Ku i çojmë, e nga na vijnë!

Herë pas here na vijnë pyetje nga disa vizitorë që duan të dinë nëse ne mund të postojmë libra në vendin ku ata jetojnë. Dhe përgjigja jonë është përherë “po” ose “sigurisht”, pasi nuk kemi kufizime.
Konkretisht, përveç shumicës së shteteve të Evropës dhe Amerikës Veriore, ne kemi dërguar porosi edhe drejt Kinës, Japonisë ose Australisë [...]

3 Komente

hmm, me te shiturat zallmi dhe fallaci, nje tjeter prove qe letersia e mire nuk eshte asnjehere bestseller

Nuk i di kriteret e botimit ne Shqiperi, pervec dukurise se Vet-Botimit(jap parate- botoj nje liber), sic kane bere shumica, perfshij dhe veten,

Por kudo tjeter, nuk behesh kot bestseller. Dicka duhet te kesh te vecante qe te kapesh syrin e botuesit.

Fallacin e kam lexuar ne disa libra, Zllamin jo. Por kam degjuar termin Zllamizem, per te cilin nuk dua te flas, per sa kohe qe nuk i kam lexuar gje autores ne fjale. Mos ndoshta nuk eshte aq e dobet sa c'thuhet? Cfare sheh lexuesi i sotem tek ajo, qe nuk arrin dot ta shohe tek poete e prozatore shume te mire, por qe nuk i ble njeri? klienti eshte i prirur ndaj mallit me te mire, te pakten ky eshte nje nga ligjet qe rregullon marketin.

ndoshta Zllami arrin ti kape telin njerezve, edhe pse pastaj mund t'i torturoje keq. mirepo aq eshte, grepi punoi...

just a thought anyways...

 

av,dihet qe letersia e mire do dhembe per te pertypur, dhe mendoj se njerezit ne kete epoke fastfood-esh nuk kane kohe per ta pertypur e thelluar ne te, pasi gjithcka leviz shume shpejt dhe veprimtaria jone e perditshme eshte e prirur me shume drejt argetimit, se sa kultivimit... dhe ja ku mbrrij dhe nje here tek mendimi im i dikurshem qe letersia e mire nuk mund te jete "e masave"...( per te cilin jam replikuar shume, e ndoshta do vazhdoj te replikohem, ne te vertete edhe une do doja shume te qe e kunderta...)

fallacit kur i lexova ca fragmenet ketu tek peshku, m'u duk sikur e pelqevasmiley, pastaj bleva romanin e saj; "nje burre" i cili me beri te nderoj krejtesisht mendim mbi kete autore...

romani ben fjale per nje nga ato historite  e medha, te bukura e  njekohesisht te dhimbshme...  (heronj idealiste/ ngjarje te medha), keto tregohen me nerv nga Fallaci por PA STIL LETRAR... rrefehen gati-gati si ne nje reportazh gazetaresk dhe per kete nuk ka patur shume faj autorja, pasi jo gjithka e marre nga realiteti mund te mbrujt letersi te mire...( mendoj une )

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).