I kahit je ti

      “I kahit je ti,” më pyeti si me urdhëresë një nga burrat e ulur mbi krevatin e poshtëm të shtratit të marinarit. Sytë e dy të tjerëve u përqendruan mbi mua. Krevati i sipërm nuk i lejonte të rrinin drejt me shpinat e tyre të veshura me xhupa lëkure, dhe ndoshta ngaqë kokat i mbanin disi të përkulura përpara, vështrimi u dilte si nga një kënd lëngëzimi që m`u duk i pabesë.    

      “Nga Tirana,” thashë, dhe mbështeta krahun e djathtë mbi krevatin e sipërm në anën time. Hodha sytë nga dritarja. Tirana ishte larg. Dy muaj larg, përveç kushedi sa mijëra kilometra. Kilometrat nuk doja t`i kujtoja, veçse kohës nuk kisha ç`i bëja. Rridhte me vrullin e përshpejtuar të mallit q’andej, nga oborri i shtëpisë, nëna, pjergulla, për të ardhur pas xhamave të kësaj dritareje, e ngrirë mbi lëvoret e pemëve dhe në tendosjen e murrmjes opake të qiellit mbrëmjesor.                                                                                                                                                                                                                                    

      “E sa vjet i ki,” pyeti burri i ulur në mes. Nuk doja të përqendrohesha në lëngëzimin e atyre syve. “Nëntëmbëdhjetë,” thashë shkurtimisht, megjithëse isha tetëmbëdhjetë e gjysëm. Kruajta mjekrrën për të bërë diçka. Nuk kisha dëshirë t`ua ktheja pyetjet, e aq më pak të më pyesnin më shumë. Kisha dëgjuar plot histori azil-kërkuesish shqiptarë nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Mali i Zi, dhe isha pothuajse i sigurtë që edhe e tyrja do ishte pak a shumë e ngjashme. E ndjeva që kërshërisë së tyre nuk i shpëtoja dot në atë dhomë të vockël dhe, pasi thashë prerë “Mirupafshim,” dola prej saj duke u munduar ta përmbledh ngutin nëpër ca hapa të mendueshëm, siç i shtrohet kalit hazdisja e trokut nën fre`, ndërkohë që ndjeja pas shpine tentakulat e vështrimeve të tyre.     

      Në korridor kishte njerëz të shumë kombësive e racave. Ca rrinin mbështetur pas mureve të korridorit, duke pritur kot, si të mpirë nga një trishtim i pashpallur krejtësisht, ca bënin ecejake të paqëllimshme si për të vrarë kohën, e ca hynin e dilnin nga dhomat herë me ngut, e herë si me druajtje. Gjuhët që flisnin, madje dhe heshtjet që bashkë me veshjet e ndryshme përplaseshin e fërkoheshin në atë hapësirë të ngushtë,  përcillnin një atmosferë mbushur cip më cip me angst Babeli. Nga ca dyer të hapura dhomash, bashkë me muzikën e radiove ndihej, pothuajse veshtullore, era e vajit të skuqur të gatimit. Eca deri në fund të korridorit dhe pashë që aty fillonte një tjetër, po aq i gjatë. Një punonjës i moshuar i mirëmbajtjes po pastronte me shtupë një pellg mu tek kthesa. Nën flokët e thinjur dhe ballin e lartë përvijohej një fytyrë babaxhane, edhe pse dukej sikur ai nuk vinte re ç`ndodhte përreth.    

      “Më falni,” i them me atë anglishte isenshëlli që dija, “mund të më thoni ku janë banjot?” Kushedi ç`shprehje të humbur duhej të kisha në fytyrë, sepse ai buzëqeshi, shtrydhi shtupën në kovë, fërkoi duart pas uniformës e më kapi për dore duke thënë “Komm mit mir.” E ndoqa pa fjalë nëpër labirinthet e korridoreve të ndërtesës masive, pothuajse i prekur nga ky kujdes atëror. Më la para një dere ku ishte shkruajtur “Men,” dhe iku me atë hapin e tij çuditërisht të lehtë për moshën që kishte. “Danke” thërrita, ndërsa ai ngriti dorën pa e kthyer koken.     

