HOUELLEBECQ - Kam një ëndërr

... por nuk e mbaj me mend.

117 Komente

 faleminderit Hurbi!

Sapo mbarova se lexuari "platformen" ishte nje kenaqesi qe i perafrohej orgazmes.

per mua eshte "orgazma letrare e rafinuar" qe i mungon letersise oksidentale pa shkuar ne pornoletersi, kuptohet...

nuk e di sesa libra te tjere te Houellebecq jane perkthyer ne shqip, por inshallah e merr hurbi ne dore te tjeret!

Me sa di une, deri me tani eshte botuar "Platforma", nen perkthimin e XH.K. Jane ne botim e siper dhe tre romanet e tjere (per dy e di te sigurte) : "Zgjerimi i lemit te luftes" dhe "Therrmijat elementare", nen perkthimin e U.N. Gjithashtu dhe romani "Mundesia e nje ishulli", te sjelle ne shqip nga perkthyesja S.P.

Me tej, nuk e di.

______

Kete pjese e solla ketu qe te shihet pak a shume universi i tij : tejet depresiv, i shkeputur nga bota e jashtme, pa kurrfare besimi ne te. Nga koha kur eshte botuar ky tekst (2000), me shume i ben jehone romanit te dyte "Therrmijat elementare". Me "teorine" e tij te shpetimit te njerezimit nepermjet teknikes (bioteknologjite).

Mire, per mendimin tim, ky i meshon njeçike si teper kesaj pune, por e verteta eshte se njerezimi, ne kete forme siç eshte sot, prodhon mjaft probleme. Me sa kam vene re une, Houellebecq eshte shume i ndjeshem njerezisht, me nje fjale, mund te preket nga gjera krejt njerezore, te thjeshta, dhe kjo e percjell te mendoje se mbase teknika do ta çliroje njerezimin nga dramat dhe tragjedite.

Plus asaj, ai ka nje mendim te dykuptimte ne lidhje me njeriun mesatar : nga njera ane, ky njeri i dhimbset ne vuajtjet e tij, ne percjelljen e jetes se veshtire, dhe nga ana tjeter, eshte i bindur se njeriu mesatar eshte nje medioker nga i cili mund te presesh gjema ne pike te diellit. Ka gati nje si kult ndaj zgjuarsise. Njeriun mesatar, te rendomte, ai e quan "le bof", dmth njeri qe mbllaçitet ne tavoline, qe lexon nje gazete te qelbur, qe gervish nje lloto, hedh nje romuz kot, pa lidhje, dhe keshtu, qafetul dmth.

E keshtu se u lodha. Salut.

Hurb, me pelqeu me shume se perkthimi i Borges.  Rrjedh.

Nja dy gjera te vogla.

Pyetje:

"Que les choses soient claires": pershtatje interesante ajo e jotja.  Personalisht (gjithmone per qejf e jo per pune) do e kisha thene ndryshe.  Ndoshta:  Qe te jete e qarte? 

il fait sombre - ben erret:  Ne shqip ekziston i tille si togfjalesh/nocion?  Me sakte po pyes veten, s'e mbaj mend.

Edhe ndonje gje tjeter e vockel, por kur te kem me shume kohe.

"Que les choses soient claires" : qe gjerat te jene te qarta.

Gjithsesi, ne "le ta themi pernjehere", lidhorja "te jene" eshte ruajtur per mrekulli ne lidhoren "le ta themi". Kurrgje kurrkujt, thone hastropokosovaret.

Ben erret, ben kohe e bukur, ben dite, ben nate, jane krejt normale. Nuk mund te rrime te sillemi anes e anes : kishte rene erresira, ishte nate. Aq me teper qe "ben erret", "ben dite", jane me te thella (filozofikisht) dhe lidhen me teorine e qenies dhe hiçit, te studiuar me se miri nga Levinas, kur flet per veprimet pavetore. Nejse. S'e kam ndermend te merrem me keto gjera, pjesa eshte kjo qe eshte. Ideja s'eshte fare tek perkthimi im, mund ta lexoni ne frengjisht, anglisht, gjermanisht, dhe te vini te diskutoni ketu per Houellebecq, dhe gjithçka eshte OK. Aq me teper qe ketu gjithçka eshte falas, dhe as kam detyruar kend te paguaje, as nuk do ta bej, qofte dhe kur te jete fjala per libra prej verteti me flete dhe kapake. Shkurt, relativizojini pak gjerat se viti i ri vjen pastaj me bukur. Gezuar.

Per muhabet mer njeri i hidht smiley.  S'eshte se s'vjen 2010 po s'u grricem per gjera te vogla smiley

Gezuar edhe ty, edhe te sheqeroste 2010 smiley

PS: Se mos harroj thnx per prujen.

Hurbi, te pakten kete copezen ky miku yt s'e paska te tmerrshme si te tjerat! Brrrrrrrrrrrrrr, ende s'me ka dale e keqja e "Therrmijave..." mua smiley

Flm qe e solle...

Sapo mbarova se lexuari "platformen" ishte nje kenaqesi qe i perafrohej orgazmes.

Personazhin e "Platforma-s" nese do mendoja si nje puritanist dhe i krishtere  i mire (ne fakt jam ateist ose agnostik sic eshte bere e modes te thuhet) do ta quaja nje tip pervers, te obseduar nga ideja se bota eshte sex dhe  lumturia vjen prej sexit . Personazhi eshte "kafsha" e qyteteruar.

Kur mendoj pa tabu ne koke, them se ky i krisuri Houellebecq  ka shkruar nje roman goxha te mire, pa perfillur shterngesat morale dhe personazhi qendror eshte njeriu real, njeriu i koheve moderne, "kafsha" e qyteteruar,  i hedhur ne krahet e  hedonizmit/turizmit seksual , e megjithate ne koke i levrijne shqetsime serioze per kuptimin e jetes, kultures dhe vete qyteterimit.

Autori i pershkruan me dinamizem ngacmues skenat erotike. Dhe kjo ndjehet kur e  lexon. Orgazem nuk kalova smiley

Nga cfare kam lexuar Huoellebecq ka dicka nga stili Kamyse dhe une e kam zbuluar si nje autor inteligjent.

Kjo edhe fale marketingut tend Hurbi. Megjithat ja ka vlejtur.

 

Pergezime per perkthimin Hurb, goxha i rrjedhshem

Ah ke nje gabim ketu besoj, nese deshiron ta korrigjosh " Ka dhë më... "

Sa per shkrimin, une H. e kam share nga te gjitha anet e s'di nga ta kap me. I gjithe nihilizmi i tij & i miqve te tij per mua nuk vlen as nje dyshke te ndryshkur. H. ka meriten qe maskon mungesine e ndonje teorie me zotesine e tij ne te shkuar, por perveç kesaj ka boshllik.

o zot, une se lexokam dot se me duket sikur po flet rubineti ne nje nga perrallat e tij. dmth gjithe perkthimi ka te njejten strukture te shkruari dhe fjalor si komentet e rubinetit.

kshu eshte kur je gomar rubineto dhe ta can koken me postime pafund, sa une se lexokam dot nje 'pune' tenden prej verteti.

S'mora gje vesh. Desha me t'i thane dhe nja dy fjale, por e lashe. Gezuar.

Merret vesh qe Hurbi e ka per zemer ket autorin dhe ja ka kopju stilin e te shkruarit. Ne fakt kete konstatova dhe une por Bedrija do rroje me shume.

E ke gabim. Kam nja dy mesues te tjere. Po te mundja, do kopjoja nja dy te tjere.

Por me duket se po gaboni ne nje pike : ky tekst nuk eshte shkeputur nga ndonje roman. Eshte nje tekst keshtu, pa personazhe, ku ai flet per veten, si i sheh ca gjera. Thene shkoqur, nuk eshte letersi e vertete, eshte diçka me pak. Dhe ketu, mendimet kane logjiken e Houellebecq dhe jo te personazheve. Po keshtu do te kisha perkthyer dhe ndonje filozof, psh Derrida apo tjeter.

Kam perkthyer aq shume sa nuk mund te thuhet se dy romane te Houellebecq me kane ndryshuar boten apo stilin apo jeten. Asgje ska ndodhur, mbase di pak me mire ku te vendos pikat dhe presjet, dhe kaq.

Spiritus,

Jo, jo, ky teksti nuk ben pjese ne asgje tjeter. H. nuk ka shkruar shume, kater romane, ca poezi, nje ese mbi Lovecraft, dhe nje liber shkembim emailesh me nje filozof. Pastaj gjerat e tjera jane intervista, biseda, shkrime te shkurtra, e keshtu. Asgje per t'u shqetesuar. Do te ishte mire te vinte ne shqip dhe eseja mbi Lovecraft, por s'jam une qe vendos per keto gjera.

Po keshtu do te kisha perkthyer dhe ndonje filozof, psh Derrida apo tjeter.

Kjo eshte nje gje anesore krejt, por ketu nuk ka per mua ndonje keqkuptim, aq me pak gabim. Eshte nje perceptim. Stili i te shkruarit ( s ka rendesi flet AUTORI  apo narratori-personazhi) eshte ai i perrallave qe tregon ketu. Fraza e shkurter. Njelloj naiviteti ne perceptimin e gjerave kombinuar me nje sens meditimi apo humori. Kaq.

Te gjithe kemi nje idhull dhe ne menyre te pavetedijshme ndikohemi.Aq me teper kur kete e zgjedhim enkas si moodel.

Kete fjaline e cituar se kuptova. Ne c kuptim do te perktheje po keshtu edhe nje filozof apo dicka tjeter ? Kjo pyetje futet pak ne terrenin e perkthimeve, kaq te diskutuar ketu, dilema perkthim apo shqiperim, sa eshte perkthim dhe deri ne cmase rikrijim etj, gjera qe dalin jashte kompetencave te mija. 

Pyetje tjeter ndricuese : Ky shkrim eshte pjese e ndonje gjeje tjeter me te madhe ?

Mbase perdorimi i kohes se tashme ... gjithesesi s'me duket i njejti stili kur e lexova ne frengjisht:

" Que les choses soient claires : la vie, telle qu’elle est, n’est pas mauvaise. Nous avons accompli certains de nos rêves. Nous pouvons voler, nous pouvons respirer sous l’eau, nous avons inventé des appareils électro-ménagers et l’ordinateur. Le problème commence avec le corps humain. Le cerveau par exemple est un organe d’une grande richesse et les gens meurent sans avoir exploité toutes ses possibilités. Non parce que la tête est trop grosse mais parce que la vie est trop courte. Nous vieillissons rapidement et nous disparaissons. Pourquoi ? Nous ne savons pas, et si nous savions nous serions tout de même insatisfaits. C’est très simple : les êtres humains veulent vivre et pourtant ils doivent mourir. A partir de là, le premier désir est d’être immortel. Bien sûr, personne ne sait à quoi ressemble la vie éternelle, mais nous pouvons l’imaginer.

Dans mon rêve de vie éternelle il ne se passe pas grand chose. Peut être que je vis dans une grotte. Oui, j’aime les grottes, il fait sombre et frais et je me sens en sécurité à l’intérieur. Souvent je me demande s’il y a eu de réels progrès depuis la vie dans les grottes. Lorsque je suis assis là, écoutant calmement le bruit de la mer, entouré de créatures amicales, je pense à ce que je voudrais enlever dans ce monde : les puces, les oiseaux de proie, l’argent et le travail. Probablement aussi les films pornos et la croyance en dieu. De temps à autre, je décide d’arrêter de fumer. A la place des cigarettes, je préfère prendre des pilules qui ont un effet stimulant analogue sur mon cerveau. De plus, j’ai une grande variété de drogues synthétiques à ma disposition, chacune de ces drogues développe ma sensibilité. Je suis alors capable d’entendre des ultra-sons, de voir les rayons ultra-violets – et d’autres choses que j’ai du mal à comprendre.

Je suis un peu différent à présent, pas seulement plus jeune, mon corps est transformé, j’ai quatre jambes, c’est chouette, je me tiens beaucoup mieux debout, solidement relié à la terre. Même quand je bois trop, je n’ai pas peur de tomber. Contrairement à l’homme primitif, le kangourou et le pingouin, rien ne m’ébranle facilement. Et il y a plus : je n’ai plus besoin de vêtements. Les vêtement ne sont pas pratiques, quels que soient leur forme, ils gênent la respiration de la peau. Nu je me sens plus libre. Le plus important, c’est que je ne suis ni mâle ni femelle - un hermaphrodite. Avant je ne pouvais qu’imaginer la sensation de la pénétration, n’étant pas homosexuel. Maintenant j’en ai quelque idée, c’est une expérience fondamentale que j’attendais depuis longtemps. Je n’ai plus rien à espérer. Certains lecteurs se demanderont si la vie, dans la plus belle des grottes avec les plus adorables des créatures, ne finirait pas par être ennuyeuse après des milliers d’années (voire des centaines de milliers d’années dans mon cas). Non, je ne crois pas, en tout cas pas pour moi. Je ne trouve pas ennuyeux de répéter à l’infini ce que j’aime faire, j’irais même plus loin : le vrai bonheur est la répétition, dans le perpétuel recommencement de la même chose, comme dans la danse et la musique, par exemple Autobahn de Krafwerk. Il en va de même pour le sexe : quand c’est terminé, nous voudrions recommencer. Le bonheur est une accoutumance, une accoutumance qui peut être concentrée dans des trucs chimiques où dans des êtres humains, quand j’ai mes pilules ou mes amis, je n’ai plus besoin de rien. L’ennui est l’alternative du bonheur, le quotidien journalier, les nouveaux produits, les informations – même présentées de façon attractive. J’ai trouvé le bonheur dans ma grotte, je n’ai plus rien à espérer, je prends un bain quand je veux. Dehors il fait chaud et clair, je pense un peu à l’Allemagne où des gens ont vécus ensemble dans des petits espaces et je suis heureux que le paradis ne connaissent pas la surpopulation. Les gens sont libres de choisir leur tombeau, ils roulent autant qu’ils veulent.

J’ouvre mes yeux et constate que mon rêve est plutôt superficiel. J’allume une nouvelle cigarette, mâchouille le filtre, en réalité il n’y a pas d’harmonie avec l’univers. Dans les moments de bonheur, par exemple en contemplant un beau paysage, je sais instantanément que je n’en fais pas partie, le monde m’apparaît comme quelque chose d’étrange, je ne connais aucun endroit où je puisse me sentir chez moi. Dieu, lui-même ne peut résoudre ce problème, d’ailleurs je ne crois pas en dieu, il n’est pas nécessaire, ni ici ni au paradis. Je crois en l’amour, c’est la seule chose valable que nous possédions, mieux qu’un programme de fitness, mieux que le sport. Peut être qu’un jour mon rêve d’éternité se réalisera, je serai alors une créature avec des jambes, des ailes ou des tentacules, peut être ailleurs. Contrairement à la plupart des gens, je ne crains pas la mort, en vieillissant, je redécouvre ma jeunesse, longtemps oubliée et de temps à autre lorsque les choses vont mal, je me carapace confortablement dans mon travail. Mes livres me garantissent déjà une forme d’immortalité."

  Rrjedh.

Vetem per te rrjedhur nuk rrjedh kjo endra! 

Problemi fillon me trupin njerëzor. Truri, për shembull, është një organ me një pasuri të madhe dhe njerëzit vdesin pa i shfrytëzuar mirë të gjitha mundësitë e tij. Jo ngaqë koka është tepër e trashë, por sepse jeta është tepër e shkurtër.

 

Ka llogjike ketu? Fillon me problemin e trupit,dhe shpjegon trurin,si problem,pra ne fakt nuk kemi problemin e trupit por te trurit,rrjedhimisht problemi fillon me trurin dhe jo me trupin!

