Findley nga Robert Burns

-Po kush me shkop në xham troket?
<<S’do mend që jam Findlej!>>
-Shtëpia fle dhe s’ka lezet!
<<Nuk fle!>>-i tha Findlej.
-Po si guxon këtej të vish?
<<Guxoj!>>-i tha Findlej.
-Ki mendjen punën mos me e prish!
<<E prish!>>-i tha Findlej.

-Derickën hapur po ta kesh…..
<<Ta kem!>>-i tha Findlej
-Pa gjumë natën do më lesh!
<<Pa gjumë>>-tha Findlej
-Dhe po të lashë në shtëpi……
<<Më ler!>>- i [...]

30 Komente

"Wha is that at my bower-door?"
"O wha is it but Findlay!"
"Then gae your gate, ye'se nae be here:"
"Indeed maun I," quo' Findlay;
"What mak' ye, sae like a thief?"
"O come and see," quo' Findlay;
"Before the morn ye'll work mischief:"
"Indeed will I," quo' Findlay.

"Gif I rise and let you in"--
"Let me in," quo' Findlay;
"Ye'll keep me waukin wi' your din;"
"Indeed will I," quo' Findlay;
"In my bower if ye should stay"--
"Let me stay," quo' Findlay;
"I fear ye'll bide till break o' day;"
"Indeed will I," quo' Findlay.

"Here this night if ye remain"--
"I'll remain," quo' Findlay;
"I dread ye'll learn the gate again;"
"Indeed will I," quo' Findlay.
"What may pass within this bower"--
"Let it pass," quo' Findlay;
"Ye maun conceal till your last hour:"
"Indeed will I," quo' Findlay.

O Mary, at thy window be,
It is the wish'd, the trysted hour!
Those smiles and glances let me see,
That make the miser's treasure poor:
How blythely was I bide the stour,
A weary slave frae sun to sun,
Could I the rich reward secure,
The lovely Mary Morison.

Yestreen, when to the trembling string
The dance gaed thro' the lighted ha',
To thee my fancy took its wing,
I sat, but neither heard nor saw:
Tho' this was fair, and that was braw,
And yon the toast of a' the town,
I sigh'd, and said among them a',
"Ye are na Mary Morison."

Oh, Mary, canst thou wreck his peace,
Wha for thy sake wad gladly die?
Or canst thou break that heart of his,
Whase only faut is loving thee?
If love for love thou wilt na gie,
At least be pity to me shown;
A thought ungentle canna be
The thought o' Mary Morison.


My father was a farmer
Upon the Carrick border, O,
And carefully he bred me,
In decency and order, O;
He bade me act a manly part,
Though I had ne'er a farthing, O;
For without an honest manly heart,
No man was worth regarding, O.


Then out into the world
My course I did determine, O;
Tho' to be rich was not my wish,
yet to be great was charming, O:
My talents they were not the worst,
Nor yet my education, O;
Resolv'd was I, at least to try,
To mend my situation, O.


In many a way, and vain essay,
I courted fortune's favour, O;
Some cause unseen still stept between,
To frustrate each endeavour, O:
Sometimes by foes I was o'erpower'd,
Sometimes by friends forsaken, O,
And when my hope was at the top,
I still was worst mistaken, O.


Then sore harass'd, and tir'd at last,
With fortune's vain delusion, O,
I dropt my schemes, like idle dreams,
And came to this conclusion, O:
The past was bad, and the future hid;
Its good or ill untried, O;
But the present hour, was in my pow'r
And so I would enjoy it, O.


No help, nor hope, nor view had I,
Nor person to befriend me, O;
So I must toil, and sweat and broil,
And labour to sustain me, O:
To plough and sow, to reap and mow,
My father bred me early, O;
For one, he said, to labour bred,
Was a match for fortune fairly, O.


Thus all obscure, unknown, and poor,
Thro' life I'm doom'd to wander, O,
Till down my weary bones I lay,
In everlasting slumber, O.
No view nor care, but shun whate'er
Might breed me pain or sorrow, O:
I live to-day as well's I may,
Regardless of to-morrow, O.


But cheerful still, I am as well,
As a monarch in a palace, O,
Tho' Fortune's frown still hunts me down,
With all her wonted malice, O:
I make indeed my daily bread,
But ne'er can make it farther, O;
But, as daily bread is all I need,
I do not much regard her, O.


