Ditë lëveresh

Xhenit

Nuk pritej, por ndodhi; Refiku u nda nga e fejuara, Qamilja. Pëshpërima në lagje u përhap të martën dhe u konfirmua besueshëm të enjten nga Symja dhe Xhirja, që kishin, pavarësisht nga njera tjetra, informacione të brendshme. Të djelën që pasoi ai nuk erdhi si zakonisht për vizitë te e fejuara. Ndarja u bë kështu më e sigurtë se teorema e Pitagorës. Në hatullat e shtëpisë së vajzës ndarja po rëndonte qysh tani me peshë të padurueshme, shumëfishuar nga shikimet tejet kureshtare të gjindjes, sikur në atë shtëpi të strehohej ndonjë UFO. Nga pesha muret e shtëpisë sikur po shkonin skiç dhe plasaritje të tjera u dukën në suvanë e vjetër. Si nuk i kishin parë gjindja ato plasa interesante më përpara? Qamile, si? Shumë u hamendësua mbi arsyen e ndarjes; u përfol mbi një lidhje të hershme të saj me një student (këta ishin vetëm për belà, me ato dosjet nëpër duar ku fshihnin me siguri letra dashurie e të tjera herezira joshëse). Më tepër se lidhje ajo ishte hipotezë, hamendje e mbarsur me tipin e dytë të gabimit – pra që ajo nuk kishte pasur as lidhje, as gjë, dhe ndërkaq njerëzia kujtonin se kishte pasur. Tipi tjetër i gabimit, ai që Qamilja e kishte në fakt një lidhje dhe njerëzit kujtonin se s’kishte, ndodhte rrallë, shumë rrallë. Se njerëzit gjithnjë kujtonin. Që kishte, natyrisht. Sipas besëlidhjeve logjike tym-zjarr dhe zë-gjë. U hamendësua gjithashtu që Refiku nuk ishte i aftë “të bënte detyrat e shtëpisë”, tobestrakfullah. Gjuhëhidhur do ketë gjithnjë. Si gardhi vrima. Po kështu u dyshua seriozisht në magji, që plaka shtrigë e lagjes, Nafija e Mumajesëve, i kishte bërë çiftit për arsyen e thjeshtë se nuk e kishin ftuar në ceremoninë e fejesës. I pafalshëm ai gabim. Nafija “kishte sy” dhe dinte marifete. Një herë vajti dhe lidhi atë djalin e botës për pesë muaj me rradhë, goxha djalë, dy metra i gjatë. S’dihet pse ua bëri ashtu, por “e lidhi” atë botin që sapo u martua dhe atij s’i bëhej fare me të shoqen në krevat. Si binin, ashtu çoheshin. Mbeti nusja si ai peshqeshi harruar në kuti, që s’i heqin as ambalazhin jo. Nuk bënte përpjetë ajo punë hiç. Ç’nuk u përpoqën atëhere familja e djalit, por dhe e çupës, nga marifetet e thjeshta fare, si qymyr i shuar në ujë, tek ato të rëndat, me një magjistar në fshatin Gosë të Kavajës, që “ta zgjidhte” djalin. S’u bë gjë, derisa i vajtën Nafijes në derë, me dhurata, aman moj, zgjidhe këtë punë, s’kemi pasur gjë me të keq, po gabime edhe ndodhin, po keqkuptime edhe lindin... nuk se... se po të ishte... por jo... aman, vër dorën në zemër... mend për tjetër herë... dhe e kandisën