Homo erecti V

4. Fatimja - çalamanka e hirshme (vazhdim)

- Ik, vrap, se erdhi furnizimi i bukës!
I ati kishte parë nga dritarja “Zuk”-un e Qamilit. Arkat e drunjta me bukë po mbarteshin nga makina te dyqani i Lolës, shitëses së re, e cila po i numuronte bukët dy herë për siguri. “Lola me dy rripa”, njerin që i mbante flokët dhe tjetri mesin, nuk shfaqte asgjë prej shitëseje, sado që mundohej të shitësezohej, me përparëse, me shërbim korrekt. Nuk kishte asgjë Lola nga brumërat opakë e bukëfiqet; përkundrazi, përkundrazi. Ajo sillte me vete një histori nga ato djegëset. Vinte nga një qytezë fqinje, pasi kishte marrë atje një burrë që mund të ishte babai i saj nga mosha. Në fakt burri ishte vërtet babai i shoqes së saj të gjimnazit, ku ajo shkonte të bënte detyrat. Asnjëherë nuk u mor vesh se si lindi dhe u bë e mundur mardhënia mes tyre. Ishte aq e panatyrshme, e papritur, në kufijtë e perverses, saqë (ubu)buja i kaloi kufijtë e qytezës fqinje, e treguar në njëmijë e një forma të ndryshme, epos qytezar, ku thashethemsit shtonin detaje të tyret, të cilat i besonin edhe vetë aty nga rirrëfimi i dytë ose i tretë. Shumica dënonin burrin, natyrisht, i poshtri, sojsëzi, imorali. Kishte edhe nga ata që ia hidhnin fajin asaj, ç’u bënë këto vajza kështu, xhanëm, bishtdredhura, që s’u gjen derman shpirti. Në moshën e tyre ne s’dinim nga lidhej gomari. Disa burra nuk e fshehën admirimin: mor po i lumtë atij, i do shpirti të gjitha, po hë... ata që shajnë, shajnë se s’bëjnë dot gjë për vete.
Ardhja e Lolës në qytezë u bë, afërmendsh, tema e ditës për javë të tëra. Ashikët e njohur ose të fshehtit “thëngjij të mbuluar” filluan të interesoheshin befas për bukën, a ka ardhur? ende jo? por kur do vijë? Qamili sikur ishte me grip, thanë... Lolës i duhej të ishte dyfish serioze, të mos qeshte kurrë, dhe shikimet e guximshme të burrave që hynin në dyqan të bënte sikur nuk i vinte re. Guximi i të tjerëve ishte fyes. Një dije dhe vetëdije e yndyrshme rridhte nga e bardha e syve të tyre, duke i lënë ata vetëm me bebëzat e liga. Sikur s’e dimë ne, burrin tënd... ti tani... ç’na bën si shenjtore! I shoqi bënte një gjë edhe më tronditëse se vardisja e mashtrimi i një vajze të njomë: ai lyente flokët gjysëm të thinjur me bojë... më keq se gratë, që me bojë i gjithi u nxiftë, pushti, kurvari... opo këta piktorët duhen vrarë me bukë në gojë. Sidoqoftë, jeta e rregullt Lolës me të shoqin, mospërzierja e tyre në asnjë nga muhabetet e klubit kryesor të qytezës, në asnjë domino e tavëll apo muhabet gardhi, gjithësesi impononte një respekt të fshehur, edhe pse e ushqente gërmërin shpotitës pafund. Lola kishte dy fëmijë, që e bënte një familje të pranueshme qytezarisht me imunitet ndaj thashethemit; por as kjo s’pinte ujë, fëmijët ishin lindur njeri pas tjetrit “me program urgjence”, sepse i shoqi... mosha bën të vetën... ha ha ha… kur rëndon ushkuri, ka mbërdhifur burri. Më e keqja ishte se Lola edhe pas lindjeve ruante një trup ende të pa shformuar rëndshëm, që shkaktonte zili dhe cmirë te gratë amorfe të qytezës. Zilia dhe cmira mbuloheshin me indinjatën e pamatë për “zuskën që i prishi mendjen burrit të botës si dhe familjen”. Ndërsa pikpamja tjetër, që burrat janë si luanët në gjumë dhe është faji i kunadheve që shkojnë pa kujdes pranë e venë e i zgjojnë, vinte nga një segment tjetër grashë, më të vjetra në moshë, të cilat e kishin kaluar cakun hormonal të zilive dhe nuk kishin ndonjë merak të fshehtë për burrat e tyre, sepse edhe këta ndërkaq i kishin mbyllur “ca hesape”. Mos e zgjoni luanin nga gjumi. Luani atë punë ka, atë gjë di.
