Fjalimi i Presidentit Obama ne ceremonine e Nobelit

Your Majesties, Your Royal Highnesses, Distinguished Members of the Norwegian Nobel Committee, citizens of America, and citizens of the world:

I receive this honor with deep gratitude and great humility. It is an award that speaks to our highest aspirations — that for all the cruelty and hardship of our world, we are not mere prisoners of fate. Our actions matter, and can bend history in the direction of justice.

And yet I would be remiss if I did not acknowledge the considerable controversy that your generous decision has generated. In part, this is because I am at the beginning, and not the end, of my labors on the world stage. Compared to some of the giants of history who have received this prize — Schweitzer and King; Marshall and Mandela — my accomplishments are slight. And then there are the men and women around the world who have been jailed and beaten in the pursuit of justice; those who toil in humanitarian organizations to relieve suffering; the unrecognized millions whose quiet acts of courage and compassion inspire even the most hardened of cynics. I cannot argue with those who find these men and women — some known, some obscure to all but those they help — to be far more deserving of this honor than I.

But perhaps the most profound issue surrounding my receipt of this prize is the fact that I am the Commander-in-Chief of a nation in the midst of two wars. One of these wars is winding down. The other is a conflict that America did not seek; one in which we are joined by 43 other countries — including Norway — in an effort to defend ourselves and all nations from further attacks.

Still, we are at war, and I am responsible for the deployment of thousands of young Americans to battle in a distant land. Some will kill. Some will be killed. And so I come here with an acute sense of the cost of armed conflict — filled with difficult questions about the relationship between war and peace, and our effort to replace one with the other.

These questions are not new. War, in one form or another, appeared with the first man. At the dawn of history, its morality was not questioned; it was simply a fact, like drought or disease — the manner in which tribes and then civilizations sought power and settled their differences.

Over time, as codes of law sought to control violence within groups, so did philosophers, clerics and statesmen seek to regulate the destructive power of war. The concept of a "just war" emerged, suggesting that war is justified only when it meets certain preconditions: if it is waged as a last resort or in self-defense; if the forced used is proportional; and if, whenever possible, civilians are spared from violence.

For most of history, this concept of just war was rarely observed. The capacity of human beings to think up new ways to kill one another proved inexhaustible, as did our capacity to exempt from mercy those who look different or pray to a different God. Wars between armies gave way to wars between nations — total wars in which the distinction between combatant and civilian became blurred. In the span of 30 years, such carnage would twice engulf this continent. And while it is hard to conceive of a cause more just than the defeat of the Third Reich and the Axis powers, World War II was a conflict in which the total number of civilians who died exceeded the number of soldiers who perished.

In the wake of such destruction, and with the advent of the nuclear age, it became clear to victor and vanquished alike that the world needed institutions to prevent another World War. And so, a quarter century after the United States Senate rejected the League of Nations — an idea for which Woodrow Wilson received this Prize — America led the world in constructing an architecture to keep the peace: a Marshall Plan and a United Nations, mechanisms to govern the waging of war, treaties to protect human rights, prevent genocide and restrict the most dangerous weapons.

In many ways, these efforts succeeded. Yes, terrible wars have been fought, and atrocities committed. But there has been no Third World War. The Cold War ended with jubilant crowds dismantling a wall. Commerce has stitched much of the world together. Billions have been lifted from poverty. The ideals of liberty, self-determination, equality and the rule of law have haltingly advanced. We are the heirs of the fortitude and foresight of generations past, and it is a legacy for which my own country is rightfully proud.

A decade into a new century, this old architecture is buckling under the weight of new threats. The world may no longer shudder at the prospect of war between two nuclear superpowers, but proliferation may increase the risk of catastrophe. Terrorism has long been a tactic, but modern technology allows a few small men with outsized rage to murder innocents on a horrific scale.

Moreover, wars between nations have increasingly given way to wars within nations. The resurgence of ethnic or sectarian conflicts, the growth of secessionist movements, insurgencies and failed states have increasingly trapped civilians in unending chaos. In today's wars, many more civilians are killed than soldiers; the seeds of future conflict are sown, economies are wrecked, civil societies torn asunder, refugees amassed and children scarred.

I do not bring with me today a definitive solution to the problems of war. What I do know is that meeting these challenges will require the same vision, hard work and persistence of those men and women who acted so boldly decades ago. And it will require us to think in new ways about the notions of just war and the imperatives of a just peace.

We must begin by acknowledging the hard truth that we will not eradicate violent conflict in our lifetimes. There will be times when nations — acting individually or in concert — will find the use of force not only necessary but morally justified.

I make this statement mindful of what Martin Luther King said in this same ceremony years ago: "Violence never brings permanent peace. It solves no social problem: It merely creates new and more complicated ones." As someone who stands here as a direct consequence of Dr. King's life's work, I am living testimony to the moral force of non-violence. I know there is nothing weak, nothing passive, nothing naive in the creed and lives of Gandhi and King.

But as a head of state sworn to protect and defend my nation, I cannot be guided by their examples alone. I face the world as it is, and cannot stand idle in the face of threats to the American people. For make no mistake: Evil does exist in the world. A nonviolent movement could not have halted Hitler's armies. Negotiations cannot convince al-Qaidas leaders to lay down their arms. To say that force is sometimes necessary is not a call to cynicism — it is a recognition of history, the imperfections of man and the limits of reason.

I raise this point because in many countries there is a deep ambivalence about military action today, no matter the cause. At times, this is joined by a reflexive suspicion of America, the worlds sole military superpower.

