A janë tavolinat e tua të lumtura?

Dëgjoni këtu!

Ditë e re avaz i vjetër,

Por dua që të ndaloni për një minutë,

Të mendoheni mirë,

T’a shtrydhni trurin,

Të pyesni veten,

E të jeni të sinqertë të paktën me veten tuaj.

Pyesni pra veten:

“A janë tavolinat e mia të lumtura?”

Kur jeni duke bërë muhabet me njëri tjetrin,

Për shkollën, për punën e për jetën…

A janë tavolinat tuaja të lumtura

Kur tregoni për të dashurat dhe të dashurit tuaj,

Për bashkeshortët tuaj…

Tavoliant a I keni të lumtura?

Kur rrëfeni peripecitë e natës së mbrëmshme,

Apo natën legjendare të një jave më parë…

Tavolinat si i keni? Të lumtura, shpresoj!

Kur tregoni barcaleta e bëni shakara…

A janë të lumtura tavolinat tuaja?

Kur qeshni e qani hallet me njëri tjetrin…

Tavolinat tuaja a janë të lumtura?

Kur rrini si guakër dhe ngulni sytë në boshllëk,

Në pikë të punës, apo në pushim…

Kur ndaloni për të pirë një gotë ujë…

Në cdo moment,

Reflektoni dhe pyesni veten mirë:

A janë tavolinat tuaja të lumtura?

Shiko, se nuk po them që s’do ketë tavolina të palumtura.

Disa tavolina, e kuptoj, mund të mos jenë të lumtura kurrë,

Por në përgjithësi…

Merrni Flavion për shëmbull.

Tavolinat e tij janë gjithmonë të lumtura.

Nuk e di cfarë bën, por tavolinat e tij janë gjithmonë të lumtura.

Shiko, e dini vetë ju…

Reflektoni dhe pyesni veten mirë:

A jane tavolinat tuaja të lumtura?

Shperndahuni, tashti.

...

Tavolinat e mia janë gjithmonë të lumtura,

Madje më të lumtura edhe se tavolinat e Flavios.

Flavio iu lëpin bythën tavolinave,

I lëpin bythën edhe Oliverit,

E megjithatë tavolinat e mia, në përgjithësi,

Janë më të lumtura se tavolinat e Flavios.

Tavolinat nuk duan t’iu lepish bythën,

Por t’i trajtosh si tavolina.

Pak rëndësi se cfare personaliteti mund të kenë

Mund të ketë ndonjë tavolinë që është e trishtë,

Apo pompoze,

Apo ndonjë tjetër edhe diktatore.

Keni parë ndonjë herë tavolina të tilla:

Të trishta, pompoze apo diktatore?

Tavolinat diktatore janë më të lehtat për t’i bërë të lumtura,

Sepse sapo iu tregon vëndin,

Sapo iu bën të qartë që nuk janë gjë tjetër vec tavolina,

Ato zbuten, shkrihen dhe lumturohen aq shumë ndonjëherë,

Sa që mund t’i ushqej direkt nga dora ime.

Tavolinat e mia janë gjithmonë të lumtura,

Sepse, si rregull, mjafton që të ndjehen tavolina,

Dhe natyrisht që do jenë të lumtura.

Si do që të jetë, tavolinat nuk kanë si të mos jenë të lumtura.

Sepse tavolinat aq kujtesë kanë.

Unë i bëj muhabete, iu tregoj shakara,

Iu qaj hallet e qaj hallet e mia me ‘to,

Por ato gjithmonë harrojnë.

Unë mund t’i tregoj të njëjtën shaka,

Të njëjtës tavoline të trishtë,

Tre herë në ditë, dhe sa do e trishtë të jetë,

Ajo gjithmonë do qeshi me të njëjtën shaka.

Në qofshin pompoze, qaj hallet e mia me ‘to,

Të njëjtat halle, të njëjtës tavoline,

Por ajo të njëjtën këshillë më jep,

Dhe kur qaj hallet me to, ndjehen të vlerësuara,

Dhe kur më këshillojnë gjithë pompë, ndjehen të lumtura.

Por as që iu kujtohet se të njëjtat halle iu qava as dy ore më parë,

E të njëjtën përgjigje më dhanë.

Ehu, tavolinat e mia janë të lumtura.

...

“Oliver, Po shkoj per një cigare.”

“A janë tavolinat e tua të lumtura?”

“Vetëm tre tavolina kam.

Ia kam lënë Flavios t’i shohë për dy minuta.

Tavolinat e mia janë shumë të lumtura.”

“E mirë. Shko shpejtë, se Flavio ka tavolinat e veta për të bërë të lumtura.”

 

***

 

Dëgjoni këtu!

Ditë e re avaz i vjetër,

Por dua që të ndaloni për një minutë,

Të mendoheni mirë,

T’a shtrydhni trurin,

Të pyesni veten,

E të jeni të sinqertë të paktën me veten tuaj.

Pyesni pra veten:

“A janë tavolinat e mia të lumtura?"

 

75 Komente

"monologu i kamarierit"

10 me yll

me pelqeu shume fare

e mrekullueshme, bravo Lulian !

Shume e bukur.

ish kenaqesi leximi

ka shume talent luliani

edhe prozen e ka interesante shume

mua me ngjan stil alla bukowsky kjo poezi

e kam lexuar tre here deri tani dhe cdo here qe e lexoj me pelqen me shume

edhe mua ma kujtoi Bukowskin :=)

bukur Lulian , do ti ndjek me kenaqesi poezite e tua qe prej sodismiley

ha-ha-ha, i modh, se kam zakon po:

(mos) vdeksh ishalla jarebi se ma dave trunin seksione - seksione me mjes smiley

sakën se nuk shkru naj libër, pa u ul fare, pa u mendu fare pa i lexu dy here, kshu sade si te vije Lulo... po s'e bone i kam bo m.arifetin tavolinave tuja smiley

5*****

Lost-i, ec pak ketu, te lutem

po mer po, votoj n`eshtje un, pa merak smiley

 

a m'duket vetem mu apo "konvencionalisht t'spikim" origjinali eshte/duhej shkrujt n'anglisht? njishtaz kjo

tjetra, mu kishin tha syte per içik "true to yourself" "i can see your bones, you must be a model" poetic action. Ky shoqi eshte mrena krejt rregullave.

kam vare shume shpresë në te, Luli ma shpërbleftë smiley

hallall ulerimat e shefes per shperdorim kohe smiley

me likey.

kur do ta bejme edhe ne nje tavoline te lumtur sipas menyres sone?

It's beautiful, it's true, it's you. Loved it.

