Homo erecti III

2. Fatimja - çalamanka e hirshme (vazhdim)

Vera vishte kanatiere si të burrave. Ky nuk se ishte zbulimi i vitit, por sidoqoftë, ishte një kërshëri më pak. Kishin qenë vetëm në zyrë dhe ai po e ngacmonte duke i folur te veshi. Fryma e tij hynte në kokën e saj dhe i vishte me avull pjesët e brendshme. Si një xham dimri që nuk ke qejf ta fshish. Padashur atij edhe zëri i bëhej më i butë kur ulej t’i thosh fjalë me dy kuptime, gjëra krejt të zakonshme në të vërtetë, por që të folura ashtu si me pëshpërime të avullt, bëheshin mister dhe intrigë e gjallë.
Vera kishte qenë “mollë e ndalueme” – katër fëmijët e saj të stepnin me keq se muri i Berlinit. Vetëm se një lloj freskie që ajo sillte me vete mëngjeseve të bënte të psherëtije pa shkak. Ashtu vetiu. Për bukuritë e jetës që ekzistonin megjithatë dhe pavarësisht. Për kadifen ngjyrë kafe me vijë të hollë të pantallonave që një Zot e dinte si rrinin aq mirë, aq puthitur, aq a(r)manshëm mbi ato dy mrekulli, të cilat për anatominë ishin gjymtyrë me funksion ecës, por që te Vera atë rol e e kishin tretësor. Me një vend bosh për te kryesori që nuk thuhej, thjesht përvetohej me nënndërgjegje, në milisekonda korridoresh, fotografime të pavetëdijshme me sy të linjave të lakuara... në të gjitha rasat. Në rrjedhore kërcinjsh, dhanoren e gjunjve, kallzoren e kofshëve, thirroren e vitheve, emëroren e belit, gjindoren e.... Evolucion; drejtqëndrim; dy duart krijuar vërtet për punë, ama dy gjymtyrët e tjera ishin për përsosmëri; kjo i kish shpëtuar Darvinit.
Ai nuk donte ta shkelte shenjtërinë e largësisë që respekton gruan e martuar. Ai e dinte ku e kishte kufirin. Ishte i ndërgjegjshëm. E tregonte këtë me përmbajtje shembullore, me shikimet e kontrolluara, me afërsinë që vinte natyrshëm, që nuk e fshihte dëshirën, ama vetëm si koncept, si estetikë teorike të Llunaçarskit, hipotezë, në asnjë mënyrë më tepër se aq, pra me sikur, në një gjithësi paralele, ku ajo të mos ishte ... me katër... sepse me këtë realitetin e këtushëm, ai e dinte, jo vetëm që nuk kishte shans, por gjithashtu nuk ishte mirë, nuk duhej... fundja edhe adhurimi në këtë realitetin këtu ishte një zgjatim respekti pa të keq, pa të keq fare... apo jo?...
Një ditë, duke lexuar bashkë me të të dhënat e një ekperimenti (ajo ishte laborantja kryesore), ai ishte gëzuar nga përfundimi dhe impulsiv kishte thënë, kjo është shkëlqyeshëm, do të përqafoja për këtë. Do bëje sevap, kishte thënë ajo me zë të ulët dhe kishte dalë sakaq nga zyra. Ai ishte hutuar. Fillimisht nga mënyra se si ajo shpejtoi të dilte dhe pastaj nga fjalia që varej në ajër duke i kërkuar vëmendje, zbërthim, konspektim, kritikë kritike, analizë “me laps në dorë”. Ajo fjalë, “sevap”, po i rrëzonte një e nga një luspat arkaike si fjalë turke që ish, dhe me shpejtësi po shndërrohej në një flutur. Metamorfozë e çuditshme. Sevap. A hynte turçja në gjuhët indo-evropiane? Patjetër që po. Sepse tingëllonte aq e afërt, e kuptueshme, “sa e ëmbël, sa e mirë”, post-moderne, avantgardiste. To do a sevap. Fare un’ sevap. Einen Sevap machen. Chissà-se-vap, chissà-se-vap! Se-vap! Reafaela. Nga Karàjt e Krujës. Ishte thjesht çështje ushtrimi dhe mosparje gjërash në mënyrë të ngurtë. Por me mendje të hapur. Kanat me kanat. Të çelen arkapijat!
A nuk janë fjalët e thëna në ikje e sipër, që nuk guxojnë të marrin përgjegje me retorikë të tejbotshme, çengelët e vërtetë të dëshirave të ndaluara, të turpit të bukur, të guximit të drojtur? Zbulueset e para që bëjnë njohje të terrenit, para se të vijnë falangat e mëdha të ditëve me dëshira që përmbushen? Si është puna, Vera, mendoi ai ndërsa shikonte pa e patur mendjen tabelën që ajo kishte mbushur me shkrimin e vet të pjerrët. Ata numra ishin bash si i donte ai, por nuk thoshin më asgjë. Gjithë frymëzimi profesional kishte rënë. Simpoziumi i mundshëm shkencor, në të cilin ai do referonte mbi suksesin eksperimental, u shndërrua në një ngjarje anësore pa pikën e rëndësisë. Asnjë term latin, asnjë autor idhull i perëndimit, asnjë formulë nuk qëndronte aq lart, aq sovrane sa ajo fjala “sevap”, që doli nga dhjetëra mindere e shiltera orientale, përshkoi qindra “birinxhi” e “hallalle”, mori me vete aroma çajrash qetësues dhe diskrecion tespiesh.
