Jacques Derrida - Mbi dashurine: ke apo çfare?

http://www.youtube.com/watch?v=dj1BuNmhjAY

Shikojeni kete video. Nje perle e vockel. Eshte per frankofone dhe anglofone.

Jacques Derrida ka vdekur me 2004. UN GRAND MONSIEUR.

82 Komente

Ne fushe te shkecave ekzakte "ke apo cfare" merren bashke dhe jepen me ane te ashtuquajturave "commonality and specificity".

Nuk jam i sigurte se e mora vesh mire. E ke fjalen per kundershtine "e pergjithshme - e veçante" ?

Nese po, nuk eshte kjo.

Kjo ka te beje me dyshen quiddité - quoddité

Quiddité (ose anglisht : whatness) eshte thelbi i diçkaje.

Kurse Quoddité (thatness) eshte fakti qe kjo diçka ekziston.

Ndersa te paren e perkufizon, kur thua : une dua filanen sepse ajo keshtu e ashtu, dmth numeron cilesite e saj, te dyten s'mund ta perkufizosh, por mjaftohesh duke thene : e dua sepse e dua. E dua sepse eshte ajo. E dua aty, sido qe te jete, pa hyre fare ne hollesira cilesish fizike apo morale.

Dhe Derrida thote se kur duam, çfare duam ne : quiditetin apo quoditetin (transkriptim shqip) ?

Per me gjere, ne lidhje me keto terma, mund te shikoni Vladimir Jankelevitch, pothuaj ne tere vepren e tij, keto gjera shoshiten.

Falemnderit Hurb per postimin, Derrida me pelqen shume per 'dekonstruksionin'. Dallimi qe ben ketu midis ke dhe cfare mendoj se eshte nje pikenisje e mire per te filluar diskutimin mbi dashurine, megjithate si cdo retorike mbi dashurine, eshte vecse e pjesshme. Me kujtohet nje shprehje nga nje film 'te flasesh per dashurine eshte ti te kercesh per arkitekturen', duket sikur kjo teme eshte beteja e pafituar e filozofise...

Megjithate, sic me thote dhe tropizma, kam frike se do me duhet t'i hyj frengjishtes, kam pershtypjen qe s'do kem rruge tjeter...  Ufff, l still have miles to go before l die smiley

thjesht me pelqen ajo poezi.. s'do thoja se jam njohes i Frostit.

e mban mend Dalcimskin?

po filmin Telefoni, ose Telefon, e mban mend?

Jo, jo, asnje drite s'me ndizet per fat te keq...

Telefon eshte nje thriller amerikan me Charles Bronson.. i bazuar ne kete nocionin e kondicionimit te individit ne nivele sub-koshient, psh individi vazhdon jeten.. nderkaq i pavetedishem se ne te kaluaren mund te jete rrembyer, edhe eshte kondicionuar psikologjikisht qe kur te shoh ose degjoj nje dicka.. te 'aktivizohet' edhe te kryej nje veprim si psh vrasje ose terrorizem ose n gjuhen e luftes se ftohte, sabotazh.

e ka pas dhene shpesh tvsh, mbaj mend e ka dhene me 7 mars te vitit 95, kemi qene per vizite tek presorja kujdestare me lule kaucuku per dhurate.. edhe ne tv ishte Telefon.. qe nuk ndihmoi fare me atmosferen e ftohte.

"e ka pas dhene shpesh tvsh, mbaj mend e ka dhene me 7 mars te vitit 95, kemi qene per vizite tek presorja kujdestare me lule kaucuku per dhurate.. edhe ne tv ishte Telefon.. qe nuk ndihmoi fare me atmosferen e ftohte."

Cfare kujtimi i tmerrshem!

aq i forte sa ti harove te pyesesh se cfare lidhje ka dalcimski me Frostin. smiley

Ndoshta sinjali qe ndizet ne mendje sa here degjojme nje fjale ?

Po, tani m'u kujtua: shpresoj sinjali i Frost-it te mos jete kaq vdekjeprures! smiley

haha.. e sheh.. e paske pas me Charls Bronso ti.. sa pe ate tak t'u kujtua.

po pra, 'before l sleep' po me erdhi ta them ne formen e vet me reale pa metaforasmiley me behet qejfi qe dikush e vuri re!

Hurbi, kam pershtypjen qe ketu D. flet mbi dashurine vetem sepse intervistuesja ia kerkon me kembengulje. I pari bashkeshoqerim fjalesh qe i vjen ne goje eshte "klishe". Pastaj shtrengohet edhe pak dhe ia hyn dilemes "dashurojme dike" apo "dashurojme dicka".

Po, ashtu eshte. Ne fakt, e solla kete video sepse m'u duk shume e bukur. Nje filozof i madh kapet gafil tek dera e shtepise, nga dy amerikane qe papritur e pakujtuar i trokasin tek dera (po te ishte takim i parashikuar, do t'i kishte futur brenda). Dy vajzat donin te benin nje prove : ç'mendon filozofi kur s'e ka mendjen fare ?

Por eshte e bukur se vihet ne siklet, e ç'tju them une i shkreti per dashurine, me beni te pakten nje pyetje. E pastaj kapet diku, qe ne fakt, per hir te se vertetes, nuk eshte as e Derridas, por me sa mbaj mend une, e Pascalit (mbase e ngaterroj, por sidoqofte, kjo ideja e dike - diçka nuk eshte origjinale e Derridas). Madje u habita qe ai nuk dha asnje reference (ky ka thene keshtu e ashtu).

Sidoqofte, ngelet nje video "plein de charme".

Kete thellimin e quid-quod, e bera sa per te thene se nuk m'u duk e sakte ajo kundervenia le général - le particulier (apo l'universel - le particulier).

nuk dashuroja as une , as ti,

por dashuronte dashuria....

Derrida pas hutimit fillestar per te folur per dashurine ne pergjithesi, e gjen shtegun drejt te shtruarit filozofik te pyetjes: Ke dashurojme apo cfare dashurojme? Dashurojme dike si te tille,si nje person absolutisht i vecante,  apo dashurojme cilesi te vecanta te nje personi ?