Nuk e kujtoj ku e kam degjuar kete por ka lidhje me tavolinat e lumtura smiley

- shpenzoj gjithe diten te gatuaj per njerezit e dashur qe i pres per darke, mendoj sa shume i dua e sjell ne mend dhjetra kujtime te lumtura me ta dhe ja ku shfaqen ne dere te zhurmshem e plot gjalleri...pas 5 minutash i want to kill them all smiley

cheers!

 

Me pelqeu vertet! smiley

Poshte Oliveri dhe kerkesa per te lumturuar tavolina!

Shume e bukur Lul. Me pelqeu pa mase. Kisha vetem nje sugjerim. .endoj se do ishte mire qe disa here, vecanerisht kur vine njera pas tjetres, fajalen tavolina ta zevendesosh me peremer, de ndocahere perseritja behet marramendese. Thanks

ah c'po ja merr kesaj vendin e nderit.

 

dhe pastaj forma

blegerima kuajsh e kapercime higjenike
mes tymit te cigares. kotesi buze nje liqeni.
forma, forma, forma, dhe te tjera forma.
numra telefoni, adresa restorantesh,
te tjera forma e pastaj kotesi parqesh perseri,
ose nje dopio espreso tek lokali pa pagese.

blegerima njerezish dhe buckingham palace.
uji vezullon ne perendim, e hundeve me bucet
kujtimi i eres se kripur kur hidhem me koke.
dielli i brishte i londres me eshte futur nen rroba.
oh zot sa djeg, oh zot cfare gjallerie, shenoj dy gola.
edhe kembet me djegin nga rera, apo nga kepucet.
"no fishing, no diving, no feet in the water",
dhe nje cift japonez me fjalor perpara,
perpiqen te pekthejne tabelen.
"excuse me! got to spare a cigarette please sir"?
"sorry mate! we're fully staffed at the moment".

nje aeroplan i luftes se dyte boterore blegeron.
ne te, nje pilot qe eshte duke bere punen,
dhe dikush qe paguan kompanine per te provuar
shkarkesen e adrenalines, kur flututron mbi histori.
dyqind metra me poshte, eshte londra.
diku aty jam edhe une, duke mbushur forma.
ose... "cfare ke qef te behesh kur te rritesh"?
"un kur te ritem do behem pillot, teta edukatore".
"sorry mate! I've got nothing going on".
"you can try the pub at the end of the road".
sorry mate"! "sorry mate"! "sorry mate"!
ose... "te hidhem me koke ne thames".

blegerima e qingjit e kryqi pa te zot.
jo jo jo jo jo jo jo. e kryqi pa te zot!?
"ok, boll kerkova sot, te vet ne shtepi njehere".

Imja. Falemnderit kolektivizes qe i shkoi ne mendje se ishin te ngjashme, pasi mua nuk me kishte shkuar ne mendje.

Shume e vecante,e bukur!Well Done Lulian!

Te lumte Lulian! Me falni, duhet te prezantohem sepse jam i ri ketu: ju pershendes te gjitheve dhe uroj te jeni mire. Sapo vij nga disa pervoja te lodhshme dhe te shemtuara nga disa gazeta on-line ku diskutimet jane pa nivel fare, me nje fjalor te neveritshem, por mbi te gjitha me nje shqipe te cale e te gjymtuar sa te vjen peshtire kur i lexon. Kisha vendosur te mos hyja me ne internet ne mjedise te tilla, por, nuk e di se si,  dikush po sugjeronte nje artikull nga Peshku pa Uje dhe atehere vura re se kisha te beja me dicka krejt tjeter. Duket se eshte tamam mjedisi ku ndjehem komod.
Faleminderit qe me pranoni mes tuaj!

Cfare?? e bukur ? po bashkohem dhe une pa e ditur pse por duke besuar se shumica ka te drejte. Corientohem pak kur dikush thote monologu kamarierit me tavolinat, dikush tjeter e asocion me shtrimin e tavolines dhe ne fund nje shterim i kenqsise se pritjes te mysafireve.

shikoj vetem 5* ose bukur. Por asnje shpjegim cfare, pse, si? mund ta marrin mundimin tre persona ose kush te deshiroje  te shpjegojne voten e tyre?

 

 Spiritus. take or live it. Askush nkk te detyron te bashkohesh me dike. Eshte nje qe qe shijohet ne rrafsh fare personal si... s'po me kujtohet ndonje gje tani smiley

PF , e kam pa ironi per zotin. Une vete jam partizan i asaj qe poezia shijohet dhe shpesh nuk shpjegohet. Por me ben pershtypje se askush s ka dhene nje shpjegim se cfare ju ka pelqyer. sa do trashendentale te jete kenaqsia , disa indikatore mbi te cilen ajo perftohet ka dhe duhet te gjenden.

tani une besoj edhe ke teoria sipas te ciles sa me eperkryer te jete nje gje (poezi, arkitekture, femer ) aq me pagoje mbetemi dhe pikerisht persosmeria i minon te gjitha arsyetimet rreth persosmerise.

Shpresoj qe dikush te tregohet xhentil dhe te shpjegoje voten. Jo si detyrim ndaj meje, kuptohet.

 

 

it had been a while since I had seen LK so excited and buzzing as he was writing this last night, and its i think its precisely that pleasure that the reader feels immediately. well, i did anyway.

after all the love and loss poems and magical short stories are told and read, for me are poems like this one and the other i brought that sound loud (however meek and resigned he is in them) and true.

 

na falni per anglishten po jemi ne pune e po bejme sikur eshte email zyrtar.

 Bore ne lume

Njemije male. Zogjte zhduken ne fluturim

Dhjete mije shtigje. Gjurmat e njerezve te shuara.

Nje barke, nje kapele bambuje, nje pelerine - nje burre plak

vetem, peshkon mbi lumin e ftohte. Bore.

 

Ling Zongyuan

 

Spiritus. Edhe une fare pa ironi. Kjo poezi mbahet si ne mos me e mira, te pakten nga me te bukurat e poezise kineze dhe eshte shkruar para 3000 vjetesh. PSE?!

Po mu pergjigje ti, mbase do te mundem edhe une t'i pergjigjem pyetjes tende.

P.S. Populli kinez numeron sot 1.5 billion. Po ti shtosh dhe diasporen, plus dhe vdekjet ne tre mije vjet, i bije qe kane qene mbase 5 bilion.

Megjithese nuk me je drejtuar mua, kam kenaqesine dhe marr lejen te te pergjigjem. Se pari do sillja nje variant tjeter te perkthimit, i marre nga perkthimi i tij ne anglisht.

