Homo erecti II

2. Fatimja - çalamanka e hirshme

Fatimja banonte në katin e dytë të një pallati me tulla të kuqe të qytezës F, në periferinë veriore të kryeqytetit. Ballkoni i saj ishte një nga qendrat e pakëta fokale, ku sytë e ndezur të djemve vendas bashkonin rrezet e drejta kqyrëse. Ishte si një episod seriali televiziv dalja e saj në atë ballkon aq interesant, çdo tullë apo hartë suvaje e rënë e të cilit kishte një kuptim të veçantë. Fatimja ishte mundësi për amore, telenovelë, Pozdrav, intrigë, sepse ajo shikonte si ndryshe me ata sytë ngjyrë jeshile. E ka të shkruar në ballë, mër! Vdes për burrë. Ia ka qejfi. Me siguri ekspertësh përfundohej që kishte pasur, padiskutim, dashnor. Cilin? Eh, këtu pas psherëtimës gjithëditëse në vend të ndonjë emri konkret djali, dilte tymi i cigares “Partizan” thithur thellë në mushkri, përzierë me avull frymëmarrje dhe pezm djaloshar për të paarritshmen. Phhhh....tym dhe teori konspiracioni. Po shikoji bythët mër, dhe merret vesh. Prapanica e Fatimes siguronte për shthurje. Askush nuk mund të jepte hollësi antropometrike, se cila pjesë e prapme tregonte që ajo…, sidoqoftë djemtë e shikonin qartë që Fatimja kishte pasur dashnor, mbase dhe kishte ende, dhe se dashnori hipotetik nuk bënte pjesë në grupin që rrinte poshtë ballkonit duke pirë cigare, diskutuar kampionatin e fubollit dhe duke pështyrë hidhtësi nikotine dhe dëshire të djegur orë e çast.
Nuk diskutohej që gjithsecili prej tyre, po të donte, s’e kish problem ta shtinte në dorë, sepse ata ishin të gjithë të parezistueshëm, por ose nuk donin se kishin oferta më të mira nga fshatrat apo qytezat rrotull prej vajzash (yll të gjitha) misterioze që kurrë nuk përmendeshin për arsye diskrecioni, ose thjesht Fatimja nuk ishte tipi i tyre, se ata nuk hynin atje ku ku kishte patur të tjerë “vizitorë”. Ishte çështje integriteti… bythësh! Po ta shikoje hollë-hollë.

Sa më i panjohur dashnori i hamendësuar i Fatimes, aq më i vërtetë dhe më i besueshëm bëhej ai. Nuk ishte një krijesë ku kapërtheheshin ndjenja dhe baluke Romeoje. Jo, ai më shumë trajtohej fizikisht, si trup i ngurtë, si një matrapik miniere, si një qysqi e ndërmarrjes rruga-ura, apo, duke ia zvogëluar me keqdashje madhësinë, si një pykë, nga ato që ndihmojnë për të çarë drutë e zjarrit. Druri, ose kopaçja, me atë nyjen problematike të errët, që duhej çarë (medoemos), ishte Fatimja. Nuk ishte vështirë të përfytyroje një farë zgjerimi të saj, fizikisht, një krisë të pariparueshme, nën depërtimin gati të dhunshëm të një pyke druvari dhe një sqepari, myka e të cilit godiste verbërisht, tang-tang-tang... Sytë e djemve që pinin cigare ndanë udhës, që ishte edhe rrugë makinash, edhe orvatje për shetitore, e kishin fiksuar mirë, si mbi celuloid, atë gufmim dysh të ndenjurash që përvijohej pas pantallonave të saj, largimin tektonik të tyre nga njera tjetra, shkëputjen separatiste, disintegrimin, si zhvendosja kontinentale që e kishin bërë në shkollë, largim që mund të mos i binte në sy një vëzhguesi të pavëmendshëm, por jo atyre, që regjistronin edhe mikronin. Largim që tregonte aq shumë! Pantallonat që dëftenin më shumë të fshehta, ato me material doku ngjyrë gri, Fatimja i vishte më rrallë se dy të tjerat që kish, një palë kadife të verdha dhe një palë xhinse blu të errët. Ballkoni i saj ishte i hapët dhe nuk kishte përfunduar ende në ndonjë shtojcë kuzhine, apo aneks dytësor si ballkonet fqinjë, dhe shkak për këtë ishte një rrënjë hardhie, e cila ngjitej hareshëm në katin e dytë, nën përkujdesjen e vazhdueshme të babait të Fatimes që punonte në SMT. Djemtë e bekonin në heshtje atë pjergull, më e vlefshme se gjithë vreshta e fermës së qytezës, pasi ajo nuk e linte ballkonin të mbyllej me gjithfarë paretesh të neveritshëm, por e mbante të hapët, siç duhej. Kishte ditë, sidomos kur binte shi, që ai ballkon me moshapjen e derës, shndërrohej veç në një të dalë fatale tullash dhe betoni, një shtojcë mizerabël e pallatit katërkatësh, me ato dy tubat e nxjerra nga ku kullonte ujët e shiut, që binte nga lartësia me dy çurgje mjerimsjellës. Ishte si një pshurrje e pallatit mbi gjithë ëndërrat e tyre, të paracaktuara për dështim.