When sometimes by my labour
I earn a little money, O,
Some unforeseen misfortune
Comes gen'rally upon me, O:
Mischance, mistake, or by neglect,
Or my goodnatur'd folly, O;
But come what will, I've sworn it still,
I'll ne'er be melancholy, O.


All you who follow wealth and power,
With unremitting ardour, O,
The more in this you look for bliss,
You leave your view the farther, O:
Had you the wealth Potosi boasts,
Or nations to adorn you, O,
A cheerful honest-hearted clown
I will prefer before you, O.

TC ky është versioni i përkthyer nga Dritëro Agolli (e ka qar&eumlsmiley,  por këtu tek postimi yt po e shoh me disa pasaktësira, të cilët nuk m'i kalon OCDja ime. smiley


Po kush ne xham keshtu troket
sdo mend qe jam Findlej
Shtepia fle dhe ska lezet,
Nuk fle-i tha Findlej.

Po si guxon ketej te vish
Guxoj-i tha Findlej ,
Ki mendjen punen mos e prish
e prish - i tha Findlej .

Deriçken hapur po ta kesh
Ta kem - i tha Findlej ,
Pa gjume naten do me lesh
Pa gjume - i tha Finlej .

Sikur te gdhihem tok me ty
Me mua - i tha Findlej
Ky shteg ta ben serish me sy
Ma ben - i tha Findlej .

E çdo punoj me ty qyqar
Puno - i tha Findlej
Ta mbyllesh gojen gjer ne varr
Tamam - i tha Findlej .

Robert Berns
Perkthimi: Dritero Agolli

Jero, me duket se ai rreeshti i pare eshte


po kush me shkop ne xham troket...


kot, sa per muhabet smiley

Nuk vi Emo ..Eshte perkthim i Driteroit me rastin e 100 vjetorit te Bernsit...Nuk eshte me ai perkthimi lirik .. "Kush troket kaq vone nder ( tek ) ne ....ose psh perla  nga  me te vecantat

dhe ne befsha si do ti ?? Sic dua - tha Findlej / Do cfaqesh naten perseri  / Do cfaem  - tha Findlej .

Driteroi me thene te drejten eshte i vetmi rast qe duhej te mendohej MIRE sidomos per kete poezi te prure nga dora e lirizmi Lasgushit . Ishte kafshate e madhe per te dhe emri e talenti tij nuk e mbuloi dot kete poezi me perkthim

LEXOJE kete PERLE te PAARRITESHME te perkthimeve ne shqip ..e cmoj nga me te rallat 

dhe ne befsha sic do ti / sic dua - tha Findlej  ... Ehehehehhehehehejjjjjj !

eshte me mire se origjinali! padiskutim, Ziko!

 Findlej eshte padyshim nje nga perkthimet me te bukura. Mrekullia e tij eshte qe Driteroi nuk e ka perkthyer ne shqip, por ne labce, per t'i ruajtur karakterin.

Me mire se origjinali :?  Po ia the kete ndonje skocezi, ta qerron syrrin.

po merin nuk e lujti psh. e pranoi. nuk kom c'i boj tha, atij tingullit "m" te perendishem te lasgushit, tek "moj meri morison e mire".


There were three kings into the east,
Three kings both great and high;
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn should die.


They took a plough and plough'd him down,
Put clods upon his head;
And they ha'e sworn a solemn oath
John Barleycorn was dead.


But the cheerful spring came kindly on,
And show'rs began to fall;
John Barleycorn got up again,
And sore surpris'd them all.


The sultry suns of summer came,
And he grew thick and strong;
His head weel arm'd wi' pointed spears
That no one should him wrong.


The sober autumn enter'd mild,
When he grew wan and pale;
His beading joints and drooping head
Show'd he began to fail.


His colour sicken'd more and more,
He faded into age;
And then his enemies began
To show their deadly rage.


They've ta'en a weapon, long and sharp,
And cut him by the knee;
Then ty'd him fast upon a cart,
Like a rogue for forgerie.


They laid him down upon his back,
And cudgell'd him full sore;
They hung him up before the storm.
And turn'd him o'er and o'er.


They filled up a darksome pit
With water to the brim;
They heaved in John Barleycorn,
There let him sink or swim.


They laid him out upon the floor,
To work him farther woe;
And still, as signs of life appear'd,
They toss'd him to and fro.


They wasted o'er a scorching flame
The marrow of his bones;
But a miller us'd him worst of all--
He crush'd him 'tween the stones.