Nje mije male pa asnje zog
dhjetra mijera milje pa gjurme njeriu
Nje anije. Nje plak me nje mushama te vjeter
i vetem ne bore, duke peshkuar ne lumin e ngrire.

Sic na deftejne studjuesit qo vjershe bukurine e ka sidomos me tingujt e gjuhes ne te cilen eshte shkruar. Dhe fatkeqesisht(per ne), keto elemente te prozodise kane qelluar  te paperkthyeshem ne kete rast. Prej saj, ama, mund te mesohet per nje lloj teknike te posacme e te rralle, karakteristike vetem per te. Quhet ajoue, teknike me rima femnore, e cila ne origjinalin kinez na qenkerka ne fjalet zhiuet, miet dhe siuet. Rima jo e pranishme ne variantin shqip, francez dhe anglez sic edhe mund te kundrojme, eshte sakrifikuar per nje arsye te mire, sic eshte sakrifikuar ne pothuaj tere perkthimet kineze te shekullit te njezete. Perkthimi i jep njelloj forme te veten dhe te ruash edhe formen e vjershave kineze do duhej te mos qendrohej besnik disa gjerave te tjera me te rendesishme. Per pasoje, perkthyesit kane "shpikur nje lloj toni" (zakonisht te huajtur nga perkthimi i Ezra Paundit) dhe e mbeshtesin perkthimin kryesisht mbi imazherine, ashtuqe te percjellin domethenien dhe ndjenjen. Pra nese vjersherimi mbeshtetet mbi fanapojene, melopojene dhe logopojene - imazhin, muziken dhe kuptimin - ahere imazhet duhet te jepen, ne perkthim, shume me forcerisht, ashtuqe te kompensojne muziken e humbur.

Nashi, megjithe pamundesine per ta shijuar ate ashtu sic ai i uruari e ka shkruar, kjo poezi se bashku me bilionin e kinezeve qe njohin shkrim e kendim, rezulton te me pelqeje edhe mua. Ky pelqim ndodh pasi verej me ngazellim sesi vjersha ndersa percjell nje qetesi ne gjithnaje, flet per izolimin e robit dhe kotesine, futilitetin e veprimeve, qe ne teresine e tyre (njera pas tjetres) perbejne inventarin e asaj qe quajme "jete e progres" - duke na bere te ulim kryet perballe kozmosit e te persiatim ekzistencialisht (ne dacim) mbi  jeten dhe qellimin e saj.

                                                                                                  Great! 12*

Jeruzalem, te paska kap semundja Hurbinek me e zgjat muhabetin per flokesh tek perkthimi. smiley Nejse.

Eshte e vertete qe kjo lloj poezie eshte e pamundur te perkthehet ne te gjitha planet. Kjo lloj poezie eshte e ndertuar si metronom. Cdo varg ndahet ne dy pjese te barabarte qe jane mirror te njera tjetres. Pra nuk eshte vetem rima fundore, por eshte e gjithe melodia. Pra nuk eshte nje gur i cmuar me prerje te zgjedhur nga preresi, por nje perle persosmerisht e rrumbullaket, ashtu sic mund t'i beje vetem natyra.

Anyway. Perkthimi im me duket me afer origjinalit per disa aresye.

1. Vargjet ruajne ndarjen ne mes. (Aq sa munden)

2.Figurat ndahen sipas variantit kinez 

Njemije male./ Zogjte zhduken ne fluturim

Dhjete mije shtigje. /Gjurmat e njerezve te shuara.

dhe nuk futen brenda njera tjetres

Nje mije male pa asnje zog
dhjetra mijera milje pa gjurme njeriu

Figurat ruajne qellimin fillestar. Ate te pikturimit. 

Nje mije male pa asnje zog, mund te merret ne kuptimin e gabuar qe eshte shkreti e perjeteshme ne keto male. Kurse ideja eshte qe zogjte ikin nga bora qe afron.

dhjetra mijera milje pa gjurme njeriu, mund te merret sikur eshte shkretetire. Nderkohe eshte Gjurmat e njerezve te shuara, nga bora qe po bie. Pra zogjte po ikin dhe njerezit jane futur brenda. Gjithashtu nuk jane milje qe zakonisht perdoren per t'i dhene kuptim fushes por shtigje malore.

Nje anije. Plaku i vetmuar qe peshkon nuk mund te kete nje anije per te peshkuar. Ai ka nje barke me fund te sheshte prej kallamash bambuje. Varke qe mund ta shohesh ne cdo pikture kineze. Nje mushama e kote ta themi qe mushamaja nuk ishte zbuluar akoma dhe behet fjale per nje pelerine te thjeshte qe zakonisht lyhej me vaj per ti rezistuar ujit.

duke peshkuar ne lumin e ngrire.

Ne lumin e ngrire nuk lundron dot me varke. E vetmja teknike peshkimi ne lumin e ngrire eshte qe te hapesh nje brime alla eskimo dhe te peshkosh. smiley

Me pelqimin pastaj, me duket se serisht e kemarre gabim. Ketu ilustrohet ideja e qendrueshmerise tipike kineze, kur nje njeri plak dhe i vetmuar, siguron mbijetesen i patundur nga elementi natyror. Pra eshte kulmi i utilitetit, dhe jo i kotesise. Por gjithcka eshte vendosur kaq poetikisht, sa te le pa fryme.

 

 

Ky pra i J :

Nje mije male pa asnje zog
dhjetra mijera milje pa gjurme njeriu
Nje anije. Nje plak me nje mushama te vjeter
i vetem ne bore, duke peshkuar ne lumin e ngrire.

Nejse, e quaj te mbyllur kersherine time se cfare perceptonin psh dhjete lexonjes te ndryshem qe, edhe pse te ndryshem, te gjithe u shprehen maksimalisht te embeltuar me shprehjen minimale: Bukur!

 Ah nuk e dija qe j ishte per jeruzalem se ne kemi nje tjeter J ketu.

shkruaj aq rralle per kesi punesh, sa mund te numerohen me gishtat e te dy gjymtyreve, keshtu qe edhe ti vete e kupton se nuk me ka kapur kurrfare semundje e nuk po zgjas kurrfare sendi. sidoqofte, tani marr leje te zhytem serish ne hic.

te uroj te mire smiley

Jeruzalem ishte shaka, mos u merzit. Padashje rreshqitem nga permbajta e poezise, qe ishte edhe qellimi per te cilin e solla, tek forma.  

Te uroj edhe une week end te mbare.

PF, edhe pas shpjegimit te  Jersusalem, do te thosha vetem kaq: kur e lexova provova ndjesine e ftohtesise, brrrrrrr, ai plaku i vetem ne nje peisazh apokaliptik (gjumet e njerzve te shuara ) nuk di pse me kujtoi NOEN biblik.Varianti i sjell nga J e perforcon me shume kete ndjesine time.

