Copa e mishit

Copa e mishit

Krenar Zejno

Të këput shpirtin pezmi i një cope mishi, varur pezull në çengel tek dyqani i kasapit.

Një copë mishi që s’ka patur fatin të shitet! Çirret kasapi për ulje çmimi, ngase nuk do t’ua hedhë copën qenve. Qenve të cilët me përpikmëri përditike mblidhen anë e rrotull kasaphanës, pikërisht në përfund të orarit të shitjes. Ja, po e heq ai llokmën nga çengeli dhe e plas mbi cungun e trungut, bri pendulit të thikave dhe hanxharit të madh si një nofull kafshe prehistorike.

Qentë janë krijesat më të urryera të kasapit, që i duken atij sikur vetëm për interes të tyre mëtojnë. Dhe, çuditërisht, jo secili për vete, por bëzajnë njëri-tjetrin dhe mblidhen në shpurë mu aty, rreth e përqark, para se ai të mbyllë qepenin nën atë përditshmëri të përpiktë. Siç gjet kur vjen sahati te qentë e Pavllovit. Si tek gjithë qentë anekënd, të zotët e këtij refleksi ushqimi të cilave u kanë dhënë emër njeriu, pse me sa duket ky i fundit pat në dorë kushtin. Qentë e dinë tashmë nga përvojat rreth kësaj kasaphane të vogël, që copa e mishit nuk mund të mjaftojë për të gjithë dhe përgjithmonë. Kuisin ata në kor, si nën një ritual korrekt lutjesh, ankimesh e anguisjesh, a thua që e gjithë kjo të ishte vetë mesha e qenve!

Kasapit i bëhet sikur qentë më shumë mallkojnë kasapin në gjuhë të tyre, se sa i luten perëndive qenore që mishi të mos shitet dhe kështu ai ta vërtitë për ta, përtej murit. I shkon çdo ditë në mend kasapit, në fakt, të mos ua hedhë as qenve copën e mishit. Bile, një here, gati sa nuk e zotëroi ai mendim që posa i tha vetja, për ta varrosur copën e mishit diku larg kasaphanës. Që lukunia e qenve të mos e gjenin dot. Por, ky mbet veçse tentacion padurimi ditor, pse pas një llogarie çasti, ai vërtet ua hedh si ngaherë qenve, ngaqë tek e fundit i leverdis më mire t’i bëjë borxhlinj. Diç t’i kenë borxh. Qoftë edhe qentë. Nesër pasnesër, kushedi ç’nevojë mund të ketë edhe për ta! Vetëm se, kohët e fundit është ca i shqetësuar nga ky ritual i detyruar bamirësie, sepse i fanepset huaja e tyre tanimë mullar, e pakthyer dhe e pashlyer kurrë.

Dhe, kështu, kasapi me kryqin e varur në mur edhe satërin si emblemë e zejtarisë së rreptë të kurbanit, i lutet zotit të tij, në gjuhën e vet. Bërtet për ulje çmimi: që kjo copa prej mishi të shitet sa më pare, sa pa i funduar durimi. Dhe nga tjetra anë… lukunia e qenve, që kush e di se ç’perëndie i falen!

Kasapi nuk ua di fenë që ndjekin e përndjekin andej – këtej, me gjuhën një pëllëmbë si langua. As gjuhën me të cilën merren vesh e bien në ujdi. Edhe qentë do të kenë llapaqenët e sërës së tyre. S’ua kupton dot, sidomos këtë pritje ndër gjuhë lypjeje të paduruar e të ngatërruar. Pa le, kjo gjuha e lëshuar jashtë... pëllëmbë njerëzore e zgjatur si gjuhë lëmoshe. Mandej, për çudi, shterja e kacafytjes shpejt e shpejt, pas fare pak kohe, pajtimi me riskun që u bie për hise, si dhe paqtimi me fatkobin a fatlumin e jetës përditore të racës së tyre. Siç ndodh gjithmonë pasi qentë e kanë copëtuar dhe e kanë ndarë, sidoqë e kanë ndarë, llokmën dhe mandej e shqyejnë me ato dhëmbë qeni që, ashtu siç u shkon për shtat, qentë i kanë më të mëdhenj dhe shembullor se kafshët e tjera. Sa të paqëm e të urtë bëhen qentë, pasi e ka tërhequr secili në qoshkun e vet masën e vet të mishit që posa i ra në pjesë, dhe vetëm pas pak po argëtohen me kockat! Sidomos atë ditë tregu, atëherë kur merr udhët e zbythet njerëzia prej rrëmuje nga rrokopuja e yryshit të shitjes. 

Mendo sa inat mund të mbartin qentë për blerësin e fundit, atë që mund të shfaqet tani, së fundmi, në fund të orarit të shitjes. Për blerësin që do t’i zhgrapë kasapit, a thua po ua kërpit vetë qenve nga goja, copën e mishit me gjithë kocka e kokalla, sepse edhe këto të fundit mund të shërbejnë si eliksir çudibërës në supën e ndonjë të sëmuri, dergjur diku afër, mbi ndonjë shtroje përvoje. E në një rast të tillë ulërima dhe zemërata e qenve bëhet e papërmbajtur. Ngase nuk mbetet gjë, as kocka.

Sidoqoftë, as hesapi i kasapit dhe as soji i sojit të qenve, secili në hallin e vet, nuk matet me pezmin rrëgjues dhe atë makthin e brengës së mishit të mbetur, mandej të ndenjur, që s’po mund të mundet dot të shitet. Dhe ja, nis paskëtaj të mbledhë miza, të zymtësohet, të nxihet e pezmatohet... e zë të bierë erë kërmë.

Kush e di se ç’mendon copa e mishit të pashitur?! Përtej asaj që fati mizor e ka vënë nën hanxhar e satër. Sepse atë e mendon e tëra, në gjithë mizantropinë e vet, por jo copa e vetmuar e mishit. Apo ndoshta mejton atë çka ende s’po i fanepset e qartë, faktin se kush do ta hajë në verdiktin final: mizat, miu, qentë, ndonjë mace hokatare apo vetë njeriu?


Por marazi më i madh mbetet fakti që pse fati e la edhe mbeti gjer në fund të fundit e pashitur... dhe s’ia ditën që s’ia ditën pahanë. Apo, më keq! Sepse nuk e kuptoi dot kurrë nëse pezmatohet pse mendon për këto, apo pikërisht ngase mendon këto ndaj edhe po pezmatohet!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).