BUDALLA JE VETË

Gjithnjë më kanë ngacmuar opinionet e çuditshme që kanë njerëzit për veten.
Një businessman durrësak, që njoha rastësisht në një hotel, e pikësonte çdo bisedë me fjalët: “ku di un, mër jahu, un jom katunar mër jahu.” Nga mënyra si i thoshte e nga intonacioni që përdorte, dukej se kishte pasur kohë ta kolaudonte mirë këtë [...]

2 Komente

Megjithatë, maksima e La Rochefoucauld nuk e ka humbur vërtetësinë as sot, meqë rrallë të qëllon të dëgjosh njeri të ankohet për inteligjencën e vet, ose të pranojë hapur se është budalla ose kokëtrashë; edhe pse bota të tillë ka më shumë sesa njerëz pa vesh muzikor, ose që nuk vizatojnë dot mirë, ose që nuk i kombinojnë dot rrobat që veshin, madje edhe që nuk e kënaqin dot gruan në shtrat.

rrallë ?- unë nuk kam dëgjuar kurrë dhe arsyeja është se nuk ekzistojnë budallenjtë. të paktën unë nuk kam njohur ndonjë të tillë.

natyrisht kam njohur njerëz me sëmundje të sistemit nervor por kjo nuk më lejon ti quaj budallenj pasi të tillë do të më duhej të quaja dhe dikë që probleme në sistemin e frymëmarrjes apo të qarkullimit të gjakut etj..

ps: megjithë atë je në goxha kontradiktë me ç'ka ke shkruajtur në paragrafet e mësipërme Xhaje.

me pelqejne shume shkrimet e ketij blogu

interesant kendveshtrimi

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).