Ndjesite dhe interpretimet variojne sipas subjekteve qe perceptojne poezine. Ben vaki nje perfaqsues i Kryqit te Kuq  teksa lexon poezine do te ndjeje keqardhje per plakun e mbetur/ngrire  ne debore. Nje piktor do te magjepset pas peisazhit madheshtor. Nje njeri me prirje meditative  do te ngacmohet per kuptimin dhe kotesine e jetes, sic thote J. Pra ndjesite jane personale dhe kam pershtypjen se sa me  me abstrakte te jete poezia , aq me te shumta jane interpretimet/perjetimet individuale. Eshte si puna e muzikes orkestrale ku secili e asocion me dicka intime dhe krejt personale. Besoj.

 Spiritus. I ke rene ne koke. Dhe e ke shpjeguar shume mire vete, se pse nuk shpjegohet.

 

Varianti nga J. Ku eshte ky variant. Edhe ketu paskan shkurtuar. Apo plasi sherri si zakonisht? :0

Falemnderit te gjitheve!

@fh. Shprehja frymezuese eshte me verte ne anglisht. My tables are happy. Por une doja t'a beja terkuze, doja t'i bija pa fund nje shprehjeje kaq boshe sa c'eshte lumturia, deri sa me ne fund ndoshta te fitonte nje kuptim ne nje shprehje edhe me boshe, si tavolinat e lumtura. Dhe ne fakt tavolinat e lumtura ka me teper kuptim se sa lumturia. Kete besova se mund t'a paraqusja me forte ne shqip se ne anglisht. Sidoqofte nje version anglisht do qarkulloje se shpejti anonimisht ne pune, se Flavio eshte bere i padurueshem, gjithmone merr stacionin me te mire.

@Spiritus. Po t'a them une pse me duket e bukur, do m'a marresh per mburrje?

spiritus, nuk shpjegohen pelqesat ne lidhje me poezite, ndjesite jane individuale

mendoj se nje poezi, o te pelqen o nuk te pelqen

po fillove ta analizosh pastaj, nuk quhet me poezi

LKsmileyor une doja t'a beja terkuze, doja t'i bija pa fund nje shprehjeje kaq boshe sa c'eshte lumturia, deri sa me ne fund ndoshta te fitonte nje kuptim ne nje shprehje edhe me boshe, si tavolinat e lumtura.

flm Lulian per shpjegimin. Menyra me e mire per ta diskredituar nje ide eshte cuarja e saj ne ekstrem. Ne kete kuptim, poezia merr nje kuptim. Ne komentin tim nuk vura ne dyshim formen estetikisht te bukur. Dyshimet ishin per reflektimin permbajtesor.

Megjithate lumturia, sikurse e kemi diskutuar ne simpoziumin "c eshte lumturia? smiley nuk eshte aq boshe dhe pakuptim.

Te uroj nje vit te ri me shqetsime poetike.

 

... dhe perrallka ime ra theror i tavolines se palumtur te shefit.

Kjo puna e poezive qe s'i merrkemi vesh apo shijokemi ne perkthime, eshte pese me hiç. Po ne s'do te behemi kineze me zor per te shijuar kater vargje, as kongoleze per te shijuar mbakulelen e mbala-mbalave. Shijojme aq sa mundemi, si shqiptare, dhe dalim matane. Se fundja edhe ne qiell lart, nuk te ngre nje poezi ore jo. E shumta thua me vete : sa e bukur, dhe pastaj kthehesh nga supa qe po derdhet ne zjarr.

Per nga ritmi, kjo poezia e Kodres me solli ndermend nje poezi te Nerudes, mbi ca te vrare nga bombardimet. Me siguri te luftes se Spanjes, mbase te Guernicas. Po kush e merr vesh, rendesi ka qe ritmi ngjasonte shume. Kurse persa i perket brendise, si qenie primitive qe jam, dmth jo fort i prirur per abstraksione, nuk munda ta kap mire ç'do te thote "tavoline e lumtur". E di se kjo quhet metafore, ose fundja dhe alegori, por se ku djallin me shpien keto te dyja, kete nuk e di.

Meqe ra fjala, njehere tjeter do t'ju tregoj nje perralle te ripunuar me salcen time, perralle e marre nga nje perralle e Borges. Eshte perralle e posaçme per poete, dhe kush do te mund te ma zbertheje, vallahi ahera them se e kapa me ne fund lumturine, edhe une bashke me shoket dhe shoqet.

Mbase e tregoj ne nje teme si ka hije, se ketu fshesa kishte bere kerdine. Por po e le nje pyetje sidoqofte : admin, ku mund ta tregoj kete perrallen ?

spiritus,,me duket se nuk e ke kuadruar komentin tipik ketu qe eshte:"qafsha t'gjithe qe kjo poezia eshte bombe fare".Megjithate,sipas meje,ke te drejte,por per te bere ate qe thua ti,dueht te jesh pak me shume se "nje llomotites i mire".

per rastin ne fjale s'te ndihmoj dot,pra s'mund te them  se pse me pelqeu,sepse ne te vertete nuk me pelqeu.Megjithate urime per perpjekrjen per te ndryshuar diçka.

Dorian, a mund te thuash se pse nuk te pelqeu? Do e vleresoja, qofte edhe si perpjekje per te ndryshuar dicka e per te dale pertej komenteve te tipit "me pelqeu" nga nje krah dhe "s'me pelqeu" nga krahu tjeter.

as mua nuk me pelqen ky shkrimi i Kodres. nuk e kuptoj ca lidhje ka me vjershen kineze? jane si dy kokriza rere, njera ne nje plazh ne australi e tjetra ne nje plazh ne mesdhe.

"Sidoqofte nje version anglisht do qarkulloje se shpejti anonimisht ne pune, se Flavio eshte bere i padurueshem, gjithmone merr stacionin me te mire."

@Lulian, mua edhe Oliveri s'me duket me i mire! smiley Cfare eshte: Maître i salles, apo pronari i restorantit?

Psh une jam i lumtur me tavolinen time...ti je?..ai,ajo eshte?