Kishte kohë që Fatimja dilte në ballkon me dëshirën e vetme të shikonte ç’bëhej në oborrin e ndërtesës përdhese përballë. Ngrehina – një depo e kurrfartë – nja një vit më parë ishte përshtatur në një institucion kërkimor bujqësie. Fytyra të reja hyn-e-dilnin tashmë nga hyrja e vetme me shkallë çimentoje ngjyrë gri të errët. Nuk ishin banorë të F. Ishin specialistë dhe gjysma e tyre banonin në kryeqytet. Shumica djem të rinj; dhe një grua me ta, e cila shfaqte qartë shenjat e shtatëzanisë. Dëgjonte të qeshurat e tyre të çlirëta, por nuk merrte dot vesh se ç’thoshin, sado që përqendrohej dhe mundohej të kapte diçka. Edhe kur era sillte ndonje frazë të rastësishme, ajo nuk thoshte asgjë. Si një eshtër fosile vetmitare që nuk e përfton dot skeletin e dikurshëm. Dinosauri i bisedës ikte me grupin, që dilte nga ndërtesa rreth orës katër e gjysëm për të kapur “pesën”, autobuzin e famshëm të tejngarkuar që i shpinte në kryeqytet. Me ikjen e punonjësve, ndërtesa shndërrohej përsëri në depo, ku magazinohej mërzia e pakufi e qytezës. Muhabetet e pafund të burrave nga dhoma e pritjes, vrazhdësia e baballarëve, meraku i pandryshueshëm i grave nëna për çdo gjë që lidhej me burrin e ardhshëm dhe sistemim-rregullimin. Stabilizim-asociimin. Me rënien “rahat”. Të gocave. Te dhëndurët.

Një ditë, ndërsa po përtypte frazën e pakuptueshme “Rezi, kurseje pasionin negativ“, që era e hodhi si një shall mëndafshi nga grupi në ikje tek ballkoni (drejt e në qafën e saj, si në një film hollivudi të parë “te jugosllavi”, me subtitra që gjithashtu nuk kuptoheshin), Ladi, një nga ata çunat që rrinin zakonisht poshtë pallatit duke pirë cigare, i doli befas te shkallët duke i zënë rrugën. “Mos më ik. Mos bëj sikur nuk do”. Djali kundërmonte erë alkool. Dhe parfum profarme. “Hap rrugën”! “Mos më bëj sikur s’ta ka qejfi. Të pres sot në orën tetë te magazina. E shkreta ti po s’erdhe”!
U fut në apartament, la bukën “dyzetshe” mbi tryezë, ndërsa rrahjet e shpeshtuara të zemrës nuk ia kuptoi njeri. Një kushuri, një tip “gdhendës” që mund t’i jepte një mësim të mirë Ladit, ishte aty dhe ajo u mat t’i thoshte. Nuk e bëri. Ai shalli i përfytyruar i mëndafshtë, në ngjyrë të blertë, (këtu filmi nga televizori bardh-e-zi s’e ndihmonte, e gjelbra ishte thjesht ngjyra e saj, ngaqë i thoshin se i shkonte me sytë), shalli që e kishte mbajtur rreth qafës gjithë pasdites, u çorr befas nga thonj të padukshëm edhe ata. Shkallët e hyrjes u bënë të pabesa, dhe fjalitë urdhërore të dala pak më parë nga figura e errët e djal(l)it duhano-profarmas, kërcunj kërcënimi të shkurtër prerë pjerrtaz, thyheshin me shkallët, në numër ters edhe ato, 13 të tilla. Thyheshin duke kërcitur si shkarpa të thata atë pjesëzën urdhërore negative “mos më...”. Hyrja e pallatit, e gjithçkaje, e lajmeve, e koncerteve, e dokumentareve, e këngëve, u bë vetiu si më e errët.
Poçi i dritës së shkallëve kishte mbi një vit që ishte thyer. Gjatë ditës, goja e hapur e portollambës, dukej sikur kishte uri. Derisa dikush i futi një shuk gazete “Zeri i Popullit”. Si sigurim teknik ndaj rrymës elektrike.