Yet the world must remember that it was not simply international institutions — not just treaties and declarations — that brought stability to a post-World War II world. Whatever mistakes we have made, the plain fact is this: The United States of America has helped underwrite global security for more than six decades with the blood of our citizens and the strength of our arms. The service and sacrifice of our men and women in uniform has promoted peace and prosperity from Germany to Korea, and enabled democracy to take hold in places like the Balkans. We have borne this burden not because we seek to impose our will. We have done so out of enlightened self-interest — because we seek a better future for our children and grandchildren, and we believe that their lives will be better if other people's children and grandchildren can live in freedom and prosperity.

So yes, the instruments of war do have a role to play in preserving the peace. And yet this truth must coexist with another — that no matter how justified, war promises human tragedy. The soldiers courage and sacrifice is full of glory, expressing devotion to country, to cause and to comrades in arms. But war itself is never glorious, and we must never trumpet it as such.

So part of our challenge is reconciling these two seemingly irreconcilable truths — that war is sometimes necessary, and war is at some level an expression of human folly. Concretely, we must direct our effort to the task that President Kennedy called for long ago. "Let us focus," he said, "on a more practical, more attainable peace, based not on a sudden revolution in human nature but on a gradual evolution in human institutions."

What might this evolution look like? What might these practical steps be?

To begin with, I believe that all nations — strong and weak alike — must adhere to standards that govern the use of force. I — like any head of state — reserve the right to act unilaterally if necessary to defend my nation. Nevertheless, I am convinced that adhering to standards strengthens those who do, and isolates — and weakens — those who dont.

The world rallied around America after the 9/11 attacks, and continues to support our efforts in Afghanistan, because of the horror of those senseless attacks and the recognized principle of self-defense. Likewise, the world recognized the need to confront Saddam Hussein when he invaded Kuwait — a consensus that sent a clear message to all about the cost of aggression.

Furthermore, America cannot insist that others follow the rules of the road if we refuse to follow them ourselves. For when we don't, our action can appear arbitrary, and undercut the legitimacy of future intervention — no matter how justified.

This becomes particularly important when the purpose of military action extends beyond self-defense or the defense of one nation against an aggressor. More and more, we all confront difficult questions about how to prevent the slaughter of civilians by their own government, or to stop a civil war whose violence and suffering can engulf an entire region.

I believe that force can be justified on humanitarian grounds, as it was in the Balkans, or in other places that have been scarred by war. Inaction tears at our conscience and can lead to more costly intervention later. That is why all responsible nations must embrace the role that militaries with a clear mandate can play to keep the peace.

America's commitment to global security will never waver. But in a world in which threats are more diffuse, and missions more complex, America cannot act alone. This is true in Afghanistan. This is true in failed states like Somalia, where terrorism and piracy is joined by famine and human suffering. And sadly, it will continue to be true in unstable regions for years to come.

The leaders and soldiers of NATO countries — and other friends and allies — demonstrate this truth through the capacity and courage they have shown in Afghanistan. But in many countries, there is a disconnect between the efforts of those who serve and the ambivalence of the broader public. I understand why war is not popular. But I also know this: The belief that peace is desirable is rarely enough to achieve it. Peace requires responsibility. Peace entails sacrifice. That is why NATO continues to be indispensable. That is why we must strengthen U.N. and regional peacekeeping, and not leave the task to a few countries. That is why we honor those who return home from peacekeeping and training abroad to Oslo and Rome; to Ottawa and Sydney; to Dhaka and Kigali — we honor them not as makers of war, but as wagers of peace.

Let me make one final point about the use of force. Even as we make difficult decisions about going to war, we must also think clearly about how we fight it. The Nobel Committee recognized this truth in awarding its first prize for peace to Henry Dunant — the founder of the Red Cross, and a driving force behind the Geneva Conventions.

Where force is necessary, we have a moral and strategic interest in binding ourselves to certain rules of conduct. And even as we confront a vicious adversary that abides by no rules, I believe that the United States of America must remain a standard bearer in the conduct of war. That is what makes us different from those whom we fight. That is a source of our strength. That is why I prohibited torture. That is why I ordered the prison at Guantanamo Bay closed. And that is why I have reaffirmed America's commitment to abide by the Geneva Conventions. We lose ourselves when we compromise the very ideals that we fight to defend. And we honor those ideals by upholding them not just when it is easy, but when it is hard.

I have spoken to the questions that must weigh on our minds and our hearts as we choose to wage war. But let me turn now to our effort to avoid such tragic choices, and speak of three ways that we can build a just and lasting peace.

First, in dealing with those nations that break rules and laws, I believe that we must develop alternatives to violence that are tough enough to change behavior — for if we want a lasting peace, then the words of the international community must mean something. Those regimes that break the rules must be held accountable. Sanctions must exact a real price. Intransigence must be met with increased pressure — and such pressure exists only when the world stands together as one.

One urgent example is the effort to prevent the spread of nuclear weapons, and to seek a world without them. In the middle of the last century, nations agreed to be bound by a treaty whose bargain is clear: All will have access to peaceful nuclear power; those without nuclear weapons will forsake them; and those with nuclear weapons will work toward disarmament. I am committed to upholding this treaty. It is a centerpiece of my foreign policy. And I am working with President Medvedev to reduce America and Russia's nuclear stockpiles.

But it is also incumbent upon all of us to insist that nations like Iran and North Korea do not game the system. Those who claim to respect international law cannot avert their eyes when those laws are flouted. Those who care for their own security cannot ignore the danger of an arms race in the Middle East or East Asia. Those who seek peace cannot stand idly by as nations arm themselves for nuclear war.