Kush, kjo tavolina e mbushur me ushqime ?smiley

Lulian.do them vetem 2 fjale,do limitohem vetem tek forma e poezise.

sipas meje,ne nje pjese te mire te saj,poesia jote mund te lexohet edhe si proze(jo poetike) dhe me ngjason shume me nje monologmelodrame.Une mendoj se forma dhe ngasja poetike duhet te jene ne perputhje mes tyre,nese shqetesimi poetik ,"problemi",mesazhi,ideja,merre si ta marresh,do te ishin materiali me te cilin do te ndertonim nje veshje,forma do te ishte modeli.Sipas meje ti me nje stof te destinuar per ceremoni serioze,ke qepur nje model sportiv(edhe ate here-here te shqepur,gjithmone sipas mendimit tim).E them kete,sepse ne krijimin tend ka nota te theksuara narrative dhe si i tille,imazhet e tua poetike tipike, jane te rralla,pra te justifikuara me formen,por te pakten te kishe zgjedhur nje metrike me te respektueshme.Une nuk pashe asgje te llogjikshme( nekuptimin dytesor te fjales) ne thyerjet e tua te vargut.nese do te sugjeroja,do me pelqente me shume nje 9 ose 11 rrokesh me rime te kryqezuar(per te dale tek modeli i duhur i prerjes per teritalin e idese).Nuk popretendoj muzikalitet,ritem e tj,qe sipas meje nuk jane as vende-vende,por nje menyre korrekte prezantimi.besoj se deri ketu jam ne idete objektive..per te kaluar pastaj ne subjektivizem..fraza qe une i quaj "amerikanizma" te tipit...shtrydhni trute...lepin b.. e tj. qe poetike kane pak ose aspak.

me shume nuk kam qejf te zgjatem,me thene te drejten edhe kaq e bera pa qejf,se komentet e mia ndaj asaj qe ke shkruar, i ke marre si tendencioze e tj...por meqe pa dashur hyra ne valle,hodha nja 2 hapa.

Dorian, te kam edhe adash, t'a dish. Ne kemi disa, jo keqkuptime, por kuptime te ndryshme te poezise besoj. Packa se "shtrydhni trurin" nuk eshte amerikanizem, mua me behet qejfi qe ti e ke marre nje sens amerikanizmi prej pjeses, pasi ne fund te fundit, realiteti i rikrijuar ketu eshte nje realitet amerikan. Po te isha kamarier diku tjeter, ne Shqiperi, apo Itali, bie llafi, shpresoj se do kishe marre nje sens shqiptarizmi, apo italianizmi. Fakti pra qe ke kapur nje sens amerikanizmi, per mua eshte vleresim ndaj faktit qe rikrijimi i realitetit ia ka arritur deri diku qellimit.

Jam shume dakord me analizen formale qe ke bere me larte. Nuk ka asnje shtrengim formal prej meje ne kete poezi. Dhe kjo eshte bere me qellim. Keshtu psh, jam dakord qe forma poetike duhet te jete ne perputhje me shqetesimin poetik, me problemin. Por une nuk doja t'a shprehja problematiken ndaj nje rreshtimi dhe formalizmi bosh si lumturia e tavolinave me asnje lloj forme te paracaktuar. Kjo eshte subjektive, dhe jo objektive, pasi objektivisht mund t'a beja, t'a paraqisja kete problematike ne menyre formale, por une s'po i qahem Oliverit ketu, por po rikrijoj nje realitet per qejf tim. (Ne lidhje me formen, shih dhe poezine time me larte qe ka sjelle Kolektiviza - falemnderit - pasi eshte pak a shume i njejti shqetesim, por qe e trajton ne menyre direkte dhe me nje moskokcarje te hapur shqetesimin prej formes). Vetem me ane te moskokcarjes ne raport me formen mund te shprehja shqetesimin se gjithe ky formalitet per lumturine e tavolinave nuk me intereson. A bie kjo ne territor proze? Mbase. Me intereson kjo, por nuk nisem me idene se po krijoj nje poezi, apo nje proze. Nisem me idene se po krijoj dicka. Nese kjo bie ne territor poezie, proze, apo diku ne mes, merret parasysh, dhe e kam marre parasysh, por jo ne kete rast, pasi eshte pikerisht ai hibridizimi qe thua ti mes seriozes dhe sportives qe eshte i rendesishem. Dhe po, eshte melodramatike, sepse e tille eshte situata. Qe perdite e perdite shnderrohet ne drame nje kerkese kaq idiote, kjo besoj eshte melodramatike.

Falemnderit.

une s'e kuptj pse duhet pikerisht une si lexues te angazhohem, te degjoj, te shtrydh trurin, te pyes veten.... nese jane tavolinat e mia te lumtura? dhe pasi i kam bere te gjitha kto... me lind pyetja.. pse pikerisht kete pyetje? dmth, jo se ehste pyetje e gabuar.. por nuk shoh arsye se pse te jete pyetje me legjitime se c'do pyetje tjeter e mundshme.

pervec ksaj, eshte nje problem ti drejtohesh lexuesit ne menyre direkte ne veten e dyte njejes a shumes... (qe per mua nuk qendron shume rehat me vete formen e poezise si nje abstraksion)... eshte nje dicka tjeter ti drejtohesh e ti kerkosh lexuesit dicka..te degjoj...? te shtrydh trurin? te mendohet? te pyes veten? Pse? dhe per cfare te pyes veten? nese tavolinat e tij jane te lumtura?

nuk ka asgje origjinale ne kete shkrim per mendimin tim, dhe njekohesisht, mendoj se shrimtari duhet te tretet tutje.. si ne poezine kineze.. mijra male larg... dhe te lejoj poezine te jete vetvetja.. edhe nqs poeti na rikujton se eshte aty, eshte mire perseri ai te jete thjesht deshmuesi, i cili na thot se si ndodhi... (i wandered lonely as a cloud...)... dhe jo te kerkoj, ose te diktoj se cfare lexuesi duhet te beje, (shtrydhe trurin... pyete veten.... ta them une cte pyesesh vetene...), me kujton ate palloshin para ca kohesh qe shkruante "hej ti lexues". wtf is this about?

Twintip, sepse po nuk e shtrydhe trurin si lexues, nuk ke per t'a kuptuar qe shprehja "shtrydhe trurin" ne poezi nuk i drejtohet lexuesit, por eshte pjese e dinamikes mes personazheve te kesaj poezie, Oliverit, Flavios, meje, dhe nuk eshte ne gojen e rrefimtarit per veshin e lexuesit, por te Oliverit per veshin e te gjithe atyre qe nuk jane Flavio. Dite e re avaz i vjeter, thote Oliveri, perdite e perdite, it's his morning pep talk, qe une e kam perfaqesuar duke e perseritur fjale per fjale ne fund. Me i llaf twintipo, lexues qe nuk shtrydhin trurin, gjithcka mund t'i quajme, por lexues jo, pasi e shtrydhmja e trurit eshte kusht thelbesor i te qenit lexues.