Nese ka dashuri me shikimin e pare, cfare dashurojme?  qenien , pra ate tjetrin total, apo cyckat e bukura, zerin e embel etj duke shkuar gradualisht nga e vecanta tek e pergjithshmja, nga cfaqja drejt thelbit apo asaj qe e ben dike nje individ te paperseritshem.

Ja si e shpreh filozofikisht labi dashurine: Jam dashuru me thelbin e qenies tende moj qene smiley

Eshte interesant edhe menyra se si e shprehim situaten e te qenit te dashuruar: Kam rene ne dashuri ! Duket si gremisje ne nje humnere.

Duhet rilexuar Shopenhauer per metamorfozen e dashurise .

 

 

"Commonality dhe specificity" duhen kuptuar si veti perkatesisht te popullates dhe individit. Kur pelqen "cfare-n", ne fakt operon me konceptin/nocionin, qe s'eshte gje tjeter vecse veti te perseritura ne sasi heresh te mjaftueshme ne popullate per sintezen. Kur pelqen "ke-ne" operon me veti te paperseritshme (ndaj individuale. apo specifike), per te cilat nuk ekziston pervoje e meparshme dhe qe lidhen vetem me individin. Nuk ka proces sinteze ketu.

Kjo teori, e faktoreve "fiks" dhe "te rastesishem" (reflekse te "cfare" dhe "ke&quotsmiley nuk ka me shume se dy dekada qe ka hyre rendshem ne aplikimet e shkencave ekzakte dhe me thene te drejten me sukses shume te madh.

Eh po filozofia eshte gjithnje elegante ne pohimet e veta dhe teorite elegante kane me shume gjasa te jene te verifikueshme shkencerisht, apo gabohem?

Finisterre,

[...] Shkenca nuk mendon. Ja një fjali tronditëse. Le t’ia lëmë kësaj fjalie karakterin e vet tronditës, edhe pse ne e plotësojmë atë përnjëherë me një tjetër : shkenca, megjithatë, ka gjithnjë diçka të përbashkët – në mënyrën e saj të veçantë – me mendimin. Ky raport nuk e gjen formën e tij autentike, dhe nuk kthehet më pas i frytshëm, përveç nëse e çara që ekziston ndërmjet mendimit dhe shkencave është kthyer e dukshme, e çarë e cila ekziston në të tillë mënyrë që aty nuk mund të hedhim asnjë urë. Aty ku nuk ka urë, ka vetëm kërcim. Ja përse të gjitha kalimet e rastit, të gjitha urat e varura të cilat, pikërisht sot, do të donin të lejonin një rrymë shkëmbimi komod ndërmjet mendimit dhe shkencave, janë krejtësisht të këqija. Ja përse ne duhet të durojmë tani, për aq sa vijmë nga shkencat, karakterin tronditës dhe të çuditshëm të mendimit – me hamendësimin që ne të jemi të gatshëm të mësojmë mendimin. [...]

Martin Heidegger.

________

Shkenca dhe mendimi, sipas Heidegger, nuk puqen asgjekundi. Madje, thote Heidegger me tej, kjo eshte nje fat per shkencen, se ndryshe s'do te bente asgje. Shkenca mund te ece perpara vetem nese ajo nuk mendon.

Kuptohet, ketu duhet marre vesh mire ç'kupton Heidegger me "mendim" apo "te mendosh".

 

Kisha Thomas Kuhn-in ndermend Hurbi. Nje pjese e filozofise ka vite qe eshte perzier me shkencat. Ta themi qekur metafiziken e nxoren jashte mode ... por edhe me pare.

Te kujtohet psh pse Metafiziken e quajten keshtu?

Ehe, s'jane aq te thjeshta gjerat...

Sigurisht, po emri nuk duhet te na mashtroje. Vertet qe ne "metafizike" ka "fizike", por ama fushat e veprimit te te dyjave jane te ndryshme. Ajo "meta" ndryshon gjithçka. "Meta" ben qe te mos jemi me ne boten lendore.

E megjithate, Heidegger eshte ende me radikal. Per te, metafizika eshte varri i filozofise. Filozofia, per Heidegger, eshte parasokratiket. Me pas, gjithçka ka marre fund, thote ai. Herakliti, Parmenidi, Anaksimandri, keta jane filozofe te mirefillte. Sepse, sipas Heideggerit, keta merreshin me te vetmen çeshtje me te cilen merret filozofia : çeshtja e qenies.

Metafizika, sipas tij, ka bere gati nje "krim" ne fushen e filozofise : ka varrosur njehere e mire çeshtjen e qenies. Dhe Heidegger rrinte dhe qemtonte ca mendimtare te panjohur (dmth anesore) si Duns Scot, tek te cilet nxirrnin krye elemente te filozofise parasokratike.

Shkencat jane te bazuara mirefilli me kartezianizmin. Mirepo, Heidegger kishte gati nje "neveri" per kete filozof, dhe mendonte se Descartes e ka fundosur fare filozofine franceze. Mes Descartes dhe Pascal, ai zgjidhte me deshire kete te dytin, qe njihet ndryshe si "filozofi i zemres" (kujto komentimet e Holderlinit qe te çojne leshrat perpjete, dmth luajne me ndjenjat e zemres). Ndersa Descartes njihej si "filozofi i arsyes". Mirepo perseri, arsyeja per Heideggerin s'kishte kurrfare reputacioni. Ishte mendimi ai qe e gezonte nje respekt te tille.

Por mire e ke, s'jane te thjeshta vertet.

Ne fakt bashkeshoqerimi i ideve ishte: teori elegante - univers elegant - teoria e string-ave etc.

Fizika me pelqen shume. Jam penduar qe s'jam marre me fizike ne vend se me filologji...

ah ta dish sa ke humb!!! por hej, po te jete e vertete ajo meseleja e rimisherimeve (reinkarnacioneve), ne nje jete tjeter... pse jo? smiley

meqe ra fjala, nuk ka aplikim me natyre sasiore (quantitative) qe eshte me afer filozofise dhe qe ka nevoje per filozofine sa statistika. Ajo qe shpesh nuk shikohet, sidoqofte, eshte nevoja qe ka filozofia per mendimin statistikor.