 

Ubote si delet dhe ju sa te te thote i pari,bravo hurbi,dhe mbrapa per lesh te gjithe ,nuk e besoja qe te bite ne keto ujra dhe Monda!

Eshte normale, zoteri, sepse trupi njerezor, ne rastin tend, nuk e ka te perfshire trurin.

Shko tani hap librat e biologjise ku hyn truri, ne trupin njerezor apo e merr me qira ne nje dyqan te cepit. Gezuar edhe ti. U lodhet, u keputet.

" Le problème commence avec le corps humain. Le cerveau par exemple est un organe d’une grande richesse et les gens meurent sans avoir exploité toutes ses possibilités." (flm per origjinalin Monda)

Kur te gjejme adresen e autorit do te ta dergojme dhe sqarohu me te!

C'ujrash artian se na habite.  Secili/a ka mendimin e vet.  Une them rrjedh si perkthim/lexim edhe pasi lexova origjinalin.  Rrjedh apo jo Houellebecq eshte tjeter muhabet. 

Le problème commence avec le corps humain. Le cerveau par exemple est un organe d’une grande richesse et les gens meurent sans avoir exploité toutes ses possibilités. Non parce que la tête est trop grosse mais parce que la vie est trop courte.

Kjo eshte pjesa qe ke vecuar ti.  Ne di frengjisht, bujrum kritiken per perkthimin.

PS: grosse ne kete rast do kisha thene "e madhe".  Kjo sepse konotacioni "koke trashe" i shqipes nuk pershtatet (mendimi im) me idene e autorit.  Por kaq. 

 Nuk di ferr-ngjisht,por e kisha fjalen tek paragrafi,dhe ne pergjithsi tek endra!stonon shume me duket mua si lexues,nejse kot,vazhdoni..diskutimet ju !

Ke te drejte per kete. Kushedi ku e kam pase mendjen, lapsuse frojdiane. Po e korigjoj.

np, Hurb smiley.  Bile guxoj te them (ne fryme festash fundviti qe thote spiritus) any time smiley.

 

  Une e di se ti nga te lexuarit te kane dale trute e kokes dhe nuk e kupton cfare ke shkruar! Me duket se ti vetem letersi ke bere. Problemi fillon me trupin,dhe shpjegon trurin,por trupi ka shume pjese,dhe normalisht truri komandon trupin dhe kur ti e perkthen dhe nuk e shqiperon,fjalia mer nje trajte jo normale,sepse ti si perkthyes nuk je normal!je koqe!

Shume, por teper fare e tepruar me duket kjo smiley.

Hurbi, jam duke lexuar esene per Lovecraft-in. I hodha nje sy edhe "Le sens du combat", por ky djalka vjershave s'ua thek hiç fare smiley

Bedrije, ska gje, nderhymja jote na nderon, me nderon. Naten e mire dhe ti.

________

Per poezite : ky i ka poezite me teper si traktate filozofike, nuk ka aty frymezime apo gjera. Jane poezi me koke te ftohte, pa ndjenja te mirefillta, me teper fryt refleksionesh te gjata.

Kurse eseja, une s'e kam lexuar te plote sepse me duheshin dhe ca referenca nga vete Lovecraft, ndryshe s'kapja mire per ç'behej fjale, por di qe eshte nje ese goxha e bukur dhe e sakte.

Ah, se mos harroj : ka nxjerre dhe CD, ku reciton poezite e veta, me ne sfond ca muzika galaktikore gjysme relax gjysme "space".

Eseja mbi Love. eshte me poetike se poezite, merre me mend!

Hm, zerin do t'me pelqente t'ia degjoja...

Nuk e gjeta intervisten me Laure Adler, ka qene goxha interviste ajo, e paskan hequr. Po ve dhe njehere kete qe e vura nje nate, mbi depresionin.

Mund ta shohesh me mire ç'tip eshte. 

http://www.youtube.com/watch?v=FLD5ac_D-NQ

E paska bere edhe H. "Abetaren" si Deleuze smiley ?

C'me deprimoi krejt ky mua smiley ! Se per c'tjeter do t'fliste ne mos per Depresionin tek germa "d" ?

Shiko dhe kete :

http://www.youtube.com/watch?v=7gJBvlo3Ozk&feature=related

E ke lexuar "Zgjerimi i lemit te luftes" ? E ke parasysh ate dialogun ne disko mes ketyre dyve, Rafaelit te shkrete qe s'i kishte ecur kurre dhe ketij tjatrit qe del mendsh nga fundi ?

Dialog i forte : ia thote te verteten ne sy dhe e shtyn ne vrasje, ate zezakun qe kercen me ate bukuroshen e bardhe (shfaqet vetem nje here ne fragment).

Them te perkthej (mbase me vone) dhe ate shkembimin e emaileve me BHL, por nuk e di a do te merrej vesh nga lexuesi shqiptar, ka plot referenca ndaj jetes franceze dhe mbase del huq. Naten.

Mjaft me H-ne! Do ta shoh neser! Naten edhe ty! smiley

p.s. "Zgjerimi i lemit..." eshte i rende, po jo si "Therrmijat ..."  I tmerrshem "Therrmijat..." Me demek vetem nje qenie njerezore gjenetikisht e modifikuar ka shanse te jete e lumtur! Pune e paqme s'ke c'i thua!

Po pse me banalizime o njerez dhe jo nje kuvendim i qete, edhe me vrejtje  te rrepta apo kundershtime, kur e gjykojme keshtu, por gjithmone brenda ca normave.

Paqja e fundvitit ne ppu mbreterofte edhe vitin qe vjen smiley

Artikullin do e lexoj me vone se s'mund te rri pa lexuar njeriun qe Hurbi permend pothuajse ne cdo postim, po nje pyetje te shpejte...Hurbo mire qe e ke vene nen copyright perkthimin, po ti a i ke marre leje autorit per te bere perkthimin dhe botimin e perkthimit ketu tek PPU?

 Jo po ka vene "E xanun" keshtuqe njesoj eshte! smiley

Gjynah per Houellebecq apo gjynah i tipit "medet per mu qe s'di frangjisht" smiley

Eshte gjynah poliedrik. Ku gjynahu i pare eshte per shqipen si gjuhe.

Duhet bere nje tregim me titull "Perkthyesi dhe shqipja".

Me duket mua apo po ben ate qe bente Hurbi dikur tek temat e tua? smiley

E kam llafin objeksjonet, kritikat, etj shprehen tamam kur futesh ne nje teme diskutimi, ose s'futesh fare, sidomos kur behet fjale per pune personale, si ne rastin tend krijmtarine dhe ne rastin e Hurbit perkthimin. Se kshu thjesht me hedhje te kunjave dhe ndonje plloce nga lart mbi 'kokat e injoranteve' s'behet gje, jane gjeste qe lene per te deshiruar, mendoj. Keto kritika  kishim dhe ndaj Hurbit per futje dhe plloca-hedhje te tilla tek temat e tua, apo jo? smiley

Xhibo jom tu shku me fjet.

naten.

nqse nuk ke gjume, merr fjaline e pare te ksaj prurje. Mos shko asnje mm me tutje. vetem ate fjali. Po nuk pate probleme me ate shqipe aty, je lexues qe futesh ne tave pa problem.

As me bie ndermend te hyj ne kunjera mer xhib. kshu; naten edhe nje here.

 

Houellebecq e ka shkruar kete pjese ose per te stervitur gishtat, ose eshte tallur, ose nese keshtu eshte e gjithe letersia e tij, vertet e cuditshme kjo pune e fames dhe madheshtise.

Si mund te jete lumturia zakon? Dmth a mund te thuhet: e kam zakon te jem i lumtur apo te lumturohem? Ose edhe nese eshte e tille, te pakten ta kish zhvilluar si mendim qe ta vertetonte ne nje fare menyre...Me i qarte eshte percaktimi i merzise aty.

Perfundimi se dashuria eshte gjeja me me vlere, eshte i sternjohur e i pranuar nga kushedi sa shkrimtare deri me sot.

UN, cfare te terhoqi ty tek kjo pjese kur vendose ta perkthesh? Sepse po te nisesh nga titulli : Kam nje enderr", pritshmerite  e lexuesit jane te larta kur vijne nga Houellebecq.

Unless, i have totally lost the point here.

 

 AV, mos u cudit hic. pavaresisht se Hurbineku i ka bere nje reklame lodhese ketu tek peshku, ngaqe mesa duket tani e ka perkthyer vete nje liber dhe pret qe ti shitet, Hollebeku eshte nje shkrimtar shume kontraversal. Ka qe e adhurojne (mbase) si puna e Hurbit, por edhe po aq te tjere qe thone se u vjen per te vjelle kur e kane lexuar. . Une vete nisa ta lexoj "Therrmijat" nja dy vjet me pare, por nuk me terhoqi. Tani, une e di qe adhuruesit e tij perdorin fabulen e rrobave te mbretit per ata qe nuk gjunjezohen perpara tij, po per te gjithe ata qe e pranojne se mbretit i duken hallatet qe atje tutje, ja nje artikull nga NYTimes:

The French Still Obsess Over Their Gloomy Novelist of Despair

PARIS, Sept. 9 - With its customary hype and hope, the annual French literary season known as la rentrée littéraire opened this week, with no fewer than 663 novelists elbowing for attention. Mostly in vain, it seems. To judge by the French press, Michel Houellebecq is the only writer who counts. And that was before the public had even read his latest novel, "The Possibility of an Island."

 

The odd thing is that this has happened before.

Mr. Houellebecq's last two novels, "The Elementary Particles" and "Platform," both later published in the United States by Alfred A. Knopf, also dominated their fall season, in 1998 and 2001. And they became French best sellers, at least in part by stirring intense debate and controversy, including an unsuccessful lawsuit charging the author with "incitement to discrimination, hatred and violence."

Yet his success - the Houellebecq phenomenon, as it is known here - is almost as intriguing as his writings. What does it say about France that its best-known novelist today is a kind of anticelebrity, an often-gloomy, badly dressed, chain-smoking provocateur who collects despair and filters it through a black sense of humor? Mr. Houellebecq is certainly not the cure to France's current mood of pessimism.

For the new novel, however, having paid Mr. Houellebecq (pronounced WELL-beck) a reported $1.2 million advance, his publisher, Éditions Fayard, has taken no chances. It wants succès without scandale. It also wants "The Possibility of an Island" to win the renowned Goncourt Prize. So it devised a plan.

It sent galleys to a handful of friendly critics, who signed a pledge not to reveal the novel's plot - an acerbic portrait of today's world in the guise of science fiction - until shortly before its Aug. 31 publication date. Those favored rewarded Mr. Houellebecq with splashy features and interviews intended to raise expectations and inflate sales.

Then, as Fayard may have hoped, the voluble anger of excluded critics and editors drew yet more attention to the book. "The Possibility of an Island" was promoted "like detergent," complained François Busnel, editor of Lire, a literary monthly, which was not sent the galleys. And he added: "The reader is treated like a consumer, and the journalist is the docile relay of a publicity campaign."

Still, none of this would have worked if France's chattering classes were not already obsessed by Mr. Houellebecq. To his fans, he is the fresh air that French literature has long awaited, the first author in years to address the existentialist crisis of modern society. To his foes, he is a misogynist, racist and blasphemer who views the world through his depressive personality.

What he describes as his "gift for provocation," however, continues to bear fruit: five books about him have been published here this fall, one hagiography by his friend, the Spanish writer Fernando Arrabal, but the others less friendly, among them Jean-François Patricola's aptly titled "Houellebecq, or the Permanent Provocation" and Eric Naulleau's "Help! Houellebecq Is Back," itself already a nonfiction best seller.

Denis Demonpion's "Houellebecq Unauthorized" in turn argues that the novelist, once a computer programmer, has reprogrammed his life, not only by changing his name from Michel Thomas (Houellebecq was his maternal grandfather's surname) and altering his birth date from 1956 to 1958 (making him 47 instead of 49), but also by claiming that his mother is dead (while they are estranged, she lives on the island of Réunion).

Eager to find the key to Mr. Houellebecq's writing, Mr. Demonpion looks at the writer's biography - his upbringing by his paternal grandparents, his training as an agronomist, his dream of becoming a filmmaker, his early poetry and his first novel, "Whatever." Then come the scandals surrounding Mr. Houellebecq's second and third novels, including the lawsuit that followed his published remark that "Islam is the most stupid religion."

The central question, though, is less whether his novels are autobiographical than whether their narrators' opinions are also Mr. Houellebecq's. And here there are frequent coincidences, notably their common view that Western society is rotten to the core. In "The Elementary Particles," where one of two main characters is named Michel, Mr. Houellebecq blames this state of affairs on the 1968 baby boomer generation and its political correctness gone awry.In "Platform," where again the main character is named Michel, his fixation is sex tourism and Islam. He - Michel, that is - believes sex tourism serves wealthy Westerners who no longer enjoy sex and poor Asian women who can sell pleasure. Things go wrong, however, when the sex tourism resort he sets up in Thailand is attacked by Islamic fundamentalists. Still, it did not harm sales that "Platform" was published here three weeks before 9/11.

 

n "The Possibility of an Island," which will be published in English by Knopf next spring, there is no Michel, but many French critics see its narrators - multiply cloned characters called Daniel 1, Daniel 24 and Daniel 25 - as yet another version of Mr. Houellebecq. As before, the book is rife with explicit sex, misogynism, racist observations and a generally morbid view of Western civilization, if not also of humanity. Its story, though, is certainly original.

The premise is that, thanks to cloning, a form of immortality is achieved in which people are born at 18 and commit suicide at 50, only to be replaced by themselves. Before dying, though, they leave a text describing their lives. Here, then, some 2,000 years hence, Daniel 24 and Daniel 25 review the memoirs of Daniel 1, a man living perhaps a decade later than now. And it is through Daniel 1 that Mr. Houellebecq paints his portrait of today.

Daniel 1, it should be noted, is not exactly likable, having made a fortune as a comedian satirizing Jews, Arabs and women and given to expressing his distaste for children, old people and God. On the day of his son's suicide, Daniel 1 wrote: "I never really liked that child. He was as stupid as his mother and as mean as his father. His disappearance was far from a catastrophe. One can do without human beings like that."

But Daniel 1 does love his dog, Fox (happily also to be cloned), and he is fascinated by a sect devoted to cloning (modeled after the Raël sect, which in 2002 claimed to have cloned the first human and which Mr. Houellebecq has visited).

The loveless and largely sexless world of Daniel 24 and Daniel 25 is still less appealing. It is the end of civilization as we know it - except that a few "savage" real humans have somehow survived.

The critical response to "The Possibility of an Island" - it is too early to gauge sales - has been, well, Houellebecquian - positive and negative. For Franck Nouchi, reviewing the book for Le Monde, which received an early copy, it is "a good novel, without doubt the most tightly written of Houellebecq's books to date." But Angelo Rinaldo, Le Figaro's literary editor, who was not sent the galleys, compared it to listening to a dripping tap while waiting for the plumber.

Still, the next chapter in the Houellebecq story will not be another book. As part of his deal with Fayard, he will direct his own movie adaptation of "The Possibility of an Island," with the backing of GMT Productions, which, like Fayard, is owned by the Lagardère Group. In that sense, Mr. Houellebecq has returned to his original dream. In fact, perhaps his last joke is that he only wrote books so that he could make movies.

 

 

 

Si mund te jete lumturia zakon?

Cdo gje qe i sjell kenaqsi njeriut eshte ne fakt sic thote ai autori me stil Hurbist, perseritje, familjaritet, berje te gjerave over and over, te atyre qe te sjellin kenaqsi kuptohet.  Ne kete kontekst eshte zakon.