“Mos bëj sikur s’ta ka qejfi”. “Mos bëj sikur s’të krruhet”. Këto fraza vareshin të ashpra mbi dritare bashkë me perdet damask. Gjethet e rrushit nga përjashta lëviznin lehtë nën erën e natës. Herë herë era lëvizte xhamin, mbajtur me gozhdë, që të frikësonte me zhurmën e vet të papritur. Në fakt asaj ia kishte qejfi. Kishte kohë që ia kishte qejfi. U bë më shumë se një vit që nuk kishte bërë dashuri. Që me Gaz Ketën. Vitin e tretë të gjimnazit Fatimja e kishte kaluar në kryeqytet. Jetoi tek tezja e vet atë vit. Gazi ishte shumë i gjuajtur. Domethënë i kërkuar nga femrat. Bënte pjesë në pesëshen e djemve më tërheqës të gjimnazit. Një ditë e kapi Gazin duke e parë nga pas, me atë dëshirën ashiqare, që fokusin e syve djemve ua çon mu tek qendra e rëndesës së trupit të femrës, diku midis gollganeve. Gazi ishte shumë i drejtpërdrejtë. Sapo kapi shikimin e saj, i tha: “Gaz Keta. Doja të të njihja. Si të quajnë”?
Dihej nga të gjithë që Gazi shkonte me Ermirën, një brune e pashme kjo, me flokët plot dallgë natyrale. Fatimja e pa veten papritur në qendër të vëmendjes, pjesë thelbësore e thashethemit të gjimnazit, befasim, ç’paska qenë një thëngjill i mbuluar kjo periferikja, kështu janë ato, vijnë nga anë e anës dhe na marrin çunat më të mirë. Më shumë se dëshira për tipin atletik të Gazit dhe për sytë e tij blu dhe për fytyrën e tij aq të ftohtë me mollëza karakter-ndërtuese, ishte pikërisht dëshira për t’u mbajtur nëpër gojë, për të qenë faktor, për të dalë nga masa asgjëhiçëse e grykëseve të zeza dhe kilotave gjithashtu të zeza vënë varg për vrap në orë të fizkulturës. Dhe Gazin e kishte në dorë. Gazi ishte shumë dëshirues dhe shumë i dëshirueshëm, i gatshëm për tu përdorur i gjithi, si një pulë talloni në natën e Vitit të Ri. Gazi ishte i pjekur mirë. Yndyra cërriste nga poret e tij... ah si nuk kam një pirun të fuqishëm, mashkullit që dëshiroj mu në gjoks me ia ngul...
Nuk iu dha menjëherë. E torturoi nja një muaj. E bëri të “prishej” – kjo ishte shprehja e tij - nja tre herë gjatë takimeve të tyre te një vend i përhershëm diku pas ministrisë së jashtëme, në një pjesë rruge që nuk ishte as errësirë, as dritë, dmth kishte pak nga të dyja, edhe për t’u fshehur, por edhe për të mos guxuar shumë.
Lajmi u përhap menjëherë në gjithë sferat e gjimnazit; madje edhe disa pedagogë thuhej që e kishin nëpërgojur aferën e re. Ermira u bë edhe më brune. Lëkura e saj edhe më e bardhë. Termi “lëneshë” mbiu si bari i keq nga fara e fjetur prej vitesh në tokën e thashethemit. Fatimja u pa me të gjitha mënyrat: çudi, admirim, dëshirë seksuale, përbuzje, urrejtje, interes i përkorë, kureshtje e plogët, por vetëm me mospërfillje nuk u pa. Jeta ishte e bukur, Fatimja jepte ndonjë mendim për seksin dhe fjala e saj dëgjohej. Ajo ç’ka nuk u mor vesh menjëherë ishte pse Gazi u tërhoq aq shumë pas të ardhurës. Gazi mund të kishte cilën të donte. Siç doli më vonë nga rrethe të ngushta, të cilët flisnin me kusht të anonimitetit, Gazin e kish bërë për vete mënyra se si ajo ecte, me një lëvizje të parezistueshme të vitheve, të cilat sikur fërkoheshin me njëra tjetrën butësisht, diku brenda trupit, aq sa për të ndezur çdo fantazi në një tru normal gjimnazisti. Si e bën atë gjë? Si?