Ndoshta e trajtojme kete ne ndonje tjeter teme, se u largum shume nga dashnija e derrides. smiley

Po pra, nje jete per fiziken, nje per Heidegger-in ... smiley

S'dua t'i bie me qafe statistikes smiley po me erdh' ne maj' te buzes nje perkufizim qe i bente Eco:

Statistika eshte ajo shkenca qe pershkruan situaten si meposhte:

nese njeri ka ngrene dy pula dhe nje tjeter asnje, statistikisht qe te dy kane ngrene nga nje pule secili.

Me fal ... me erdhi dhe jam si kalamajte qe s'e mbaj dot smiley

hihihih.. smiley po mer, kishin dale per gjah dy ekonometriste (statisticiene te biznesit kta), edhe gjujten i kaprrolle. Njoni nji meter majtas, tjetri nji meter djathtas, dhe gjithe gezim i thon njoni tjetrit: qe palla! e kapem, e kapem!  smiley

derrida, sorry!!! e funit her kjo smiley

Ok, ja u morem vesh. Po Derrida, jam e sigurt, s'e prish qejfin kur eshte puna te lojnat gjuhesore se me ato eshte marre djalli

"Sigurisht, po emri nuk duhet te na mashtroje. Vertet qe ne "metafizike" ka "fizike", por ama fushat e veprimit te te dyjave jane te ndryshme. Ajo "meta" ndryshon gjithçka. "Meta" ben qe te mos jemi me ne boten lendore."

Mos more. Truth is stranger than fiction, thone anglezet, dhe kurrkund tjeter kjo nuk eshte aq e sakte sa dhe ne lidhje me metafiziken. Ja si eshte e verteta e metafizikes, qe ne dac si fushe, ne dac si anekdote etimologjike, nuk ka asnje lidhje me te qenit jashte botes lendore. Shkrimeve te Aristotelit qe trajtonin thelbin e qenies, substancen, lenden, dhe qe dallonin ate cka eshte esenciale ne vertetesine e pohimeve mbi qenien nga ajo qe eshte aksidentale ne keto pohime, iu dha nje titull editorial nga studiuesit e Aristotelit, titulli Metafizike, qe nuk percaktonte asgje tjeter pervecse vendin qe keto shkrime zinin ne publikimin e punes se plote te Aristotelit: ato publikoheshin "pas fizikes."

 

Lulian,

"Meta", siç duket, ka shume kuptime ne greqisht. Megjithate, ne rrjedhen e kohes, "meta" kuptohet vetem si "pertej". Dhe metafizika nuk eshte gje tjeter veçse "pertej-fizikes".

Metafizika nuk merret me cilesite e trupave (lendes), por merret me çeshtje pastertisht teorike : shpirti, mendja, fryma, Zoti, jeta, qenia (megjithese kjo e shtremberuar - sipas Heideggerit), arsyeja, gjithesia, kuptimi i saj, etj.

Gjithçka qe prek tej-fiziken, hyn ne metafizike. Edhe dashuria eshte nje çeshtje metafizike, sepse ajo lidh dy qenie dhe jo dy trupa. Seksi eshte fizik (lendor), dashuria eshte metafizike (ajrore - pneuma).

Sidoqofte, ideja ishte per te thene se Heidegger nuk merrej me keto gjera, dhe i cilesonte te padenja per mendimin. Ne kurset e tij mbi Nietzschen (dy kurse te gjata (1936-1940, mos gabofsha, e qe kur do te vijne ne shqip ?!), ai e lidh Nietzschen me metafiziken, dhe si te tille te paafte t'i shkoje filozofise deri ne fund. Me fjale te tjera, per Heideggerin, metafizicienet ishin te "handikapuar" (penguar) qe ne nisjen e tyre.

Mendimi, sipas Heideggerit, nuk ka lidhje me arsyen e cila eshte thjesht perllogaritese (shiko vepren e tij : Parimi i arsyes - edhe kjo, per kur ne shqip ?!)

Nese deshiron, e nese s'te dhembin syte, e nese i nenshtrohesh vullnetit te perkthyesit, te pakten ne fillim (sepse vetem ne fund te leximit, ti do te kuptosh arsyet e perkthyesit ne perzgjedhjen e fjaleve), une mund te te njoh me ca materiale te Heidegger.  

'meta' ne greqisht fare mire do te thote 'pas'. Metafizika nuk ka te beje me ate qe eshte pertej fizikes, ky eshte keqkuptim. Metafizika merrej dhe merret me ceshtje si shpirti, zoti, pavdekesia etj., sepse me keto ceshtje merret Aristoteli te Metafizika e tij, keshtu qe keto ceshtje u identifikuan me metafiziken. Besoj se eshte i njohur fakti qe ata qe u morren me rregullimin e veprave te Aristotelit pas librit per fiziken gjeten keto pjese per substancat, qenien etj., te cilat nuk kishin emer, keshtu qe thjesht i quajten 'meta-ta-fizika', domethene pas fizikes.

Sigurisht qe "pas" eshte krejt e sakte, ashtu siç "pertej". Une nuk e di ne ç'kuptim eshte marre kjo "pertej" qe perdora une, por ajo duhet kuptuar si diçka "pas" diçkaje tjeter, "matane".

Dhe jam dakort me postimin tend, por nuk shoh ku bie ndesh ai me fjalet qe thashe me lart.

Dhe nje saktesim te fundit : sipas atyre qe dine ca me teper nga une, "meta" do te thote : "ne mes, midis, me, ndermjet, pas". Dhe te diturit thone se me shoshitjen e kohes, ngeli ne fuqi vetem kuptimi i fundit : "pas" (ose "pertej", ose "matane" - si te duash veri emrin.)

2 gazetare qe i kerkojne nje njeriu te thote dicka per dashurine...

Njerezit nuk vene mend, jo.

- "di frengjisht ti?"

- "po, di ca"

- "hajt na fol njehere..."

..................................

Nuk e kam kuptuar kurre yshtjen qe ndjejne disa kercacka kur i kerkojne dikujt te beje monolog ne prani te personave te dyte, trete, katert apo ...

Gazetaret i kerkojne Derrides te beje monolog para tyre!!!

Te isha Derrida, do ua kisha ndezur nga nje shpulle qe te humbnin kujtesen fare!

pizevenget!