Pas dështimit të Azganit, donhuanit të qytezës, që të hynte qoftë edhe në muhabet sipërfaqësor me Lolën, fjala doli që ajo nuk ishte gjah i lehtë. Më pas doli që nuk ishte gjah fare, duke e hutuar gjindjen, pasi me “formulën e brigadierit”, pritej që Lola t’i thosh “falemnderit” çdo propozimi të djemve të rinj me flokët krehur me kujdes (më së shumti në stilin “me pikë”, ku flokët shpërhapeshin nga një pikë e përbashkët e çaçkës), djem që shkonin blenin bukë kur s’kishte blerës në dyqan, gjithë me një si buzëqeshje faji në fytyrë. Edhe i shoqi ishte “xhibilet milet”. Piktor, me talent për të bërë trëndafila e fazanë. Ua kishte marrë dorën goxha edhe parrullave dhe njerëzit me pushkë e kazëm i bënte më të besueshëm. Burrat donin shumë të hynin në muhabet me të, të merrnin vesh hollësira, si e tek, sipas zakonit të përfoljes së jetëve të tyre seksuale nën avuj fërneti, por ai ishte i paafrueshëm; krejt i largët çonte në çerdhe fëmijët e vet ose priste Lolën pa bërë zë te dyqani. Të mos e besoje kurrë që ai, pikërisht ai, ishte heroi i kushedi sa bisedave të muzgut me klub dhe kamariere me përparëse të palarë që sillte kafen e elbit duke zvarritur këmbët dhe fytyrën e vulosur me shprehjen “s’jam këtu”.
I ati i Fatimes ish turpëruar një herë me të shoqin e Lolës në dyqan, në kohërat kur nuk e njihte ende, kur thashethemi ishte ende filiz në zgjim. Sa e mirë kjo shitëse, po e lavdëronte Lolën, duke pritur në rradhë e duke e kujtuar dëgjuesin përbri për blerës të zakonshëm, sa e edukuar, e bukur, e rregullt… vetëm me një gjë e ka prishur, është martuar me një burrë që mund të ishte i ati i saj në moshë. Ehhh... po ju kush jeni, s’ju kam parë më përpara... Unë jam i shoqi, kishte thënë tjetri gjithë mirëkuptim. I ati ishte kthyer në shtëpi i cingërisur dhe, natyrisht, kishte bërë sherr me të gjithë. E shoqja e kish gatuar gjellën me shumë kripë, Fatimja kafen pa shkumë, ndërsa njëri nga vëllezërit që nuk kishte rregulluar ende frenat e biçikletës, ishte “sa për të ngrënë brumë”. Çdo gjë e lidhur me ushqimin, kishte menduar ajo me plogështi. Filanka është për t’u pirë në kupë. Fisteku nuk shtyhet as me vaj e uthull; burrë pa yndyrë. Të ngec në grykë. A nuk po i ngecte edhe asaj në grykë kjo qytezë që bluante vetvehten në gërmëre mbrëmësore pa fund? Tryeza xhambazësh gjithnjë dyshues, vigjëlues, me të hedhura e të pritura e vazhdimisht të pakënaqur për diçka, me teori konspirative, fjalë të thëna pragut që të dëgjojë dera, virtuozitet spondesh, ta thashë, por s’e kape, e kape, por s’ta thashë, të dija të qut, s’na dole i qut, hermetizëm që mbante erë djerse të palarë prej ditësh dhe çorapesh të grisura o te gishti i madh, o te thembra, o tek të dyja… nuk po e shtynte dot këtë qytezë, si një shuk buke ngjeshur e rrasur në fytin e ngushtë të një gjeli deti. Që do therej për Vit të Ri. Ajo u ndje si një gjel deti dënuar me vdekje. Gati t’i përgjigjej çdo fishkëllime përjashta, me kusht që të ishte melodi e bukur. Fërshëlle, pra, brun! mendoi duke marrë kartmonedhat për bukën, të lëna si zakonisht mbi tryezë. Qytezë bajate, pa kripë, pa shije; si një copë buke e harruar. Ideja e brunit binte si piper mbi koret e forta të çative dhe avllive me copëra xhamesh të thyer sipër.