Fatimja çalonte fare pak. Njërën këmbë, të majtën, e kishte pak më të shkurtër. Njërën këpucë, të majtën, e kishte me takë pak më të gjatë. Përpjekjet e saj për të mos u dalluar i jepnin turpit një drejtqëndrim dinjitar, ndërsa barazpesha gjithsesi e prishur u jepte vitheve një si tik nervor, një lloj lëvizje ritmike pak të shpërpjestuar, pothuaj ushtarake, majt-djatht, majt-djatht, që ngacmonte çdo përfytyrim. Pasi frymëzimi erotik merrte krahë nga aty (pika e zakonshme, ku sytë e djemve shkonin më së pari, sipas studimeve kjo, por edhe sipas çdo përvoje autentike sypërpirëse), fluturonte mbi gjoksin e rrumbullt, dy planete që grishnin për eksplorim, dhe më pas, te ata sytë e jeshiltë, të mëdhenj, kërkues, që shkonin aq shumë me përskuqjen e përhershme të mollëzave të sheshta. Sy si semaforë që të lejonin të ecje përpara, në një kryqëzim kryesor. Ata sy, edhe në përhumbjen e tyre më të madhe, të ftonin në mëkat.

Afera me Gazin kishte mbaruar natyrshëm. Ajo vitin tjetër ishte kthyer përsëri në F. Gazi nuk ishte ndjerë më. Njëzet kilometrat që ndanin kryeqytetin nga F ishin një tampon i sigurtë profilaktik, ku gjithë viruset e dashurisë dobësoheshin dhe vdisnin. Po e harronte Gazin. Ndërsa ndjenjën e të qenit femër fatale, femër problematike, me ndërlikime dhe mistere, nuk e harroi kurrë. Ishte një thelb i qenies së saj. Gazi i kishte dhënë jo vetëm kënaqsinë-vuajtje të të ndjerit femër, domethënien e plotë të duarve të mashkullit, mrekullinë e lëvizjes së gishtave prej Liszti, artin dhe spontaneitetin e hedonizmit, burimet e elektricitetit sensual të trupit të saj, të cilat ajo nuk i kish ditur saktësisht më parë; ai i kishte dhënë pikëmësëpari ndjenjën e pakrahasueshme të projektorit kryesor të skenës, kish hapur me një çelës magjik genin e mbyllur të nefertitit që ekziston tek çdo femër, sundimtaren erotike, Kleopatrën e fshehur (ai e thërriste kështu në sekondat e fundit para se të vinte gjatë dashurisë; thjesht ngaqë kish parë atë filmin me Elizabeth Taylor). Fotonet e vëmendjes së përgjithshme u bënë baza e ekzistencës femërore, një lloj fotosinteze e llojit të vet. Jam në qendër të vëmendjes, prandaj ekzistoj. Dekarti duhej korrigjuar!
Por vëmendja nuk ishte aq e lehtë dhe e nënkuptuar. Nja dy tre djem të gjimanzit, me të cilët një mardhënie dukej e mundur, i dolën fyçka. Profesori i marksizmit, me emrin aq të spikatur Marenglen, thuhej që ishte pak donzhuan, tip interesant, i pakujdesshëm për veten, pak pijanec, shumë inteligjent, por ndonëse gjithë ç’thuheshin për të ishin të vërteta, as ai nuk tregoi ndonjë shenjë interesi për Fatimen. Ajo mund që ishte femra e duhur, dhe ai ndoshta mashkulli i duhur, por mesa duket nuk ishte koha e duhur.
Dhe ngadalë, pa kuptuar, kaloi viti. Vëmendja e djemve të rrugës nuk mund të quhej vëmendje. Ajo ishte bezdi.