The same principle applies to those who violate international law by brutalizing their own people. When there is genocide in Darfur, systematic rape in Congo or repression in Burma — there must be consequences. And the closer we stand together, the less likely we will be faced with the choice between armed intervention and complicity in oppression.

This brings me to a second point — the nature of the peace that we seek. For peace is not merely the absence of visible conflict. Only a just peace based upon the inherent rights and dignity of every individual can truly be lasting.

It was this insight that drove drafters of the Universal Declaration of Human Rights after the Second World War. In the wake of devastation, they recognized that if human rights are not protected, peace is a hollow promise.

And yet all too often, these words are ignored. In some countries, the failure to uphold human rights is excused by the false suggestion that these are Western principles, foreign to local cultures or stages of a nation's development. And within America, there has long been a tension between those who describe themselves as realists or idealists — a tension that suggests a stark choice between the narrow pursuit of interests or an endless campaign to impose our values.

I reject this choice. I believe that peace is unstable where citizens are denied the right to speak freely or worship as they please, choose their own leaders or assemble without fear. Pent up grievances fester, and the suppression of tribal and religious identity can lead to violence. We also know that the opposite is true. Only when Europe became free did it finally find peace. America has never fought a war against a democracy, and our closest friends are governments that protect the rights of their citizens. No matter how callously defined, neither America's interests — nor the worlds — are served by the denial of human aspirations.

So even as we respect the unique culture and traditions of different countries, America will always be a voice for those aspirations that are universal. We will bear witness to the quiet dignity of reformers like Aung Sang Suu Kyi; to the bravery of Zimbabweans who cast their ballots in the face of beatings; to the hundreds of thousands who have marched silently through the streets of Iran. It is telling that the leaders of these governments fear the aspirations of their own people more than the power of any other nation. And it is the responsibility of all free people and free nations to make clear to these movements that hope and history are on their side.

Let me also say this: The promotion of human rights cannot be about exhortation alone. At times, it must be coupled with painstaking diplomacy. I know that engagement with repressive regimes lacks the satisfying purity of indignation. But I also know that sanctions without outreach — and condemnation without discussion — can carry forward a crippling status quo. No repressive regime can move down a new path unless it has the choice of an open door.

In light of the Cultural Revolution's horrors, Nixon's meeting with Mao appeared inexcusable — and yet it surely helped set China on a path where millions of its citizens have been lifted from poverty, and connected to open societies. Pope John Paul's engagement with Poland created space not just for the Catholic Church, but for labor leaders like Lech Walesa. Ronald Reagan's efforts on arms control and embrace of perestroika not only improved relations with the Soviet Union, but empowered dissidents throughout Eastern Europe. There is no simple formula here. But we must try as best we can to balance isolation and engagement, pressure and incentives, so that human rights and dignity are advanced over time.

Third, a just peace includes not only civil and political rights — it must encompass economic security and opportunity. For true peace is not just freedom from fear, but freedom from want.

It is undoubtedly true that development rarely takes root without security; it is also true that security does not exist where human beings do not have access to enough food, or clean water, or the medicine they need to survive. It does not exist where children cannot aspire to a decent education or a job that supports a family. The absence of hope can rot a society from within.

And that is why helping farmers feed their own people — or nations educate their children and care for the sick — is not mere charity. It is also why the world must come together to confront climate change. There is little scientific dispute that if we do nothing, we will face more drought, famine and mass displacement that will fuel more conflict for decades. For this reason, it is not merely scientists and activists who call for swift and forceful action — it is military leaders in my country and others who understand that our common security hangs in the balance.

Agreements among nations. Strong institutions. Support for human rights. Investments in development. All of these are vital ingredients in bringing about the evolution that President Kennedy spoke about. And yet, I do not believe that we will have the will, or the staying power, to complete this work without something more — and that is the continued expansion of our moral imagination, an insistence that there is something irreducible that we all share.

As the world grows smaller, you might think it would be easier for human beings to recognize how similar we are, to understand that we all basically want the same things, that we all hope for the chance to live out our lives with some measure of happiness and fulfillment for ourselves and our families.

And yet, given the dizzying pace of globalization, and the cultural leveling of modernity, it should come as no surprise that people fear the loss of what they cherish about their particular identities — their race, their tribe and, perhaps most powerfully, their religion. In some places, this fear has led to conflict. At times, it even feels like we are moving backwards. We see it in the Middle East, as the conflict between Arabs and Jews seems to harden. We see it in nations that are torn asunder by tribal lines.

Most dangerously, we see it in the way that religion is used to justify the murder of innocents by those who have distorted and defiled the great religion of Islam, and who attacked my country from Afghanistan. These extremists are not the first to kill in the name of God; the cruelties of the Crusades are amply recorded. But they remind us that no Holy War can ever be a just war. For if you truly believe that you are carrying out divine will, then there is no need for restraint — no need to spare the pregnant mother, or the medic, or even a person of one's own faith. Such a warped view of religion is not just incompatible with the concept of peace, but the purpose of faith — for the one rule that lies at the heart of every major religion is that we do unto others as we would have them do unto us.

Adhering to this law of love has always been the core struggle of human nature. We are fallible. We make mistakes, and fall victim to the temptations of pride, and power, and sometimes evil. Even those of us with the best intentions will at times fail to right the wrongs before us.