Dyqani i bukës nuk ishte larg. Lola e kishte mbaruar ndërkaq furnizimin. Tani duhej të ishte duke pastruar thërrimet e bukës në banak. Edhe ajo gjë i shkonte asaj. Fatimja nuk mund të besonte kurrë që një shitëse si Lola mund “të hante në peshë” (megjithëse te bukët kjo ish e pamundur, gjithësesi), ose që mund të dilte ndonjëherë, si shitëset e tjera, defiçit. Ndërsa për sufiçit, as që bëhej fjalë. “Defiçit e sufiçit” ishin bërë makth për shitësit; kontrolli nga shteti, i tmerrshmi “inventar” ia behte dikur për verifikim dhe agonia e pritjes nga “fiçitet” me “de” ose “su” mund të zgjaste me ditë. Dhe ai tingull “ç”, i gjendshëm jo rrallë në fjalë me ngarkesë negative, si psh te fraza “çam, çek, çifut” që i vëllai (ai që nuk kishte rregulluar frenën e biçikletës) e përdorte kur donte të tregonte pabesi, veçanërisht në tregti, nuk përzihej dot me idenë e Lolës, që edhe në emër ishte si gurgullimë ujëvare. Ato “fiçitet” (ushunjëza të zeza të NTSH-ve e NTUS-ve) rrëshqisnin mbi personën e saj si çurgu mbi pendët e patës… ose mjellmës. Lola duhet të dilte gjithnjë jek-e-jek në inventare. Me siguri. Fatimja e admironte shitësen në heshtje: ajo kishte bërë diçka që ia kish dashur shpirti, dhe jo pse duhej a me të shtyrë. Ja, ajo vetë nuk guxonte as të shprehte simpatinë e saj për Lolën, pasi menjëherë do i hidheshin për koke, “mos dashke edhe ti të marrësh ndonjë pusht plak, kështu”? Opninioni qytezor kishte maniera të çuditshme dhe standarte dyfishe. Askush, për shembull, nuk qortonte djemtë me radio Iliria në dorë që e ngrinin volumin në qiell afër dyqanit kur këndohej kënga “Vajza, djali dhe plaku”, sidomos pjesën “Ik o plak se s’të marr unë, dhe moj/ hajde djalë, dhe moj,/ ik, o plak, edhe moj”. Askush nuk ua jepte veshët në dorë kalamajve kur brohorisnin me entuziazëm në çastin që burri i Lolës shfaqej te kthesa:
“Ka marr xhaja nuse të re,
Ca për vete, ca për ne”.
Përkundrazi, qeshnin me mirëdashje, “ah, mor çamarrokër”.
Kur u fut në dyqan, era e mirë e bukës së porsaardhur u përzie me një ngërç ajri që rëndonte mbi supe. Një nga të rinjtë e qytezës ishte ende aty, buka para tij mbi banak rrinte si një gufmim guak, ajo buzëqeshja fajtore e hyrjes për te dyqani i bukës ishte shndërruar në një mundim mollëzash dhe vdekje shpjegimi e fjalësh; ndërsa “pika”, qendër nga e cila shpërndaheshin flokët e krehur me kujdes, kërkonte një mbyllje sa më shpejt të diçkaje, si të një fjalie pavend në një tekst gjithësesi të mundimshëm... me fjali si kanale, paragraf si pellg që duhej ti bije anash, qull këmbët, këpucët fusin ujë. Fatimja u ndje ligsht, pak si me faj dhe nxorri lekët me shpejtësi, sikur po justifikonte praninë e saj atje. Por Lola nuk nxitoi t’i shërbente, me takt si gjithnjë, domethënë një minutë, të mbaroj me blerësin para teje. I riu u ngatërrua më keq, por në fund arriti të thoshte se iu kthye mendja, nuk donte bukë, donte lekët prapë. Lola i ktheu paret sakaq. Djali doli jashtë me ecje të ndërkryer. Një aleancë e porsalindur midis dy femrave përpiqej të mbijetonte në ajrin ende me ngërç.
Fatimja zgjati prapë kartmonedhat pa folur. Lola i zgjati bukën me mirëdashje. Ritual pa fjalë. Në çastin kur Fatimja po bëhej gati të kthehej për të dalë, Lola e pyeti butësisht:
- Çfarë do të dish?
Fatimja nuk e priste këtë. Ishte vetëm toni i butë i shitëses, zbutur edhe më në atë sfond bukësh të avullta, që e bëri të mos befasohej krejt. E pa ngultaz tjetrën. Ai banak me thërrime buke po kthehej në barin më interesant në botë. “Asgjë… pse?” ishte përgjegjia instinktive, por që e ndali tek buzët.
- Pse e bëre? – i tha me pëshpërimë, - … dhe, a je penduar?