Nejse, se e zgjata shume, se kur edhe nuk e kupton pse duhet te angazhohesh, nuk e kuptoj pse angazhohesh ne komente. S'te kerkoi kush te angazhoheshe, deshe pa u angazhove. Now these are the terms of engagement: Lexoje pa i ndryshuar asnje presje duke imagjinuar sikur t'a kishe shkruar vete.

normal normal, ke te drejte se une nuk jam i detyruar te angazhohem, por gjithsesi, you are missing the point i believe. une nuk po them se jam i detyruar, por po them se vete kerkesa per te shtrydhur trurin eshte ilegjitime.

me thuaj te lutem, sa prej lexuesve e kane kuptuar se ne fakt poeti nuk i drejtohet lexuesit por direktiva "degjo ketu... ndalo nje minute shtrydhe trurin... pyete veten....", nuk i dretohet ne fakt lexuesit por eshte ne fakt pjese e dinamikes se karaktereve? me thuaj gjithashtu, sa i kuptueshem ehste ky dallim? tek cili varg kuptohet kjo gje?

ti po kerkon te thuash se une s'e pelqeva sepse s'e kuptova, e s'e kuptova sepse nuk e shtrydha trurin.. por per cfare ta shtrydhja trurin?

edhe, se tani e pashe... ti thua se "shtrydhe trurin" nuk i drejtohet lexuesit... por une nuk e kuptova kete sepse nuk e shtrydha trurin???

ku e ka sensin kjo?

hahahah, dmth une, po te te kisha degjuar ty Lulian, edhe ta kisha shtrydhur trurin, atehere do e kisha kuptuar se "shtrydhe trurin" nuk ishte per mua dhe se nuk ishte e nevojshme te shtrydhja trurin... por duke qene se une nuk degjova ty Lulian edhe nuk e shtrydha trurin, atehere nuk munda kurre te mesoj se ne fakt nuk ishte e nevojshme te shtrydhja trurin.. si perfundim une s'e shtrydha trurin sepse nuk e shtrydha trurin te kuptoja se nuk ishte e nevojshme te shtrydhja trurin.

"hahahah"

Shyqyr qe e kape sensin e pergjithshem, megjithese gjynah qe nuk po e kap  te njejtin sens ne lidhje me poezine.

Nuk kam pse t'a bej dallimin me skematik se c'eshte. Veta e foljes e ndryshme neper strofa, dhe toni i njejte mes strofes se pare, dhe Oliverit ne strofe te trete, mjafton per te kuptuar qe behet fjale per dinamika mes karakteresh, dhe jo thjesht dinamika mes autorit dhe lexuesit. Nese nuk arrin t'a ndjesh tonin e njejte te Oliverit ne strofen e pare, atehere ke te drejte qe ka probleme, perndryshe nje skematike me e kuptueshme do ishte e tepert. Por nese kerkon patjeter varg, "shperndahuni tashti," besoj se mjafton per te kuptuar qe nuk eshte autori qe i drejtohet lexuesit. Pastaj, nese vertete mendon se ka dyshime qe behet fjale per dinamika te tjera, dhe jo thjesht ato mes karaktereve, "shtrydhe trurin", "pyete veten", kush eshte ky dreq Flavio qe po na u kerkoka te merret si shembull, lexues, apo cfare? Indirekt, or twin, cdo krijim mund te lexohet si dinamike mes autorit dhe lexuesit, por kjo eshte tautologjike, pasi direkt, poezia trajton jo kete raport, por raporte te tjera, ne kontekste te tjera. Autoritet eshte ai i Oliverit, autoritet eshte ai i autorit te poezise, te perbashketa kane, por celsi eshte tek konteksti i vecante. Ketu konteksti poetik eshte aq i zbehte, sa qe Doriani ka te drejte nga ky kendveshtrim.

p.s. eshte pune muti te mbrosh krijimet e tua, pasi edhe pse momentin qe e ke nxjerre nuk eshte me jotja, prape jotja mbetet.

 Lulian ti flm per nderhyrjen dhe per shpjegimet. Parimisht autori pasi e ka nxjerre nga duart gjene (poezi, proze, pikture ) i ka larte duart perfundimisht me te .E dhena  e pare dhe e fundit mbetet vetem teksti. Normalisht te gjitha keto shpjegime te autorit duhej te vinin nga lexuesi/t.Mund te kishte edhe perceptime diverse dhe ky dialog mes lexuesish do ishte interesant. Ky ishte dhe qellimi pyetjes time.Njelloj skepticizmi dashamires per pak debat te shendetshem dhe asapk nihilist.Por lexuesit heshten dhe kjo heshtje mu duk e dyshymte, nje lloj dyshimi i mbeshtjelle me varakun e formules " shijet jane vetjake-poezia nuk shpjegohet"  Se ja, fatmiresisht  me ty komunikojme, sepse (premisa e pare ) ti je gjall e shendoshe (e keshtu qofsh per here ) dhe  kete mundesi (premisa e dyte) na e jep ppu. Po si i behet per pyetjet dhe pse -te qe mund te me dalin nga leximi Majakovskit apo  Nerudes?  Ata nuk me vine dot ne ndihme dhe nuk mund ti vine dot ne ndihme poezise se tyre.

Mbi te gjitha lexuesi percepton ate qe lexon dhe jo ate qe ka patur ne mendje ose ka dashur te thote autori. Ne kete kuptim, perceptimi lexuesit mund ta pasuroje tekstin,  nisur nga kontekstet e leximit dhe kultura e leximtarit,  sikurse edhe mund ta varferoje ose sakatoje ate, . I kujt eshte faji  ? i autorit   apo lexuesit ? 

Lulian, une s'po te kuptoj o vlla... se ne shqiptaret e kemi zakon se flasim shume por nuk themi, ne kete menyre ato qe flasim nuk jane ne funksion te kuptimit, por te mos-kuptimit.

ti je duke thene se ne kete shkrim, kur thua "degjoni ketu... mendohuni mire... shtrydheni trurin... pyesni veten..." NUK je duke i'u drejtuar lexuesit?

atehere kush po flet? kujt po i flet?

dhe cdmth tavoline e lumtur nje here? mua me sjell ndermend ate filmin vizatimor e bukura dhe bisha, ku objektet shtepiake ishin personfikuar edhe kishin ndjenja.. emocione etj... edhe tavolina, (kishte tavoline aty?), hidhej perpjete me syte e medhenje nga gezimi... kjo pra per mua eshte nje tavoline e lumtur. Cdmth tavoline e lumtur ne kete rast?