Gjerat e reja, te panjohura, mund te na eksitojne (ne kuptimin inglisht te fjales, jo domosdoshmerisht erotik) por jo lumturojne, bile shpesh here na frikesojne, jane burim ankthi/stresi. P.sh. nje nga teknikat e preferuara te torturave eshte ndryshimi i perhershem i kushteve/rrethanave, unpredictability. Po dhe metode e 'riberjes' se njeriut ne ushtar/marins ne Amerike e gjetke. Pasiguria per ca do ndodhe dhe prishja e rutines, e zakonit, per ta zhbere njeriun (dhe me pas per ta ribere ne dicka tjeter, ne rastin e ushtareve, etj).

Jo cdo gje qe eshte zakon (e perseritur, e sigurt qe do ndodhe) eshte burim lumturie, po lumturia dhe kenaqsia eshte ne fakt perseritja over and over e disa gjerave/rrethanave/elementeve te caktuar qe na plotesojne, na 'heqin' mungesat, boshlleqet, pasigurite.

E kapitove tashi ku e kishte fjalen autori kur thote qe lumturia eshte zakon? Se u thellova dhe une me shume se c'e kisha bere ndermend. smiley

 

Unless, i have totally lost the point here.

You might have, se bashku me ndonje peshk tjeter. lol

Pastaj ease up dudes, nuk eshte artikell matematike qe e 'verifikoni' me lupe strikte. Filozofia dhe persiatjet e kuturushme i kane keto. Dhe ky shkrimi (sic eshte i perkthyer, se s'di frengjisht) rrjedh ne fakt, brenda stilit te vet te kuturushem dhe te cuditshem. Padyshim ka se paku disa elemente te thelle qe e bejne te lere gjurme, te kete kembaleca, ne menyren e vet.

 

Hurbi, flm. smiley

 

 Xhibo, mos dil nga kutia se te iken lezeti pastaj. smiley

persiatjet e kuturushme

 

kete te kishe thene qe ne fillim. persiatje si keto ke me qindra neper forumet shqiptare, madje shume me te mira. nejse. thanks qe je lodhur po nuk je bindes. Lumturia nuk mund te jete zakon. Ben vaki e ngaterron me kenaqesine.  pune referencash. nuk po i ve lupen, se nuk me ka lene mendja, por kjo pjese eshte e dobet. dhe ketu nuk po flas per perkthimin, sepse nuk di frengjisht. ne shqip ka ardhur mire, pa ngecje.

 

thanks qe je lodhur po nuk je bindes.

Sa pompoze qe jeni mer yahoo, sidomos duke pasur parasysh qe jeni virtuale. smiley

Une s'u lodha dhe aq shume, thjesht si ma priti radakja shtjellova ate aspekt, sic e kuptova thenien dhe persiatjen e autorit ne ate kontekst (vetem nga ky shkrim se s'kam lexuar gje tjeter nga ky). Dhe normal s'kisha mision te te bindja, thjesht shkrova nje koment.

Pertej pompozitetit te stonuar, qe ne fakt eshte karakteristike ne virtualitetin shqiptar, nuk eshte ceshtje right or wrong kjo. Once again, s'eshte matematike. Ne letersi, po dhe ne filozofi (sidomos kur bashkohen te dyja, si tek kjo pjese) eshte shpesh ceshtje preferencash, jo right or wrong. Si ne seks p.sh. qe gjerat qe ben njeri apo tjetra ty mund te te duken pa kuptim, ose idiote.

 persiatje si keto ke me qindra neper forumet shqiptare, madje shume me te mira.

Ose jo-konpetente, dhe qe forumistet shqiptare e bejne ku e ku me mire. smiley

 

whatever makes you happy

 

Mua perseritja e gjerave qe me japin kenaqsi me ben happy.

Ty? smiley

 Erdha o Pf se Xhibin se paska zene gjumi . Ka te lexume dreqi dhe s'ke ci thu. "Osht i knushem " thoshim ne kohe tone dhe "i ka mushe raftet gjith libra"

Pata qejf e deshire ta ndaja ne dy pjese 

Se pari perkthimin sic e quan Huri. Them se ne raste te tilla "qyli" edhe falemnderit eshte pak. Respekte per punen. Po megjithse e ben si lopa qe pasi e mbush me qumesht irras shqelmin koves, po them flm .Vetem mos ben or burre komente se nuk kuoton as cfare ke perkthyer.

Se dyti , H.e thote vete .E pershkruan gjendjen e te menduarit "brenda shpelles" . Kaq duhet ta kishte kuptuar edhe Xhibi se eshte produkt i nje shoqerie "kapitaliste" qe te ndan nga jeta , te vecon nga ajo , te mbyll , te zvogelon , te ben meskin . Nje kategoi e tille qe po vecohet shume e me shumeeshte klasifikuar tanime ne Japoni qe edhe blerjet e ushqimeve dhe cdo gje e ben nga shtepia -SHPELLA!.

Kjo lloj jete te ben gisht te tastieres se kompjuterit dhe te ben te flasesh pa u munduar te vesh trurin ne pune .Te ben robot . Dhe kenaqesine njeriu ose Lumturine Xhibiste e gjen ne SHPELLE qofte ajo edhe Kulle Vucidoli apo Qereti , paste ajo edhe vaske floriri si e Saliut.

Ja kaq eshte o Xhib perceptusi qe ke mbushur nja 50 a 60 rreshta pa thene se cfare kutpove nga tregimi smiley

Po te le edhe nje rezerve o Xhib per te kuptuar se si mendon te dale nga kjo gjendje robi dmth si duhet te dale nga KUTIA smiley E ka thene vete H pa revolucion per hapje kutish 

Ma do mendja se nuk te mungon ajo pjesa qe quhet tru ose proces te menduari 

Fizikisht e ke , por kur thua se "cfare me llokocitet brenda kafkes" me ben te mendoj se ti ke ca probleme te vogla me te kuptuarit e H. smiley

Pf i nderuar . Kategoria e ketyre llojeve tregimesh eshte qe shpesh parashtrojne ide e pikpamje te vepres se tyre teresore . Pak rendesi ka qe te njihen si Letrare. Rendesi ka per ta qe emri i tyre i"rende" ne filosofi te kapet me masivisht  e pse jo edhe "nonje fare leku me shume me pune"....... nuku keq. 

Nuk shahen keta. Shahen ata qe s'kuptojne se cfare ka dashur te thote .

 

Nashti po i kthehem dhe nje here avese, me teper jo per te po per konceptin e lumturise ne pergjithesi.

Lumturia nuk mund te jete zakon. Ben vaki e ngaterron me kenaqesine.

Ja vlen te diskutohet ceshte lumturia per juve dhe raporti qe ka me kenaqsine, kenaqsite (por aman jo kutite, lereni ate muhabet per tema gallate, kjo eshte serioze smiley).

Mendoj kur flitet per lumturine shume here persiatjet nga ne shqipot (ne pegjithesi te vuajturit, ata qe vine nga histori mungesash te theksuara) jane drejt abstraktes, te paarritshmes, utopistes, koncepteve tip nirvana qe mund te arrije nje Buda duke u kembekryqosur per muaj te tere (gje e cila eshte ne nje fare menyre nje fare shpellezimi gjithashtu, ndarje nga bota, jeta sociale, realiteti here and now).

Kurse perendimoret e kane dicka me teper konceptin/orvatjen drejt te arritshmes, konkretes. Si koncept te pakten, se orvatja per ta arritur le shume per te deshiruar, po kjo lidhet me faktore te tjere. Mbase kjo mund te merret si cektesi, po vete koncepti i lumturise nenkupton praktiken dhe te arritshmen. S'ka kuptim te flasim per lumturi thjesht si nocion abstrakt dhe teorik, se cu morr vesh pastaj, ku eshte benifiti i njeriut ketu, thjesht ne sadisfaksion te diskutimit mbi lumturine? lol

I bie si te flasim per shuajtjen e etjes si koncept abrakt, nderkohe qe burri dhe gruaja e huj u dogjen per pak uj. smiley

Ne kete perspektive them se lumturia eshte, dhe duhet pare, si totalja e kenaqsive dhe mungese se pakenaqsive. Hierarkia e vlerave/kenaqsive ka patjeter rolin e saj (ketu lidhet dhe orvatja per ta arritur dhe kritikat ndaj perpjekjeve perendimore p.sh. per tu lumturuar), po prap keshtu orientimi behet drejt praktikes, se arritshmes.

Keta me te kenduarit le te na thone se c'thone filozofet per kete gje. smiley

 

 

per te kuptuar se si mendon te dale nga kjo gjendje robi dmth si duhet te dale nga KUTIA

Juve s'dilni dot nga konturet kutiste mer yahoo, cdo gje e shikoni me si do zgjidhim krizen, do hapen apo jo, kutite, shpellat etj. smiley

U perpoqe te thuash dicka Idris, me qarte se zakonisht, po prap s'morra vesh ca the. smiley

Une s'u njehesova gje me autorin apo shpellen apo 'argumente' te tjera llogoresh qe ben ti, ne vs ata, ju vs ne, brenda vs jashte shpelles/kutise.

Thjesht po e marr te mireqene qe filozofia s'eshte fusha jote e preferuar, keshtu qe s'po ta ve re llogorizmin dhe vogelsine e debatit ne argumente filozofike. lol

Pa dashur te hyj ne terrci-verrce te kota, nja dy fjale :

@ Emigrant : shqipja ime, e tille siç eshte, nuk eshte aspak si e jotja. (Ngjashmeria me fjaline e pare te Houellebecq te nxjerr syte). Dhe kjo pangjashmeri, dmth mes shqipes tende dhe asaj times, me mbush me nje lumturi te panjohur me pare, dhe me bind se, me ne fund, kam gjetur udhen e lumturise se perjetshme, asaj te cilen e gezojne vetem njerezit e lumturuar nga shkrimi i paqte dhe paqtues, i fisme dhe fisnikerues. Eshte nje kenaqesi per mua qe ta shoh veten, pothuaj sa here qe nderhyn ti, te nxitur ne kete rruge. Falemnderit dhe gezuar.

_________

@ Av : disa gjera qe te kuptosh pak me mire mbase universin houellebecqian : Houellebecq mendon se seksi eshte nje nga faktoret me problematike ne shoqerine tone, dhe se duhet bere diçka per ta kapercyer kete etape. Seksi, sipas dy romaneve te lartpermendur (Zgjerimi i... dhe Therrmijat...) eshte nje tregues mjerimi, ose dhe me tej, jo vetem tregues por shkaktues. Tek "Therrmijat", megjithese njerezit shpartallohen ne seks (kujto Annabelle qe kalon nja 500 dashnore derisa ngelet beqare 40 vjeçe, ende e bukur, por krejt e shkaterruar shpirterisht, kujto Christiane qe megjithese ben seks kur t'i doje qejfi, perseri ndihet bosh), ata jane pothuaj njerez te vdekur. Dhe lumturia, sipas tij, eshte nje gjendje gati plogeshtie, pa keto kokeçarjet e jetes se sotme, me ane pilulash siç thote ai, pa miq, dhe hermafrodit. Shpella, sipas tij, eshte nje gjendje kundrimi apo mahnitjeje perballe botes, bukurise se natyres, gati-gati si ne nje zhveshje dhe shkeputje te plote mes trupit dhe shpirtit. Eksitimi houellebecqian eshte nje eksitim mendor, kur truri i tij vihet ne ecje, atehere i duket atij se po jeton apo se po prek lumturine. Mund t'i vesh nje femer te bukur perpara, dhe ai nuk eksitohet, madje vuan. Kete e ka thene shume here, ne intervista dhe shkrime te tjera, dhe ketu nuk po bej asgje thjesht po komentoj pak.

Ne lidhje me shtysat e mia per te sjelle tekste te tilla, ato jane thjesht te rendit intelektual, ne kuptimin qe : TE NDERROJ DY FJALE, ASHTU RRAPASKUP SI TE GJITHE. Nese ndonjeri, tip idioti qe e mban veten per Frojd apo per Sherlok Holms, arrin te shohe shtysa te tjera, atehere me mire te shkoje te konsultohet tek doktoret, se diçka nuk vertitet mire ne sheken e vet.

___________

@ xhib, komenti yt i ores 05.13, aty ku i kthen nje pergjigje Av-okates, eshte shume i sakte, per mendimin tim. Dhe nuk kam ç'te shtoj me tutje. 

Ok, Hurbinek & Xhibi, per respekt te fjales dhe lodhjes tuaj po behem dhe nje here "pompoze" smiley

- Universi letrar i H. nese rrotullohet vetem rreth seksit dhe turizmit seksual, idese se shpelles dhe vetmise se megametropolove, si dhe lumturise qe varet nga sasia e kenaqsive praktike, si psh kilet e mishit ne tavoline, me ket mendjen time i bie te mos jete dhe aq univers i plote. Puna eshte qe  kete nderhyrje, te mos e merrni si mospelqim ndaj ju te dyve. Kur njeriu sheh ne krye te shkrimit emer si H, i ka dhe pritshmerite te larta. Une ketu e pata fjalen qe ne fillim: qe ide te tilla jane shume te perfolura ne ditet tona, edhe nga njerez qe nuk marrin vesh fare nga shkrimet e letersia.

Hurbinek, pyeta pse e ke sjelle, ne kuptimin qe cfare eshte ajo gje interesante dhe kaq e forte qe te shtyu te ulesh ta perkthesh....e nuk po ve ne dyshim qellimin tend intelektual per te nderruar dy fjale etj etj.

 

ps: me thirr avokate, kur une te te therras rubinet, si shume ketu. se pastaj i bie qe ti nuk do diskutim, por do vetem perkedhelje

Shendet te dyve

Av,

Ne lidhje me pseudonimin "hurbinek", kurrgje kurrkujt. S'do te ndalem fare ne kete pike.

______

Ne lidhje me "pritshmerite". Kam frike se eshte anashkaluar nje hollesi, per mua, thelbesore : teksti eshte shkruar ne vitin 2000. Afro dhjete vjet me pare. Termi "pritshmeri" bie poshte, automatikisht. Ne presim vetem ne kahun pozitiv te kohes, presim nga e ardhmja. Nga kahu negativ, tek e shkuara, sundon "tashmë-ja". Tek pozitivi, "ende-ja". Te gjithe e dine se toka rrotullohet rreth diellit, por nje burri i eshte dashur te digjet diku per kete pune.

Per rrjedhoje, ne duhet te rikthehemi, me mend, dhjete vjet me pare, dhe te meditojme mbi tekstin. C'kohe kishim atehere ? E c'kohe kemi sot ? Houellebecq, ne romanet e tij, u fut si pyke ne peizazhin letrar francez dhe europian, ne mos me gjere, te pakten perendimor, sepse filloi te vezhgoje dhe "bisturoje" (fjale e re) fije per fije rrjeten e marredhenieve shoqerore ne Perendim.

A ka te drejte apo ska te drejte, kete as nuk e di, as nuk mund ta di e as nuk do te mund te dija. Ai eshte aty, ne kembe, e quajne Michel, ka shkruar diçka, dhe gjithsecili shkruan ç'mendon, ne koken e vet, per keto pune, pa u ndikuar fare ç'mendon fqinji ne krah. Kjo eshte pak a shume. S'ma merr mendja se fshihet diçka tjeter.

______

Kete tekst nuk e kam perkthyer sot, dhe as ekskluzivisht per "peshkunpauje". Atehere kur e kam perkthyer, kam menduar se sillte njefare drite mbi kete tipin dhe llomotitjet e tij. As nuk jam pajtuar me te, as nuk jam idhnuar. Nuk kam kurrfare adhurimi, kurrfare perkushtimi, e madje madje, po bej dhe nje zbulim ketu, fakti qe kam perkthyer ca gjera te tij, nuk do te thote se e kam kusheri. Kjo eshte e rendesishme te theksohet, per rastin ku ndonjeri mund te me dyshoje per lidhje familjare ne baze fisi.