And they ha'e ta'en his very heart's blood,
And drank it round and round;
And still the more and more they drank,
Their joy did more abound.


John Barleycorn was a hero bold,
Of noble enterprise;
For if you do but taste his blood,
'Twill make your courage rise.


'Twill make a man forget his woe;
'Twill heighten all his joy:
'Twill make the widow's heart to sing,
Tho' the tear were in her eye.


Then let us toast John Barleycorn,
Each man a glass in hand;
And may his great posterity
Ne'er fail in old Scotland!

Kete, se kuptova se pse, kjo eshte popullore fantastike, e ke degjuar  nga Traffic,( ata ndryshojne pak edhe tekstin po prape s'e prishin )  po patjeter qe do e kesh degjuar po une po e ve per te tjeret...ka histori te larte kjo kenge, teper te larte, te kisha koha ta shkruaja per T.C mire do ishte po nderkohe ketu e keni si kenge



Miq te dashur, o ye qe jetoni ne atdhe, kaq e veshtire eshte qe nje "gozhde" t'na e hiqni nga zemra, dhe ta gjeni Orgjent, ti shkoni Driteroit ne 2 te nates, t'a zgjoni, ne s'e gjetshi libra(ri)ve, e t'ja shkulni nga sepeti te madhin Rrush Rrushit, qe eshte bazu te kjo me siper me Elbin!?!?  smiley


 Son of a preacher man

Billy-ray was a preachers son
And when his daddy would visit hed come along
When they gathered round and started talkin
Thats when billy would take me walkin
A-through the back yard wed go walkin
Then hed look into my eyes
Lord knows to my surprise

The only one who could ever reach me
Was the son of a preacher man
The only boy who could ever teach me
Was the son of a preacher man
Yes he was, he was, mmm, yes he was

Being good isnt always easy
No matter how hard I try
When he started sweet-talkin to me
Hed come and tell me everything is all right
Hed kiss and tell me everything is all right
Can I get away again tonight? 

The only one who could ever reach me
Was the son of a preacher man
The only boy who could ever teach me
Was the son of a preacher man
Yes he was, he was, lord knows he was

How well I remember
The look that was in his eyes
Stealin kisses from me on the sly
Takin time to make time
Tellin me that hes all mine
Learnin from each others knowing
Lookin to see how much weve grown

And the only one who could ever reach me
Was the son of a preacher man
The only boy who could ever teach me
Was the son of a preacher man
Yes he was, he was, oh, yes he was
He was the sweet-talking son of a preacher man
I guessed he was the son of a preacher man
Sweet-lovin son of a preacher man
Ahh, move me

A Red, Red Rose

O my Luve's like a red, red rose 
That's newly sprung in June: 
O my Luve's like the melodie 
That's sweetly play'd in tune! 

As fair thou art, my bonnie lass, 
So deep in love am I: 
And I will love thee still, my dear, 
Till a' the seas gang dry: 

Till a' the seas gang dry, my dear, 
And the rocks melt with the sun; 
I will luve thee still my dear, 
When the sands of life shall run. 

And fare thee weel, my only Luve, 
And fare thee weel a while! 
And I will come again , my Luve, 
Tho' it were ten thousand mile.

Ku mund t'i gjej perkthimet e Lasgush Poradecit per te dyja poezite (Wha is that at my bower-door dhe Mary Morison)?



> >

O Meri, eja në dritare;

Është ora jonë e dëshiruar!

Ç’kushtojnë mijëra thesare

përpara syve të adhuruar!

Mundim të madh do të duroja,

si skllavi që duron i strukur,

kur zemrën tënde ta fitoja,

moj Meri Morison e bukur!

> >

Dje me muzikë e me vjoli,

ndër djem e vajza kërcimtare,

mendimi im më shkoi tek ti,

unë isha atje, po s’ndieja fare:

kish plot me nur sa s’bëhet më,

po unë thashë: “Nuk ka, jo,

si Meri Morison asnjë!”

> >

O Meri, do ti ta mundosh

atë që zbret për ty në varr?

Do shpirt e zemër t’i coptosh

për fajin se të do me zjarr?

Në s’më pranon si dashuror,

trego për mua pak mëshirë!

Ti s’mund të kesh një shpirt mizor,

moj Meri Morison e mirë.

Me poezit e Bernsit duke i marre ne dore pas shume viteve kam kuptuar se njeriu ndryshon.