Sa i eger qe je ti more cuno, ti shyqyr qe nuk je as komshiu i Derridas smiley, se do kishe bere namin smiley

Them (e kam thene edhe here te tjera) qe ne blog a forume te ketilla eshte e veshtire te merremi me çeshtje te filozofise se pergjithshme. Shume-shume mund te cikim ndonje gje kalimthi. Kjo per shkak te natyres se informacioneve qe mund te shkembehen ne hapesira kaq te ngushta.

Tani, sa i perket origjines se fjales Metafizike (meta) kjo tashme nenkupton si "pas", ashtu edhe "pertej" (por edhe "mbi&quotsmiley fizikes.

Kjo sepse per Aristotelin, ne dallim prej Platonit i cili i perbuzte shkencat e natyres, filozofia ishte shkence e pare, shkenca e shkencave si me thene. Nuk eshte e mundur te merremi me aspekte te vecanta te qenies (gje me te cilen merren shkencat), thoshte A., pa perkufizuar qenien ne vetvete. Dhe kete e ben metafizika, e cila qe ne fillim eshte identifikuar si episteme, dmth si shkence.

Pas empirizmit anglosakson qe e lidhte shkencen thjesht me pervojen e shqisave, Kant-i doli me idene se çka formeson njohjen tone nuk eshte vezhgimi i ngjarjeve dhe i fenomeneve, por ne te kundert jane kategorite tona mendore ato qe formesojne fushepamjen tone mbi boten.

Karl Popper-i psh na kujton se Einstein-i Teorine e tij te relativitetit nuk e ka perpunuar duke u nisur nga eksperimente shkencore, por nisur prej nje intuite qe pastaj "shnderrohet" ne llogaritje e me pas ne teori.

Heidegger e redukton detyren e filozofise tek Qenia dhe kjo s'eshte ndonje ide e re. Ai kthen permbys Cogito-n e Dekartit dhe merret me subjektin qe kryen pohimin.

Natyrisht kush jam une qe te merrem me vleresimin apo jo te Heidegger-it, por personalisht e kam me te thjeshte te ndjek linjen logjike te nje filozofi me formim dialektik.

E perfytyroj kete punen e shtjellimit te teorive si vendosjen e gureve ne nje rrjedhe uji: guret duhet te jene te barazlarguar njeri nga tjetri aq sa te na lejojne te kercejme mbi to. E pra guret e Heidegger-it, per shijet dhe mundesite e mia, jane te vendosur nje cike si shume larg njeri nga tjetri. Me ka ndodhur "te mbytem" me se nje here ne bjerraditjet e tij. Te kuptohemi: jo ne te gjitha tekstet, por psh "Qenia dhe Koha" aty nga mesi per mua nis e i ngjan nje libri magjish...

Nga ana tjeter te pakte jane ata qe me kane bindur se e kane lexuar dhe kuptuar Heidegger-in. Prova eshte kur nisin e citojne (s'e kam me ty Hurbi!) jashte kontekstit...

Heidegger-i kerkon nje jete te tere per t'u marre vetem me te, e madje pa asnje garanci suksesi. Eshte si te biesh ne dashuri me nje burre/grua te martuar. Po sikur ne fund te jetes te zbulosh se s'paskesh qene vecse nje vrime ne uje?

Po te kisha shume jete, megjithe qejf, por meqe kam vetem nje... smiley

Prandaj e kam thene gjithmone finisterrke, qe njerezit, per te shitur mend (paster fare kjo! - ashiqare) zhurmojne nje publik te tere duke cituar filanin dhe fistekun, - ky ka thene keshtu, e ky ka thene ashtu... dhe perfundojne si kembana shurdhe, qe mbi te gjitha nuk kane mendim te tyrin personal. Njerez me nje boshllek themelor, substancial, brumor; qe fshihen mbas, here Kantit, here Dekartit, here Frojdit, here Hajdargerit, fistekhanesh te tjere, - sic thone perset e lashte.

Pastaj, kur vjen fjala per pasurine e tyre shpirterore, i ngjajne nje libri te shkruar, nje almanaku, qe nuk sherben absolutisht per asnje gje tjeter pervec kur lexohet ndonjehere per te shuar ndonje kuriozitet dhe per t'u hedhur tutje.

Kur te filloje njeriu te mendoje me trute e veta, behen dhe arritje, behen dhe mrekulli; jashte monologjeve lunatiste; per nje jete te vetme mbi toke, por te plote, te shijuar dhe te gezuar.

Jo pak, por bellissssssimisssimisssima. Mund ta them dhe pse... por jam injorant dhe nuk e di se ca ka thene Frojdi, Kanti, Dekarti apo Hajdari per kete; keshtuqe do kufizohesha keqasi ne mendimin tim personal.

Finisterre,

Ja dhe nja ca gjera mbi Hajdaragen (transkriptim shqip i Heideggerit, nese do te shkonim me logjiken e "Momit" per Maugham) :

Ti ke te drejte kur thua se Heideggeri nuk ka kurrfare garancie nese do arrish ta kuptosh. Dhe ketu eshte e bukura : ai vete nuk deshironte qe nje filozof te mbyllej ne nje koncept. Sepse, te kuptosh mire nje filozof, kjo eshte te thuash : Oh, filozof Artian Fiku (shembull kot) ka kete teori, keshtu e ashtu.

Mirepo, Heideggeri kerkonte nje gje dhe vetem nje gje : TE ECESH NE UDHE QE NUK TE COJNE ASKUND.

Kjo nuk duhet kuptuar se Heidegger ishte nje i çmendur i pavionit 5, apo nje ngaterrestar qe tallet me popullin, por si nje nxitje, apo shtytje, apo ftese e Heideggerit per te menduar. Vete ai nuk pretendonte te kishte arritur ne fund te filozofise se vet. Po ta them me ca fjale te tjera te habitshme, vete ai nuk e kishte kuptuar filozofine e vet, dhe nuk i kishte dale ne maje.

Disa here me radhe (ah si me behet me kete radhe, po nejse), ai ka pohuar se mendimi i tij ka vajtur deri ketu dhe jo me tutje.