O twin, qe te kuptosh duhet te perpiqesh. Plus qe ti te kuptuar e paske idene, pavaresisht se nuk e sheh ne qellimet e mia. "degjoni ketu... mendohuni mire... shtrydheni trurin... pyesni veten... shperndahuni..." eshte menaxheri qe i flet kamariereve, dhe qe kerkon qe tavolinat te jene te lumtura, ku me tavolina ka parasysh klientet, tavolinen 13, tavolinen 22, etj, por qe kodi i ndertuar ne kontekst nuk ka pse te jete aq specifik, dhe kamarieri nuk ka pse thote "te jene klientet e lumtur" pasi kjo i perket tjeter lloj profesioni, profesionit me te vjeter ne bote, dhe jo restorantllekut. Kodi i restorantllekut eshte "tavolina te lumtura," apo te kenaqura, por qe une nuk doja te perdorja "te kenaqura," por te lumtura, pasi eshte me e forte, dhe perdoret. Mund t'a kem gabim, tjeter muhabet, por absurditeti do shfaqej po njesoj. Tamam tamam shprehja qe mos jete absurde duhet qe klientet te ulur neper keto tavolina te konsiderohen te lumtur, dhe jo tavolinat. Por te thashe, ky shkurtim eshte pjese e kodit.

Nuk eshte drejtperdrejt autori qe i flet lexuesit, por manaxheri, Oliveri, qe i flet kamariereve, ku tavolina=klientet. Po deshe mund t'a marresh edhe si komunikim indirekt i autorit me lexuesin, ku tavolina=leximi=poezia=gjuha=gjithcka, apo sic thote FH, =model, por, e perseris, indirekt, ku "degjoni ketu... mendohuni mire... shtrydheni trurin... pyesni veten..." duke qene indirekte, duan te thone, dhe mos qesh prape tashti, nese keni degjuar ketu, jeni menduar mire, e keni shtrydhur trurin, e keni pyetur veten, "degjoni ketu... mendohuni mire... shtrydheni trurin... pyesni veten..." jane absurde, po aq absurde sa dhe tavolinat e lumtura. Tavolina te lumtura eshte shprehje gjuhesore, njesoj sikur themi Fizika dhe kemi parasysh librin e fizikes. Mirepo shprehjen "tavolina te lumtura," po t'a besh terkuze, dhe te vesh ne dukje kete terkuze, sic jam perpjekur t'a bej une, ku konteksti - klientet - here del here fshihet fale berjes terkuze, atehere ilustrimi i kesaj berje terkuze merr ngjyra groteske si ai filmi vizatimor qe thua ti.  Por ti i rrezove me nje te rene te dores te gjitha komentet qe ishin lene ketu dhe qe e kishin kapur kontekstin, qe nga i pari qe e quajti "monolog te kamarierit" deri tek i fundit, dhe as nuk u perpoqe t'a lexosh si ilustrim i absurdes ne kufinj te kontekstit, por si imponim i nje autori absurd tek lexuesi. Nuk ke faj, dhe nuk eshte thjesht zakon shqiptaresh, por zakon krijimi qe te shkaterrojne kuptimin e te japin nje kuptim te ri, dhe qe nuk ka lidhje me bashkebisedimin por me qendrimin besnik ndaj kesaj poezie, kuptimi i te ciles eshte te perpiqet te kuptoje se kur humbet kuptimi. Kjo nuk do te thote se ka imponim per te humbur kuptimin, apo per te ruajtur kuptimin, prej autorit. Sidoqofte, perderisa pyet, mendon, dhe imagjinon se cdo te thote "tavoline e lumtur," ne lidhje me ty si lexues, per mua si autor, poezia ia ka arritur qellimit.

p.s. a jane tavolinat e tua te lumtura tashti, apo futesh tek ato tavolina qe nuk mund lumturohen kurre?

rrezove me nje te rene te dores

shkatrove kuptimin

tavolina qe nuk mund te lumturohen kurre

 

kto psh jane qesharake, (midis nesh vetem ti permende komentet e te tjereve... shkatrova eshte shume emotional.... dhe fundit s'ja vlen te permendet)

 

sdq per nje gje ke te drejte se une s'i pata dhene benefitin e duhur shkrimit. tani qe e rilexoj, them se ka nje kuptim krejtesisht ndryshe... ndoshta faji im se jam shume skeptik kur ne pergjithesi fillohet nje diskurs me "degjo ktu"... gjithsesi, them se ky keqkuptim eshte i kuptueshem.. ose te pakten, do te ta priste mendja se autori nuk mund te pretendonte se ishte munduar ta evitonte kete keqkuptim, dmth, nuk eshte se kishte bere dicka per ta evituar, nuk mendon?

p.s. e gjej idene mbrapa shkrimit, ashtu sic e ke shpjeguar, si nje koment mbi absurden ne kufijte e nje konteksti.. e gjej interesante dhe shume te pranushme. jam i idese se komedia e erret dhe satira funksionojne ne te njejtat mekanizma dhe jane me efektive per te penetruar... per tja arritur qellimit kryesor te poezise... (that of criticism of life*)... ekziston vecse nje 'por', as i myself proved it.

 

*nje kritik amerikan

"shkatrova eshte shume emotional"

Por jo aq shume emocionale sa "ne shqiptaret e kemi zakon."

i think it is safe to agree on that, smiley

twntip tavoline e lumtur do te thote,buk e kryp ene dashni. lol

Bravo JUL.

 

Tani Julo po merresh me disa per poezine tende , per tju mbushur mendjen qe eshte e mire apo po diskuto si mudn ta besh me mire.

 

Qefe qefe kjo dynjo .

Jo mor vlla, ai kishte disa keqkuptime, une i bona te qarta qellimet e mia, u sqarum, kaq ishte. S'ka vend per mbushje mendjesh, ndersa per t'a bere me mire, kur te me mbushet mendja mua. Me te thone qe me pelqe keshtu si eshte, ti s'besoj ke kundershtime?