Nuk i kuptoja, me dukeshin te huaja, te vaketa.

Pyesja vedin, jane keto poezi qe me kane pelqyer shume, si eshte e mundur qe sot nuk me pelqejne, nuk i kuptoj.

Poezit nuk kane ndryshuar, eshte njeriu qe ndryshon.

Librin e kam humbur me shume libra te tjere, i vura ne nje kamion nga Shqiperia, humben pa lene shenj.

po pati kush mundesi te sjell poezin mbi prishjen e çerdhes se miut. Nder me te preferuarat.

Driteroi Agollin ky ziafeti i meposhtem do t'ia kete guculitur qejfin! smiley

Vetem se vras mendjen, ku i ka rasti ne kohe te Komunizmit qe te darkoje ksisoj? Ne Rusi ndoshta, kur ka qene student?

Some have meat and cannot eat,
And some would eat that want it,
But we have meat and we can eat,
And so the Lord be thankit.



Jerusalem, faleminderit per Mary Morison.

T. C., titulli i poezise eshte Wha is that at my bower-door?, jo Findley. Nuk e di c'titull i ka vene D. Agolli ne shqip.

Kti un i them inflacion i "falemnderit" smiley

jo mer jo, fair and square do ishte kjo: te e dyta vjershe qe kerkohet, hajt mo, nje shenje sa per me tregu qe nuk ka kalu "unnoticed" smiley

ndersa te e treta, aty po, fillojm fanfarat dhe bandwagons.  smiley

se kshu nuk kon pik'n e mobilizimit dhe te shtyses...


sa do ta falenderoja jerusalemin dhe per variantin anglisht, por tani e pashe qe e paske sjelle ti: FALEMINDERIT per te 4 poezite e sjella nga ti. Por ndoshta te gjithe ata qe komentuan apo lexuan kete prurje i dinin keto poezi permendesh dhe nuk e kane pare te nevojshme te te falenderonin. smiley

shi, e di sa m'vje...  Or po t'flas me gjuhen e planeve 5 vjecare. Ktu osht RRalizzzu vetem 33% e planit! smiley

Varianti lasgushian i findlejt osht ende "inekzistent" smiley

per te mos fol per baladen e rrush rrushitit. it is a loooong and winding road... to that door! smiley



prandaj jeru-n e falenderova me germa te vogla, se me dha vetem nje poezi te shqiperuar nga Lasgushi. Kisha gjithe mengjesin qe e kerkoja por s'gjeta gje.

per rrush rrushitin, c'te te them, iku vapa me gushtin...e kane hallin njerezia te qeveria e re. Bej nje kerkese per te afer Krishtlindjeve... ndoshta dalin disa zemerdhembshur e ta bejne dhurate smiley

nuk besoj se gjenden as njera as tjetra, ujk. Ky do ishte vendi i pare ne web ku ato do beheshin available. Sidoqofte, do knoqemi me c'te na ndodhet. Te hatashme jane perkthimet. Dhe gjuha jone, si tha i pari, gjuhe perendie.
Cheers! smiley

Ke te drejte per gjuhe perendie. Me vjen keq qe duhet te pyes here pas here per ca fjale se nuk e di c'do te thone, ca i kam harruar nga mosperdorimi, por e kemi te bukur, ka te drejte PF, varianti shqip eshte me i bukur se origjinali. Shpresoj te nxjerrim edhe disa perkthyes te tille ne te ardhmen.


përkthimi nga Dritëro Agolli


Po kush me shkop në xham troket?
“S’do mend që jam Findlej!”
-Shtëpia fle dhe s’ka lezet!
“Nuk fle!” – i tha Findlej.

-Po si guxon këtej të vish?
“Guxoj!” – i tha Findlej.
-Ki mendjen, punën mos e prish!
“E prish!” – i tha Findlej.

-Deriçkën hapur po ta kesh...
“Ta kem!” – i tha Findlej.
-Pa gjumë natën do më lesh!
“Pa gjumë”, - tha Findlej.

-Dhe po të lashë në shtëpi...
“Më lër!” i tha Findlej.
-Të gjen mëngjesi në gosti!
“Më gjen!” – tha Findlej.

-Sikur të gdhihem tok me ty...
“Me mua!” – tha Findlej.
-Ty prapë ky shteg ta bën me sy.
“Ma bën!” – i tha Findlej.