në fund, mirë u tha Nafija, dhe e zgjidhi punën tak fak, si e bëri ajo e di, por ama i biri i botës, i zgjidhur, mu si ai qeni nga zinxhiri, apo si ata demat e Spanjës që thonë, i kërceu të shoqes e ashtu u gdhi, majë nuses, e cila po thoshte ku paskam qenë deri tani. Mbase teprim qe edhe kjo, por kur ka muaj që s'pipëtin as gjethja, edhe era më e zakonshme të bëhet furtunë e stuhi, edhe kocomiu të duket ezhdërhà.
Doli që as Nafija nuk kishte gisht, domethënë sy, në atë punë. Na ishte tjetër gjë, mospërputhje karakteresh thanë, Zot na ruaj, s’di njeriu ç’do t’i dëgjojnë veshët. Veglat në vend, naftë sa të duash, e makina s’bën tutje. Se s’është në qejf shoferi. Apo se s’kanë qejf sehiri udhëtarët. Allahu na ruajt, ore. Po ç’karakter, a vulëhumbur, po jepi or drejtim, futu një herë në Stamboll, shih Bosforin, shih si puqen e ndahen kontinentet, hyr mes tyre, bjeri fener-bahçes mes për mes, sulltan e shkuar sulltanit, me topat që gjëmojnë e gjindjen që gëzon, e pastaj shiko në bën ndonjë fajde karakteri apo jo, që u kara-kterofshi e u kara-sikterofshi e u nxifshi me bojë.... E justifikonin Refikun. Djalë me botë ai, thanë. I rregullt. Njihte aktorë francezë dhe italianë të kinemasë, me emër, si dhe një Elvis Presli a Pelvis Resli. Në fakt sqimatar ishte. Pasi rruhej dhe e bënte faqen llaps me “Astra”, brisqe që thoshin se vinin nga Çekia, dhe që Refiku nuk i përdorte më shumë se dy herë, se helbete.... ç’po themi... ai hidhte atë kolonjën e fortë “Fllad”, që ta ftohte fytyrën si mëngjes pranvere. Kjo ishte kolonjë e NISH Profarmës, locion pasrroje i thoshin, dhe atij ia sillte një mik nga Kukësi, ku mund ta gjeje “Flladin” në çdo kinkaleri, pa mik fare, pasi atje duket nuk e blinte njeri. Djalë me kërkesa, Refiku. Kishte ardhur të djelën si zakonisht, ishin vetëm për vetëm me Qamilen, dhe thuhet sikur ai kish thënë, sa për të hapur bisedë, si bëhet gjithnjë, diçka për motin, “ditë e bukur, sot”, kishte thënë. Dhe atëhere ajo kishte shqiptuar ato fjalët fatale, ate fjalinë herezi, më të keqe se një pohim për lidhje me student a ku di unë në të kaluarën, më keq se gabim politik, kishte miratuar “ëhë, shumë ditë e bukur me la lëvere”, kishte thënë. Deh or hall i madh, eh or pikë e zezë, po ç’pate moj, nga tërë llafet e dynjasë atë shkon e thua! I mbetën llafet në grykë Refikut, as “Flladi” nuk ndihmonte, se erdh e t’u nxeh me ca djersë sikleti… dhe e prishi atë lidhje. Me kulturë, thonë, prishja. Pa çak, pa bam. Pa sharje hiç. Pa mallkime. Pa lajmës e kuvend. Thjesht në heshtje, me njerëzì, me qibarllëk. Ndarje pa lezet... me një fjalë.