Falemnderit!

une po i bie pak me thjesht. nuk eshte e thene ti kemi te gjitha pergjigjet, e rendesishme eshte ti kete dikush. ne kete rast po citoj Ervin Hatibin nga intervista ne temen per trafikimin e tij ne artet pamore. flet qarte e bukur:

(e di qe do me urrente per ket trafikim, por ne anen tjeter jam i lumtur qe citoj nje autor shqiptar e jo anglofilogjermanozof)

 

Në fakt, artistët që kam pasur unë si shembull, krijimtarinë e kanë parë si një kantier, jo si punishte, si një pretekst i cili shërben për të mirëmbajtur gjendjen e tensionit kreativ rreth artistit. Projektet, aksidentet, reliktet që prodhohen gjatë kësaj mirëmbajtjeje, e të cilat jo përherë klasifikohen dot në sirtarë zhanresh artistike, janë gjithë ajo çka koleksionohet në nivele të ndryshme të dëshmitarëve, të cilët duke pranuar ndarjen e punëve, kanë zgjedhur ta celebrojnë dikë si artist. Kështu, ata, në oraret që i kanë dedikuar artistit, zgjedhin dhe marrin nëpër kantier objekte apo përshtypje që u hyjnë në punë, sepse këtë liri bastisjesh e sekuestrimesh ua njeh statusi i tyre si celebrues të artistit. Në këmbim të kësaj të drejte shpronësimi, ata i kanë dhënë të gjithë nga pak pjesë nga liria e tyre artistit, duke u ngushtuar për ta trajtuar si të ndryshëm, si qenie kufitare, në skaj të normës dhe të dijes. Me t‘u kryer kremtimi i dikujt si artist, është përherë tepër vonë për të dyja palët që të tërhiqen, të bëjnë sikur nuk e dinë. Vështrimi ndaj këtij të shpallurit si artist nuk do të pafajësohet dot më, dhe së këndejmi gjithë marrëdhëniet e mëtejshme me të do të lexohen në bazë të këtij momenti kremtues e tjetërsues, sado dobët. Për të qenë më i qartë, më duhet të shkoj pak në ekstrem, duke bërë pyetjen nëse e bën vepra artistin, apo ky veprën. Ose a mund të ekzistojnë ndaras e pa lidhje artisti me veprën? Ose pak më troç, a ka vepra që nuk i ka bërë asnjë artist, apo artistë që nuk kanë bërë ndonjë vepër? Duke e lënë mënjanë parabolën e orës së rërës, ku dukshëm një herë derdhet pula dhe formëson vezën, pastaj kjo avash-avash bëhet pulë, pastaj me një kthim ciklik rëra bie e mbështjell me lëvozhgë vezën, dua të them se përveç vizionit amësor/prodhimtar të artistit, ekziston edhe figura parazitare e gjelit, mungesa e të cilit në parabolë bërtet prej shekujsh brenda vezëve.
 

"une po i bie pak me thjesht."

cfare po i bie? ska rendesi kush e ka pergjigjen.

tavolinës, pra

dmth ti FH, do d'thoje se ke pare kontekstin me te gjere te vete atij te Hatibit.. demek ora e reres ka nevoje per nje tavoline te qendroj !? smiley

ktu psh, po te ishim ne nje blog tjeter, do vinte dikush me pseudonimin pseudonim, ose dicka tjeter, edhe do shkruante "ca leshin jeni duke shkruajtur ju o piktora?", (ne fakt ai do perdorte dicka tjeter ne vend te eshit e piktorit)

anallim loje smiley

nji, e përftuara ktu është e paftuar. (ndonëse llaftarisht e përafërt)

dy, është sikur të thuash se qëllimi i vërtetë i Penelopës është i keqkuptuar për faj të përtacisë së Homerit. (fundja edhe mund ta thuash nëse nuk e ke thënë akoma)

Nuk mora gje vesh nga keto fjalet e Hatibit. Le qe asnjehere s'e kam marre vesh, por mbase kjo ka ardhur se nuk e kam lexuar asnjehere. Ama, kete here qe e lexova, s'kuptova gje.

A ka ndonje druvar ketu rrotull qe te ma beje fertele kete cungun me lart ? Se vallahi keshtu siç eshte, nuk e ze dera e koftorrit. Falemnderit, nese.

@Fh, faleminderit qe e solle ketej kete pjese nga intervista dhe faleminderit edhe Hurbit qe beri pyetjen, perndryshe kisha nja dy dite (qe kur u botua ne gazete) qe i sillesha verdalle dhe s'e lexoja. Shkaku ishte titulli ne fakt, qe sepse s'me ngjiste... S'dua te fyej ketu aspak fjalen "trafikoj", megjithate sec kam nje lloj antipatie per kete fjale, qe s'ka te beje me moralin merret vesh.

Tani, per hir te se vertetes ketu duhej sjelle edhe pyetja, ose biseda duhet te ishte zhvendosur nen intervisten.

Shqetesimi, mesa nuhas une, eshte si te legjitimohet hapja e nje ekspozite artesh figurative nga nje poet. Thene sheshazi fare: a mundet nje poet i mire te jete edhe piktor (artist) i mire?

Tani Hatibi thote qe vendi imagjinar i punes se nje artisti eshte si kantier (i rremujshem, me struktura te perkohshme, gropa gelqereje) dhe jo punishte (vendi i prodhimit te strukturuar). Mecenati, koleksionisti, apo kuratori hyn aty, sheh rreth e perqak dhe thote: Kjo derrasa qe ke vene per te kaluar karrocen me llac siper gropes, me pelqen! Dhe "derrasa" tak merr statusin e vepres se artit!

Por statusi qe ka Hatibi brenda botes se krijimtarise eshte statusi i poetit, jo i artistit figurativ. Keshtu: veprat vizuale te Hatibit jane art meqe Hatibi eshte poet i njohur, apo jane art sepse jane art pamvaresisht nga Hatibi? Rreshtat e fundit te paragrafit na thone qe enigma ka nje zgjidhje a la Borges, dmth zgjidhje te hapur (si ajo perralla qe ke sjelle ti tek tema tjeter Hurbi!)

Hmmm, cfare desha te thesha, eshte qe trafikimi i Ervinit eshte trafikimi i statusit te artistit qe shkembehet me statusin e poetit dhe anasjelltas.

Shume e zgjata, tha, por kjo per respekt ndaj Ervinit dhe te Foucault-se, qe dikur ankohej se shkruante vellime te tera per t'i pare pastaj te permbledhura ne dy rreshta neper gazeta.

 Finisterre,

mendoj qe ne fund te intervistes, jepet dhe kjo pergjigje:

"Para rreth 15 vitesh, një koleg në entuziazëm e sipër ma tha haptas, se sipas tij, ne mund të merreshim me gjithçka - hiq një lloj zhanri skenik, për të cilin ai la të kuptohej se nuk kishim ose fizikun ose predispozitën etike të duhur. Sot pas 15 vjetësh, lista është ngushtuar drastikisht, sërish për të njëjtat shkaqe të aluduara nga kolegu im. Kam besimin se listat e provave janë mbyllur, në mos qofshin hapur për shkurtime,"

e cila njefaresoj mundet t`i pergjigjet pyetjes tende qe "a mundet nje poet i mire te jete edhe piktor (artist) i mire?"

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).