-Dhe ç’do punoj me ty, qyqar...
“Puno!” – i tha Findlej.
-Ta mbyllësh gojën gjer në varr.
“Tamam!” – i tha Findlej.


Tre mbretër morën një vendim,
që Xhonit Kokërrelbi
t’i zhdukej fara me tërbim,
t’i humbte fare thelbi.

Një urdhër dhanë që të tre
të hapnin varr për Xhonin,
t’i hidhnin me lopata dhé
dhe trupin t’ia mbulonin.

Përrenjtë u mbushën vesh me vesh,
në kodra çeli bari,
dhe Xhoni Kokërrelbi qesh
dhe ngrihet del nga varri.

I rreptë, i sertë, forcat mbledh
nga kodra nëpër vapë
dhe mbi armiqtë shtiza hedh,
tund kokën dhe shan prapë.

Por vjeshta fushave vrapon
dhe derdhet djersa lumë,
kurrizin uli plaku Xhon,
u lodh nga puna shumë.

I lodhur kodrës po jepte shpirt,
ka dimrin para pragut,
po përsëri të njëjtë armiq
pa shpirt i derdhen plakut.

I ngulin thika të mëdha
në kokë e dorë e këmbë
dhe si një lypës fukara
e çojnë drejt në lëmë.

E rrahin Xhonin me kopan
mes lëmit si të mjerë,
e zhveshin krejt si leckaman,
pastaj e hedhin në erë.

Në pus e flakin me topuz,
t’i shuhet fare thelbi,
por nuk fundoset as në pus
ky Xhoni Kokërrelbi!

Dhe prapë atyre keq s’u vjen
në zjarr kockat ia çuan,
dhe zemrën millonaj ia gjen
në gurë e hedh e bluan!

Në but tërbohet gjaku i tij,
godet me grusht e thembër;
në gotë shkuma nxjerr furi
dhe mbush me gaz çdo zemër.

Ai nga kokat jashtë nxjerr
telashet dhe mërzitë,
bile, vejusha këngën merr
me gotën plot përditë!

Haj, kurrë fundin mos e thafsh,
o but, ku hidhet thelbi,
ku vlon, ku zjen e ngre tallaz
ky Xhoni Kokërrelbi!

nga Lasgush Poradeci


O Meri, eja në dritare;
Është ora jonë e dëshiruar!
Ç’kushtojnë mijëra thesare
përpara syve të adhuruar!
Mundim të madh do të duroja,
si skllavi që duron i strukur,
kur zemrën tënde ta fitoja,
moj Meri Morison e bukur!

Dje me muzikë e me vjoli,
ndër djem e vajza kërcimtare,
mendimi im më shkoi tek ti,
unë isha atje, po s’ndieja fare:
kish plot me nur sa s’bëhet më,
po unë thashë: “Nuk ka, jo,
si Meri Morison asnjë!”

O Meri, do ti ta mundosh
atë që zbret për ty në varr?
Do shpirt e zemër t’i coptosh
për fajin se të do me zjarr?
Në s’më pranon si dashuror,
trego për mua pak mëshirë!
Ti s’mund të kesh një shpirt mizor,
moj Meri Morison e mirë.

nga Dhori Qirjazi


Kurçertexhitë lënë rrugën shkret
Dhe shoku shokun përshendet,
Pazari shuhet, afron nata
E nisen njerëzit nëper fshatra,
Të bëjm’ orgji, seç na vjen mirë,
E na ndez flakë një kriko birrë,
harrojmë të Skocisë udhë
Me gardhe, ura, ujra shumë
Që na ndajn’ ne edhe shtëpinë,
Ku zonjat tona kanë selinë
Dhe tok me vetull ngrehin shqotë,
Sikur t’i mbajë inati ngrohtë.

Kështu u ndodh në Er, në qendër,
Një nat’ i ndershmi Tam O’Shentër,
(megjithse Eri i lasht’ me ura,
Nuk shquhet shumë për gra dhe burra).

O Tam, ti s’mbajte në rradake
Asnjë këshillë të Kates sate:
“Një groshë nuk vlen, të thotë, lum miku,
Kur flet me grahma pijaniku,
Se të gjithë vitin, gjer në fund,
Çdo ditë pazari bëhësh thumb!”

Me një mullis u bëtë shokë
E pit’ të dy sa ratë në tokë,
Po ti çdo nat’ ia shtroke mirë
Me farkëtarë u frytë në birrë,
Në kabare na hyn të shtunë
E del të hënën, ti, o lumë!
Siç parasheh ajo e mjerë
Në Dun do mbytesh ndonjëherë,
O se te kish e Alloisë
Djajt do të zënë në netët pisë.”