But we do not have to think that human nature is perfect for us to still believe that the human condition can be perfected. We do not have to live in an idealized world to still reach for those ideals that will make it a better place. The nonviolence practiced by men like Gandhi and King may not have been practical or possible in every circumstance, but the love that they preached — their faith in human progress — must always be the North Star that guides us on our journey.

For if we lose that faith — if we dismiss it as silly or naive, if we divorce it from the decisions that we make on issues of war and peace — then we lose what is best about humanity. We lose our sense of possibility. We lose our moral compass.

Like generations have before us, we must reject that future. As Dr. King said at this occasion so many years ago: "I refuse to accept despair as the final response to the ambiguities of history. I refuse to accept the idea that the 'isness' of man's present nature makes him morally incapable of reaching up for the eternal 'oughtness' that forever confronts him."

So let us reach for the world that ought to be — that spark of the divine that still stirs within each of our souls. Somewhere today, in the here and now, a soldier sees he's outgunned but stands firm to keep the peace. Somewhere today, in this world, a young protestor awaits the brutality of her government, but has the courage to march on. Somewhere today, a mother facing punishing poverty still takes the time to teach her child, who believes that a cruel world still has a place for his dreams.

Let us live by their example. We can acknowledge that oppression will always be with us, and still strive for justice. We can admit the intractability of deprivation, and still strive for dignity. We can understand that there will be war, and still strive for peace. We can do that — for that is the story of human progress; that is the hope of all the world; and at this moment of challenge, that must be our work here on Earth.

19 Komente

Ah Norges Norges! Lomsh po e boni Ameriken. Jo vetem me Nobelin po edhe me ate fondin e stermadh te pensionit ku 78% e tere fitimit qe privati nxjerr nga nafta juaj konfiskohet nga shteti!!

Ju lumte BOTHA!

Me pelqen trajtimi i tij per Luften dhe Paqen.

Ka ca momente ne fjale, te cilat tregojne klas shume te spikatur.

Monda, Thx!

Nuk kam shume kohe per momentin per analize te gjate, por fakti qe ne qender te fjalimit per Nobelin per Paqe, diskutohet lufta, apo nevoja e luftes, per mua eshte oxymoron. 

Fjalimi vete, the usual lajle-lule ala Obama, s'eshte keq, por WRONG VENUE. 

PS: Fajin s'e ka Obama ne fakt, ai shpreh "realitetin", por faji eshte te "politika" e komitetit te Nobelit.

Per mu ne fakt ajo ishte gjithe "umph"-i i kti muhabeti. smiley

isn't it? oksimoronit i eshte dredhu me mire se ata skiatoret qe benin sllallomin gjigand smiley

edhe ne fund del i lame qelibar dhe prap commander in chief of the mightiest army in the history... e sa ka zanoti.

Ashtu per te dredhme?  Eshte rob i zoti, bravo i qofte. 

Anyway, mua hic se me pelqeu.

po ho pra... se t'a ka thon edhe xha Sulua te filmi Kapedani. S'kisha respekt per kta artistet, tha, po prape, s'qenkan keq edhe kta, "dine t'a vertisin, dine t'a dredhin"... smiley

Shiko, se nuk eshte vetem fame ajo. Sikur i ka ca pare te pikume pri qillit ky Nobeli, dhe kta presidentet e US nuk se kon naj rrog kushedi se cfare.. pra sevap jon tu bo dhe kta te Norges... smiley

Dridhe Like me lesh fabrike? smiley

Fjalimi ne fakt s'e ka te keq hic - per te tilla s'ja ha qeni shkopin, te rrime shtrember e te flasim drejte. Dhe luften e permendi, sepse nje jave para se te pranonte cmimin, mori vendimin per 30 mije ushtare - dhe s'kishte si t'a linte pa permendur.

Tamam-tamam, s'e ka ai fajin qe gomeret e komisionit ja dhane ketij cmimin. Te ishte burre i mire ky s'e pranonte.

So let us reach for the world that ought to be 

Po ne homo sapiensat qe nuku kemi fjale per 'ought' si t'ja beeeejme? Te mesojme inglizce?

The United States of America has helped underwrite global security for more than six decades with the blood of our citizens and the strength of our arms. The service and sacrifice of our men and women in uniform has promoted peace and prosperity from Germany to Korea, and enabled democracy to take hold in places like the Balkans. We have borne this burden not because we seek to impose our will. We have done so out of enlightened self-interest. 

Obamës mund t'i thuash ç'të duash, po nuk mund t'i thuash që është demagog. Një pjesë si kjo më sipër është ndershmëri intelektuale, dhe respekt maksimal për dëgjuesin/lexuesin.

Enlightened self-interest. Exactly. 

P.S. Monde, diskutimi i luftës në një ceremoni për çmimin e paqes s'është oxymoron. Eshtë domosdoshmëri. Jo vetëm për Obamën, që e ka SHBA-në në dy luftra, por për këdo. Se paqja ekziston vetëm brenda një konteksti lufte. 