Sepse, vete vepra "Qenie dhe Kohe" eshte nje veper e paperfunduar, nga vete te thenat e tij. Ai thote se mendimi i tij, ose gjuha e tij, ose stadi i mendimit nuk kishte mundesi te ecte me tej, nuk mundej, nuk arrinte te gjente fjalet e pershtatshme. Ai ka pase ndermend te shkruante dhe pjesen tjeter "Kohe dhe Qenie" (ne fakt ekziston nje shkrim me kete titull, por qe del jashte binareve te shtruar nga Qenie dhe Kohe), por nuk ka qullosur gje.

Shkurt, asnje studiues nuk mund te pretendoje te kape perfundimisht Heideggerin. Me fjale te tjera, ai eshte horizonti i mendimit, afrohu ti sa te duash, horizonti nuk do te zhduket kurre.

Ku eshte bukuria e filozofise se tij ? Ketu :

Ai te merr me vete dhe te rras ne nje xhungel, ku ndodhin gjithfare gjerash, e ku ti turresh te kuptosh gjithçka, e sa here qe kap diçka, te del nje pikepyetje tjeter, truri yt eshte gjithmone ne zierje, ne vlim, te duket sikur mendjes tende i shpartallohen dyert, e keshtu, nese mund ta them ndryshe : leximi i Heideggerit eshte nje kenaqesi trunore. Kenaqesi e mjere, ne fakt, sepse ndrydhese. Ndrydhese ngaqe ti nuk kupton asnjehere deri ne fund. Por sidoqofte, kenaqesi.

Puna e jetes se tere, eshte e vertete. Une kam lexuar shume kujtime apo biseda perkthyesish te tij, apo studiuesish te zellshem, dhe pothuaj te gjithe thone se duan apo s'duan, jane te detyruar ne nje pike te terhiqen, te ndahen nga mendimi i Heideggerit dhe te shkojne ne drejtime te tjera : te behen profesore filozofish, te ushqejne femijet, te shkojne te blejne patate ne market, e nganjehere te bejne ndonje pushim buze detit.

Kaqe, sepese me duhete te shkonje ne xhirone e madhe te paseditese.

Po Hurbi dakort, por eshte kenqesi trunore pa climax ose edhe nje lloj jouissance lacaniane, e meqe une jam femer e emancipuar kjo lloj kenqesie me vuajtjen brenda nuk me intereson smiley

Ju siii? Dhet's igzektlli uot aj miin!!!

Ti je nje cope hajvan, o çuni, dhe te lutem mos ma ze per kusur sepse nuk e kam me copyright kete. Mund te jem i 157-ti, dhe me i urti, qe po ta them kete.

Por je shume terheqes ama, personazh ngjites. Une te dua te miren ty. Te kam shok.

Thenkju. S'kam kusur per te te kthyer. Nje cope ishte, po te isha dy copa, do te te ktheja njeren; te pakten per xhentilese.

Voilà, e sheh qe s'gabohem asnjehere ? E sheh qe je vertet terheqes ? Keshtu me pelqejne bashkebiseduesit, for really, trust me.

Nashti, qe te dalim diku tjeter : ti mendon se une vij te papagalloj ketu dhe se s'kam asnje mendim timin. OK, ashtu qofte. Por, zotrules, ne rastin e ca personazheve si Heidegger, ti nuk mund t'ia lejosh vetes te thuash mendimin tend personal, para se te kesh llomotitur me vite te tera per opinionet e te tjereve qe kane ngrene buke me te. Sepse une mund te jap nje opinion e te them : Heidegger me pelqen se shkruan bukur, por ama ketu kthehem ne qesharak.

Opinioni im del qarte nepermjet perkujtimit te opinioneve te te tjereve. Kur une sjell ketu historite e Heideggerit me nazizmin, duke i meshuar kesaj apo asaj, a nuk eshte kjo nje marrje qendrimi e imja kundrejt tij ? A nuk jam duke e vendosur veten ne nje pale ? Sigurisht qe po.

Dhe e fundit, per hir te Zotit, me thuaj emrin e nje figure çfaredo qofte, shkrimtar, filozof, futbollist, lolo cirku, te cilin e ke studiuar mire dhe ke deshire te na flasesh per te, qofte dhe me fjalet e tua.

Ma ploteson kete deshire, si shok te mire qe te kam ?

Si shok te mire qe me ke, ndoshta dhe takohemi ndonjehere... Tani imagjinoje ate dreq kafeje qe do pish me mua... Kur te me shtrish doren ne rradhe te pare... nje dore te ballcamosur te Hajdarit, Kantit apo Frojdit... dhe kur te shoh fytyren qe komandon ate dore, te shoh nje foto te Dekartit... dhe kur te te pyes per oren, te shkosh te hapesh Kamyne per te pare se c'mendim ka...

Ja qe per mua subjekt me te mire studimi nuk ka; se edhe ne prirje, jam i apasionuar mbas shkencave natyrore, dhe studimi i cdo dukurie me terheq se tepermi, sidomos kur bie fjala per rrallesi te tilla qe kane intriguar edhe mendje si te atyre qe citon zotrote, per te cilet nuk ke asnje mendim, por i citon, dhe mendimi i vetem qe arrin pas nje hemorragjie te gjate cerebrale, eshte thjesht citimi i nje tjetri se c'ka menduar per "filanin" (subjekti).

E pra, si shoke qe jemi, po te isha gjeneticist, do te beja c'ishte e mundur, me mish e me shpirt, qe te studioja dhe te izoloja njehere e pergjithmone GENIN e lunatizmit dhe impotences cerebrale. Do te ishte nje dhurate e bukur ne ditelindjen e Frojdit.

Vetem sikur "garou"-izmi te ishte e vetmja vide e trurit plebeshitar qe ndikohet nga hena!!! - e di vete ti pse nuk eshte.

"Une di qe s'di asgje" - thoshte Sokrati.

Ta marre djalli, si nuk rri dot pa cituar nje njeri ? Oh, por shiko tani, do nderlikohet çeshtja :

Borges thote diku se eshte e tmerrshme te citosh veten, dhe se duhet cituar gjithmone te tjeret.

Perfytyro tani sa bukur di te heq vallen : citoj dike i cili thote se duhet cituar dikush. Ka mbrojtje me te mire se kjo ? Two in one. All for you.