      Në fakt nuk më shkohej në banjo. Desha thjesht ta dija ku ishte. Ishte dita e parë në atë ndërtesë dhe unë, si qindra emigrantë të tjerë aty, prisja të na caktonin transferimin nëpër Gjermani, ku pastaj do jetonim në pritje te ditës së gjyqit. Shumica shpresonin të caktoheshin në Mynih brenda, kurse unë s`e kisha idenë nëse kisha ndonjë parapëlqim, dhe as i vija shumë rëndësi. Të më caktonin ku të donin; kjo puna e azilit më kishte pezmatuar nga ashti deri tek maja e flokëve, por edhe ne Shqipëri nuk doja të kthehesha… shumë shpejt. Kur për herë të parë u ndodha jashtë shtetit, në Zvicër, ajo botë më kishte lëne gojëhapur. Pastërtia, rregulli, ndriçimi e farfuritja e sendeve, saktësia materiale e lëvizjes, bukuria e tjetërbotshme e ndërtesave dhe ambjenteve, vetë njerëzit e stisur tjetërsoj; të gjitha këto më kishin lënë një ndjesi që më bëri të mendoja se ah, sa keq do ishte sikur të vdisja aksidentalisht, tani, kur bota është kaq e bukur.

Duar

Mund të koloviteshe pafundësisht

nën atë të qeshur gërryese

pa mundur dot të bëje gjë.

Duart e saj ishin të ashpra, të nxehta.

Të papërballueshme, sepse epshore.

Ndërkaq, i qetë,

si shikimi i një hipopotami të therur tashmë,

shiu qullte këndet e majisura të kohës,

dhe ty mund të të dukej më se e natyrshme që ndodheshe

në duart e parakohshme

të vde…

    

       Më parë ndjeva një pickim në krah sesa të ndërgjegjësohesha që fjalët shqip “Kurt, bre, a po vjen me ne,” më ishin drejtuar mua. Me mollëza të dala, kaçurrela ngjyrë thekri, i hollë si sajesë shkarpash dhe kosovar, Armendi, të cilin e kisha takuar kur në radhën e parë para sportelit pritës jepnim gjeneralitetet, po më tërhiqte duke ecur vetë i pari, e pa pritur përgjigjen time. Tjetri na ndoqi, gjysëm-buzëqeshës, duke tërhequr pas vetes, si avull në shpërbërje e sipër, prezantimin e pathënë. Kurti isha unë, më saktë emri im i rremë, Kurt Murthi. Kur e shënova në formular ndjeva njëfarë kënaqësie të mbrapshtë, sepse ndërkohë që tingëllonte përafërsisht gjerman, nuk kishte sesi të mos më bënte të shqyhesha gazit. Kisha nevojë të qeshja, unë, emigrant “politik,” alien, kalues ilegal kufijsh ndërplanetarë, plakur njëqind vjet brenda muajit teutonik gjerman të Tetorit, apo më saktë jashtë gjermanëve të tij, brenda flluska orësh universi paralel me kthina emigrantësh, orë e minuta të ngaaadaaalsuuuaraaa përçudshëm nga ajo përzierje e burokracisë gjermanike prej sfinksi me mallin pothuajse viskoz të origjinës.    

      “Hë, ku jena tu ik,” pyes Armendin, ndërsa liroj krahun dhe kontrolloj në e kam në xhep lejen e përkohshme të qarkullimit. Ai tjetri përfitoi nga ndalesa dhe m`u afrua duke e transformuar gjysëm-buzëqeshjen në buzëqeshje të plotë në të njëjtën kohë që ngriti dorën e vet për të shtrënguar timen. “Un` jam Dritani,” tha me nje zë gërvishtës, nga ata që mund të tolerohen vetëm të bashkëshoqëruar me tinguj të tjerë rrethanorë. Por ishte qetësi jashtë ndërtesës, ku tani nata po shtyhej e fërkohej nëpër skuta duke iu përvjedhur dritave të rrugës. “I Pejës,” vringëlloi gërvishtja përsëri, dhe e çorri tisin e qetësisë, ashtu si dikur një hekur mbështetës pendulumi tek sheshi i lojrave ma kishte çjerrë lëkurën mbi kupën e gjurit, duke nxjerrë, të bardhë si ngjyrim ëndrre, shtresën e dellit. “Kurt Murthi,” thashë, çuditërisht serioz, gati-gati mendueshëm nën tingëllimin e emrit tim të ri. Armendi ishte në qejf sepse ja kishin garantuar transferimin brenda Mynihut. Nuk pyeta kush dhe si. Ai bleu një arkë me shishe birre, të cilat i pimë me vrull njëra pas tjetrës tek dhoma e tij, duke shkëmbyer histori shqiptarësh të cilat ndërpriteshin shpeshherë nga pyetjet “Qysh,” “Ç`domethënë kjo,” e “Pse ashtu.”…     