Gezuar, kush te deshiroje te gezoje. Per te tjeret, edhe ata gezuar, me zor.

Dhe nje pergjigje te veçante per Dorin, meqe me ka pyetur thjesht dhe qarte :

Jo, nuk i kam marre leje Houellebecqut, as per perkthimin as per publikimin ne kete faqe.

- Per perkthimin : nuk i merret leja askujt qe te perkthesh ç'te duash, gjithe biblioteken e botes nese mundesh. Perkthimi i nje autori eshte nje veprimtari e lire, pa kurrfare lidhje me autorin. Eshte me po aq te drejta sa dhe kur blejme nje liber ne librari, per ta lexuar. Nuk i marrim leje autorit per ta lexuar, madje ai eshte i nderuar te lexohet sa me shume.

- Per publikimin : ketu ndryshon puna. Publikimi ne internet apo mbi leter nenshtrohet ndaj ligjesh te tjera. Ti nuk mund te publikosh nje veper te plote te dikujt, pa lejen e tij. Por ama mundesh te sjellesh fragmente nga kjo veper, qofte per ilustrim (quhet ndryshe dhe citim), qofte per reklamim. Ne rastin tim, as njera as tjetra. Ky tekst gjendet ne internet (siç e gjeti Monda pas fiks 4'30&quotsmiley dhe eshte i lire te lexohet nga çdokush. Gjithçka qe gjendet ne internet, dhe qe ka nje copyright poshte, mund te publikohet vetem ne internet, dhe jo per qellime fitimi. Psh, kete tekst, une nuk mund ta botoj mbi leter dhe ta shes. Ama ne internet, po. Kemi variantin origjinal, kemi dhe variantin shqip, per konsultim te lire. Ky eshte interneti, kjo eshte dituria qe perhapet, pa i fryre dhe shfryre xhepat askujt : as Houellebecq nuk u varferua nga perkthimi im, ngaqe ai e ka publikuar hapur ne frengjisht, as une nuk u pasurova, sepse e kam publikuar ketu ne peshkupauje, dhe deri me tani, ky peshk nuk me paguan asnje kacidhe. Besoj se eshte e qarte tani.

________

Kurse per permendjen qe i bekam Houellebecqut gjithandej, te me falesh, por do te kisha pasur po aq deshire qe ti te me flisje per çdo dite per nje autor qe ke deshire ti, dhe une do te isha ulur ne rreshtin e pare te te degjoj. Le qe, s'eshte e vertete qe e permend aq shpesh, thjesht eshte koha : ka dale nje roman, do dalin dhe tre te tjere, dhe eshte normale qe te flasim. Pas gjashte muajsh, nuk do te kete me Houellebecq por Beckett. Ku eshte e keqja, per aq kohe sa nuk llomotisim budalliqe zgjedhjesh dhe kutish, gerri-verrish gazetash dhe portokajsh ? Gezuar dhe ti, dori. 

I kujt do jete faji, i gjuhes Shqipe, apo i Shqiptarit?

Te moçmit thonin se gjuha nuk ka faje!

Ateher duhet pranuar se faji eshte i ......!

ne mulli e ne shtepi,

o hurbineku ine shati... (theksi te i-ja, kenge e Bregut kjo, mo e merr per keq)

Si te duash ti, jet-o! C'te te beje tyja "happy". Pa Xhibi gallate do. Do ia qendis nje te ajo tema me xhibzim se e ka bere hak smiley

Po thoja qe nuk eshte shqipe e mire fare ajo "le t'a themi pernjehere". Pernjehere si? Si nje rrokje te vetme, te gjithe bashke ne kor, si ne kopsht? Si paraqitesit e festivaleve nje here motit fjalen "mirembrema"? Ne shqip ka psh: "Le t'a themi hapur", "le ta themi troc", "le t'a themi nje here e mire", "le t'a themi qe ne fillim" etj etj. Kjo "pernjehere" eshte bullshiti i radhes, lum miku.

Po thoja edhe qe nuk eshte shqipe e bukur fraza "i/e tille sic eshte". Nuk shkon! Ti mund te besh debat gjithe diten qe kjo do me thene keshtu e ashtu (se mos e ben vertet, ore!), por veshi vritet bajagi. Konstrukti per kete i bie: "keshtu sic eshte". Ne inglisht shprehja eshte lakonike fare "as is" dhe perdoret shume dendur ne tregti per mallrat kur duan t'i shesin pa garanci. Mos harro se shqipja ka edhe konstruktin "si e tille", te futur rendshem ne perkthimet filozofike te monizmit (psh Hegeli: jeta si e tille ka ne thelb te vet vdekjen etj etj). Por nuk perdoret "e tille sic eshte". Nuk shkon. Te dyja keto qe ne fjaline e pare e minojne perkthimin!

Kjo bie ere "perkthim me norme"!

Vari qillon, sidoqofte. Po qe ti m'rregull me tenden, "aferim", jepi drejtim si perhere.

La vie, telle qu'elle est... - jeta, e tille siç eshte...

La vie, en tant que telle... - jeta, si e tille...

__________

Kur t'i marresh vesh dallimet mes ketyre dyjave, hajde ketu dhe kerce nga gezimi : EUREKA ! EUREKA !

Mire, xhaxhi, mire, ja e the dhe ti nje fjale ne mengjes.

Po thoja per shqipen qe nuk shkon, lum hurbiuneku. Jo cdo gje qe shkon ne gjuhe te huaj shkon ne shqip. Si dhe anasjelltas.

Ne shqip shkon psh shprehja "a ha shqip ti?" E kthen dot ne frengce kete mo?

- Kur thuhet : "jeta, si e tille", kjo ka kuptimin e jetes si JETE, si nocion, pa asnje lidhje me realitetin, me nje jete keshtu apo ashtu. Flitet per jeten qe na eshte dhene nga Zoti, Natyra, Djalli apo kush te doje te futet tjeter.

- Kur thuhet : "jeta, e tille siç eshte", kjo ka kuptimin e nje jete te percaktuar, jetes qe bejme sot, ne kete forme, ne kete menyre, ne periudhen e teknikes apo skamjes apo heshtes apo domates. Thene ndryshe, eshte thjesht NJE jete ne morin e jeterave qe kane kaluar dhe qe do te vijne.

________

 

Frazen "si e tille" t'a solla meqe permbante brenda termin "i/e tille". Dhe jo ku po e kthen ti.

Tani ti cfare po ben? Po shpjegon se c'do me thene fraza "jeta e tille sic eshte"? Po a nuk te thashe qe mos e bej kete, se nuk eshte fare aty fjala, por te perdorimi ne shqip?

 e keqja e hurbinekut, por po ashtu dhe juaja, eshte qe nuk e kuptoni tekstin, ai ju tejkalon. à partir de là çfaredolloj marifeti, t'i beni frengjishtes apo shqipes per t'i pershtatur me njera - tjetren, nuk mund te kete efekt. 

ky Houellebecq-u hyn tek shkrimtaret qe duhen lexuar pak a shume, te teret, per te kuptuar ate qe perpiqen te thone. ndryshe nuk ja vlen. do te isha kurioz te dija pse Hurbineku e ka zgjedh pikerisht kete pjesen, e jo ndonje tjeter te tij, per perkthim. çfare mesazhi permban kjo ?

 

ps : tekstet e Houellebecq-ut jane shume CINIKE (dhe me humor). edhe ne shqiptaret jemi cinike, (na duket vetja me te zgjuar se te tjeret) por na mungon kultura, kurajo dhe vullneti, per te qene te kompletuar ose po aq te zgjuar (ose te rafinuar) sa Houellebecq-u, per ta kuptuar mesazhin e tij.

à partir de là ( smiley ) eshte normale qe Bedrijes t'i duket shkrimi budallallik me brire, ose qe te kete diskutime te kota mbi konceptin e lumturise.

ps 2 : emigrant-o sa rri e kritikon pa pushim hurbinekun, na e sill nje version tendin te ketij tekstit, me i pa dallimet.

 ps 3 : Que les choses soient claires = Le ta themi pernjëherë, eshte zgjidhja me e keqe, per mendimin tim. ose zgjidhej varianti, fjale per fjale, "Qe gjerat te jene te qarta", ose "Le ta themi qe ne FILLIM".

pasi qe shkrimi mbetet i erret deri ne fund (edhe ne versionin francez, pra ate origjinal). sepse autori i tij flet per gjera te hamendesuara prejt tij, e qe bien ndesh me njohurine e pergjitheshme ose me moralin e pergjithshem shoqeror. prandaj ai qe NE FILLIM te shkrimit, kerkon te SQAROJE, qe nuk eshte negativ, pra nje rob depresiv (lexuesit e thjeshte franceze e marrin per gjys te çmendur kete shkrimtarin) qe i eshte merzit jeta dhe veç tall bythen me miletin, duke i terheq prej hundes neper hamendesimet e tij mbi LUMTURINE.

po te doni sqarime me te hollesishme ketu m'keni. smiley (por 0 post per momentin)

perkundrazi, ky tekst eshte teper i thjeshtezuar dhe skematik, ti e merr vesh qe ne fjaline e pare se ku do dale ky djali.

pastaj,

S'ka nevoje te pish gjithe detin, te marrc vesh se eshte i kripur.

                                                                      by a Cinical Nation

 

 Houellebecq e ka shkruar kete pjese ose per te stervitur gishtat, ose eshte tallur, ose nese keshtu eshte e gjithe letersia e tij, vertet e cuditshme kjo pune e fames dhe madheshtise. Si mund te jete lumturia zakon? Dmth a mund te thuhet: e kam zakon te jem i lumtur apo te lumturohem? Ose edhe nese eshte e tille, te pakten ta kish zhvilluar si mendim qe ta vertetonte ne nje fare menyre...Me i qarte eshte percaktimi i merzise aty.

kete shkrimin tend aty lart e lexova. ti mendon si bedrija, as me shume e as me pak. per me teper je nis nga varianti  shqip per te qit konkluzionet e tua, mbi lumturine = zakon.

Hurbineku e ka perthyer gabim fjalen accoutumance ne zakon. perkthimi me i drejte i saj eshte, ai qe per çudi jep dhe google, VARËSI (dependance). pasi shkrimtari tek ato rreshta permend drogat qe merr per "t'u ndi i lumtur". kur lidhet me drogat ose narkotiket kuptimi i kesaj flaes nuk eshte zakon (megjithese prej ketej e ka origjinen) por varesi. ne fakt per t'u kuptu e mos ket keqkuptimet qe dalin prej fjales zakon. nuk e permenda pa qellim debatin e xhibit mbi ndryshimin e konceptit te lumturise, midis nesh dhe te huajve. ne fakt nuk ka asnje ndryshim ky koncept. te pakten ne shkrim behet i qarte.

 

ndersa une do ta perktheja TUNDIM. ngaqe lumturia nuk eshte veçse nje tundim qe te gjithe njerezit e kane si objektiv te jetes dhe qe sipas tradites ose zakonit fetar ne, te gjithe, do ta arrijme vetem ne parajse. prandaj ai flet per pavdekesine tek ky shkrim.

 

Leximi im eshte "zakon". Keshtu e kam perjetuar une kur e kam perkthyer.

Kur mesohemi me diçka, kjo diçkaja behet zakon. Thuhet : eshte e zakonshme kjo qe...

Mund te ishte dhe "rutine". Lumturia kthehet ne nje rutine, gjithkush duhet te jete i lumtur. Nqs deshiron, degjoje vete Houellebecqun tek linku qe solla, kur flet per rutinen e depresionit, haraçi per te qene i lumtur.

Ma merr mendja se Houellebecq nuk eshte aq kokebosh dhe jo i pastervitur ne çeshtje gjuhe sa te mos perdorte "carrément" fjalen "dépendance". Por jo, ai ka perdorur accoutumance, qe eshte fakti i te mesuarit, i te pershtaturit, i te miqesuarit me diçka, ne nje mjedis te ri apo tjeter. E nejse.

 o hurbinek hap nje fjalor daje, mos bej cirk kot. qe se po ta sjell une :

 [Spécialement] Phénomène métabolique entraînant la nécessité d’augmenter les doses d’une substance active ou toxique pour en obtenir l’effet habituel. Accoutumance à une drogue.

kur lidhet me drogen kete kuptim merr kjo fjale. 

ne kam pershtypjen qe nuk e kupton frengjishten mire, dmth nuk e kap SENSIN e fjaleve si duhet. dhe kjo te falet se nuk je gje francez. 

duhet me qene bilingesh, per perkthyes, ose pak filozof ne ket rastin tone. perndryshe keqkupton veten dhe keqkupton dhe te tjeret.

O mik !

Cfare rrenje ka fjala "accoutumance" ? A mos e ka "coutume" ? E çfare eshte kjo ?

Zoteri, ne shqip themi : Filani e ka bere zakon rakine. Me nje fjale, e pi shpesh. Dhe nuk thone : Filani e ka bere varesi rakine. Ai eshte duke thene se lumturia behet tashme e tutje diçka krejt e zakonshme. Ta ka thene shqip ca rreshta me lart :

LUMTURIA E VERTETE ESHTE PERSERITJA, NE RIFILLIMIN E PERHERSHEM TE SE NJEJTES GJE.

E perseritja e ka emrin "zakon". Ke degjuar per "zakonet" e popullit ? Cfare jane sipas teje ? Varesira apo thjesht jemi bere njesh me to, dhe nuk duam te dalim nga to sepse aty ndihemi mire.

Nejse, ky eshte leximi yt, mbaje, veç mos na jep "verdikte" nga kulla e monparnasit. Ulja pak gryken topit.

Hajdar, mbase ndihmon fare pak ne diskutim me rikujtu qe ne shqip kemi dallimin mes 1)zakonit, 2)huqit dhe 3)vesit. (nuk po fus fjalen e madhe "tabiat&quotsmiley

Me aq sa ma pret kaplloqja mu ti or lum miku perkthen shume "thate" dhe mire e ka emigranti. Dhe kjo "merzia eshte alternative e lumturise" shume thjeshte e bukur mund te behej "Deshperimi eshte altern..."

Hajdar,

Per me gjate, me vone. Por per me shkurt, shiko si eshte puna :

Qe te mos çani me derrasat e njeri-tjetrit, me kete historine e jo "babi" por "ati", jo "ati" por "burri i mamit", jo "burri i mamit" por baxhanaku i burrit te tezes, po ju them se as qe e keni marre vesh ndonjehere se kujt i drejtohet perkthimi.

Perkthimi, zoteri, i drejtohet nje njeriu i cili, nga perkufizimi, nuk di gjuhen nga eshte perkthyer. Dmth, perkthimi im eshte per kedo qe nuk di frengjisht. Por ka dhe me tej : eshte per ate i cili nuk ka asnje mundesi qe ta gjeje ne nje gjuhe te cilen ai e njeh (psh, anglisht, gjermanisht, rrugaçerisht, etj).

E keshtu vijme tek historia e fundit : perveç ne rastet kur perkthyesi ka ngaterruar mirefilli dy kuptime te ndryshme, apo dy koncepte (si psh rasti i Mondes qe vuri ne dukje diçka qe nuk di ku djallin e kam pasur mendjen, megjithese kam nje dyshim), ne rastet e tjera, lexuesit duhet ta qepin sqepin.