_______

Sidoqofte, lunatizmi apo qenujkizmi im eshte lidhja ime e vetme me gjithesine, dhe jam krenar per kete.

_______

Dhe e fundit, s'na e the ate figuren tende, kush ishte, dhe na fol pak per te.

_______

Dhe e fundit e fundit, nuk pi kafe me asnje anglez. Nuk mund ta harroj luften 100-vjeçare. Rosbeef !

Kaq sa folem, duhet te te mjaftoje per 1 vit, hurbo. Nuk mund ta teprosh ne kete menyre qe t'i kerkosh dikujt te sakrifikoje me shume kohe sesa kaq me ty.

Nderkohe, mund te vazhdosh te merresh me te vdekurit, ata kane kohe boll dhe me teprice per te te kushtuar, deri ne diten kur te shkosh t'u bashkohesh.

Kaq ishte koha ime per ty per kete vit. E di qe eshte brutale(ndoshta ne dukje), por po ta filtrosh, mund te te shpetoje jeten. aaaaa....- Dieu!

Keshtu duket nje cike me shume Shen Thomai... He Zotrules, gjen ndonje ngjashmeri fizike smiley ...

Sic ka thene dhe Platoni, "kakzoza" vjen nga kinezcja qe i thone "kakzoze", e cila rrjedh nga shqipja: "kakzoze"; prandaj edhe sot ne shqip i thone "kakzoze"; mendim i mbeshtetur teresisht ne llozhat e filozofise Europiane te shek. XVIII-XIX.

Absolutisht jo! Amma, thuaj shyqyr qe i shpetove "PSE"-se. Meqe ra fjala;

PSE mendove qe ta mora per keq? Duhet se sben te jem UNE i vetmi qe te mos CITOJ nje personazh tjeter???

Fini :Heidegger-i kerkon nje jete te tere per t'u marre vetem me te, e madje pa asnje garanci suksesi. Eshte si te biesh ne dashuri me nje burre/grua te martuar. Po sikur ne fund te jetes te zbulosh se s'paskesh qene vecse nje vrime ne uje?

Edhe e kunderta permban mundesine e zhgenjimi: Te provosh "shijen" e shume femrave per te zbuluar "aromen e gruas" smiley

Me duket se ka nje keqkuptim kur sillet si reference mendimi Hajdegerit per Metafiziken e cila- sipas tij -ka varrosur perfundimisht filozofine .

Ti e shpjegove drejt. "Metafizika" si term eshte perdorur per here te pare ne shek I p.e.s per te treguar nje pjese te trashegiminse filozofike te Aristotelit , per ti dalluar nga dijet e tjera shkencore te sistemuara ne librin "Fizika" Keshtu Metafizika  mori statusin e dijeve filozofike, duke e ndare ate nga shkencat e tjera dhe ishte pikerisht Aristoteli i cili si objekt te saj percaktoi njohjen e "parimeve dhe shkaqeve te para" nga te cilat sipas tij rridhnin parimet e shkencave te tjera si fizika, biologjia,psikologjia, etika etj.

Rruga e zhvillimit historik te filozofise eshte rruga e progresit te njohjes njerzore.Vertet filozofet parasokratike u interesuan per kuptimin e qenies, te menduarit e egzistences dhe kozmosit/universales/absolutes (Parmenidi) por me tej nuk mund te shkonin.Pyetja mbi kuptimin e qenies zbuloi skepticizmin e mendjes/njohjes njerzore. Dhe eshte normale qe fokusi i filozofise u spostua ne probleme te gnosologjise deri ne mesjete/dogmatizmi , me tej  ne agimet e  Rilindjes me Bekon dhe Hobs u hap shtegu i metodes shkencore per te mbritur tek racionalizmi Decartit. Me tej  cfaqet Kanti me kritiken e tij e deri te Hegeli me idene absolute.

Nese Hajdeger cfryn kunder Decartit i cili ,sipas tij , njeriun e kundroi vetem si arsye perballe botes, Kirkegard qe njihet si paparendes i ekzistencializmit, HEGELIN  e quan nje komik sepse ne filozofine  e tij kishte debuar njeriun, individin dhe merrej me te vertetat universale.

Ketu fillon ekzistencializmi i cili filozofine e kthen ne origjinat e saj, pra duke e pare ate si mjet/metode per ta bere njeriun te lumtur, per ta ndihmuar ne kuptimin e jetese, egzistences se tij individuale etj. etj.

EKZISTENCIALIZMI  erdhi pikerisht ne kohen e dukur nen ndikimin e tre faktoreve:

i.Akademizmi dhe abstraksionizmi i filozofise tradicionale kontrastonin me jeten dhe shqetsimet e njeriut  real.

ii.Racionalizmi dhe ateizmi tronditen themelet e fese/teologjise  si koncept per boten dhe ngushellim i njeriut .

iii. Dehumanizimi jetese se njeriut si pasoje e dy luftrave boterore dhe zhvillimit teknologjik (pasojat e luftes dhe tjetersimi njeriut )

Pra ekzistencializmi se bashku me pragmatizmin,marksizmin dhe intuitivizmin e Bergson (metafiziku modern) jane pjese e nje metafizike te re, dmth nje filozofi e riformuar per njeriun dhe ne sherbim te njeriut. Por ishte  ajo metafizika e "vjeter" e cila zbuloi aftesite e te menduarit dhe kufijte e njohjes filozofike , mbi te cilen u ngrit ekzistencializmi.

 

"Edhe e kunderta permban mundesine e zhgenjimi: Te provosh "shijen" e shume femrave per te zbuluar "aromen e gruas" Smile"

Ja si kthehemi te Derrida dhe tek "ke dashurojme" apo "cfare dashurojme".

Paralelizmi im s'duhej marre deri ne fund megjithate. Ishte nje perpjekje humori me pak mendim brenda...

Po edhe kjo qe thash une (shijo shume femra per te njohur esencen e nje gruaje smiley  ishte gjasme humor me mendimin se per te kuptuar x filozofi duhet nje rrugetim ne ca monopate dhe shtigje drejt origjinave me te hershme te mendimit sepse, sikurse thote nje mik i ketij pellgu, "libri del nga librat e meparshem" Asgje s del nga hici.