      Qiellza po më digjte si eshkë, dhe nuk e kuptova ç`orë ishte kur pashë nga dritarja. Më dhimbte koka dhe ndjeva që isha shumë i uritur. Nuk duhet të rri shtrirë më gjatë, mendova, uria ndihet më shumë ashtu. Armendi e Dritani kishin dalë. Dola dhe unë pasi vesha atletet, duke vrarë mendjen a duhej të shkoja më parë nga dhoma ime apo drejt e në banjo. I mbështetur pas murit, një zezak po kruante dhëmbët me një si shkopth. “Sa është ora,” e pyeta shqip duke vënë gishtin e djathtë tregues mbi kyçin e dorës së majtë. Ai më pa një grimë dhe, pa e ndërprerë dhëmbëkruajtjen, ngriti doren tjetër, në kyçin e së cilës akrepat e një ore të stërmadhe tregonin 10 e 23. Thashë “thank you” dhe u drejtova për tek banjot. Hapa rubinetin dhe e lashë ujin të rrjedhë që të ftohej mirë. Në ndarësen e wc-së anash meje dikush kishte shkruar me laps “I dont (be)long here.” S`jom i ktujit, mendova automatikisht. “Nuk përkas.” “S`e kam të gjatë këtu.” Shplava fytyrën e qafën me ujin e ftohtë dhe pashë veten në pasqyrën e thyer tek cepi. Nuk u fshiva. “Ama jam ketu,” shtova me vete, duke ndjerë ujin të rridhte me pikla zgjatuese si krimbtha të akullt nëpër kurrizin dhe gjoksin tim.     

      Dola për të shkuar tek ballina e ndërtesës, aty ku mblidheshin shumica e emigrantëve për të marrë vesh ndonjë thashethem. Dy policë emigracioni rrinin me trupat drejt në dy anët e sportelit kryesor, duke ju përgjigjur thatë e shkurt pyetjeve të emigrantëve. Një grua e mbushur në trup e me shall në kokë mbante në dorë një copë letër, të cilën e ngriti si me hezitim para fytyrës së tendosur nën mustaqe të policit. Ky përsëriti përgjigjen, këtë herë më ngadalë dhe më shkoqur, në anglisht me theksin e trashë gjerman: “Ju kenn komm hir et ziks pi em, not bifooor.” “Bitte,” shtuan mustaqet me fërgëllim. Gruaja iku me ca hapa të vegjël, duke e palosur letrën me kujdes e duke e rrasur në palat e fustanit të saj si ujëvarë mbështjellëse. Ngjiti ato pak shkalle dhe u zhduk pas kthesës. Psherëtiva.     

      Një diskutim me zëra të lartë më tërhoqi vëmendjen. Të ulur tek shkallët nga ana tjetër, Armendi e Dritani po kundërshtonin njëri tjetrin me gjeste të ekzagjeruara, plot pasion. Gjermano-policët kthyen kokat andej, por nuk lëvizën prej vendit. U nisa drejt bashkëkombasve të mi kur, mes ecejakeve të emigrantëve, vura re një fytyrë që m`u duk e njohur nën thinjat dhe ballin e lartë. “Hey, my friend,” thërrita me buzëqeshje dhe zgjata dorën drejt plakut të mirëmbajtjes. Tjetri më pa si i hutuar në fillim, por menjëherë buzëqeshi edhe ai vesh më vesh, e më ngërtheu dorën duke bërë që të ndaloja në vend. Aty vura re që ishte veshur me kostum e kollare. Nën njërën sqetull mbante një çantë të hollë lëkure. Nuk ishte plaku i mirë i mirëmbajtjes, veçse i ngjante shumë. Po kjo punë, mendova, ndërsa u mundova ta ruaja buzëqeshjen. “Ah you, “ tha tjetri pa ma lëshuar dorën, “you and me will have lunch together.” Dora e tij ishte e butë si dyll i vakët. Pa orën e tij me rrip e fushë floriri. “I`m busy,” shtoi, “but I can do twelve o`clock. Wait for me here. OK?” Stomaku po më gërryente. Nuk mendova gjatë. “OK,” thashë, i shpenguar, sikur nuk më bëhej vonë për asgjë. Ai zbardhi edhe njëherë dhëmbët dhe para se të kthehej e të ikte, vura re se shqyrtoi shkarazi atletet e mia të vjetëruara. E ndoqa me sy përmes trupave e gjesteve të emigrantëve derisa shtyu derën madhoshe të hyrjes e doli jashtë. Cvelf ur, mendova me vete; duhej të praktikoja fjalët që mësoja nga fjalori i vogël i xhepit anglisht-gjermanisht.     