Fjalimi ne shqip, i perkthyer (dhe pak i sakatuar) nga gazeta Shqip: 

Po e pranoj këtë çmim me një mirënjohje të madhe dhe me shumë përunjësi. Është një çmim që flet për aspiratat tona më të larta dhe për faktin se, pavarësisht mizorive dhe vështirësive në botën tonë, ne nuk jemi thjesht "të burgosur" të fatit. Veprimet tona kanë vlerë dhe mund ta çojnë historinë në drejtim të drejtësisë. Do të tregohesha i pakujdesshëm, nëse nuk do të pranoja dhe njihja kundërshtinë e madhe që ka shkaktuar vendimi juaj bujar. Pjesërisht, sepse unë jam në fillim dhe jo në fund të përpjekjeve të mia në skenën botërore. Krahasuar me gjigantët e historisë që e kanë marrë këtë çmim, si Schweitzer e Mandela, arritjet e mia janë shumë modeste. E më pas vijnë gratë dhe burrat në të gjithë botën, ata që janë burgosur dhe rrahur ndërsa nuk kanë hequr dorë nga kërkimi i drejtësisë; ata që kontribuojnë në organizatat humanitare për të lehtësuar dhimbjet e botës; ata miliona të panjohur, veprimet e heshtura e kurajoze të të cilëve frymëzojnë edhe zemrën më cinike në botë. Unë nuk mund të debatoj me ata që i konsiderojnë këta burra dhe gra, një pjesë të njohur, e të tjerë të panjohur, si më të denjë për nderin që më është bërë mua. Por ndoshta, çështja më e thellë që ka të bëjë me pranimin e këtij çmimi është fakti që unë jam shefi i ushtrisë së një kombi që ndodhet në mesin e dy luftërave. Njëra në përfundim, tjetra është një konflikt të cilin nuk e kërkoi Amerika, një luftë në të cilën janë bërë bashkë 43 kombe, përfshi Norvegjinë, në një përpjekje për të mbrojtur veten dhe të gjitha kombet nga sulme të mëtejshme. Ne jemi në luftë dhe unë jam përgjegjës për dërgimin e mijëra amerikanëve të rinj në betejën që zhvillohet në një tokë të largët. Disa do të vriten, disa do të vrasin. Ndaj unë vij këtu me ndjenjën e kostove të këtij konflikti të armatosur, të mbarsur me çështje shumë të vështira në lidhje me luftën dhe paqen dhe përpjekjen tonë për të zëvendësuar njërën me tjetrën. Këto çështje nuk janë të reja. Lufta, në një mënyrë apo në një tjetër, u shfaq me njeriun e parë. Në zanafillë të historisë, morali i saj nuk u shqyrtua, por ajo ishte thjesht një fakt, siç ishin thatësirat apo sëmundjet. Ajo ishte mënyra përmes së cilës tributë dhe civilizimet merrnin pushtetin dhe zgjidhnin kontradiktat. Me kalimin e kohës, ndërsa kodet e ligjit synonin që të kontrollonin dhunën brenda grupeve, të njëjtën gjë nisën të bënin edhe filozofët, klerikët dhe shtetarët. Pra nisën që të kërkonin të ndreqnin fuqinë shkatërruese të luftës. Koncepti "luftë e drejtë" u shfaq dhe ai sugjeronte se lufta është e justifikueshme vetëm kur përmbush disa parakushte: kur është përpjekja e fundit për zgjidhjen e një konflikti, apo në rastin e vetëmbrojtjes; nëse forca që përdoret është proporcionale dhe nëse civilët nuk bëhen pre e kësaj dhune. Gjatë historisë ky parakusht i fundit rrallë është marrë në konsideratë. Aftësia e qenies njerëzore për të gjeneruar mënyra të reja të vrasjes dhe shfarosjes brenda llojit ka qenë e jashtëzakonshme, sikundër edhe aftësia jonë për të mos u ofruar mëshirë atyre që ishin të ndryshëm, apo që besonin në një Zot të ndryshëm nga yni. Luftërat mes ushtrive u hapën rrugë luftërave mes kombeve, luftërave totale. Brenda një harku kohor prej 30 vitesh, një kasaphanë e përmasave të jashtëzakonshme do të rrokte dy herë kontinentin. Në Luftën e Dytë Botërore, numri i civilëve e tejkaloi atë të ushtarëve të vrarë. Para një shkatërrimi të tillë dhe me ardhjen e epokës bërthamore, u bë e qartë për fitimtarët dhe të humburit fakti se botës i duheshin institucione për të parandaluar një tjetër luftë botërore. Kështu u krijua plani "Marshall" dhe Kombet e Bashkuara, mekanizma që do të parandalonin çdo luftë, traktatet e mbrojtjes së të drejtave të njeriut, parandalimit të gjenocidit dhe mospërhapjes së armëve të rrezikshme. Këto përpjekje, në pjesën më të madhe të tyre, kanë pasur sukses. Sigurisht, ndërkohë, ka pasur edhe luftëra të tmerrshme, por nuk pati më një Luftë të Tretë Botërore. Lufta e Ftohtë përfundoi me një prishje domethënëse të murit. Tregtia luajti një rol ngjizës. Miliarda vetë kanë dalë nga gjendja e varfërisë së thellë. Idealet e lirisë, vetëvendosjes, barazisë dhe ligjit kanë avancuar shumë. Ne jemi trashëgimtarët e atyre që u përpoqën në të shkuarën dhe kjo është një trashëgimi për të cilën vendi im, me të drejtë, është krenar. Pas një dhjetëvjeçari në shekullin e ri, kjo arkitekturë e vjetër po përkulet nën barrën e kërcënimeve të reja. Bota mund të mos kërcënohet më nga ideja e një lufte mes dy fuqive bërthamore, por poliferimi mund të shtojë shumë rrezikun e një katastrofe. Terrorizmi ka qenë prej kohësh një taktikë, por teknologjia moderne i jep mundësi të jashtëzakonshme edhe një grushti të vogël njerëzish. Luftërat mes kombeve i kanë lënë vendin luftërave brenda kombeve. Rizgjimi i konflikteve sekrete dhe etnike, rritja e lëvizjeve separatiste, kryengritjeve e rebelimeve i kanë futur pa reshtur civilët në kurthin e kaosit. Në luftërat e sotme, vriten shumë më tepër civilë se sa ushtarë; farërat e konflikteve të ardhshme mbillen, ekonomitë shkatërrohen, shoqëritë civile nuk funksionojnë, shtohet në masë numri i refugjatëve dhe i fëmijëve jetimë. Unë nuk kam sjellë me vete sot një zgjidhje përfundimtare për problemet e luftës. Ajo çka di është se përballimi i këtyre sfidave do të kërkojë të njëjtin vizion, punë të palodhur dhe këmbëngulje, si dhe ato të burrave dhe grave që vepruan në këtë mënyrë dhjetëvjeçarë të shkuar. Dhe do të na duhet që të mendojmë në një mënyrë të re për nocionin e një lufte të drejtë dhe një paqeje të tillë. Ne duhet që të nisim me të kuptuarit e së vërtetës së hidhur, se nuk do të mundemi të çrrënjosim konfliktin e dhunshëm në kohën tonë. Do të ketë raste kur kombet, përmes veprimeve të njëanshme, apo kolektive do ta konsiderojnë përdorimin e forcës jo vetëm të nevojshme, por moralisht të justifikueshme. E bëj këtë deklaratë, duke pasur parasysh se Martin Luther King tha të njëjtën gjë në një ceremoni vite më parë: "Dhuna nuk sjell kurrë paqe të përhershme, nuk zgjidh problemet sociale, ajo thjesht krijon situata të reja më të ndërlikuara se të parat". Unë vetë jam një dëshmi e gjallë e forcës morale të