Gjithë faji ishte i lëvereve. Kush do lante tani, me ata sapunët si tulla, kush do fërkonte govatave, kush do i dëndte në dru rrobat e shkumosura, kush nga ata të paktit që kishin do i hidhte rrobat në lavatriçe (boheme edhe ato, si brisqet “Astra”) dhe nuk do mendonte për një çast, sado të shkurtër, prishjen Refik-Qamile prej tyre! Lagjia sikur u mpak nën terrorin e lëvereve të së dielës. Si flamuj të një melankolie të trishtueme. Si kapitullime të çdo oborri nga deti i shtëpive përdhese, apo çdo ballkoni nga tre pallatet katërkatësh, ndërtuar me punë vullnetare para ca kohësh. Se lëveret nuk janë aq të pafajshme sa duken. Varur nëpër tela mbi ballkone, pas avllive, anës mureve, ato pikojnë të fshehtat pa zarar pikë-pikë në fillim; dhe mbajnë fort ato intimet nëpër kapilarët e poret e imta diskrete, mister lagështie që avullon ngadalë nën diell vere dhe meditim levere... deri sa mbeten të thata, pa mistere... baballëk pambuku, sytjena, kanatjere... apo rafinim i kultivuar, najlon, poli-estere... artificiale, al-kimike, a-krilike, ordinere... që mezi ç’presin të ngjallen përsëri nga djersët e mundimit a të kënaqësisë, jashtëqitjet e natës, lloj lloj lëngjesh të trupave të pavetëdijshëm, që sekret-ojnë, që duket sikur nuk kanë qëllim tjetër në jetë, vetëm si e si të bëjnë pis ato pastërti të çelëta tekstile, ti rimbushin me të fshehta, me erëra aq të ndryshme nga ato të detergjentëve dhe livandove... ti ngrenë në status, në stadin e lartë, dialektikisht më të komplikuar të lëvereve! Sofistikim tekstili që thjeshtohet pa mëshirë nën inate “capùjsh” e detergjentësh... Dhe lëveret mirëfilli ndjejnë tradhëti. Ndjejnë komplotin nën duar amvisash që i shtrydhin mizorisht, i godasin, mirë që s’i shqyejnë, apo që i fusin në ato centrifugat e llahtarshme mekanike, si shpikje të djallit, që t’ua nxjerrin çdo substancë, miligram informacioni, percipitim ngjarjesh, çdo njollë rrëfimtare e kumtonjëse, ti lenë ashtu të zbardhëta e të zbërdhylëta, pa fytyrë, pa karakter, si metrazhe të shkurtra që u ka rënë të fikët, vdekje klinike më mirë, derisa të ringjallen sërisht nga frymëmarrja artificiale e trupave që i veshin, që u futen nën pala, që i shkelin, që fshihen me to a pas tyre. Se lëveret, si bari i livadheve që i korrur gjallëron më tepër, të vrara nga armët kimike të pastërtisë, gjallojnë më shumë... Të hënën që shkoi plakat e lagjes u mblodhën në komisionin shqyrtues të virgjërisë së nuses së Gimit të Tabakëve. Kishte një ankth të vogël pritës nëpër oborret, si në pritjen për fillimin e një pjese të Shekspirit apo të një opere të Puçinit, ca zhurma pa lidhje prishnin qetësinë e nderur si lëvere në tel të padurimit, mu si ato akordimet e fundit të instrumenteve të orkestrës së padukshme në prag të shfaqjes, derisa u duk nusja e Gimit, që nderi çarçafin e natës së parë të martesës. Të bardhë borë!!! Një irritim e pasthirrmë e mbytur zhgënjimi u dëgjua në turmën pritëse. Gjendja u tendos edhe më keq, por u shfaqën gjithashtu edhe elementët e parë të mirëkuptimit, se kjo punë është e Gimit, ai është i mençur vetë, deri sa doli Gimi vetë dora, me një ndërkryerje të lehtë, dhe pasi e pa një herë vëngërr turmën pritëse, iu hakërrua: “Ç’keni që shihni kështu, erè, unë e kam bërë i pari, nje me kët’ .... (këtu tha fjalën shqeto një rrokëshe) e kam ça! Çfarë doni!?” Turma pati një zbythje të padukshme. Pastaj një si shtendosje lehtësimi. Domethënë, ahhh... po fol, thuaje, nga do ta dinim ne.... fall nuk shtimë... Dhe nusja e Gimit u pa me ndjenjë faji, pardonemuà, na fal, na fal, na fal që menduam ashtu.... Gimi seç u tjetërsua befas, me diçka si prej plugu, diçka fshatare, si të marrë borxh nga “Tokat e çara” të Shollohovit.