Një ditë Fatimja dëgjoi rastësisht se ata djemtë e kryeqytetit të institutit kërkimor të ish depos së përshtatur përballë nuk ishin aq mospërfillës ndaj rrethinës së F sa mund të mendohej. Koha kishte bërë të vetën. Disa nga vajzat e F i njihnin tashmë nga afër, me emër. Dhe ata nuk ishin aq eterikë sa dukeshin. Njëri prej tyre, ai flokëziu që pinte cigare vazhdimisht, thuhej që kishte diçka me Verën. Që punonte në institut. Vera hakmerrej ndaj të shoqit shumë xheloz. Kjo dihej botërisht. Domethënë e dinte F dhe fshatrat përreth. I shoqi e keqtrajtonte dhe xhelozia e gërryente ditë e natë, pa kuptuar që tradhëtitë e të shoqes vinin më së shumti pikerisht nga kjo xhelozi. Vera ishte padiskutim gruaja më e bukur e fshatit N, pak kilometra në Jug të F. Me të shoqin ishte martuar pa dashje. Kishte mbetur shtatzanë. E si të mos mbeste shatazanë Vera! Ajo ishte ëndërra e çdo qelize haploide në univers! Në zhargonin e çunave me cigare dhe pantallona doku me gjunj, burrit të Verës ajo “i kishte ngecur në dorë”. Si një dopjo gjashte në lojën e dominosë, të cilën ata e luanin me virtuozitet të gjithë. Si therje e sforcuar kishte pas qenë ajo martesë. Rregulli i treshit i dëftente burrit të Verës që ajo, ashtu si me atë vetë, atëhere, në ato kohët e avullta, kur ata nuk ngopeshin së bëri dashuri ku të mundeshin, në depo, “te sorgumi”, te ura, prapa “furrit të bukës”, prapa shkollës, po ashtu duhet të bënte “tani” edhe me të tjerë. I shoqi nuk e dinte që “tani” ishte ndajfolje kohe, por dinte që ishte fjala më kriminale në botë. Krizat e xhelozisë i errësonin gjykimin. Por dhe Vera nuk ia përtonte. Nuk i linte gjë mangut. Deri edhe në çastet e seksit! Kur ai i thoshte që “sot ishe më e mirë se prej shumë kohësh”, ajo hakmerrej për gjithë gërnjat e kaluara dhe i thoshte: “po e bëja me tjetërkënd në mendjen time, prandaj”. Ç’ka e tërbonte fare të shoqin. Gjithë mrekullia e seksit me Verën përmbysej në një çjerrje shpirti prej xhelozisë. Ai e dhunonte vërtetë fizikisht, me shpulla, me grushta, por e shoqja e shikonte me sy ngadhënjyes dhe ai, ndonëse nuk e tregonte së jashtmi, me vete e pranonte humbjen dhe vuante.
Vera, sensualja, e lindura për seks, që edhe pas katër fëmijësh vazhdonte ta kishte trupin për t’u zilepsur nga çdo femër tjetër, e “tokëzonte” atë grupin e djemve moskokëçarës, që flisnin për gjëra që nuk i fliste njeri tjetër në F, që largoheshin si një ëndërr çdo ditë nga F me anijen kozmike të orës pesë. I bënte të arritshëm. Vera ishte në një farë mënyre jo vetëm një konkurrente. Por edhe një tregues mundësie. Do të donte të dinte hollësi, si ishte ai bruni për shembull, por me Verën nuk kishte asnjë afërsi. Sidoqoftë, kur mori vesh që bruni kishte pasur një histori edhe me fotografen e qytezës, e cila nuk ishte Verë, atëhere nuk kishte me asnjë dyshim. Bruni duhej pushtuar. Kleopatra po bëhej gati për fushatë luftarake. Për luftë të padrejtë.
Fatimes sepse i erdh në mend një varg i përshtatur dhe pa lidhje: Erdhi kohë e Arbërit!

vijon

7 Komente

Erdhi kohë e Arbërit!