paqes. Unë e di se nuk ka pasur asgjë të dobët, pasive, naive në kredot dhe jetët e Gandhit apo Kingut. Por si kryetar shteti, jam betuar që të mbroj vendin tim dhe nuk mund të qëndroj pasiv përballë kërcënimeve ndaj popullit amerikan. E keqja ekziston në botë. Një lëvizje paqësore nuk do të kishte mundur kurrë ushtritë e Hitlerit. Negociatat nuk do t‘i bindin kurrë liderët e "Al-Kaedës" që t‘i ulin armët. Pranimi i faktit që ndonjëherë forca është e domosdoshme nuk është aspak cinizëm, por është të njohësh historinë, gabimet e njeriut dhe kufizimet e arsyes. Por bota duhet që të kuptojë se nuk ishin thjesht institucionet ndërkombëtare, apo traktatet dhe deklaratat ato që sollën stabilitet në botën e pas Luftës së Dytë Botërore. Çfarëdo gabimi që mund të kemi bërë, fakti i thjeshtë dhe i qartë është: Amerika ka ndihmuar në mbajtjen e sigurisë globale për më shumë se gjashtë dekada me gjakun e qytetarëve të saj dhe të forcës së armëve. Shërbimi dhe sakrifica e grave dhe burrave tanë në uniformë ka promovuar paqen dhe prosperitetin nga Gjermania në Kore dhe ka mundësuar demokracinë që të lulëzojë në vende të tilla si Ballkani. E kemi mbajtur këtë barrë, jo sepse kërkojmë që të imponojnë vullnetin tonë, por sepse kërkojmë një të ardhme më të mirë për fëmijët tanë dhe besojmë se jetët e tyre do të jenë më të mira nëse edhe fëmijët e të tjerëve, në mbarë botën, do të jetojnë në liri e begati. Pra instrumentet e luftës kanë një rol në ruajtjen e paqes. Kjo e vërtetë duhet që të bashkëjetojë me një tjetër që është që, pavarësisht sa e justifikuar, ajo shkakton tragjedi njerëzore. Kuraja dhe sakrifica e ushtarëve është e mbushur me lavdi, por lufta në vetvete nuk është kurrë e lavdishme dhe nuk duhet kurrë ta trumbetojmë si të tillë. Pra pjesë e sfidës sonë është edhe pranimi i këtyre dy të vërtetave se lufta është ndonjëherë e nevojshme dhe se lufta në njëfarë niveli është shprehëse e ndjenjave njerëzore. Konkretisht ne duhet që të përqendrojmë forcat tek ajo për të cilën Presidenti Kenedi bëri thirrje vite më parë: Le të përqendrohemi te një paqe më praktike, më e arritshme, bazuar jo te një revolucion i beftë i natyrës njerëzore, por te një evolucion gradual i institucioneve njerëzore".
Si mund të ishte një evolucion i tillë? Cilat do të ishin këto hapa praktikë?
Sa për fillim, besoj se të gjitha kombet e fuqishme, apo të dobëta, duhet të aderojnë në standardet që drejtojnë përdorimin e forcës. Unë, si çdo kryetar tjetër shteti, kam të drejtën që të veproj në mënyrë të njëanshme, nëse është e nevojshme, për të mbrojtur vendin tim. Bota u bashkua me Amerikën pas 11 shtatorit dhe vazhdon që të mbështesë përpjekjet tona në Afganistan, për shkak të tmerrit të atyre sulmeve të pakuptimta dhe njohjes së parimit të vetëmbrojtjes. Po ashtu, bota e njohu nevojën e konfrontimit të Sadam Huseinit, kur ai sulmoi Kuvajtin, një konsensus që përçoi një mesazh të qartë në lidhje me koston e agresionit. Por Amerika nuk mund të ngulmojë që të tjerët të ndjekin rregullat, nëse ne vetë refuzojmë që t‘i ndjekim ato. Nëse kjo ndodh, atëherë veprimet tona do të dukeshin arbitrare. Kjo bëhet veçanërisht e rëndësishme kur qëllimi i veprimit ushtarak shtrihet përtej vetëmbrojtjes, apo mbrojtjes së një vendi kundër një agresori. Gjithnjë e më tepër, ne të gjithë përballemi me çështje të vështira të parandalimit të shkaktimit të dëmeve te civilët nga qeveritë e tyre, apo të ndalimit të luftërave civile, dhuna dhe vuajtjet e të cilave mund të shkaktojnë probleme në një rajon të tërë. Unë besoj se forca mund të justifikohet kur bëhet fjalë për çështje humanitare, si në rastin e Ballkanit. Mungesa e veprimit mund të çojë në rritjen e kostove më pas. Kjo është arsyeja se përse të gjitha kombet e përgjegjshme duhet që të përkrahin ushtarët, që me një mandat të qartë mund të luajnë një rol për paqen. Zotimi i Amerikës ndaj çështjeve të sigurisë botërore nuk do të ndryshojë kurrë, por në një botë me shumë kërcënime dhe misione të komplikuara, Amerika nuk mund të veprojë e vetme. I tillë është edhe rasti i Afganistanit. Por edhe në rastet e dështimeve në Somali, ku terrorizmi dhe pirateria e bërë bashkë me urinë dhe vuajtjen njerëzore kanë shkaktuar shumë humbje. Liderët dhe ushtarët e NATO-s dhe miq e aleatë të tjerë e shfaqin këtë të vërtetë përmes aftësisë dhe kurajës që kanë treguar në Afganistan. Por në shumë vende ka një mungesë lidhjeje mes përpjekjeve të atyre që shërbejnë dhe ambivalencës së publikut të gjerë. Unë e kuptoj se lufta nuk është popullore, por di edhe se besimi se paqja është e dëshirueshme nuk mjafton për ta arritur atë. Paqja kërkon përgjegjësi, kërkon sakrificë, kjo është arsyeja që NATO vazhdon të jetë e domosdoshme. Le të them edhe diçka për përdorimin e forcës. Edhe kur marrim vendime të vështira për luftën duhet të mendojmë kthjellët se si ta fitojmë atë. Komiteti i "Nobelit" e njohu këtë të vërtetë kur i dha çmimin Henry Dunant, themeluesit të Kryqit të Kuq. Aty ku lufta është e domosdoshme, ne kemi përgjegjësi morale për të vepruar brenda disa rregullave të sjelljes. Unë mendoj se Amerika duhet të vazhdojë të jetë një standard mbajtëse. Kjo na bën të ndryshëm nga ata me të cilët luftojmë. Ky është burimi i forcës sonë. Kjo është arsyeja përse ndalova torturën, përse kërkova mbylljen e burgut të Guantanamos dhe përse kam rikonfirmuar zotimin e Amerikës për të zbatuar Konventën e Gjenevës. Ne humbasim veten, kur bëjmë kompromise me idealet për të cilat nisim luftën. 
Ne nuk mendojmë që natyra njerëzore është e përsosur, por mund të mendojmë që kushtet njerëzore mund të perfeksionohen. Nuk duhet të jetojmë në një botë të idealizuar, por duhet të vazhdojmë që të kërkojmë ato ideale, të cilat e bëjnë botën një vend më të mirë. Mosdhuna e praktikuar nga Ghandi apo King mund të mos ketë qenë praktike apo e mundur në të gjitha rrethanat, por ajo çka ata predikuan duhet të jetë Ylli i Veriut që na udhëheq në udhëtimin tonë. Nëse humbasim besimin, nëse na duket si naive, nëse do të shkëputemi nga vendimet që marrim në lidhje me çështjet e luftës, apo të paqes, atëherë do të kemi humbur besimin te njerëzimi, do të humbasim sensin e mundësisë. Le të kërkojmë dhe të synojmë atë botë që i ngjan asaj shkëndije hyjnore që ndodhet në shpirtrat tanë.


