Konkurs për tregimet më të mira.

Shoqata kulturore gjermano-shqiptare „Robert Schwartz“ fton gjithë autorët shqiptarë të prozës të dërgojnë një krijim të tyrin të pabotuar, i cili mundësisht të mos i kalojë 15 faqet, në adresën tonë: rruga Ismail Qemali 30 (pranë ish-Bllokut), Tiranë ose në adresën e e-mailit: hannak@abissnet.al
Me këtë rast Shoqata jonë shpall edhe konkursin për 15 pjesët [...]

3 Komente

Nje fillim tregimi mund te ishte dhe ky :

Dikush eshte shtrire ne shtrat. Ka afruar telefonin afer, pret nje thirrje te rendesishme. Zilja vonon, ishte parashikuar ne oren 20, por nuk bie. C'ka ngjare ? Ku te kete ngecur ? Nuk dihet. Problemi eshte qe ai nuk mund t'i marre vete ne telefon, nuk di as numer as kush duhet ta marre. Thjesht duhet te prese.

Ngrihet, por nuk i behet asgje. Thirrja eshte tejet e rendesishme dhe ajo duhet te vije nga çasti ne çast. Por ajo nuk bie. Shtrihet perseri. Sheh telefonin, asgje. Ben nje lutje ne drejtim te tij, por ai hesht. Nuk i hahet, nuk i pihet, nuk i flihet. Thjesht pret thirrjen qe duhet te mberrije nga çasti ne çast, por qe nuk vjen, diçka ka ngjare. C'mund te jete ? Nuk dihet.

Atehere ngrihet perseri. Hap perden, pema e larte qe ka qene gjithmone aty, nuk eshte me. Dikush e ka prere. Ndoshta fqinji, por ç'rendesi ka, thirrja duhet te mberrije me çdo kusht. Ngre syte lart, nje qiell pa emer. Ul syte, mendohet pak, mbyll dritaren, perden dhe shtrihet. Telefoni hesht. Duhet, duhet, duhet te vije kjo thirrje, eshte kaq e rendesishme, mendon ai.

Ndez TV. Mbi ekran, nje grua jep lajmet. Asnje lajm i rendesishem, perveç ca te vrareve diku, ca te tjereve qe qajne dhe ca makinave qe shpejtojne. Ai sheh pamjet por nuk kupton ç'ka ngjare. Me siguri njelloj si dje, mendon ai, dhe kthen syte nga telefoni. Asgje. Bie dera, ai nuk pret askend, nuk ngrihet ta hape. Trokitjet zgjasin dhe pak dhe pastaj pushojne.

Nderron kanalin e TV. Asgje per t'u permendur, nje femije eshte zhdukur ne natyre, nje nene ka vrare foshnjen e vet, e nje baba ka varur veten. C'na merziten, mendon ai, dhe veshet i tingellojne. Zgjat doren drejt telefonit, pret dhe nje tringellime te dyte, por nuk ka. Nuk e ngre. Ndoshta nje gabim numri, nje reklame, por ndoshta dhe veshet e tij.

Ngrihet, shkon tek lavamani, mundohet te haje pak, nuk mundet, hyn ne tualet, e kapin te vjellat, nuk ka ngrene gjithe diten. Mban vesh, telefoni hesht. Nje mize e madhe rrotullohet rreth drites se neonit. Veshtron mizen, miza ndalet. Heq veshtrimin, miza ngrihet. Del nga tualeti, sheh telefonin. Asnje pipetime.

Shtrihet.

Ngrihet.

Rri ca ne kembe.

Shtrihet.

Telefoni nuk bie.

Thirrja nuk vjen.

Por duhet.

Atehere ai kap telefonin dhe e ve menjane kokes se shtratit. Duke menduar thirrjen, veshet gumezhijne gjithfare zhurmash. Eshte dhe nje papagall qe i behet se thote "Po, po, duhet". Me ze te çjerre papagalli.

Papritur...

...

...

... ai flak telefonin tutje. Filli keputet. Ne djall te veje, mendon ai.

Dhe shtrihet te flere.

Deri ne mengjes.

Kur do t'i duhet te lidhe fillin dhe te prese thirrjen...

mua me pelqeu ky tregimi smiley

Nuk e kam zakon të shkruaj. Nuk di. Do të doja vërtetë të shkruaj një tragjedi apo një sonet apo një ode, por ka rregulla. Kjo më bezdis. Nuk është punë për amatorë. E tërë kjo është shkruar keq tashmë. Nejse. Sidoqoftë, kam parë sot diçka që do të doja ta shtrij në letër. Të shtrij në letër nuk më duket fort e famshme. Duhet të jetë një nga ato shprehjet e ngrira që neverisin lexuesit që lexojnë për botuesit që kërkojnë origjinalitetin që iu duket e nevojshme në dorëshkrimet që botuesit botojnë kur ato kanë qenë lexuar nga lexuesit që neveriten nga shprehjet e ngrira të llojit « të shtrish në letër » që është megjithatë çka do të doja të bëj për diçka që e kam parë sot ndonëse të mos jem tjetër veçse një amator që e bezdisin rregullat e tragjedisë, të sonetit apo të odesë sepse nuk e kam zakon të shkruaj. Eh ta marrë djalli, nuk di ç’bëra por ja ku jam kthyer përsëri në fillim. Nuk do t’ia dal kurrë. Ska gjë. Ta kapim demin për brirësh. Përsëri një shprehje bajate. Dhe pastaj ai djali nuk kishte asgjë prej demi. Pa shiko, nuk qenka e keqe kjo. Po të shkruaja : le ta kapim kërthiun nga gërsheti i kapeles së tij të butë me si bisht një qafë të gjatë, ndoshta kjo do të jetë origjinale. Ndoshta kjo do të më bënte të njihem nga zotërinjtë e Akademisë franceze, të Florës dhe të rrugës Sebastien-Bottin. Tekefundit, e përse të mos bëja ca përparime dhe unë. Si thotë ajo fjala : vetëm duke shkruar bëhesh shkrimatar. E fortë kjo. Sidoqoftë duhet pak me masë. Tipi mbi dyshemenë e autobusit, s’duhet të ketë qenë fort në terezi kur zuri t’i bërtasë fqinjit të vet se gjoja ky i fundit ia shkelte këmbët sa herë që ngjeshej për t’i lënë udhëtarët të zbrisnin apo hipnin. Aq më tepër që pasi ka bërtitur kështu, ai ka nxituar të ulet sapo pa që ishte liruar një vend, gati sikur kishte frikë nga grushtat. Pa shiko, e paskam treguar tashmë gjysmën e historisë. Po pyes veten si bëra deri këtu. Sidoqoftë është e këndshme të shkruash. Por tani mbetet më e vështira. Më e qëlluara. Kapërcimi. Aq më tepër që këtu nuk ka fare kapërcim. Më mirë po e lë.

R. Q.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).