Arbër Gojëlidhuri

Në moshën e rinisë Arbër Gojëlidhuri kishte pësuar një tronditje të fortë shëndetësore.

Shumë mjekë e vizituan, por asnjë s'qe në gjendje të përcaktonte diagnozën, aq më tepër ta shëronte. I vetmi përmirësim që u arrit, ishte që pas ca kohësh të shqiptonte një tingull, tingullin “d„.

Mjekë të tjerë erdhën e ikën, ose pritën e përcollën.

Një ditë erdhi një mjeke me emrin Dëshira. “Ndoshta tingulli d është tingulli i parë i një fjale që shpreh dëshirë„, tha ajo. Me këtë hamendje mjekja arriti që pacienti të shqiptonte një fjalë të plotë: fjalën “dua„. Por vetëm kaq, asgjë më tepër.

Kaluan kështu jo pak vite.

Dikur i ra rasti për ta vizituar një mjek i ri me emrin Votim. “Mos do të votojë?„ - tha mjeku me shaka. Mirëpo mjeku i ri e morri seriozisht shakanë e vet. Iu vu punës dhe, jo pa mundim, arriti që pacienti i tij të shqiptonte një fjalë tjetër: Dua të votoj. Por... më tej, asgjë përsëri.

Kaluan disa vjet të tjera. Një ditë e vizitoi një mjeke me emrin Liri. Kur i treguan historikun e përparimit të pakët, mjekes i shkrepi një mendim dhe e ndoqi me besim. Dy fjalëve të shqiptuara iu shtua një fjalë e tretë: Dua të votoj i lirë.

Njeriu u çel. Tani ai flet, del, punon, voton; jeton jetën si gjithë të tjerët. Por, ndonjëherë, një psherëtimë i del nga thellësitë e shpirtit:

--Ah, Nabe Qoftëlargu!

Askush s'e pyet se kush është Nabe Qoftëlargu. Sepse të gjithë e dinë.

---

Ll. K.

(C) Shënim Antiplagjiaturë: Autori ruan të gjitha drejtat e të gjithë shkrimeve në këtë blog. (All rights are reserved. Please do not plagiarise; do not copy or take any text from this blog, without the author's permission.)

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).