 Sigurisht qe ketij aktori qe filloi te mrekullonte boten i doli boja. Une do preferoja Denzel Washington!

Ky rast i qarte i paturpesise mbareboterore duhet te na beje te kuptojme llumin ku jemi zhytur dhe te keqen qe na pret.

Shteti, ky instrument i krijuar per te na siguruar barazine para ligjit dhe qytetareve eshte e ka monopolizuar me burokracine e vet mbare boten. 

Zot jepna zgjidhje!

Disa do të vriten, disa do të vrasin........ Kjo është Lufta!!!!!  .....Mbase e lexojnë dhe këta historishkrusit e turizmit Gjermano-Italian të LII se si trajtohet te luftuarit .

Fjalim i cilësisë së Lartë i prurë nga nje intelekt qe shikon tej së natyrshmes kur është i brumosur me dije që kanë në themel thenie të tilla 

Ne nuk mendojmë që natyra njerëzore është e përsosur, por mund të mendojmë që kushtet njerëzore mund të perfeksionohen. 

Dhe si për ti vënë kapakun të gjithë kësaj muarrebeje që zhvillohet në Mëmëdhembje mbase -  mbase , mbase -  mbase është dikush nga të dy KRAHËT qe lexon jo si "shakaxhi" smiley domethëniet për kuptimin e  LUFTËS.

Ne humbasim veten, kur bëjmë kompromise me idealet për të cilat nisim luftën.