      Ktheva kokën nga Armendi e Dritani. Ata kishin reshtur së bërtituri e po më ndiqnin si me hetim. Eca drejt tyre, gati buzëqeshës, por vështrimi i tyre më pengoi të buzëqeshja tamam. “Hë o,” thashë me shaka, sepse e dija që pas kësaj do më pyesnin “Qysh”; “ju kanë mbytur gjemitë,” shtova me shejtanllëk dhe u ula si ata në shkallët e mermerit. Asnjëri prej tyre nuk pyeti “qysh.” Në vend të kësaj u bë heshtje, e cila jepte e merrte me formën e mermerit të shkallëve për të bymyer si avull ngrice mes nesh. “Hë ore, ç`kini,” pyeta me padurim. Thekrat e Armendit u tundën sikur të mohonin diçka. “E ti, ku e njef ate,” pyeti duke më zhbiruar në sy. Shpjegova keqkuptimin, plaku i mirëmbajtjes, dje, për dore, banjo, ngatërresën me këtë tjetrin sot. Ata s`po thonin më gjë tjetër. I mbanin sytë përdhe’ si të zënë në faj. Kërcisnin majat e këpucëve mbi dysheme me një ritëm nervoz. “E kush qenka ky,” pyeta me të njëjtin padurim, duke filluar edhe unë të luaj me nervozizëm majat e atleteve. “Ai osht` avokat,” tha gërvishtja, veçse këtë herë si me një vibrim ankimi. “Peder,” shtoi Armendi si me ngulç. Diçka më pengoi t`ja plas të qëshurës. Peder, mendova, plak pederast. Peder, bre nonen… shtova me vete, i ndikuar nga e folmja kosovarçe e dy shokëve të mi. “Ç`domethënë kjo,” pyeta, se s`mu ndejt pa i ngacmuar; fytyrat e tyre shumë serioze po më shkaktonin një ngërç në shpirt. Sikur të vraponte me ngut tek finishi i inatosur me veten ngaqë ishte vonuar, Armendi i nxorri fjalët me një shpejtësi alarmuese: “Aj po don me ta mor ngoje.” “Hahaha,” ja plasa gazit më në fund, ndërsa ata më panë si me habi, përzier me indinjatë. Ngaqë s`po e ndërprisja të qeshurën, filluan të buzëqeshnin si me hutim edhe ata, pak e nga pak, si të infektuar. “Hej, kqyre,” Armendi më kapi prej supi, “me dasht` aj t`i rregullon letrat.” “Po ti nga e di që ai është pederast,” pyeta, duke u penduar menjëherë. “At` gjo` e din` të gjith`,” u përgjigj i gatshëm Armendi. Kështu i paske rregulluar ti letrat, desha ta pyes, por në vend të kësaj nxorra pa lidhje ca fjale fosile, të cilat nuk ja drejtova askujt në veçanti, “I kahit je ti.”…    