Jo per gje por nje liber eshte i perbere nga fjale. Psh, 34 540 fjale. Eshte e sigurte qe po u lexua ky liber nga 34 540 vete, ata do te na japin 34 500 x 34 500 libra te ndryshem (dhe kjo ne rastin me te mire). Me nje fjale, llokoçitjet e fjaleve bejini ne trurin tuaj, se une nuk jam perkthyes privat i gjithsecilit prej jush : njeri e do ndajfoljen ne krye e tjetri nga bythet.

Gjetja dhe renditja ime e fjaleve eshte e imja dhe jo e jotja. Flas per ty qe di frengjisht. Kurse per ate tjetrin qe nuk di asnje gjuhe tjeter, ai duhet te lexoje çfare ka aty perballe, ose i pelqen, ose nuk i pelqen, por pa na shkruar fleterrrufera tek kendi i kuq. Ja keshtu jane keto pune. Gezuar edhe ti Hajdara, j'te l'ai déjà dit ou pas ? Enfin...

O Hurbon sa nxefesh kur te vene ne dukje gabimet mer burre. Dha cudi se ti ishe ai qe kur u caje trapin te tjereve, fshiheshe mbas teorise se mendimit te lire dhe te qenit I pavarur nga tufa e sardeleve!!! smiley

Nashti nje pyetje kam une. Ti kete librin do e shperndash falas neper dhomat e moteleve si Biblen, apo pret qe njerezit ta blejne ate qe ke perkthyer qe te hash edhe ti nje cape buke. Se nga pordha karshi lexuesit duket sikur po sponsorizon Ministrine e Arsimit me leket qe nuk I ke... smiley

Av, me keqardhje e them, por H. vetem i thjeshtezuar dhe skematik s'eshte! S'kam hic ndermend te mbroj perkthimin e Hurbit, se perkthyesi (mendoj une) duhet te jete ne gjendje te justifikoje te gjitha zgjidhjet qe ka bere. Kur ia do qejfi, merret vesh...

Desha vetem te them se stili i Houellebecq eshte i thate e pa asnje te papritur, gati ne kufijte e merzise. S'jane te tilla persiatjet rreth jetes njerezore dhe lumturise, dhe koncepti i lumturise i H.-se eshte vertet nje nder me te nderlikuarit qe mund te ndeshet mes shkrimtareve bashkekohore. Eshte i krahasueshem ndoshta vetem me Don DeLillo-n e "White Noise".

Tani ketu i bie te jem dakort (medet!!!) me Hajdarin qe thote se Houellebecq-ut i duhen lexuar nja dy libra per te marre vesh ku don te dale. Sipermarrje kjo krejt e pakeshillueshme per ke ka zgjedhur si ambicie lumturie tabllone e kitsch-it qe pershkruan Kundera psh. tek "Lehtesia e paperballueshme e qenies".

S'ke c'i ben! Librat te shpien medoemos ne libra te tjere. Kur lexojme nje liber, ne veme ne prove jo autorin, por horizontin tone te pritjes. Qe s'eshte nje fjale goje, por nje hapesire qe duhet pergatitur e mirembajtur. Dhe qe shpesh ka nevoje te zgjerohet. Kjo (bashke me nja dhjete gjera te tjera) e dallon "lexuesin e specializuar" nga "lexuesi i se dieles" ...

Finisterre, te kuptoj. Dhe me beso, nuk i kam qejf muhabetet terkuze, por mesa duket mallkimi i gjuhes eshte moskuptimi. Une i jam referuar vetem tekstit lart, nuk kam asnje ide tjeter per H. Dhe qe te mbyllet njehere e mire keqkuptimi qofte dhe me Hurbin, po ripohoj, se pavaresisht nga ndonje gabim tek tuk, neper perkthime, gje qe eshte krejt normale ne nje perkthim, kujtdo qe sjell pjese te perkthyera i duhet thene falemnderit. pastja mund te rrjeshtohen difektet, sugjerimet etjetj, per te cilat edhe ai qe perkthen duhet te jete i ndergjegjshem qe ti mireprese.

pergjithesisht nuk ndaloj tek lloji i frazes, forma dmth, megjtihese kjo ka vleren e vet te padiskutueshme, por me teper tek ajo qe thuhet, percillet. Nqs nje poezie mund ti falet deridiku mungesa e nje mesazhi, ngase fokusohet ne nje pershkrime etc, prozes jo. Nuk trajtohet lexuesi si debil, sikur ky qe po hedh fjalet ne karte, na qenka i derguari i zotit. lexo fjaline e fundit qe e shtrin arrogancen deri ne neveritje. dhe sa me shume qe i kthehem paragrafeve, aq me i thjeshtezuar me duket. kujto vetem qe tema te tilla i ka trajtuar letersia shume me fort e shume me bukur, gati 100 vjet me pare. Atehere?

 

 tjeter gabim te hurbit :

Dieu, lui-même ne peut résoudre ce problème, d’ailleurs je ne crois pas en dieu, il n’est pas nécessaire, ni ici ni au paradis.

Zoti, as ai nuk mund ta zgjidhë këtë problem, madje nuk besoj në zot, kjo nuk është e nevojshme, as këtu as në parajsë.

me ça e lidh fjalen KJO ? kam frike se do me thush me BESIMIN, kur shkrimtari nuk do te thote qe BESIMI ne zot eshte i pavlefshem, por qe zoti vete eshte i kote, ose ai nuk hyn ne pune. (sepse siç ka thene njoni: sikur te mos ekzistonte, zoti duhej shpik) ne shkrimtari e njeh kete koncept.

kuptoj gjithashtu sesi donin ta fusnin ne burg ne france, ngaqe sipas nje gazetari, tip hurbi qe nuk i kap dot keto ndjeshmerite e fjaleve, ai shau islamin si te prapambetur. smiley

qe nje prove ultime per ty HUrbinek, ça nenkupton ti me keto rreshtat :  

Dehors il fait chaud et clair, je pense un peu à l’Allemagne où des gens ont vécus ensemble dans des petits espaces et je suis heureux que le paradis ne connaissent pas la surpopulation. Les gens sont libres de choisir leur tombeau, ils roulent autant qu’ils veulent.

po ma the, jam une qe e kam gabim dhe jo ti. smiley

ps: emigranto vesi eshte zakon i keq, ndersa zakoni eshte ves i mire. ai nuk e ka fjalen per mendimin tim, as per vesin e as per zakonin. por per tundimin ose varesine qe kemi, ne njerezit, ndaj lumturise.

prandaj perdorim dhe drogat e te tjera pallavra si parajsa, pavdekesia, etj. pikerisht keto qe i ve ne loje ky autor tek ky shkrim. bile aty thote (me humor te zi) qe meshkujt behen bythqima vetem te ndjehen te lumtur, pra ti shkojne deri ne ekstrem pasionit ose seksit.

 

Hajdar, do te te pergjigjem vetem per kete, sa hengra pak buke dhe ndihem ne forme. Per te tjerat pastaj, vazhdo xhingla-minglat.

Paragrafi i Gjermanise eshte keshtu, dhe do te ta them nje fjali, ndonese te gjate :

Houellebecq ben aluzion ndaj Gjermanise naziste, ndaj teorise se "hapesires vitale" te Rosenberg, i cili mendonte se Gjermania kishte nevoje per dy gjera : edhe te hiqte qafe nje pjese te popullise (çifutet), por edhe te zgjerohej ne toka te reja, mundesisht lindore (poloni e rusi) ; gjithashtu, zgjedhja e varrit te tyre eshte sepse çifutet e krematoriumeve nuk kane sot as varr, e lere me qe ta zgjidhnin vendin ; per me teper, lexo Paul Celan, "Todesfuge" ; dhe e fundit, debilet qe e ngasin makinen shpejt, nuk jane duke bere tjeter veçse duke dorezuar nje kerkese per dy meter vend ne ndonje varreze, keta po, keta jane te vetedijshem per kerkesen e tyre.

Tani zbavitu pak, e vazhdo ndonje cic-mic me shoket, se une e kam ZAKON dhe jo varesi qe pasi te fryhem mire, shtrihem per shtate pale qejfe dhe shoh nje emision me kopsht zoologjik. Salut, p'ti con. (je blague quand même, fais pas la gueule).

Aha, i bona nje provokim siper Hurbit po s'e kapi, me ra dorashka ne dysheme me ra. smiley

 

Ca fjale, per tu zene se erdh Viti i Ri e dum gjak.

 

Nihilistet, tek te cilet fus Sartre, Kamy, e gjyshin e tyre Shopenhauer, per mua jane kot. E gjithe letersia e tyre bazohet ne 2-3 nocione te merzitshme tip " jeta eshte kot, me mire te mos kisha lindur, femrat jane te keqija, askush s'me kupon..."

 

Kaq kane.

 

Tani, qe ndokush mund te shkruaje per keto tema mua s'me ben pershtypje. Ajo qe s'kuptoj eshte se si ka mundesi qe tema te tilla krijojne akoma nje "rast" ne Evrope, se si intelektual te medhenj a te vegjel humbasin kohen mbas ketyre gjerave. Kete vertet s'e kuptoj. A me shpjegoni ju lutem?

 

Me shume respekt.

Tani, qe ndokush mund te shkruaje per keto tema mua s'me ben pershtypje. Ajo qe s'kuptoj eshte se si ka mundesi qe tema te tilla krijojne akoma nje "rast" ne Evrope, se si intelektual te medhenj a te vegjel humbasin kohen mbas ketyre gjerave.

the best comment ever!

e mbylla.

Po ti pse pyet, kur per ceshtje te tilla gjithmone  eshte pyetur dhe asnjehere nuk ka nje pergjigje , dhe njerzit perseri ngulmojne te pyesin ? smiley

Me nje horizont te mirembajtur prit (sh) merie them se shkrimi  percjell me cinizem dhe arrogance, po,po me arrogance, idene e nje  shoqerie te semure / te obseduar  nga ideja e lumturise me cdo cmim. Orvajtja per/ose materializim-i ne praktike i  idese obseduese per lumturi, ne  fakt prodhon jo rralle  arroganca qe nga sjelljet individuale e deri ne patologjite sociale.

Ja psh dikush e kerkon me cdo kusht te perkedhelet.  A nuk eshte kjo arrogance? smiley

Kjo nuk eshte thene kaq thjesht edhe pse bukuria nuk  e perjashton thjeshtesine.

Nje diskutim i termave te perdorura nga perkthyesi ne kontekstin kuptimor te shkrimit  , mer vlere dhe begaton debatin.

Gjenial  te ky tipi eshte vetem fakti qe ka arritur te beje te flitet per te ; pak a shume si ata tipat qe shajne ata qe kerkojne vemendje ne menyre qe te terheqin vemendjen.

Iris, une e  kam thene gjithmone qe ky o Eminemi i letersise : i shan te gjithe, ka probleme me nenen e eshte bere i famshem edhe prej kesaj.

Hirushe, ja po ze nje vend ketu e te them dy fjale, edhe per mikun francez desaparacidos :

Houellebecq, qe prej librit te dyte (Therrmijat), ngaqe i pari kaloi disi ne heshtje si roman i pare (megjithese shume i bukur), ka pesuar nje antireklame te tmerrshme. Nuk ka pasur grua mbi 40-at qe nuk e ka share njehere Houellebecqun. Nder dhjetera apo me shume gra (le te themi femra) franceze qe me ka rene rasti te nderroj dy fjale, nuk me ka rastisur kurre te gjej nje qe te pelqej Hulon. Asnje. Te gjitha diskutimet e tyre ishin keshtu :

- ai eshte zagar, trap, rrote, flet budalliqe, i çmendur.

Kur i pyesja, po mire, çfare thote ky burri ? Me pergjigjeshin : ai i ka inat femrat, eshte fanatik, konservator, do te na ktheje ne skllaveri, etj. etj.

Ne fakt, i gjori Hulo nuk thoshte gje tjeter por vetem kete : shikoni çuna dhe goca, siç po shkon perendimi me kete ritem, nuk e kemi te gjate. Sepse cinizmi eshte bere vlera baze e shoqerise. Po ju pyes ju ketu : a beni ndonjehere muhabet punesh dhe shefash dhe femrash dhe shemtaqesh atje tek puna juaj ? A jua terheq vemendjen ndonje gje, apo hiç ? Nejse.

Me nje fjale, shtypi (nje pjese e mire, derrmuese madje) sulmon çdo gje qe del nga dora e ketij. Pse ? Nje arsye qe kam mundur ta zbuloj, eshte kjo :

AI AS QE E CAN MENDEREN SE CFARE MENDOJNE POPULLI PER TE.

Hiç o hiç.

Me nje zgjuarsi natyrale nja 150 e fiu, me nje bagazh shkencoro-letrar merre si ta duash, ai eshte gati t'i jape nje pergjigje kujtdo. Tani tjeter pune pse tipi eshte njeçike i tronditur ne Komitetin Qendror, pse e ka nxjerre gruaja jashte me breke ne dore, apo pse nena e vet thote me mire te kisha bere nje cope m... Keto jane anekdota, per zbavitje te popullit, puna duhet kapur atje ku e kane kapur shume studiues, sidomos nordiket.

Pse nordiket ? Po sepse ka mundesi qe andej te kete ardhur kjo vala e cinizmit, perzier me ca nuanca eugjenizmi dhe narcisizmi. Ka mundesi, po, ka.

C'te themi tjater ? Te themi qe ky tipi, ne letersi, shijet e tij letrare jane si t'ia doje zogu i qejfit ketij : psh, ky te ben per nje lek Jacques Prévert. C'ti besh ? Ta vrasesh ? Po jo mo jo, ja ta degjosh dhe te perpiqesh te kapesh po pse djallin ka mberritur ne kete perfundim.

Tjater : ky psh, e di fort mire sesa i vlen lekura si shkrimtar, dhe ua ngul 95% te shkrimtareve te Frances nga nje kunj, si shkrimtar supash dhe makaronash. C'ti bejme ? Ta vrasim ?

Ja keshtu. Roman i fundit, "Mundesia e nje ishulli", sipas vete ketij, eshte me i miri, me i perfeksionuari, keshtu thote. Une per vete them se eshte ai i pari. Ceshtje shijesh.

Hirushe, gezuar vitin e ri.

Ore, po kush eshte kjo Hirushja s'morra vesh une!

Tani, ok, mund te themi qe nje pjese e madhe e fames se Psikopatit rrjedh edhe nga fakti se eshte ai ashtu si eshte, e jo thejsht meqe shkruan mire?

 

Eshte crregullim (=disorder), Iris. Quhet "Narcissistic Personality Disorder" (akronimi NPD).

Hajdar, me intrigoi ajo puna e zinxhirit zakon-huq-ves. Shoh qe ne debat shfaqet nje padije e frikshme e gjuhes shqipe. Si dhe me siguri e kuptimeve te dyta te fjaleve ne gjuhet nga perkthehet. Shqipja nuk te lejon te thuash "zakon" per drogat, per shembull. Ose per duhanin/rakine! Shqipja ka formen "iu be ves (duhani/rakia)". Nuk eshte shqipe e bukur te thuash "iu be zakon duhani/rakia". Madje as percaktimi "zakon i keq" nuk ndihmon. Po, thuhet "iu be zakon qe dilte jashte dhe ndizte nje cigare", pasi pershkruhet veprimi pa vleresim "i mire / i keq". Vesi, sikunder thua, eshte vetemse i keq. Nenkupton pa perjashtim varesi; zakoni nuk nenkupton (medoemos) varesi. Ndaj drogave psh, flitet vetem per varesi (pra per VES).

Keto i thashe pasi kemi pat nje diskutim te ngjasjhem (jo ketu) mbi perkthimin e drejte te fjales "addiction" dhe "to be addicted to".