Der-derr-derrida.

Que Dieu aie pitié de ton ame... car tu n'en as aucun!

Que Dieu ait pitié de ton âme... car tu n'en as aucune !

_______

Merci Monsieur, c'est gentil.

si ka mundesi kaq shume derridajista dhe hajdegeriane ketu te peshku??

Ke dashurojme, Cfare dashurojme? Ka pas qene nje liber i Hamit Beqjes, Ke edukojme, si edukojme.

Maua shkruante te libri i vockel i kuq "Per te zgjuar tigrin perdor shkop te gjate" dhe s ngeli njeri pa e kuptuar, aq obvous ishte. Derridajistet filluan ta dekonstruktonin, jo po c'eshte tigri, jo po c'perfaqeson shkopi, po pse i gjate, e pse duhet zgjuar, e a ka menyra te tjera zgjimi...

Ma merr mendja qe edhe per Fridriq Niqen duhet te kete pasione te medha meketane.

"Ma merr mendja qe edhe per Fridriq Niqen duhet te kete pasione te medha meketane."

Amon mos e zgjo tigrin se do dalin te gjithe eksperte.

dje zgjodha te mos shkruaj ketu duke anashkaluar temen, por sot dite e re kismet e ri, dhe mes nje tabele e nje tjetre me duket e nevojshem te them se keto dy postime s'ju bejne hic nder. sepse, ironia qe flirton me autoironine, kur flirtin e ben vetem brenda kokes se vet, te tjereve iu shfaqet si arrogance. sigurisht, nuk do ta thoja kete nese do te mendoja se juve aq ju ben.

haha, pikes i ke rene! Syri im eshte bere automatikisht selektiv ndaj flirtimeve te tilla... 5 * per vemendjen e holle smiley

Une me shume se sa ironi e kisha opinion personal ate qe thashe. Mbase s'me ben nder, po s'di a duhet te synoj te them gjera qe me bejne nder. Po te qe keshtu mund te shkruaja dicka per atdheun.

Meqe permend atdheun ne menyre ironike smiley te sugjeroj nje liber te bukur me poezi te Indrit Sinanajt ku tematika e atdheut autores i ben nder. Per te tjerat, vazhdo tangent nese te ecen.

Atdheu eshte fjale intime

...............

eshte emri me shkronja shtypi te dera, nen zile....

............

atdheu eshte dora e nenes

mbi varrin e gjyshes sime....

 

kaq me kujtohen copeza-copeza, ne fakt. smiley

 

Falemnderit per sygjerimin, e kam lexuar dhe me pelqen si liber, po s'e kuptoj c'hyn me muhabetin - po ma jep qe te marr shembull? Une e gjej se paku te cuditshem dhe te tallshem interesin masiv per autoret qe permenda mesiper. Ti me sa duket paske patur dicka kunder kesaj, duke me sugjeruar qe kjo s'me ben nder, po s'me ke thene pse. Natyrisht qe eshte e drejta jote te jesh e mjegullt ne kritikat e tua, po kjo s'te ben nder.

Muhabeti ka trajektoren e vet Sol, dhe kur ti e devijon lumin nga Emrat tek Nderi dhe Atdheu, ky devijim me shtyn mua ta risjell Atdheun dhe Nderin deri tek Emri per te thene qe jo cdo gje e klisheizuar, e abuzuar, apo thjesht e keqperdorur, duhet te te beje te arratisesh prej saj. Sidoqofte, arrita deri tek Indriti per te te thene qe edhe ti po e abuzon konceptin Atdhe, nderkohe qe me te mund te behen ENDE gjera te bukura.

A duhet valle te permend Markuzen? Apo kur dikush tjeter interesohet per nje Autor, ai eshte diletant, e meriton tallje, ndersa kur ti interesohesh, perkthen, citon, perifrazon apo permend, ti je i legjitimuar? Mendoja se kete fill te mesazhit tim ti do t'a kapje, por ti zgjedh te shohesh mjegull aty ku ka aludim prej miresjelljes. Megjithate, qe te te lehtesoj barren e nderit, po te kujtoj qe 'kritiken' nuk e kisha vetem me ty por edhe me Lulianin.

(po rishoh tani fjalen 'masiv' qe ke perdorur ... sikur pelqimi apo interesi nga shume veta e ben Autorin detyrimisht te keqtrajtuar, sepse domosdo, masa keqkupton. pra, duhet te kapim nje Autor te rralle, ekzotik, jo klishe si Derridaja. t'i mbajme pra Autoret per vete, te mos i perkthejme, te mos i diskutojme, t'i ruajme nga masat...)

Trop, te nderi muhabetin e solle ti, nese lexon rrjedhen. Dhe pikerisht per te te thene qe nderi nuk eshte koncept i lidhur me diskutimin dhe me ate qe thashe une, te solla nje tjeter koncept po aq pa lidhje, atdheun. Po ne asnje vend nuk kam permendur apo lene te kuptohet qe koncepti i atdheut eshte negativ apo obsolet, keshtu qe nuk shoh pse po me shpjegon qe me te mund te behen gjera najs (kush tha jo xhanem). Ceshtja eshte qe atdheu, nderi, libri i Indritit dhe Markuze, nuk kane lidhje me ate cka thashe une. Megjithate...ti e di vete.

 

Meqe e permende Markuzen dhe meqe ben nje supozim mbi menyren se si une perdorkam standart te dyfishte mes vetes e te tjereve. E para, nuk gjykoj askend qe interesohet, perkthen apo citon nje autor, cilido qofte ky. Problemin e kam me keqkuptimin, abuzimin dhe shfokusimin. Nuk ka nevoje te me lehtesosh barren, qe ne fakt po e rendon me akuza qe s'ua gjej dot burimin ne fjalet e mia. Eshte shume mire qe Derrida te perkthehet e te diskutohet, apo te pelqehet, ne menyre te kultivuar, ne asnje menyre s'kam gje kunder kesaj. Problemi im eshte a) me vete argumentin dekonstruktivist dhe b) me tendencat nihiliste e pesimiste qe rrjedhin nga keqkuptimet e tij. Dhe kete problem e shfaq hapur, nuk ka nevoje per hetim, etj etj. Po ashtu psh shfaq hapur perbuzjen qe kam ndaj TurboFolkut apo ndaj LadyGaGa. Do thuash ti po pse, adhuruesit e tyre jane njerez, jane produkt i ca kushteve etj etj. So what, une s'jam aspak relativist me veten time as me te tjeret. Merre Markuzen dhe bujrum, shaje, kritikoje, etj etj, si dhe shkrimet e mia.

