paraqitet ne menyre "fshatce" ne kete teme.  Pak rendesi ka (per mua) se kush/qysh/pse/nga erdhen "lamashet".  Mund te jete "gjarpri" apo molla e ndaluar qe veshen nuditetin apo "zhvirgjeruan" pafajsine e Adamit dhe Eves.  (Teologjikisht, apo praktikisht mund te argumentohet dhe pro "lamashit" por tjeter ceshtje.)  Mund te jete procesi i rritjes se femijes, apo kalimi nga pafajesia (ne botekuptim) ne maturitet.  Proces ky qe transformon individin shpesh here me dhimbje, apo qe e ngurteson te bukuren, te dliren e femijerise, por qe eshte pjese e jetes.  Cuditerisht me kujtoi disi edhe fshatin e Ishullit te Blushit.  (Lamashi ne ate rast ishte x fe.)

Jeta vazhdonte pas avllishë gjakosëse, pas hekurash të zymtë, pas dyersh të kyçura; por jo si më parë. Njerëzit e ndjenin se mbyllja është jo vetëm siguri, por edhe zvogëlim i dhëniemarrjes me rrethinën, një shtrëngim i lëfytit nga ku rrjedh jo vetëm helmi, por edhe e bukura dhe gjithfarë eliksiresh.      

Per mua, filozofia e atij procesi, transformimi permblidhet ketu.  Dikotomia e tjetersimit, me te bukuren dhe helmin dhe si rrjedhoje gjithfare eliksiresh. 

Keshtu qe, "sherri" pse/qysh e kuptove keshtu, me duket i pakuptimte.  Mbase ne sy te ndonje lexuesi apo krijuesi tjeter mund te dukem lexuese mediokre lol.  Por per mua, pak rendesi ka, ne fund te fundit "Amstel ... se kshu me pelqen" smiley 

97-co!  Po pse s`e thu troc mor burr, qe te ka pelqyer "Lamash", ndoshta me verejtje e keshilla....,  pa "wow!", pa "bravo!".....,  por te ka pelqyer.  Pike.

Kete me le te kuptoj  -  roli i "njeriut te lig, qe pergjon gjithe naten i fshehur...." qe ke marre persiper dhe qe e luan mire fare.  

 

 

Komenti im njerreshtor: "Lamash" eshte brenda shijes dhe pelqimit tim.

shum i myt ne pune, "ne-punes" fare po bohena me ket dreq kapiStallizmi...

more Shkëlqim, po në orar të punës na i bën këta lamashët ti e na i hedh në pellg ku as njëqin e pesëdhjetë burra e gra nuk i nxjerrin dot ?

Kete tregim e lashe per te shtunen (sot) ta lexoj, dhe pa u futur ne komentet pro dhe kundra (qe ishin me shumice ketu), mund te them se tregimi ishte pershkruar shum bukur nga ana artistike. Biles ne kete tregim, m'dukej sikur ishte stili i I.Kadarese.  Eshte e vertete se bota apo njerzit me sakte , kane ardhur duke u mbyllur gjithnje e ne vetvehte, dhe kjo mendoj se ka qene mesazhi i Emigrantit. Tregimin mund ta interpretosh si te kesh oreks, sepse autori i ka lene te hapura disa çeshtje aty, ose qe lexuesit ta kuptojne vete. 

Si perfundim do te thoja ate qe kam thene me kohe se Emigranti ka lindur per pershkrime te nje lloj te veçante, sa me taban popullor aq dhe me shije bashkohore. 

mroklle, ajo batuta e kermijve qe rreshkisnin nga kapesja, eshte pjesa me e bukur ne ate film (filmi nuk me pelqen dhe aq, batuta shuume )

23-sh, gjysma e te keqes qe te pakten dikush  e kuptoi c'doja te thoja me ate "investimin"...

monde, na e kurse njecike anonimitetin, please smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).