 

   Ne Filozofi Houellebecq eshte prane Nietzsche dhe Celine, sipas kritikes...Nje koleg i tij romancier e shpjegon Filozofine e Zeze te Houellebecq   me traumen e tij personale dhe thote: " Nese do te kisha patur nje femijeri si M.H., do te kisha vrare veten.  Ai eshte nje fantazme i kthyer nga vdekja dhe na tregon per jeten atje."Magnum opus, Hurbinek ! 

OK, ja ca fjale te Hou. mbi Hou :

__________

Më duhet të përmend këtu, dhe për të fundit herë, nënën time – dhe shpresoj se do të jetë vërtet hera e fundit, dhe se nuk do të kem më rast t’i rikthehem ; shpresoj se ne do të mundemi, secili në krahun e vet, të prehemi në paqe. Ajo çka do të pasojë më poshtë mund të duket e vështirë, por përpara se të gjykojmë nënën time, duhet të kujtojmë respektin e saj të jashtëzakonshëm për zgjuarsinë, duhet të kujtojmë njëfarë përçmimi (që shkon bashk&eumlsmiley për sentimentalizmin ; dhe duhet të kujtojmë se në jetën e saj, ajo që e kishte shpëtuar kishte qenë zgjuarsia. Ajo më ka dhënë thjesht atë çfarë e besonte si më të mirën për mua ; por ka zgjedhur gabim, ja kaq. mce_serialized="14ngd29qk">>

Kur isha foshnjë, nëna ime nuk më ka përkundur, përkëdhelur, ledhatur aq ; thjesht nuk ka qenë e dashur me mua ; kaq, dhe kjo shpjegon pjesën tjetër, dhe pothuaj tërësinë e personalitetit tim, të paktën zonat e tij më të dhimbshme… Ende sot, kur një femër refuzon të më prekë, të më përkëdhelë, provoj një vuajtje mizore, të padurueshme ; kjo është një brengë, një copëtim aq i tmerrshëm saqë gjithmonë kam parapëlqyer të heq dorë nga çdo orvatje joshjeje. Dhimbja e këtyre çasteve është aq e dhunshme saqë nuk mund as ta përshkruaj si duhet ; ajo i tejkalon të gjitha dhimbjet morale, dhe pothuaj të tëra dhimbjet fizike që kam mundur të njoh gjetiu ; në ato çaste, kam vërtet përshtypjen se po vdes, po asgjësohem. Dukuria është e thjeshtë, asgjë nuk më duket më e lehtë për t’u shpjeguar apo interpretuar ; besoj gjithashtu se kjo është një e keqe e pashërueshme. Jam përpjekur. Psikanaliza ka dalë gjithmonë si e paaftë për të luftuar kundër patologjive të rrënjosura kaq thellë ; njëherë kam mbajtur shpresë tek rebirth, qarja e parë… por nuk ka dhënë asgjë. Tani e di : deri në vdekje, unë do të mbetem një fëmijë i vogël i braktisur, që ulëret nga frika dhe të ftohtët, i uritur për përkëdhelje.

Nese s'do te ishte rritur me dashurine  e gjysherve dhe mungesen e tmerrshme te se jemes, H., s'do te ishte sot aty ku eshte.

Gjithesesi femija s'ka te drejte te gjykoje prindin... me te tjerat jam plotesisht dakord...

"Gjithesesi femija s'ka te drejte te gjykoje prindin... me te tjerat jam plotesisht dakord..."

Vertet e thua kete? Te kujton gje "Miti i Edipit" dhe monsieur Freud? Po "Origjina e familjes, prones private dhe shtetit"?

 Une nuk besoj qe i intereson te sherohet, eshte me "terheqes" dhe ne qender te vemendjes keshtu smiley, ndryshe do ishte nje njeri pa asgje per te thene me. Gezuar dhe ty Hurbi!

 

Jo, Iris. Ne rastin e ketij, nuk eshte e sakte. Sepse, mbase nuk e di, por ky i ka bere ca shtrime ne spitale psikiatrike, por siç duket pa rezultat. Ky ka qene vertet i tronditur, dhe kuptohet se i ka lene ca pasoja. Nuk e ke lexuar "zgjerimi i lemit te luftes", ka aty nje pjese ku personazhi kryesor (qe ngjan shume me vete Houellebecq) eshte ne spital psikiatrik, se desh po luan nga fiqiri, dhe aty ka perballe nje psikologe, dhe ky rri e rri ca dhe ia fillon nje ligjerate filozofike. Psikologia shqyen syte, ç'eshte ky i çmendur qe mendon gjera te tilla, se ajo vete s'kapte gje. E keshtu puna, tipi ka krijuar nje neveri per psikologet, i quan si perfitues te mjerimeve te tjetrit.

Nejse, u zgjata, desha te them se nuk e ben kastile te jete interesant por eshte vertet interesant, dhe eshte ca i tronditur nga kosherja lart.

Certains lecteurs se demanderont si la vie, dans la plus belle des grottes avec les plus adorables des créatures, ne finirait pas par être ennuyeuse après des milliers d’années (voire des centaines de milliers d’années dans mon cas). Non, je ne crois pas, en tout cas pas pour moi. Je ne trouve pas ennuyeux de répéter à l’infini ce que j’aime faire, j’irais même plus loin : le vrai bonheur est la répétition, dans le perpétuel recommencement de la même chose, comme dans la danse et la musique, par exemple Autobahn de Krafwerk. Il en va de même pour le sexe : quand c’est terminé, nous voudrions recommencer. Le bonheur est une accoutumance ...

Nuk m'u duk problem fjala "zakon."  Sepse Houellebecq e sqaron qe behet fjale per perseritje.  (Tabiat eshte fjale turke, ves ka konotacion negativ.) 

Ne kete rast ekuivalenti ne anglisht do ishte "habit".  Si perkthehet "habit"? 

Bie dakort me Hurbin kur thote qe mund te thuhet dhe "rutine".  Por "rutine" sikur ka aspekt procesi, proces per inerci.  Edhe si fjale ka me pak force specifike. 

 Ndaj drogave psh, flitet vetem per varesi (pra per VES).

puna eshte se ai nuk po flet per drogen e as per cigaren e as per leximin e librit, e as per monotonine, e as per shkeputjen nga bota apo vetmine, por per LUMTURINE.

pra per te qene mrena, duhet pyet perse i perdorim drogat, po miqesine, po mbylljen, po dashurine, ose tjeter ...... e pra per te qene TE LUMTUR ose me drejt per te arrit me qene te lumtur. 

dhe ai thote : Le bonheur est une accoutumance, une accoutumance qui peut être concentrée dans des trucs chimiques où dans des êtres humains, quand j’ai mes pilules ou mes amis, je n’ai plus besoin de rien.

thjesht per te perthyer kete fraze, perdorimi i fjales zakon sjell paqartesi, ne daç ne shqip e ne ndaç ne frengjisht te jete. (ketu duket bile varferia e gjuhes shqipe, fjalori francez per zakon perdor fjalen coutume, ndersa ajo accoutumance perdoret ne raste krejt te tjerakuptohet qe per ate "ves" ka fjale qera smiley

megjithate po te rish e te thellohesh, nuk eshte larg nga e verteta. thjesht i shton mjegull tekstit ne vend qe ta pakesoje. shihni ketu komentin lart te xhibit mbi lumturine, qe ate tonen na e nxjerr te ndryshme nga te huajt.

kur shkrimtari po thote, me ironi, qe vetem ne jeten e pertejme, kur te kete kater kembe (me kater kembe jane kafshet), qe te mos ti dridhen edhe kur te pije, ndoshta vetem atehere ai do te ndryshoje qendrim ndaj lumturise ose kjo nuk do t'i hyje me ne pune. 

pra  te gjithe njerezit e dheut, drejt lumturise i shtyjne te njejtat forca (qe na jane fut ne lekure, ne mish), na eshte bere zakon mnjf.

sa i perket kesaj po shtjelloj :

i thote Pikasos nje here njonji (ne fakt me duket se ishte grua) pasi pa pikturat e tija qe : edhe goca ime 10 vjeçe mund ta beje kete lloj pikture.

Pikaso i pergjigjet : natyrisht qe e ben, ndersa une nuk mund te ri dot pa e bere. jam gatuar dmth per kete pune, e kam ne gjak, etj. 

per te njejten gje (ose force) e ka fjalen Houellebecq-u kur flet tek keto rreshtat.

ps: hurbinek shume thelle u fute tek gjermonet, respekte smiley i kalove parashikimet e mia, prandaj po pranoj publikisht gabimin. je thesar per ket blog, mik.

megjithese une e mendoj shume me ndryshe, e me ceket. ai e ka fjalen se sa me shume te jemi te populluar, aq me shume kerkojme te jemi te lumtur, megjithese ne parajse nuk ka vend per te gjithe, pra ka me pak vend se ne toke.

ne fakt atje tall sumen me robt. smiley gjermanine e perdor jo veç per faktin se ka dyndjen me te madhe ne banore, por ngaqe jane dhe populli ndoshta i vetem qe vuajne me shume nga mungesa e lumturise. kjo shpjegon se dhe eshte populli qe ka qit me shume filozofe. me duket se Niçja thoshte qe gjermanet i ka bere filozofe, mungesa e diellit dhe patatet, qe i kane dhe buke dhe gjelle dhe embelsire. lol

Eshte pak, te thuhet se njohem nje shkrimtar Francez.

Me ra ne sy, ngjashmeria e mendimit Houellebecq, me ate Rusis te shekullit 19.

Paska qene fallso idea se kultura francezzzze do ndikoje na ate Ruse.

Duhet pranuar se edhe francezet kane filluar te mendojne thelle.

Me eshte bere zakon te krahasoj çdo mendim leterar  me ate Ruse, ves i keq.

 kur dhjehet jeta njerezit fillojne te behen filozofe (te gjejne shkaqet se pse nuk jane te lumtur). me filozofet greke mori fund dhe qyteterimi grek.

ketij tonit (oksidental) po i vjen siç duket gjithashtu fundi.

 

ps: hurbinek ja nje tekst, shume me te qarte (per mendimin tim) ku flet per relacionet qe kemi me nenen. perktheje dhe hap nje teme tjeter, se ja vlen barra qirane.

 

 

"Je savais au moins qu'elle existait,


je pouvais la situer, généalogiquement parlant


(même si j'ignorais en général dans quelle partie du monde


elle pouvait bien se trouver).


Ma soeur l'a vue encore bien moins souvent que moi,


pour elle ça devenait une présence quasi-fantomatique.


Mais il est frappant de constater que ces enfants


qui ont vécu toute leur vie dans une famille d'adoption,


parfois heureuse, éprouvent quand même


(en général vers la fin de l'adolescence)


le besoin de retrouver leurs "vrais parents".


Interrogés, tous répondent qu'ils éprouvent le "besoin de savoir".


......


Cela débouche rarement sur une relation durable.


Ils se contentent souvent d'une rencontre,


et d'une seule.


Quelques heures pour toute une vie.


Ce qui se passe pendant ces quelques heures


est évidemment un grand mystère ;


il me semble cependant que je suis, mieux qu'un autre,


en mesure de l'imaginer.


Il n'y a, chose curieuse, presque jamais de haine ;


non, ce qui est en jeu est quelque chose de plus froid,


et de plus triste.


Il n'y a pas davantage de pardon,


et j'avoue que je prends assez mal les déclarations de ma mère,


"on doit tous se pardonner les uns les autres", etc.,


où elle s'efforce de singer Dostoïevski, dans ce qu'il a de plus exaspérant.


Je n'y vois qu'une ultime pitrerie, et du genre sinistre.


Ce qui est en jeu,


c'est la reconnaissance qu'un mal a été commis dans le monde ;


et que, d'anneau en anneau, il continue de dérouler ses conséquences.


C'est la reconnaissance, aussi, que ce mal est définitif ;


que rien de ce qui a été commis ne pourra être défait.


C'est la reconnaissance, enfin, que ce mal est limité ;


c'est la transformation d'un mal indéfini, ignoble,


en un mal restreint, défini dans l'espace et dans le temps.


C'est une tentative d'interruption


du déroulement illimité des chaînes causales ;


de la reproduction sans fin du malheur et du mal.


.....


On peut briser la chaîne de la souffrance et du mal.


Tous cependant, même ceux qui n'ont pas cette force,


tirent, de cette rencontre, un grand enseignement.


C'est en quelque sorte la face sombre du Tat tvam asi,


le "Tu es ceci",


dans lequel Schopenhauer voyait la pierre angulaire de toute morale.


La face lumineuse, c'est la compassion,


la reconnaissance de sa propre essence dans la personne de toute victime,


de toute créature vivante soumise à la souffrance.


La face sombre, oui, c'est la reconnaissance de sa propre essence


dans la personne du criminel, du bourreau ;


de celui par qui le mal est advenu dans le monde.


Sa propre essence, on l'a à présent devant soi ;


alors qu'on est, en même temps, la principale victime.


Ce qui se produit alors est difficile à décrire,


mais n'a rien à voir avec le pardon chrétien.


C'est plutôt comme une compréhension, une lumière ;


une connaissance du bien, comme du mal,


comme de sa propre nature, intermédiaire.


Et un souhait, autant que possible,


qui peut prendre la forme d'une prière,


d'être délivré de l'emprise de la voie mauvaise."


Michel Houellebecq


P. 207-208


Ennemis Publics


Michel Houellebecq et Bernard-Henri Levy

 

Une per vete i ndaj mendimtaret ne dy kategori:

E para, ata qe dine te kapin nuancat e holla dhe te shohin pertej c'mund te kapi nje sy i zakonshem dhe, e dyta, ata qe pretendojne sikur bejne keshtu, ose "mizat ne b..e te kalit", te cilet me shume se sa "shquarja" e nuancave, duan te thone "degjoni kengen time", ndonese kenga e tyre nuk ka te beje fare me "ku bie fyelli" ketu. Keta te fundit u ngjajne atyre kalamajve te perkedhelur qe kekojne medoemos vemendje. Nuk mund ta konceptojne dot se si dikujt tjeter nuk i rruhet hic se c'mendojne te tjeret per te - eshte e pakonceptueshme per ta, dhe sigurisht e pafalshme! U eshte bere zakon (apo duhet thene ves? smileysmiley:tongue: ). Te kuptohemi, nuk e kam fare per ata qe thone c'mendojne, ashtu troc. Fare per ta.

Hurb  -  jam dakord me Hajdarin ne kete pike: je hambar, vec se duhesh ngacmuar nga nje cike per te nxjerre c'ke brenda smiley .

Pershendetje dhe rrofsh per prurjen (dhe ca me teper per pergjigjet qe pasojne).

Hyra sa per te te pershendetur, Permetari, dhe uruar Vitin e Ri, gjithe te mirat nga ana ime. Gjithashtu dhe per t'i thene Demeterit qe ashtu eshte, e vertete, Houellebecq nuk dihet mire ne ç'vit eshte lindur, e ema e ka shenuar ne 56, kurse ky thote se ne 58, por e ema donte ta hiqte qafe shpejt, per ta futur ne shkolle. E ema ka qene mamie ne ishullin Réunion, andej nga fundi i Afrikes, dhe njeçike si teper "lozonjare" siç thote Alberia jone. Por ama, jashtezakonisht e zgjuar, sipas vete Houellebecq. Gjithashtu, i ati i tij, ka qene nje tip i çuditshem : Micheli thote se ai kishte per borxh te te zberthente "Uliksi" te Joyce, e kendej percillte nje jete prej te pagdhenduri (qe ai e quan "beauf" apo "bof" ne zhargon).