      “S`jam mësuar të ha sallatë në fillim,” thashë, dhe vështrova sytë e lyrtë të tjetrit në anën tjetër të tavolinës. Ai fshiu me pecetë cepin e buzëve dhe i vuri të dyja duart përmbi tavolinë. Buzëqeshi po me atë cep buze. “Shumë gjëra s`do i bësh më si atje,” tha dhe hapi krahët duke vazhduar: “këtu në Gjermani do jesh njeri krejt i ri. Liri totale. Si të duash. Me kë të duash. Emigrantët e tjerë do largohen nga Gjermania, por ti do rrish këtu. Me mua… po deshe.” E zgjati buzëqeshjen edhe në cepin tjetër të buzës. S`thashë gjë. Prisja të vinte pjata me shnicel. Gjatë rrugës për në restorant në Benc-Mercedesin e tij, më kishte pyetur e i kisha treguar për veten capak detaje. Vura re se i pëlqeu shumë qe isha atlet, sepse i shpëtoi nje “Oh” e vetëkënaqur, pas të cilës përplaste gishtat në timon sikur t`i binte pianos. Stomaku po më lëshonte ca tinguj të padeshifrueshëm, dhe unë piva pak ujë për ta qetësuar. Ai filloi të më tregonte për ca pushime verore që kishte kaluar me një mikun e tij, atlet edhe ky si puna ime (oho-ho-ho) në një parajsë spanjolle, me plazh, me muzikë egzotike e diell që s`perëndonte ndonjëherë. Ai kishte qenë seeeeehr i lumtur. Do donte ta përsëriste atë lloj lumturie. “Hë, si thua,” tha, duke u afruar mbi tavolinë drejt meje. Erdhi kamarjeri me pjatat, dhe unë përfitova për të vështruar rreth e rrotull restorantit. Nëpër tavolinat përgjatë mureve të veshura me trungje peme kishte pak njerëz, shumica çifte në moshë që shkëmbenin fjalë qetësisht përmes dritës së qirinjve. Nuk ua dalloja mirë fytyrat, por e ndjeja që edhe ata ishin njerëz të stisur tjetërsoj, si ata që kisha parë në Zvicër. Ju futa shnicelit me zell, duke parë që ai miratonte heshtur, me buzëqeshjen e durueshme të një mjeshtri sipëran, të cilën ndoshta vetëm mosha e ndante prej cinizmit. Pasi mbarova, ndërkohë që ai s`e kishte prekur pjatën e tij, vendosa t`i rrëfehem. Kisha nevojë të rrëfehesha, unë, emigrant “politik,” braktisës i vendlindjes sime, e cila mpakej gjithnjë e më shumë sa më larg që shkoja, se kisha rënë në dashuri. Ai më pa me njëfarë ngazëllimi gati ngulçues. “Wierklich,” pyeti me mosbesim, më shumë si me vete. Dhe unë vazhdova të them se personi në fjalë nuk e dinte, madje as më njihte; unë kisha dy vjet që e admiroja së largu. Atij i ngriu buzëqeshja. Vazhdova më me rrëmbim se unë, ndjehesha i askujt (as i ktujit – I kahit je ti) gjersa nuk ja kisha thënë personit me nëpërfjalë atë që ndjeja. “Verstehen sie,” thashë me duf. Isha i padrejtë me të, por as më bëhej vone. Ky plak, pederast apo jo, shfrytëzonte mjerimin, vuajtjen dhe gjendjen në limbo te djemve emigrantë për të përmbushur përstisjen e tij vetanake. Egzotikja kishte reshtur së bredhuri nëpër ishuj tropikalë e muzikë epshndjellëse; egzotiku isha unë, mes kujtesës e nevojës për harrim, mes gjuhësh tranzitore, procedurash emigrantore dhe pjata qyl ushqimi; unë doja të bërtisja, t`u ulërija në vesh atyre njerëzve të stisur tjetërsoj se egzotizmi nuk durohet, të jetërson, dhe edhe sikur të isha në vendin tim, do më ndiqte ngado si kusht atmosferik sinorësh kuptimorë. “Ich verstehe,” u përgjigj avokati, “I can offer you a ride back.” “I can go myself,” thashë unë, ca më i qetë, dhe pasi lashë mbi tavolinë një nga kartmonedhat e fundit gjermane që më kishin mbetur në xhep, dola nga restoranti duke ndjerë sesi nën atletet e mia të vjetëruara, toka i komunikonte besnikërisht format e saj.

…kjes.

Megjithatë, largësisht e dhimbshme,

pafundësisht e dikurshme,

mund të të rrezëllinte, ndoshta në mendje,

kufoma shndritëse e një çasti jete.

Dhe këmbët e tua do fillonin të mendonin

e ti do thoje me vete ç`ta bëje gjithë atë

trup.

3 Komente

Absolutisht 5!

Krejt proza dhe poezia - te shkelqyera. Me pelqyen jashte mase. Profesionalizem ne tekniken e te shkruarit dhe ne percjelljen e atmosferes.

Persiatja rreth ekzotizmit - shume, shume e mire.

Ia vlejti koha qe e lexova. Shume.

 Shyqyr qe na bie te lexojme,ndonese kaq rralle dhe keshtu.Qe mos te harrojme se si shkruhet bukur te pakten.

Ps.  Flm Emigrant per ndihmen!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).