Po, lëveret ishin flamuri melankolik i lagjes. Ato, nën sytë vetëtima të djemve fantazues, tregonin më shumë gjëra se çdo bèze ekrani të kinemasë. Kinemaja në fakt shfaqte vetëm filma të mërzitshëm. Djemtë qëmtonin me sy lëveret e varura, të bardha meit, si të dënuar me varje në tel, dhe tirrnin fijet e ditëve të tyre të lëvershme, se tjetër intrigë nuk kishte.

- Landa paska qenë me ato...
- E pra.
- Lumsi brekët. Umfff!
- Pse? Meqenëse i ka larë, i ka bërë dritë?
- Po, po. Tamam për atë.
- Gjë e pastër shumë ti. ... Zhuls....
- Po kjo (Landa) i la e i tha, po pse iu ve kanatjere sipër? Pse i mbulon?
- E pra.
- Atyre se si iu thonë... seç kanë një emër.... mans... mens... diçka si mencë...
- Jo po restorant.
- Hi hi hi...
- Nji paçe-pilaf, usta!

Kaloi Bashi.

- O profesora! Boll patë brekë, se latë nam, - tha.
- Jo po do të shofim ty. A ke cigare?
- S’kam, jo. As me lesh, as pa lesh.
- At Refijen, pra... ku ta kesh...
- Hi hi hi… bukur doli kjo.
- Po e donte, mër! Nuk ja shihni te xhepi mbrapëm si i duket.
- Vallaj, bythën e Bashit s’jam duke parë unë...
- …..

Bashi iku. S’po kalonte më njeri.

- Pse iu ve kanatjere sipër?
- I mçef, mër. Të mos i shohësh ti. Ka turp, o praaa...
- Kush turp, mër? Landa e? Sikur s’e dimë ne....
- Ashtu duan dy vjet që të thahen.
- S’i bën gjë. Vetëm ti, sumtekelèk, të mos i shohësh. Hi hi hi...
- Pse erè, çfarë kam unë? Ajo ku ta gjejë... që unë...
- Po, mër dajë, po, me atë mendje rri ti. Landës kushedi kush ia mbështjell, mër budalla! Kot mbahen brekët dritë, e? Po ti aq ke. Aq ta pret.
- Uuu.. prit, po nder çarçafët Nadja.
- A ba ba ba ... çfarë këmbësh...
- I duken më të mira prej çorapeve të zeza.
- Ajo ngjan e gjitha më e mirë prej të zezave. I shkon e zeza. A?
Nadja ishte vejushë e re.
- Hë tani, më thoni ju mua, për kë i lan çarçafët kjo? Për kë i ndrron për ditë?
Pyetja zuri vend. Si shtyllë metali në beton logjike.
- Kurvë, mër. Merret vesh!

10 Komente

emigrant, jam zbavitur mjaft me kete.

p.s. edhe ne kemi pasur nje plake ne lagje qe kishte 'sy' dhe te "lidhte me magji".

p.s.s. me kujton edhe ate filmin me duket "ne cdo stine" kur u pergjigjet dikush shokeve se pse u nda nga e fejuara: " po ajo nuk dinte  kush ishte Shekspiri...kush ishte Homeri more."

Pse "dite leveresh" dhe jo "elegji brekesh" p.sh.? smiley

F-a-n-t-a-s-t-i-k-e!

 ha,ha,ha. Me ke kenaq Emo! Shume bukur. Do te shkruj prape se tashti po shtrihem te fle se jom pak pishem.

E gjeni dot poshte ciles rrobe jane fshehur leveret? smiley

United Colors of Leveretton

Nga faqja ne Flickr e Dadissad. Sikur te ishte frymezuar nga ky tregimi i Emos ky per kete foton, a.k.a. Leveret Reloaded, ose Leveret ne demokraci. smiley

Ndersa lexoja tregimin me dukej sikur po shihja nje film bardh e zi. Ca kan pas vujt robt perpara, sidomos grate, kjo historia e se zgjidhmes vazhdon akoma, madje ne Kavaje eshte nje goce qe eshte e tmerrshme per keto gjona(me t'nigjume).

Hahahah!

Mu kujtua nje histori e gjyshes krejt padashur nga ky titulli, por do ti, qe ish vertet ajo per te cilen kisha degjuar.  

Vetem se versioni "origjinal" eshte i periudhes se para clirimit. Nje djale, i studiuar jashte, del per tu njohur me mire me nje vajze qe ia kishin rekomanduar e kjo keput frazen e levereve. smiley

Endur sh kendshem tregimi, sidomos ato fijet e argjendta migjeniane... smiley

 

C'paske vujt ne adoleshence....mete tu pa neper vrima celsi smiley . Per kuriozitet kom i pytje qe po ta pejes pa te marre leje . A ke qene ke Pallati Kultures tu pa nonjehere prej xhamash , kur ndronin leveret grate para se me dale ne skene ? Tamom si ata qe tregonin keto histori ke ne gjynafqaret qe si kalonim dot kufijt e lagjes nga ku vareshin rrobat e lame per te shtune e per te diele. Me ta thone te drejten shume e GJALLE...Nje motiv shume JETESOR ..dhe kuptohet dhe te reshkitmet e tua e gjallerojne me shume. Urime!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).