Vete ky, kur ka qene ne shkolle, psh ne tetevjeçare dhe gjimnaz, ngrihej ne kembe dhe debatonte me mesuesit, te cilet ngeleshin gojehapur nga idete e tij tejet origjinale dhe madje depertuese. Kapte ca pika qe s'i kapte kush, ne shkolle i thoshin "Einstein", se e kishte trurin me magnet, siç thoshim dikur.

Problemi i ketij te shkretit eshte se e besonte veten si shemtaq. Mirepo, kur ka pare ca foto femijerie dhe rinie, kur i ka pare tani vone dmth, i ka ra ballit me dore dhe ka thene : puuuuu çfare gomari paskam qene se vallahi ketu ne foto jam me i bukuri i klases ! Me nje fjale, s'kishte besim ne vetvete. E nejse, jeta e tij gjendet goxha ne librat e tij, e sigurte kjo, s'mund t'i ndash aq lehte.

Gezuar pra, edhe ti Demeter, Permetari gjithashtu dhe ndonje dashamires me te cilin nderrova dy fjale.

OK, ky eshte perkthimi :

________

 

Të paktën e dija se ajo ekzistonte, mund ta vendosja diku, po flas nga pikëpamja gjenealogjike (edhe pse, në përgjithësi, nuk e dija në ç’pjesë të botës mund të gjendej). Motra ime e ka parë ende më rrallë se unë, për motrën, kjo bëhej një prani pothuaj fantazmë. Por është për t’u habitur kur vëren se ata fëmijë të cilët kanë jetuar tërë jetën e tyre në një familje adoptuese, nganjëherë të lumtur, provojnë sidoqoftë (në përgjithësi nga fundi i adoleshencës) nevojën e gjetjes së « prindërve të vërtetë ». Kur i pyesin, të gjithë përgjigjen se ndjejnë « nevojën për të ditur ».>>

…>>

> >

Por kjo rrallë herë të nxjerr në një marrëdhënie të qëndrueshme. Shpesh ata mjaftohen me një takim, dhe vetëm një. Ca orë për një jetë të tërë. Se çfarë ndodh gjatë këtyre pak orëve, kjo është sigurisht një mister i madh ; megjithatë, mua më duket se unë jam në gjendje ta përfytyroj këtë më mirë se kushdo tjetër. Gjë e çuditshme kjo, nuk ka pothuaj asnjëherë urrejtje ; jo, ajo për çka bëhet fjalë është diçka më e ftohtë, dhe më e trishtë. Nuk ka as falje, dhe e pranoj se nuk i përjetoj mirë deklaratat e nënës sime, « duhet të falim njëri-tjetrin, të gjithë », etj., ku ajo përpiqet të imitojë Dostojevskin, në atë çfarë ai ka më acaruese. Këtu unë nuk shoh tjetër veçse një shaka të mjerë, dhe të llojit të lig. Ajo për çka bëhet fjalë, është pranimi që në këtë botë është kryer një e keqe ; dhe se, hallkë pas hallkë, ajo vazhdon t’i shpështjellë pasojat e saj. Eshtë pranimi gjithashtu se kjo e keqe është përfundimtare ; se asgjë çfarë është bërë nuk mund të zhbëhet më. Dhe së fundi, është pranimi se kjo e keqe është e kufizuar ; është shndërrimi i një të keqeje të papërkufizuar, të neveritshme, në një të keqe të ngushtë, të përkufizuar në kohë dhe hapësirë. Kjo është një orvatje ndërprerjeje në shpështjelljen e pakufizuar të zinxhirit shkakësor ; të riprodhimit pambarim të fatkeqësisë dhe së keqes.>>

…>>

> >

Mund ta thyejmë zinxhirin e vuajtjes dhe së keqes. Megjithatë, që të gjithë, edhe ata që nuk e kanë këtë forcë, nxjerrin nga ky takim një mësim të madh. Kjo është në njëfarë mënyre faqja e errët e Tat tvam asi, « Ti je kështu », ku Schopenhauer shihte gurin themelor të çdo morali. Faqja e shndritshme, është dhembshuria, njohja e vetë thelbit tënd tek çdo viktimë, tek çdo krijesë e gjallë e përvuajtur. Faqja e errët, po, është njohja e vetë thelbit tënd tek krimineli, tek xhelati ; tek ai nëpërmjet të cilit e keqja ia ka behur në botë. Vetë thelbin tonë, e kemi tani përballë vetes ; ndërkohë që jemi vetë viktima kryesore. Ajo çka përftohet atëherë është e vështirë të përshkruhet, por nuk ka asnjë lidhje me faljen e krishterë. Është më tepër si një nxënie, një dritë ; një njohje e së mirës, e së keqes, dhe e vetë natyrës sonë, ndërmjetëse. Dhe si një dëshirë, aq sa e mundur, e cila mund të marrë formën e një lutjeje, për t’u çliruar nga pushteti i udhës së keqe.>>

> >

Michel Houellebecq dhe Bernard-Henri Levy, Armiq publik, f. 207–208. >>

 

E ema e Houellebecq ka shume mundesi t'ia kete kete ndryshuar ditelindjen ne certefikate atij, per te futur me heret ne kopesht a shkolle ( duke pare aftesite e tij qe ne vogeli, 3 vjec lexonte gazeten)...

 

Xhibin e kane mbyllur adminet ne kuti dhe nuk e lene te dale as me proteste, as me kushtetute.  (Po me shampanje apo Pinot Noir behet gje? smiley

Por (jo per ndonje cudi te madhe) s'do ta vuaj denimin/kutizimin ne heshtje keshtu qe po postoj, sipas kerkeses se tij me teper kortezi, postimin heshtje-thyes smiley.  Disclaimer: pls don't hurt the messenger, who is not responsible for the content smiley.

E kuptoni juve sa kot eshte kjo dollovaja 5 km-oshe e juaja mbi lemimin pa fund te nje fjale apo nje tjeter, a thua se ky perkthim do futet ne muzeun e Luvrit dhe njeheresh ne ndonje time capsule qe te perfaqsoje njerezimin? Big Grin

Jo pa qellim ju drejtova Emos me lart me ate punen e hedhjes se pllocave, ngase nqs bie dhe ai peng i ksaj mendesie kaq te perhapur tek peshqit, per ne te tjeret s'ka shpetim. lol

Kultura e debatit/komunikimit eshte vertet kulture/etike e mirfillte, ca e kane ca mezi e kane, dhe ca s'e kane hic. Ne si peshq e si shqipo ne pergjithesi calojme shume ne kete pike, po shume fare.

Ne do qe nje debat te dale nga shinat me shpejtesine e drites, na i ler ne dore ne shqipove se e kryejme punen per 5 min.

Tashi pas gjithe ketyre cic-miceve tuaja (ne seri, si zogjte qe ja kthejne cicerimat njeri-tjetrit ne pyll derisa zhurma behet gumexhime e madhe) per gabimet e perkthimit ca perfitimesh kane ne kete debat, ca sjellin, pervecse arrijne ta ulin nivelin e debatit si ashensor gradacielash nga tarraca ne bodrum?

Sikur gjysmat e ketyre energjive ti kishit harxhuar jo me petalet dhe llustrat e perkthimit dhe vendosja gjeografike e shenjave te pikesimit, po me thelbin dhe konceptet per te cilat flitet, do ishte kthyer tema ne nje diskutim te kendshem.

But alas, jemi tek peshq. And we're pround of it, mesa duket. Big Grin

dy lutje... Fini se pari, te lutem shume, shume, shume, po shume fare mos i bej qejfin. Po hic ama... se ai aq do. do e marresh me qafe...

nje lutje admineve: a mund ta bejme vitin e ri pa xhib? Nese eshte e mundur... do ua dija shume shumme per nder. lereni ne kuti, deri ne daten 2.

Po pse mo J.-e? Mua m'duket sikur ka fol mire boll djali?! smiley

Well, xhibi po thote qe anashkaloni detajet ne perkthim dhe merruni me idete e uelbekut.

Tani xhib, une me politike nuk merrem. Shof ose ca eshte shkrujt te letersia, ose ca ka naj gje te re te arqipelagu. E gjithe kjo ndodh gjate punes. Te letersia ishte uelbeku dhe tregimi i xhekes.

Une nuk kisha asnje deshire te merreshe me idete e uelbekut ketu. Nuk me ngacmoi aq teper, me nje fjale. Pra ngelte perkthimi te francezi. Xhekja ishte nje e papritur e kendshme.

Kaq thjesht gjerat, xhib! Asnje big conspiracy. Mos harro qe ky nje blog eshte, nuk eshte ent botimi, ktu nuk mbrohen disertacione, as jepen dekorata e urdhra. Kush e merr me seriozisht se kaq, me qafe paste veten. Une s'du me shku te kafja me muhabet patriotik qe e kom nja 5 minuta me makine. Edhe boj "nji sullaco" ne peshkt. smiley

Kush te shton dyshekne/ kush te hedh jorgane,

Bir o xhibi nenes/ tretur ne hapsane...  smiley

Si perfundim si vajti meseleja e temes se Uellbekut (qe i duket emri si holla back qe thone zezaket) dhe konceptit te lumturise njerezore ne pergjithesi dhe asaj peshkore ne vecanti? :nerd:

Emo, what would Selmani say about all this, dhe ku gjendet teksi i plote i asaj kenges, dhe ca eshte hapsana? smiley

hapsana eshte burg, xhib.

per uellbeqon, populli do thoshte kshu:

kur na ra martine e pare/ ky uellbequa ktheu surrane,

kur na ra martine e dyte/ uellbequa gremisi syte,

kur na ra martine e trete/ uellbequa u vra me te vertete... smiley

Sorry, xhib, per kengen don't have no link.

Xhib, çdo dite eshte nje dite e re, apo jo ? OK.

ÇDO DITE ESHTE NJE DITE E RE>>

> >

Sot kam qenë i pranishëm në vdekjen e një tipi, tek Galeritë e Reja. Vdekje shumë e thjeshtë, stil Patricia Highsmith (e kam fjalën, me atë thjeshtësinë dhe vrazhdësinë karakteristike të jetës reale, që e gjejmë gjithashtu në romanet e Patricia Highsmith).>>

Ja si ka ndodhur. Duke hyrë në pjesën e dyqanit të lënë për vetëshërbim, pashë një njeri të shtrirë përdhe, e që nuk mund t’ia dalloja fytyrën (por më vonë, duke dëgjuar një bisedë mes arkëtaresh, mësova se duhet të ishte rreth dyzet vje&ccedilsmiley. Rreth tij ishin mbledhur shumë vetë. Kalova duke u përpjekur të mos ndalesha tepër, për të mos shfaqur një kureshtje të paturpshme. Ora ishte afër dhjetës.>>

Bleva pak gjëra : djathë dhe bukë në feta, për ta ngrënë në dhomën e hotelit (atë natë kisha vendosur ta shmang shoqërinë e Tisserandit, për të pushuar ndopak). Por ngurova ca kohë ndërmjet shisheve të verës, tejet të larmishme, të ofruara ndaj lakmisë së publikut. Halli ishte se nuk kisha turjelë. Veç kësaj, nuk më pëlqen vera ; ky argument fitoi më në fund dhe u ula të marr një pako Tuborg.>>

Duke vajtur në arkë, mësova se ai burri kishte vdekur, e këtë e dëgjova nga një bisedë midis arkëtareve dhe nga një çift që kishte qenë i pranishëm në operacionet e shpëtimit, të paktën në fazën e tyre përfundimtare. Gruaja e çiftit ishte infermiere. Ajo mendonte se do të ishte dashur t’i bëhej një masazh kardiak, se kjo do ta kishte shpëtuar ndoshta. Nuk e di, nuk njoh asgjë nga këto, por nëse është kështu, e përse nuk e ka bërë ajo ? Nuk arrij ta kuptoj këtë lloj qëndrimi.>>

Sidoqoftë, përfundimi që unë nxjerr nga këtej është se matanë mund të kalohet fare lehtë – ose që kjo nuk duhet bërë – në disa rrethana.>>

Nuk mund të themi se kishte qenë një vdekje mjaft e denjë, me gjithë ata njerëz që kalonin, që shtynin karrocat e ushqimeve (ishte ora e pikut të njerëzve), në këtë ambjent cirku që i karakterizon gjithmonë supermarketet. Më kujtohet, ishte dhe kënga publicitare e Galerive të Reja (ndoshta e kanë ndërruar qysh atëher&eumlsmiley ; refreni, në veçanti, përbëhej nga fjalët e mëposhtme : « Galeri të reja, soooot… Çdo ditë është një ditë e re… »>>

Kur dola, burri ishte ende aty. E kishin mbështjellë trupin në rrugica, ose më mirë në mbulesa të trasha, të lidhura dhe të shtrënguara fort. Tashmë ai nuk ishte një njeri por një pako, e rëndë dhe e palëvizshme, po merreshin masat për ta mbartur.>>

Dhe kaq ishte. Ora, tetëmbëdhjetë e njëzetë.

>__________>

"Zgjerim i lemit te luftes", Michel Houellebecq.

 

«Is it true there’s a place on the far side of death
Where someone awaits us and loves us as we are?
(...)
That human beings sometimes help each other out,
That one may be happy past the age of thirteen?
There are certain solitudes that seem without cure;
As for love, I don’t believe in it anymore.»
La poursuite du bonheur («The Pursuit of Happiness&raquosmiley

«I’m a child who no longer has the right to tears»
La poursuite du bonheur («The Pursuit of Happiness&raquosmiley

Cdo dite lind nje diell  i ri-mencuria vjen prej grekeve te lashte.

Kjo pjesa e HULO-s me kujtoi nje situate te perjetuar vite me pare, andej nga 96 ne mos gaboj. Nuk e mbaj mend se per cfare pune por di qe u ngjita ne katin e gjashte ose shtate te asaj godines perballe ZP qe dikur ka qene ATSH. Nje koridor i ngushte jo me shume se nje meter dhe njerzit qe kalonin mbi nje kufome njeriu, te shtrire aty pa pike pergjegjesie.Njerzit qe kalonin mbi kufomen e pagoje zinin radhe ca metra me tutje, ne nje sportel ku  ishpronaret dorezonin  deshmite e pasurive te grabitura nga pushteti popullor.

Kalonin njerzit , hop nje kercim, mbi kufomen, dhe benin tutje me bezdine qe pikerisht aty, atyre, ai u pengonte levizjen.

Skene e vertete kjo. Dhe kur emendon s kishte as pese vjet dalje prej shpelles dhe ndjeshmeria njerzore kishte vdekur. Ka ca shenja te vogla qe duan vetem sy per te kapur ndryshimet e medha.

 

 «It’s still the same light, in the morning, which sets in and grows,
Yet the world, perceived by two, has a completely different meaning.
I don’t know anymore whether this is love or revolutionary action...»Le sens du combat («The Meaning of the Fight&raquosmiley

Nje mesazh per Hajdar Bukuroshin :

Hajdar, ke sjelle me lart nje copez ne frengjisht nga libri i "emaileve". A mos ben vaki dhe e ke te plote ne ordinator, ne ndonje format çfaredo ? (word, pdf, rtf, etj) ?

Nqs e ke, a mund te ma kalosh, mik ? Pa pagese, bien sûr. Dhe une te nis ndonje shkrim tjeter. Ne shqip, kjo pune quhet "tramkë".

Salut.

jo jo, ate shkrim e gjeta ne nje blog letrar francez. 

OK, nja dy fjale nga Houellebecq, mbi ca probleme qe siç duket e shqetesojne. Kerkon lexim te kujdesshem, dhe me pas do te vijoje dhe nje shembull 2, por pak me i gjate.