Sevap OK, po pse?
Nuk u desh shumë të kuptonte. Vera ishte e palumtur. Fytyra e saj zymtohej sapo përmendte shtëpinë, familjen, të shoqin. Ishte si një tregues demografik: vjehërr armiqsore, burrë i xhelozuar dhe femijë që nuk kuptonin pse bëhej sherr vazhdimisht. Këta të fundit përdoreshin si argument kundër saj. Pse ngel shtatzanë ti? Si? Hë?
Freskia e saj në mëngjes, ajo vesë e padukshme mbi petalet e mollzave, ishte ndoshta refleks i gëzimit që po ikte nga andej. Nga ajo mërzi e hirnosur vjehrroburrore. Një tjetër burrë, që e respektonte, që e dëgjonte kur fliste, që i kërkonte mendim, ishte një botë e re, Amerikë pas dallgëve pambarim të së përditshmes oqeanike. Tokë! Tokë! Ja ku ishte, për shembull ai flokëziu specialist që vinte nga Tirana përditë, që e shihte siç duhet të shohë njeriu, mashkulli më saktë, me sy të butë... që dëshirën e fshihte keq, por që nuk e bezdiste aspak megjithatë, spese kujtonte se ajo nuk... nuk...
Ajo iu hap ngadalë, ditë pas dite, dhe atij vërtet i erdhi keq, i mbajti dorën, i përkëdheli flokët në shenjë solidariteti. Vetëm se prekja e duarve nuk ishte aspak asnjëanëse. Kishte një dridhje gimcash të ngarkuara. Gishtat ishin përçues ngarkesash. Dhe prekjet ndodhnin vetëm kur nuk kishte njerëz të tjerë përreth. Më pas prekjet nuk lidheshin më me solidaritetin; ato thjesht ndodhnin, mbajtje duarsh, lëmim pëllëmbësh. Puthja e ndërmjetme, e ballit, erdhi natyrshëm, një pasdite me shi, kur ajo i tha që pikërisht atë ditë do të donte futej në shpellë për meditim, si Mao Ce Duni. Më ler të vij dhe unë aty, kishte pëshpëritur ai. Qetësia ishte miratim.
Si ndryshon befas gjithë arkitektura e një godine, kur kërkon të jesh vetëm me dikë! Qoshe të parëndësishme deri dje, bëhen vendet më interesante, më të shkelura, puna të shpie shpesh atje. Natyrisht vetëm. Kolegët ndonjëherë bëhen të padurueshëm me atë paditurinë e tyre, e cila sidoqoftë është e domosdoshme. Një grua e puthur vetëm mbi ballë, jo simetrikisht në lule të ballit, por anash, aty ku fillojnë tëmthat, ku ndihet afrimi i erës së mollzave, është si një monument gjysëm i mbaruar. Çekiçët, daltat janë aty. Ai bllok mermeri duhet përfunduar. Me krahë të lehtë, maestro!
Ja ku ishin vetëm përsëri. Për t’u puthur. Lagëshshsht. Karriget, tryeza, dyshemeja, nxirja e murit prej tubit të sobës, një raft bosh, madje edhe koshi i letrave ishin në pritje, donin një puthje. Në një lloj voyerizmi inert. Nuk kishte shumë kohë. Dikush mund të vinte çdo çast. Nga kjo po stepej ajo? Puthje gjysmake, me mëdyshje, me buzët e menduara të saj, e poshtmja gati të jepej, e sipërmja më frenuese, një gojë gjithë kontradiktë, tërë mbretërinë për një puthje, një pezullim i përgjithshëm, sepse, shiko, në fakt, sidoqoftë, oh, po prit, dëgjo, nuk se, po mirë, dale, mmmm, mirë, mirë, mirë pra....dhe fytyra e saj, që u ngri si nga dhembja, me një lloj pikëllimi të çuditshëm, pak të shfazuar, pothuaj kujtim, jo e tashme, vrarje nga bukuria, një pendesë që vdes njëqind herë e ringjallet përherë e më e dobët, një “mos” qe nuk ishte as urdhëror, as fatal, as joshës, as ndalues, por të gjitha këto njëherësh, krejt i ngjashëm me atë djegie të brendshme që shfaq fytyra e alkoolistit pas gllënjkës së parë, ku askush nuk është në gjendje të ndajë dëshirën, kënaqsinë nga djegia, vuajtja, dhembja, as dorëzim i ëmbël, as pendesë e hidhur... Çfarë gruaje! Qenia e saj, në atë çast, ishte justifikimi më gjithpërfshirës i mëkatit fillestar.