Sytë e tjetrës u bënë shumë seriozë.
- M’u duk i veçantë. Prandaj e bëra, - tha Lola me qetësinë dhe bindjen e njeriut që ndërkaq e ka menduar gjatë pohimin. – Sa për pendimin, nuk mund të them asgjë. Askush nuk mund të thotë.
- E do?
- Unë nuk besoj te dashuria. Nuk besoj që ekziston.
Fatimja shikonte syprinën e banakut me thërrime buke në anë, sikur aty mbinë kushedi ç’mbishkrime të çuditshme.
- I veçantë? – pyeti më në fund. – Si?
- Jo çdo burrë të lë trëndafila pikturuar me laps plumbi si rastësisht kudo ku shkon, - tha Lola. – Ishte i veçantë sepse më bënte të ndjehesha e veçantë.
- Ëhë... kuptoj.
- E kam vënë re që ti je pak ndryshe nga të tjerat këtu. Po deshe dikë për një fjalë, unë jam gati të dëgjoj.
Fatimja u skuq.
- Më duket se unë nuk di ç’kërkoj – tha më në fund.
- Jo, - ia ktheu gjithë me të njëjtën butësi tjetra. – Ne e dimë ç’kërkojmë. Puna është se ne kërkojmë vazhdimisht gjëra të ndryshme.
- Si do ta bëje ti një mashkull të kuptonte… që ti... thjesht për kureshtje e kam.
Lola qeshi me dhembshuri.
- Sikur ta dija, - tha. – Vetëm se nuk kuptoj, këtu burrat kujtojnë... që ti... edhe kur ti nuk... fare.
- Nuk është nga djemtë e këtushëm, - skuqja e Fatimes po arrinte në kufijtë e vishnjes, ndërsa në sy nuk merrej vesh ku vdiste bluja dhe ngjallej e gjelbra. – Ai vetëm punon këtu. Dhe nuk e njoh.
- Nuk e njeh? E shkreta ti. Kjo është më e tmerrshmja, them. Pisk e paske punën. Nga kjo nuk shpëton dot lehtë.
Fatimja nuk foli.
- Përballu me të, gjej një mënyrë. Shikoje ngultaz. Ja me këto sytë si tani... ngultaz.... Një mashkull e kupton. Menjëherë.
Fatimja tundi kokën.
Heshtja po binte si një vello e ngadaltë tyli pa prekur asgjë të ngurtë poshtë saj.
Dikush hyri në derë. Shabani, zetoristi i fermës me këmishë fanellate kuadratse me jakën përdredhur si ulluk.
- Dy bukë dyzetshe, - tha gjithë energji. – Zgjidhi të mos jenë shumë të buta.
Shabani kishte gjashtë fëmijë.
Pak më pas hyri edhe Qefserja. Po nxirrte lekët nga shamija. Bota u normalizua përsëri, pasi ish shtrajtuar ca çaste më parë, si nga shpejtësi e dritës.
Lola po numuronte kusurin për Shabanin. Qefserja po grindej me vete se nuk dinte ku i kishte rënë një pesëdhjetqindarkësh. Fatimja doli duke marrë frymë thellë. Pluhuri i rrugës ishte përmendësi i fundit nga ëndrra e vogël e qëparshme.
Zëri i Bashkimit, një punëtor i ri ky që punonte me brunin, e bëri përmendjen e plotë.
“Shtati yt posi selvi,
Në zemër kam dy hunj,
Rripi i fustanit tënd
M’i mori fare mënd.”
Këtë vjershë të lexuar s’di ku, ai zakonisht e recitonte me zë të lartë për Lolën e bukës “me dy rripa”. Bashkimi kishte dhe radio Iliria që e mbante jo rrallë me vete (bateritë për radion ose “pilat” si teneqe mbuluar me zift, ia siguronte një vëlla magazinier ushtrie diku nga Rrapi i Trishit në Tiranë). Ai e ngrinte volumin me zë të lartë kur jepej në radiopostë kënga popullore “Vajza, djali dhe plaku” nga një fshat i Skraparit. Kur nuk ishte Bashkimi, ate marifet e bënte Gimi i Violetës. Sot Bashkimi ishte pa radio. Sot ishte me poezi. “Shikoje ngultaz. Ja me këto sytë si tani... ngultaz....” i jehoi në vesh zëri i Lolës, ndërsa mundohej të shkundte pluhurin e shikimit të Bashkimit nga supet.
Kur shkoi në shtëpi u fut me vrap në banjë ku rruhej i ati, dhe para plasaritjeve të argendit të vjetër reflektues të pasqyrës, furçës së rrojes qimerralluar, sapunit të rrojes të holluar frikshëm dhe disa brisqeve të vjetër që po lëshonin ndryshk, ajo filloi të ushtronte shikime të ndryshme ngultaz.