Kush te kete ndonje mendim, le ta hedhe ne tapet :

_______

Kështu, unë e shihja veten edhe një herë të përcjellë tek një çështje meditimi e cila prej vitesh nuk ka pushuar së përndjekuri mendimet e mia : përse djemtë dhe vajzat, me të kapur njëfarë moshe, e kalojnë përkatësisht kohën e tyre duke ngacmuar dhe joshur njëri-tjetrin ?>>

Disa do të thonë, me një zë plot hir : "Eshtë zgjimi i dëshirës seksuale, as më shumë as më pak, ja kaq." E kuptoj këtë këndvështrim ; edhe unë, kështu kam menduar për një kohë të gjatë. Ky këndvështrim mund të mburret që ka në anën e tij zgjatimet e shumta të mendimit të cilat ngërthehen, në një xhelatinë të tejdukshme, me horizontin tonë ideologjik si dhe me forcën e fuqishme qendërsynuese të gjykimit të përgjithshëm. Do të mund të dukej pra e guximshme, madje vetëvrasëse, të përplasesh me forcë ndaj bazave të tij të pashmangshme. Çka kjo është diçka që unë nuk do ta bëj. Sigurisht që unë jam fort larg synimit për të mohuar ekzistencën dhe forcën e dëshirës seksuale tek adoleshentët njerëzorë. Edhe vetë breshkat e ndjejnë këtë, dhe bëjnë shumë kujdes që në ato ditë të turbulluara, të mos e idhnojnë bandillin e tyre të ri. Por megjithatë, mbetet kjo që disa tregues seriozë, dhe të cilët përputhen me njëri-tjetrin, si një tespihe faktesh të çuditshme, më kanë shtyrë dalëngadalë të hamendësoj ekzistencën e një force më të thellë dhe më të fshehur, një nyje e vërtetë ekzistenciale nga ku do të çlirohej dëshira. Këtë nuk ia kam treguar askujt deri tani, me qëllim që të mos shpërndaj nëpërmjet llomotitjesh të kota besueshmërinë e shëndetit tim mendor që njerëzit më kanë dhënë përgjithësisht gjatë marrëdhënieve tona. Por bindja ime është e krijuar tashmë, dhe koha është për të thënë gjithçka.>>

> >

Shembulli numër 1. Le të shqyrtojmë një grup të rinjsh që janë mbledhur bashkë në një mbrëmje, ose me pushime në Bullgari. Midis këtyre të rinjve, ekziston dhe një çift i formuar paraprakisht ; le ta quajmë djalin François dhe vajzën Françoise. Ne do të përfitojmë kështu një shembull konkret, të rëndomtë, lehtësisht të vëzhgueshëm.>>

Le t’i lëmë këta të rinj në veprimtaritë e tyre zbavitëse, por le të shkëpusim më parë nga e jetuara e tyre disa segmente kohorë të çfarëdoshëm, që ne do t’i filmojmë me anën e një kamere me shpejtësi të madhe të fshehur në dekor. Nga një seri matjesh, del se Françoise dhe François do të kalojnë rreth 37% të kohës së tyre duke u puthur, duke u prekur në mënyrë përkëdhelëse, shkurt, duke dhuruar shenja të një dashurie të madhe të ndërsjelltë.>>

Le ta përsërisim tani eksperimentin duke hequr mjedisin shoqëror të cituar më lart, domethënë Françoise dhe François do të jenë vetëm. Përqindja bie përnjëherë në 17%.

_____

Michel Houellebecq, Zgjerimi i lemit te luftes (1994)

Dhe shembulli numer 2.

Lexim fjale per fjale.

_______

Shembulli numër 2. Dua t’ju flas tani për një vajzë të gjorë që quhej Brigitte Bardot. Po ore, mos u çuditni. Në vitin e katërt të gjimnazit, kisha në klasë një vajzë me mbiemër Bardot. E thjeshtë fare, i ati kishte të njëjtin mbiemër. Kam marrë disa informacione mbi të : ai ishte shitës hekurishtesh afër Trilport. E shoqja, nuk punonte ; rrinte në shtëpi. Këta njerëz nuk shkonin kurrë në kinema, jam i bindur që këtë nuk e kanë bërë kastile ; madje ndoshta, në vitet e para, ata kanë qeshur me këtë rastësi… Eshtë kaq e mundimshme ta thuash.>>

Në kohën kur e kam njohur, në lulëzimin e shtatëmbëdhjetë viteve të saj, Brigitte Bardot ishte me të vërtetë e shëmtuar. Në fillim, ajo ishte e shëndoshë, një dosë e vërtetë, me pala tulesh që vareshin ngado. Edhe sikur të kishte ndjekur për njëzet vjet me radhë një regjim hollimi nga më të rreptët, prapë nuk do t’i kishte bërë hall. Sepse lëkura e saj ishte në të kuqe rozë, e trashë dhe puçrranjoze. Dhe fytyra e saj ishte e gjerë, e sheshtë dhe e rrumbullakët, me sy të vegjël të rrasur brenda, flokë të rrallë dhe të thatë. Me të vërtetë, krahasimi me një derr ishte i pashmangshëm dhe krejt i natyrshëm.>>

Ajo nuk kishte shoqe, as shokë sigurisht ; ajo ishte pra krejt e vetme. Askush nuk ia drejtonte fjalën, as dhe për një ushtrim fizike ; kishim gjithmonë dëshirë t’i drejtoheshim një tjetri. Ajo vinte në klasë, pastaj kthehej në shtëpi ; nuk kam dëgjuar kurrë që dikush ta ketë parë tjetërkund sesa në gjimnaz.>>

Në klasë, disa uleshin në një bankë me të ; ata ishin mësuar me praninë e saj masive. Nuk ia hidhnin sytë dhe as nuk talleshin me të. Ajo nuk merrte pjesë në diskutimet e orës së filozofisë ; nuk merrte pjesë në asgjë. As në planetin Mars nuk do të kishte qenë më e qetë.>>

Ma merr mendja se prindërit e saj duhet ta donin. Çfarë mund të bënte ajo, në mbrëmje, kur kthehej në shtëpi ? Sepse ajo duhej ta kishte fare mirë një dhomë, me një shtrat, dhe ca kukulla fëmijërie. Ajo duhet të shikonte televizor me prindërit. Një dhomë e errët, dhe tre qenie të salduara nga fluksi fotonik ; nuk shoh asgjë tjetër.>>

Përsa iu përket të dielave, i përfytyroj mirë të afërmit e saj duke e pritur me një përzemërsi të shtirë. Dhe kushërirat e saj, me gjasë të bukura. Kulmi.>>

A kishte ajo fantazma dhe nëse po, cilat ? Romantike, tip Delly[1] ? Nguroj të mendoj që ajo të ketë mundur të përfytyrojë në një mënyrë apo tjetër, dhe qoftë dhe në ëndërr, që një djalë i ri nga një familje e mirë, e që ndjek studimet për mjekësi, të ushqejë një ditë projektin për ta marrë atë në makinën e tij kabriolet për të vizituar abacitë e bregut normand. Veç në mos qoftë mbuluar paraprakisht me një kapuç, për t’i dhënë kështu aventurës një pamje të mistershme.>>

Mekanizmat e saj hormonalë duhet të funksiononin normalisht, nuk ka asnjë arsye për të dyshuar të kundërtën. E pastaj ? Mos vallë mjafton kjo për të pasur fantazma erotike ? A përfytyronte ajo duar mashkullore që vonoheshin ndërmjet palave të barkut të saj të madh ? Duke zbritur deri në seksin e saj ? Pyes mjekësinë, dhe mjekësia nuk përgjigjet asgjë. Ka shumë gjëra në lidhje me Bardot që nuk kam arritur t’i ndriçoj ; jam përpjekur.>>

Nuk kam shkuar deri aty sa të fle me të ; thjesht kam kryer hapat e parë në ecurinë që normalisht duhet të përcillte atje. Më saktësisht, nga fillimi i nëntorit kam nisur t’i flas, thjesht disa fjalë në fund të orës së mësimit, për nja pesëmbëdhjetë ditë. Dhe pastaj, nja dy-tre herë i kam kërkuar shpjegime mbi këtë apo atë pikë të matematikës ; e tërë kjo mjaft kujdesshëm, duke u munduar të mos bija në sy. Nga mesi i dhjetorit, kam filluar t’i prek dorën, në dukje padashje. Çdo herë, ajo reagonte sikur ta kishte kapur korenti. Ishte mbresëlënëse.>>

Pika kulmore e marrëdhënieve tona qe arritur pikërisht përpara Krishtlindjeve, kur e kam shoqëruar deri tek treni i saj (në fakt, një autohekurudh&eumlsmiley. Meqë stacioni ishte pak më shumë se tetëqind metra, kjo nuk ishte një nismë e papërfillshme ; madje dhe më kanë vënë re me këtë rast. Në klasë, unë isha i konsideruar përgjithësisht si një i sëmurë, dhe kjo pra nuk e ka dëmtuar fort imazhin tim shoqëror.>>

Në mes të stacionit, atë mbrëmje, e kam puthur në faqe. Nuk e kam puthur në buzë. Madje mendoj se paradoksalisht, ajo nuk do ta kishte lejuar këtë, sepse, edhe pse buzët dhe goja e saj nuk e kishin njohur kurrë përvojën e prekjes së një gjuhe mashkullore, ajo kishte megjithatë një nocion mjaft të saktë të çastit dhe vendit kur duhet të zhvillohej ky veprim në ecurinë tipike të flirtit adoleshent, madje do të thosha se ajo kishte një nocion aq më të saktë që ky i fundit nuk kishte pasur kurrë rast të korigjohej dhe zbutej nga avulli i lëngshëm i çastit të përjetuar.>>

Menjëherë pas pushimeve për Krishtlindje, nuk i kam folur më. Tipi që më kishte parë tek stacioni dukej ta kishte harruar incidentin, por megjithatë, kisha pasur shumë frikë. Sidoqoftë, të dilja me Bardot, kjo do të kishte kërkuar një forcë morale më të madhe sesa ajo çka mund të tregoja, edhe asokohe. Sepse, jo vetëm që ajo ishte e shëmtuar, por dhe ishte shumë e keqe. E goditur nga çlirimi seksual (ishte fillimi i viteve 80, SIDA nuk ekzistonte ende), ajo nuk mund të mbrohej pas një etike çfarëdo të virgjërisë. Veç kësaj, ajo ishte tepër e zgjuar dhe tepër e kthjellët për ta shpjeguar gjendjen e saj nëpërmjet një "ndikimi judeo-kristian" – prindërit e saj, me siguri që ishin agnostikë. Nuk kishte pra asnjë rrugëdalje për të. Ajo nuk mundej tjetër përveçse të merrte pjesë, me një urrejtje të heshtur, në çlirimin e të tjerëve ; të shihte djemtë tek nxitonin, si gaforre, rreth trupit të të tjerave ; të ndjente marrëdhëniet që lidheshin, përvojat që vendoseshin, orgazmat që shpaloseshin ; të jetonte në të gjitha pikat një vetëshkatërrim të heshtur pranë kënaqësisë së shfaqur të të tjerëve. Kështu duhet të ftillohej adoleshenca e saj, dhe kështu u ftillua : xhelozia dhe ndrydhja u fermentuan ngadalë, duke u shndërruar në një fryrje urrejtjeje të acaruar.>>

Në thelb, nuk jam aq krenar për këtë histori ; e tërë kjo ishte tepër qesharake për t’i shpëtuar mizorisë. E shoh veten për shembull një mëngjes duke e pritur me këto fjalë : "Oh oh, paske veshur një fustan të ri, Brigitte…" Kjo ishte mjaft e pështirë, edhe sikur të ishte e vërtetë ; sepse, e pabesueshme por megjithatë reale : ajo ndryshonte fustan, madje më kujtohet një herë ku ajo kishte vënë një fjongo në flokë : O Zot ! një kokë viçi me rigon. Lus faljen e tij në emër të mbarë njerëzimit.>>

Dëshira për dashuri është e thellë tek njeriu, ajo i zhyt rrënjët e saj në thellësi të habitshme, dhe shumësia e degëzimeve të saj zë vend në vetë lëndën e zemrës. Megjithë ortekun e poshtërimeve që përbënte jeta e saj e rëndomtë, Brigitte Bardot shpresonte dhe priste. Në këtë orë tani, ajo vazhdon mbase të shpresojë dhe të presë. Një gjarpër do të kishte vrarë veten tashmë, në vendin e saj. Njerëzit nuk dyshojnë për asgjë.>>

> >

Pasi kam përshkuar me një vështrim të ngadaltë dhe të ftohtë zinxhirin e treguesve të ndryshëm të funksionit seksual, më duket se ka ardhur koha të parashtroj teoremën qendrore të përgjigjes sime. Veç në mos e ndalofshi ju ecurinë e paqortueshme të arsyetimit tim duke bërë këtë vërejtje të cilën, si shpirtmirë, do t’ju lë ta formuloni : "Të gjithë shembujt tuaj, ju i zgjidhni në adoleshencë, që sigurisht është një periudhë e rëndësishme e jetës, por që megjithatë është veçse një pjesë shumë e shkurtër e saj. A nuk keni frikë që përfundimet tuaja, të cilave ne ua admirojmë finesën dhe rigorozitetin, të zbulohen si të pjesshme dhe të kufizuara ?" Këtij kundërshtuesi të dashur, unë do t’i përgjigjem se adoleshenca nuk është vetëm një periudhë e rëndësishme e jetës, por e vetmja periudhë ku mund të flasim për jetën në kuptimin e plotë të fjalës. Elementët joshës pulsionalë shpërthejnë rreth moshës trembëdhjetë vjeç, pastaj ata zbuten pak nga pak ose më mirë shkrihen në modele të sjelljes, që tekefundit janë veçse forca të ngurtësuara. Dhuna e shpërthimit fillestar bën që zgjidhja e konfliktit mund të rrijë e pasigurtë përgjatë disa vitesh ; në elektrodinamikë, kjo quhet një regjim kalimtar. Por pak nga pak, luhatjet bëhen më të ngadalta, derisa kthehen në valë të gjata melankolike dhe të buta ; nisur nga ky çast, gjithçka është thënë, dhe jeta nuk është më tjetër veçse një përgatitje për vdekjen. Çka këtë mund ta shprehim në një mënyrë më të vrazhdë dhe më pak të saktë duke thënë se njeriu është një adoleshent i zvogëluar.>>

Pasi kam përshkuar me një vështrim të ngadaltë dhe të ftohtë zinxhirin e treguesve të ndryshëm të funksionit seksual, më duket se ka ardhur koha të parashtroj teoremën qendrore të përgjigjes sime. Për këtë qëllim, unë do të përdor mënyrën e një formulimi të ngjeshur, por të mjaftueshëm, si më poshtë :>>

> >

"Seksualiteti është një sistem hierarkie shoqërore.">>



[1] Delly – pseudonim i Jeanne-Marie (1875-1947) dhe Frédéric Petitjean de la Rosière (1876-1949), vëlla e motër, autorë të 105 romaneve, kryesisht romantikë.>>

The TV - Ben Loory

Tregim mjaft interesant fanta-dicka-or.  Ka ndonje peshk-vullnetar per ta pershtatur ne shqip nga inglishtja?

[...]
The man sets his bowl of cereal aside and stares at the floor for a while.

My God, he thinks.

He gets up, goes into the bathroom, and takes a shower. As he washes, he thinks about the show he has just seen. He is shampooing his hair when suddenly he realizes: the show was about him. Not kind of about him, not metaphorically about him, but actually about him.

That’s why the main character looked so familiar, he thinks, dunking his head under the water.

But how could it have taken me so long to recognize my own self? he wonders. And how did they manage to find an actor who looks so exactly like me?
[...]

 

Sikur kishim nje teme per shkrime te tilla, no? :think:

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).