Vijuan ditë të rrëmbyeshme, me vjedhje të vockla të dashurisë ku të mundnin, qindarka epshi që nuk arrinin për asgjë, shkëndija që dështoheshin para se të bënin flakë. Motorëve thonë që u bën keq kur ndizen për fare pak dhe shuhen përsëri. Me siguri ishte dëmprurese ajo ndezje e shkurtër dëshire ashtu në korridorin bosh, në zyrat pa njeri, ku pasi masnin kohën e mundshme që dikush mund të vinte, putheshin gjithë pasion, kafshonin buzët e njeri tjetrit aq sa të mos kuptohej skuqja, dhe bash kur ishin gati të jepeshin duke harruar veten, duhet të shkëputeshin, të kujtoheshin, me një ndarje të sforcuar, shqyerje brutale indesh që ishin bërë gati të difuzonin, gjuhë që futeshin sërisht jesir në burgjet e gojëve, për të folur marrëzitë e mençura të komformizmit në mënyrën dëftore të ditës aq prozaike që s’mungonte kurrë. Një herë ai donte ta zhvishte duke harruar çdo gjë, i ngriti bluzën dhe pa kanatjeren e saj kriminalisht të bardhë, sa të vriste sytë, ndoshta edhe prej refleksit të ndryshëm që vinte nga sytjenat e shndritshme poshtë saj. Ajo e mblodhi veten e para dhe e uli me forcë bluzën, me një pamje si të fyer, pikërisht me atë fytyrën e skalitur me përzierje ndjenjash që vuloste me sa duket epshin e vrarë. Një lloj qarje e brendshme, si llavë që s’arriti të dalë kurrë jashtë, por që vetëm sa deformon pak relievin e fytyrës. Mos na digj të dyve, arriti të thoshte pas pak, dhe doli me kokën ulur nën kaçurrelat maskuese.

Vera vesh kanatjere si të burrave, tha me vete vazhdimisht atë ditë duke menduar se gjithë femrat e tij të deriatëhershme kishin mbajtur këmisha najloni.

*****

- Vera është dorë, ër burrë i dheut.
- Si kështu?
- E ka lçu pa dur.
- Ou? Si laborante është e zonja.
- Po, erè. Edhe për q’at punë e zonja është... he he he...
- Ëhë?
- Ka shku me Ndrec katolikun.
- Jo, se tallesh.
- Kur mos kem njeri.
- Nuk më ka rënë gjë në sy.
- Po aq qe ai muhabet. Ndreca thotë që s’donte më ai, po n’fakt e di t’sigurt që s’deshi ajo më mbrapa.
- Ou?
- Po mër. Me teka e ka Vera. Si t’ja thotë rrota e... që ja hongsha. Pesë qile i copë e ka... mmuohh ...
- Interesant.
- Është e regjme, mër. Pse s’e provo i her’ ti. Apo ju tironsit nuk e njulni ven e pa ven. Hi hi hi ...
- Çfarë të provoj?
- Kërkoja, mër, i her. Lypja. Dro ta jep.
- Po pse ç’u bë, një dorë miell që e kërkon borxh të shtunën?
- E erè! Ti s’po ja merr gjokun me vete. Në vend po ia le. Masanej q’ajo pun’ për q’at pun’ osht. Ti sevap po bo…
……
……
(nooooooo…..ooooo)
- Pse u vranove? S’mora vesh. Se folim i çik rond ne knej. Nuk jom t'u thon naj gjo që t’vrau, apo jo.
- Jo, jo, s’ka gjë.

Punëtori i ri Bashkim dhe specialisti flokëzi vazhduan rrugën pa folur përmes baltës ngjitëse të parcelave eksperimentale. Ku sipas vjershës së famshme, qerret linin gjurmë të vjetra që nga koha e Gjon Buzukut. Fosile fjalësh. Sevap.