“Ah, xhan, o grua, shpirt, o xhan,
Me ç’porosi më bën derman!
Si ta përçmoj qortimin tënd
Që burrin do të sjellë ndër mend ?!”

Mirëpo një natë, ç’ta përmend,
Ky Tamiynë e pa me vend
T’ia shtronte prapë me të pirë...
Valonte shkumba përmbi birrë,
Dy miqt e vjetër pranë një zjarri:
Ai dhe Jani këpucari
Që donte Tami porsi vëllanë,
Të dy ia shtronin jave për javë.

Po këtë nat’ u bënë shumë,
Si pinë bënë dhe rrëmujë
Dhe kabaresha mërmliste
Me Tamin ëmbël diçka fliste.
Për bëma fliste këpucari
Të tjerët qeshnin, ah, qyqari
Dhe Tami s’mori vesh më shumë
Qe vërshëllimë, apo furtunë.

A kini parë ndonjëhere mirë
Kur marinarët na gjejnë birrë?
Si bletër mblidhin, zhuzhullojnë,
Me krahë minutat fluturojnë,
M’i fort nga mbreti në nj’oborr
Këtu del Tami triumfator!

Mirëpo dëfrimi si lulukuqet
Që bien fletët sapo këputet,
O si dëbora që bie në lumë
Që sa zbardh pak e bëhet ujë,
A si gushkuqi që kund s’qendron
E mer në shenjë, të fluturon,
O si ylber me ngjyrë të qartë
Që shkrin në qiellin me shtërngatë,
Ah, koha ikën, s’mund të ndalet,
Për Tamin erdh një çast të ndahet,
Po nata ish e zezë, pisë,
Mërzija sillej si një bishë;
U nis ai në natën varr,
Në rrugë gjëkund s’kish udhëtar.

Po frynte erë e shfrynte tepër,
Kërciste trëndafili i egër
Dhe larg rrufeja shkrepëtinte,
Dhe thellë e rëndë bubullinte,
Në net të tilla, lemeri,
Veç djalli del bën tregëti.

Shaloi Megin, pelën gri,
Që kush s’ia del për shpejtësi
Dhe fluturoi me të për pakë
Nuk pyeti për shi, për flakë.
Kapuçi blu nga pas i mbet,
Me mend po thoshte një sonet
Dhe tek po ecte pa merak,
I ngjau se e kapi një lugat,
Si kukuvajk’ u ndje një klithmë
Aty të kish e Alloisë.

Aty ish shkëmbi, o lum miku,
Ku qafën theu Çarl Pianiku,
Ku në mes ferrash, në gërmadhë,
Ish gjetur një ferishte e vrarë
Dhe ku nën degët në çinar,
E ëm’ e Margos na u var;
Në vah sa kishte kapërcyer
Kish ngar’ e fryma i qe rrëmbyer.

Shkumbonte Duni përmbi gurë,
Shtërngata çirrej nëpër drurë,
Rrufeja qiellin mbushte zjarr,
Gjëmimi mblidhej si vilar,
Kur ja, mes drurësh zu të ndritë
Kjo kishëza e Alloisë.
Nën atë dritë, atë mazgalle
Dikush kërcente, hidhej valle.

“më jep guxim, o Xhon fisnik* * i flet birrës
Tani që ndodhem në rrezik!
Pse pimë pak birrë ne nga halli
Një pikëz visk, të na marrë djalli?”
Kështu ky Tami na tha broçkull
Nga birra mend’ i vinin rrotull,
U ndal kjo Megi me dinjitet
Desh të qertonte të zotn’ e vet
E bëri para me trimëri,
Kur Tami vetë pa një çudi:

Skelete kërcisnin, magjistare,
Një kotilon nga Franca marrë,
I binin bririt hidheshin rëndë,
sikur të shkelnin dhe ty me këmbë.
Mbi një dritare, në ca parvazë,
plakushi Nik* u shfaq si shtazë *djalli
si qen i zi po turfullonte
atë muzik’ ai drejtonte,
pastaj ktheu bririn, fryri fort,
u mbush çatia me shpirtra plot.
Zun’ e rrethonin me ulurimë
Të gjithë të veshur qenë me qefinë,
Si djalli vetë bënin dredhi
Në duar mbanin nga një qiri.