11 Komente

Mjeshter, te lumte mendja e penda.

Paragrafe te mrekullueshem, karaktere te gjalle. Flmnd qe i jep me kaq bujari t'i lexojme.

respekt

O Çimo dhe mua më pëlqeu shumë. notën ta vura që në mëngjes. këto fjalë që ka shkruar Av doja ti thoja dhe unë por më ka bërë me hije kokëqypi  smiley

Çimo, e nisa edhe dje që ta lexoja por nuk mundesha... në fakt edhe sot nuk arrij t'i shkoj deri në fund.

Ndoshta ngaqë nuk ka asnjë kryerradhë apo paragrafe... ose ndoshta sepse arrita tek “xhibilet milet” dhe sepse mu ngatërruan zorrët nga emri i atij "humoristit" smiley

Ed, m'vje keq qe s'te ndihmoj dot. Kisha idene qe ishin nja tre kater paragrafe (kryerradhe), por c'boni xhanem. Njecopeshe pjesa eshte vertet lodhese. S'ka gjo t'persosme, Ed. S'duhet me u bo edhe shum' perfeksionist, ta kam llafin.

Pershnetje.

Me pret dhe mua ...ndoshta jo... por vij vet una smiley

""""Lola po numuronte kusurin për Shabanin. Qefserja po grindej me vete se nuk dinte ku i kishte rënë një pesëdhjetqindarkësh. Fatimja doli duke marrë frymë thellë. Pluhuri i rrugës ishte përmendësi i fundit nga ëndrra e vogël e qëparshme"""". Ky eshte nje pershkrim alla ...fushe fushe dhe fushe prappe / fushe e pasosur me shume vape ! Ose e ka huazuar edhe ai "i famshmi" i Ilirianit.... Kasua. Ja dhe nga nje vjershe ruse..Tolja pjell/ boris mallcall/ Nikollai nagoi kacall .  Ne nje pjese edhe une paskam te njejten shije si "e" per ngatrim zorresh.

Cim c'te te them .  Po behesh MJESHTER i LLAFES ...po pse te ka "shtyre dreqi"  smiley tek keto subjekte akoma s'po mujtem me e marre vesh. Une ndryshe nga Edi e lexova dhe..... pak si paragjykim se eshte prurje nga Ty por me shume i lezetuar nga rehatia e skenave.... Me Pelqi ! Sepse thjesht NUK ka NENTEKST ! Eshte pasqyrim natyror i kohes......

                   I  +  (II +  III  +  IV  +  V)  =  me pelqeu

Me pelqeu smiley  Kisha nja tre dite qe i bija verdalle se i lex te 5-ta... nice

 Luke, I am your father....

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).