*****

- Çfarë do të më thuash? Çfarë ke?
- Asgjë, asgjë.
- Si asgjë? Ti as nuk po puthesh. Njeri nuk ka. Më thuaj.
- ........Ke shkuar me Ndrecën ti?
- Hm, të poshtrit…
- Kush?
- Ata që të kanë thënë.
- Domethënë është e vërtetë?
- Ishte një çast dobësie. Ishte… një herë.
- Po me mua dobësi është?
- Çfarë kërkon? Ti nuk ke asnjë të drejtë të bëhesh xheloz. Ajo ka ndodhur dikur. Të kam thënë gjë unë ty për Almën? Kujton ti se nuk e di unë?
- Po ti nga e di?
- Punë për mua. A shkon dhe tani me Almën?
- Jo, u bë kohë.
- Pse, ç’bëri vaki?
- Asgjë.
- Ah, na binde tani…

*****

Roja i institutit, Qerimi, kishte një kolibe të jashtëme tek hyrja, në të cilën rrinte gjatë tetë orëshit, pinte duhan me llullë dhe shpesh fliste me zë shumë të lartë në një telefon me dinamo, të cilin e ngarkonte paraprakisht duke rrotulluar një dorezë, si mulli kafeje. Aq me zë të lartë fliste, sa që bashkebiseduesi, zakonisht nga zyrat e komitetit në anën tjetër të rrugës, më mirë do e dëgjonte drejtpërdrejt po të dilte në dritare.
Ishte ulur dhe pinte llullën me qetësinë qe mund ta japi vetëm mosha.
Pa specialistin flokëzi që u afrua mendushëm.
- Merhaba!
- Si je Qerim?
- Mire, desh… nëna natyrë.
- ......
- Menushëm dukesh sot. Nuk ka hec mirë shkenca?
- Jo, jo… shkenca mirë, shkenca…
- Nigjo lalën tat, s’ka gjo që t’ia vlejë aq shum' sa mërzitet robi. Rrallë, shum’ rrallë ja vle m’u mërzit.
- Po, po…
- Nje, sikur e di un’. Naj femër do jetë. Aq më keq po qe femër. Aq më pak ja vle'.
- Pse?
- Të gjitha femnat nga larg duken flori. Kur e merr n’dor, as serm s’të del.
- Shih, shih.
- Po mër, n’gjo lalën tat ti. Ah, po jeni t’ri, mër, jeni t’ri… Nuk ia vle’.
- Interesant. Po gjithë librat, filmat, me atë punë merren.
- Ah e di, mër e di... pranej them. Po ka femna qe nuk iu zihet gjynof. Asigjo. Se i ka fal ... ëhëmmm... nëna natyrë atje nolt.... që kur i ka bo nj’ashtu....
- Qerim, i çuditshëm je!
- Ah, ti thuj si të dush, po i ri si ty s’bohem dot edhe i her’. Me kët menien e tanishme them... eh, mu veç sytë m’kullosin ala…
Ra telefoni. Qerimi e mori dhe nisi të bërtiste: Alo, aaalo .... aaalooo... Marash, ti je mër?.... a? .... aaalo...
Tjetri u largua ngadalë, kur pa që grupi me specialistët tiranas doli nga hyrja kryesore, dhe u bashkua me ta. Ishin të gjithë djem të rinj, dhe një grua shtatzanë me ta, zooteknikja me emrin muzikor Nezihat (z-ëja e të cilit të kujtonte fizarmonikën, dhe që ruhej edhe te shkurtimi nazik “Nezi”). Po shkonin të kapnin “pesën”. Ose “shtesën”, që ishte një autobuz më i vogël se “pesa” dhe vinte fill pas tij, kur “pesa bënte skopjo”, domethënë mbimbushej me udhëtarë.
Një nga djemtë specialiste po shfrynte. Kishte diçka kundër vajzave me këmbë të shtrembëra, ndoshta debat i nisur më parë, të cilat i quajti “tatra”. Tatrat ishin ca makina ngarkese, gomat e prapme të të cilave nuk ishin paralel, por oblike me njera tjetrën. Siç dukej ashtu i mbanin më mirë ngarkesat.
- Rezi, kurseje pasionin negativ, - tha gruaja duke qeshur, – në vlerë absolute mbase të bëhet pozitiv. Pasion pozitiv.

Ndërsa largoheshin, atij iu bë sikur dikush po i vëzhgonte nga pallati me tulla të kuqe përballë; me tepër qe ndjesi se sa shikim periferik. Por ngaqë së largu pa “pesën” që po afrohej ngadalë dhe turmën e madhe që mezi ç’priste ti hidhej mbi shpinë, si predatorët prèsë, e harroi sakaq çfarë ndjeu.

2 Komente

me pelqeu jasht mase, shume shume bukur. nje rrefim i shtruar por me shume tension. mos i vdis keto rrefime pa i lidhur bashke e pa i hedhur ne leter.

 

A nuk janë fjalët e thëna në ikje e sipër, që nuk guxojnë të marrin përgjegje me retorikë të tejbotshme, çengelët e vërtetë të dëshirave të ndaluara, të turpit të bukur, të guximit të drojtur?

... or Tunxh!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).