E cili Tam, cili qyqar
S’do kthente syt’ përmbi altar
Të shihte varur dy ferishte
Me dy si gremçe, hekurishte,

Dhe një kaçak me thikën gjak
Me to po qeshte si torollak!
Pesë me ndryshk, kishin ca shpata
Dhe pesë në duar kishin spata.

Një fashë llastiku foshnjën mbyste,
Një thik një bab’ po e përmbyste,
Ish biri i tij qe e shkelmonte
Atë flokëbardhë që po mbaronte.
Ah ç’poshtërsi, në shpirt të ther
Sa keq, sa vaj, sa tmerr!

Sa pa ky Tami, sa qe përmendur,
Shpërtheu një çast një klithmë e çmendur
Një fyell çirrej si një i marrë
Me shpejt vraponin gjith kërcimtarët,
U bënë gardh, zënë krah për krah,
Në udhë i dolën përball’ ca gra,
I flakën leckat ato mbi kishë,
Mben lakuriq, veç nder këmishë.

He, Tam, o Tam, pse ta bësh hasha,
Ato s’qenë gra, po ishin vasha,
në ca këmishë në ngjyrë jeshile,
si top dëbore, gargi, bandille!
Të brenëshmet mbanin përmbi vithe
Dhe flokët blu, të butë, kadife.
Ti mer e jep, kush ta di hallë,
ato me sy, fët me qepallë
edhe sakaq na qenë zverdhur,
tamam si mëzet që sa kanë zvjerdhur.
Pickojnë, të ngasin nga meraku,
Çudi, të dridhet vetë stomaku!

Po Tami zgjodhi. Kish dëshirë
Atë që ishte yll, e mirë,
Që dinte nder t’i bënte mikut
(u ndodh në vahun e Kërrikut
Kur ajo vetë iu kthye bishe
E zu përqark gjithçka të prishë
Po shkelte elb, e bimë, e drithë)
Këmish’ e saj na ishte endur
Atje në Pejzlin e përmendur
Që i bëjn çupat lozonjare
Edhe për to të jenë krenare.
Atë këmishë, ta themi ndryshe,
Asaj ia bleu e gjora gjyshe,
Po Nënit nuk i vajti mbarë,
Kërcen tani me magjistarë!

Po këtu Muza ime e ngratë
Lë të pushojë, të çlodhet pak,
Mjaft tha për Nënin si kerceu
(si xhinde ish, s’e mbante dheu)
Qysh Tami griu si me magji,
Ç’mendoi e ç’pa me syt e tij,
Si fryu e ç’ndodhi pas kësaj,si e përqeshi satanaj,
Që nga fillimi në mbarim,
Kur humbi çdo arsyetim
Dhe thirri: “Rroft këmish e shkurtër!”
Dhe erdhi ai çast i bukur,
Kur ia dha vrapit Megi i tij,
Sikur ta ndiqte një ushtri!

Siç ngrihen bletët me potere,
Kur djali i prap’ godit kosheren,
Si ther një lepur me xigua,
Kur brrof e ndjek pas një langua,
Siç turret cubi nëpër treg,
Kur “kapeni” gjithkush thërret,
U sul kjo Megi, ngriti bishtin,
Dhe djaj e shpirtra pas e ndiqnin.

Ah, Tam, o Tam, ç’shpërblim po merr,
Si peshk do thekesh ti në ferr,
dhe vajit Katja do t’ia mbushë,
do mbetet kaq e re vejushë!

Tash fluturim, moj Megi, merr,
Të kalosh urën mbi qemer
Dhe ngrie bishtin, qimeshumin,
Me aq guxim, si kërcen lumin!
Por ah, ku kulmi i urës hapet
Vetë satanaj pas bishti kapet!
E mira Meg terheq një çast
Dhe Nënin vetë e le nga pas
Më larg guximshëm po vraponte
Mbi të dhe Tami fluturonte
Të zotin jasht’ rreikut qiti,
Kur “frrap” u ndje, iu këput bishti,
Kjo shtig iu hodh pas mizorisht,
Të gjorën Meg e la pa bisht.

Kush këtë ngjarje të lexojë
Bir nënë qoftë të mos kuptojë,
Kur pi e birrës i përkulet
Atë këmishën mbetur çule
Dhe Tam O’Shentrin, sigurisht
Të tijën pelë që mbet pa bisht.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).