Hahahahaha! Re në luftë me çdo patriot këtu. Për të të marrë në mbrojtje, një shprehje e preferuar në këto anë është: Bëni seks se na humbi fara! Veç e thënë në zhargon.

 

si një pulë talloni në natën e Vitit të Ri. Gazi ishte i pjekur mirë. Yndyra cërriste nga poret e tij... ah si nuk kam një pirun të fuqishëm, mashkullit që dëshiroj mu në gjoks me ia ngul...
 

 

hajde pershkrim hajde! smiley

pallati me tulla të kuqe të qytezës F

Sa herë shoh shkurtime të tilla më del përnjëherë mendja nga tregimi dhe filloj e mendoj të njëjtën gjë pavarësisht nga shkrimi apo shkrimtari:

1. Ndoshta është shkrim i vërtetë dhe s'dëshiron të identifikojë personazhet. Atëherë përse të mos ta ndërrojë?

2. Ndoshta shkrimtari e ka të vështirë të gjej një qytet që fillon F, por e ka qejf si gërmë dhe s'e ndryshon dot. Por kur krijon një histori kaq të gjatë s'më duket edhe aq e vështirë për të krijuar një qytet që fillon me F.

3. Shkrimtari përton të shkruajë emrin e plotë. Ndoshta qyteti F ka një emër të gjatë. Kjo mund të pranohej kur shkrimet bëheshin me penë e me bojë, apo ndofta edhe kur shtypeshin me makinë mekanike, por në kohën e kompjuterave s'më duket problem. Një gjej dhe zëvëndëso mbasi ka përfunduar shkrimi dhe s'harxhon shumë kohë. Gjithashtu mund të pranohej zgjidhja 1.

4. Ndoshta qyteti F. ka emër që s'tingëllon mirë ose mund të jetë edhe vulgar. Por dalim prapë tek zgjidhja 1.

5. Ndoshta qyteti e ka me të vërtetë emrin e plotë "F," kjo do të ishte e pranueshme, por deri më tani s'kam hasur ndonjë qytet një-gërmsh, qoftë edhe në trillime.

6. Kur përmend vetëm inicialet krijon një farë misteri dhe tërheq më shumë lexuesin nëpërmjet ndonjë kuptimi të fshehur. Në fillim këtë mendoja për arsye dhe e lexoja me kujdes shkrimin për të bërë zbulimin. Fatkeqësisht jam zhgënjyer shumëherë dhe tani s'i kam më besë kësaj ideje.

7. Të citosh vetëm gërmën e parë të qyteti është cool, hip, with it, groovy, etj. Gjithmonë në këtë përfundim has dhe aty mbetem. Për mua ka efektin e kundërt.

Emigrant të më falësh, s'e kisha me ty personalisht, por e kam hasur shpesh këtë mani për iniciale, përgjithësisht në shkrime në shqip, dhe vërtet s'arrij ta kuptoj arsyen. Mua më nxjerr përnjëherë qejfin e të lexuarit dhe s'arrij të mbaroj dot shkrimin. Me siguri jam pak si shumë nevrik, por s'kam ç'ti bëj. Ndoshta ka ndonjë arsye tjetër që s'më ka rënë ndër mend.

Qyteza eshte Fushe Kruja! F-eja si inicial e pergjitheson, sepse ashtu ishte edhe Fieri apo Fush Arrezi. Asnje qellim per me u tregu cool, me beso.

PS Dori, ne nje tjeter shkrim (perballje e afert e llojit te trete) kam pershkruar Austrine, pa ia permendur asnjehere emrin. Ishte thjesht "jashte shtetit". Per arsye pergjithesuese perseri. Se per ne nje here vaktit, "jashte shtetit" fillonte qe me rumanine... Pra nuk eshte vetem per lokalitet shqipe ajo gje.

sa shpejt shkru mër, na i more mend smiley  gjithë gaz e potere

po e quaj liber te verdhe e po i vej kapak muhabetit. rrofsh, rrofsh..

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).