Thua ti njohe keta nusëroret e Kompromisit Historik te LSI me PD ? Xhibi si antikomunist i orëve te para duhet të dijë ndonjë gjë po nuk e ften smiley

Nobeli i luftes per Obamen

 Kur je në paqe mendon për luftën, kurse kur je në luftë mendon për paqen. Në paradoks iteri është po i njëjtë: je në paqe, futesh në luftë, nga lufta del përsëri në paqe. Ku është fundi? Nuk ka fund, për fat të keq. Kështu funksionon kaherë bota e njerëzve. Këtë tha dhe presidenti Obama gjatë marrjes së çmimit Nobel për paqen. Presidenti që ka trashëguar dy luftëra flet për paqen. Komenti i parë i televizionit amerikan Cnn ishte “unusual”, e pazakonshme! Sipas tyre me të drejtë është e pazakonshme që kur merre çmimin Nobel, të flasësh për luftën, madje për një luftë të “drejtë”. Presidenti Obama me spin-doctor-sat e tij rinxjerr në sipërfaqe një koncept të luftës së drejtë, një temë e trajnuar nga historiani grek i lashtë Tuqidi në luftën e Peloponezit, e që më pas kristianët të cilët e kanë teorizuar qysh në shekullin e IV pas Krishtit, deri duke shkuar tek Thomas Hobbes i shekullit XVII. Sepse në thelb presidenti Barack Obama në Oslo të Norvegjisë lexoi se lufta në Afganistan ishte një luftë e justifikuar moralisht”, pra ishte një luftë e drejtë.

> >

Nuk është një oksimor, një kundërthënie. Do të ishte cinike të vinim theksin se Obama është një demagog. Ai vuri pro tij “konceptin luftë e drejtë ku u shfaq të sugjeronte se lufta është e justifikueshme vetëm kur përmbush disa parakushte: kur është përpjekja e fundit për zgjidhjen e një konflikti, apo në rastin e vetëmbrojtjes; nëse forca që përdoret është proporcionale dhe nëse civilët nuk bëhen pre e kësaj dhune”. >>

Kuptohet vetiu se paqja dhe lufta janë pjesë të pandashme të historisë njerëzore. Dhe shefi i ushtrisë së një kombi si SHBA-ja, që ndodhet në mesin e dy luftërave duhet ta dijë mirë këtë. Duhet të jetë i ndërgjegjshëm se historia nuk është kurrë vijë lineare dhe progresive, nuk konfirmon kurrë se njeriu është perfekt. Përkundrazi. Të mendosh me paradokse të luftës dhe të paqes do të thotë, sipas Presidentit, një “ të eksplorimit të vazhdueshëm të imagjinatës morale”.Q">


Nëse lexojmë me më vëmendje fjalimin e Obamës do të shikojmë se ka një për-thellim të mendimit Kantian, që bota nuk është e përsosur, gabon dhe nëpërmjet gabimeve perfeksionohet. Është e filozofit gjerman Kant ideja se asnjeri në tokë ka në dorë përsosmërinë “ nga druri i shtrembër si ai që është krijuar njeriut, nuk mund të ndërtosh asgjë të drejtë”. >>

Q">> >

Ndërkaq, intelektualët që mbështesin presidentin Obama kanë mendimin se  nga druri i shtrembër që përbëhet në thelb njeriu dhe njëkohësisht kombet, pra kur të thotë mos kemi iluzione  (“se e keqja ekziston në botë&rdquosmiley, dhe të arrijnë në përfundimin se edhe Ai (pra, në këtë rast Obama) që drejton njerëzit, cilido qoftë regjimi në të cilin gjendet, nuk ka çelësat të së tanishmes dhe të pritshmes. Që përsosmëria (pa konceptet dualiste paqe-luft&eumlsmiley  të funksionojë duhet që Institucionet, me i të madhe, të marrin vendin e njerëzve dhe të politikanëve, sepse vetëm institucionet kanë një vazhdueshmëri në kohë, që sendërtohen në periudhë të gjatë, që nuk varet as nga sondazhet as nga votat. Nëse bëjmë pak histori të post-luftës së dytë botërore do të shikojnë se paqe është arritur pasi institucionet ndërkombëtare kanë funksionuar duke mbajtur të qetë pulsasionet ose instinktet e dhunshme që kanë njerëzit dhe kombet.>>

Ky eshte turp! Cmimi Nobel, duke qene se eshte njohje e pervjetshem per kontribut ne kimi, fizike ose fiziologji, dhe mjekesi, letersi, dhe paqe, nuk e meriton ti jepet Obames per dicka qe ai nuk bere ose per dicka qe ai MUND te beje ne te ardhmen. Kjo tregon mungese te thelle serioziteti dhe llogjikimi, pasi Obama nuk ka bere ASGJE te jashtezakonshme qe te meritoje kete njohje qe ne fakt duhet ti shkoje atyre njerezve qe me te vertete kane arritur dicka.

Atehere cfare eshte kjo "njohje", ky "cmim"? Asgje, per mendimin tim per sa kohe qe nuk i pergjigjet ndonje standarti apo arritjeje. Me kete veprim, organet e Nobelit, kane humbur cdo besueshmeri qe cmimi te jete vleresim objektiv dhe pozitiv, sikurse dhe me Arafatin, Al Gorin, etj.

Me kot se ky cmim Nobel per paqe nuk besoj te jete dhene ndonjehere.

E cfare beri ky Obama per paqen ne bote ????????????????

duket sikur ska pas shume kohe per ta pergatit ate fjalimin

i 'bukur' por kur mbaron smban mend asgje


Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).