Sol, ke te pakten dy rreshqitje ne argument ketu siper, e para per perdorimin tim te fjales nder, qe pak kishte te bende me Nderin por ishte menyre te shprehuri me kuptimin 'eshte jashte pritshmerive qe kemi per ju' (nderkohe qe ti vazhdon me kapjet fjale pas fjale dhe me argetimet devijuese) e dyta per kritiken ndaj Derrida-se, e cila nuk ishte thelbi i talljes tende, derridisto-hajdegeristet ishin. Me Markuzen s'kam gje, aq sa kisha e thashe, flm shume per punen. Tani te me falesh se s'kam hic kohe.

solo! po lexove gabim edhe ate ndjesen per kohen je krejt po krejt shtrember dhe i keput nje shkelm ne bark shpreses qe ne te dy mund te merremi vesh. vertet s'kisha dhe s'kam kohe te argumentoj tani me ty sepse duhet te dorezoj dicka dhe te dal. po kete, e kupton?

Problemi im eshte a) me vete argumentin dekonstruktivist dhe b) me tendencat nihiliste e pesimiste qe rrjedhin nga keqkuptimet e tij.

thashe une, ndersa ti pak me tej the se une nuk e paskerkam patur me Derridane po me derridaistet. Falemnderit per rikonfirmimin e asaj qe une them, packa se sa here qe ti e thua tingellon si zbulim.

Gjithashtu faleminderit per interpretimin e tonit, ngjyres dhe perdorimit te fjales "nder" e fjales "atdhe" ne kontekstin e ngushte te mendimit tim.

pasdite te mbare, xhan xhan!

Miremengjes te gjitheve! Kuptova papritur qe me kishte mbetur dicka pa thene mbi cfare shpreh Derrida ne intervisten mesiper. Me duket sikur Derrida eshte duke thene qe nuk ka dashuri te pashpjegueshme, pra ose dashuron 'ke' qe indirekt ai e quan mbase 'budalla'' sepse dashuron thelbin e dikujt pavaresisht se cfare ben ai; ose dashuron veten permes pelqimit te karakteristikave qe mbart tjeteri dhe ne kete rast shfaq dukshem egoizem dhe dashuri per veten; e cila absolutisht nuk eshte e keqe por e nevojshme per mbijetese. Do me pelqente te dija opinionin e peshqve te tjere ne fakt ...

mirmengjes ! nuk te paska zene gjumi per ta thene smiley

une po hap krahun, opinione nuk jap per dashnine, se nese do filloja ta shpjegoja dhe ate dmth qe me ka marre lumi ( kjo nuk do te thote se juve qe  e shpjegoni ju ka marre ) smiley

Miremengjes flo! Ndonjehere me duhet ti thjeshtoj mendimet filozofike per t'i brendesuar e kuptuar tamam. Ku ka opinione per dashnine mi moter, cdo fjale eshte redundant...Mire e ke ne fakt, me ka marre lumi e liqeni bashke smiley

jo mi shoqe jo, mos u dekurajo, mbahu e forte smiley

Trop, shif si eshte puna, qe t'a ka thene dhe Soli. Nietzche, Heidegger, dhe Derrida, kane nje filozofi pasionante demolicioni, destruksioni dhe dekonstruksioni, te tille qe nuk iu behet NDER te komentohen po njesoj me pasion.

Sikur Soli te thoshte "ma merr mendja edhe per Jurgen Habermasin duhet te kete pasione te medha meketane," une nuk do te pergjigjesha, ose do i pergjigjesha ndryshe, do e pyesja se ku e gjeti guximin te fuste ne nje fjali Habermasin me pasionin.

Duke qene se keta te tre, dhe te tjere, i perkasin pasionit, dhe duke ditur qe ketu flitet pothuaj gjithmone me pasion, thashe, lere me mire ate muhabet, se do dalin te gjithe eksperte, dhe do hyje gjaku keq ne filozofi.

Shiko dhe nje arsye tjeter. Nicja pervetesohet brutalisht dhe me keqkuptime acaruese nga e djathta. Duke ditur qe ketu ka nje turre te madhe militantesh, une nuk dua qe Nietzche te sillet ne peshk, sepse nuk dua t'a ushtroj gjykimin tim ndaj kesaj zhurme.

Ti tashti, qe u hodhe ne kundersulm, ma sqaro nje cike, e bere se une paragjykova qe mbi keta nuk duhet folur me pasion, (te ishte per pasion lexoja ata vete, dhe jo komtentet) se paragjykova qe peshqit do flisnin me pasion, se te prisha pune e kishe qejf te ishe spektatore e ketij pasioni, se kishe qejf vet te merrje pjese me pasion, apo cfare?

Ti bujrum, e sille "Niqjen" me pasion, por duke argumentuar me pare pse duhet komentuar me pasion, dhe duke pasur parasysh edhe "ekspertizen" qe do te te ofrohet, duke pasur parasysh qe do dale edhe ndonje ekspert "i rradhes" e te te vere ne dukje breket e grisura te shqiptarit dhe mungesen e profesionalizmit, pavaresisht mundit tend. Bujrum e sille, por jo pa me premtuar qe do e moderosh temen personalisht, dhe jo pa me premtuar se do me sigurosh filtra per zhurmen.

Sol-nocturnus, Lulian,

Shoh me keqardhje se justifikimi si menyre paqtimi me veten eshte alive and kicking dhe gjithashtu me keqardhje duhet t'ju them se nuk jam e afte dhe aq me pak e prirur te bisedoj ne keto terma tjerres (Lulian, cfare aftesie, te kalosh nga denigrimi i 'eksperteve' tek shpjegimi i 'pasionit filozofik te Nices'!).

Po ju bej copy-paste shprehjet tuaja origjinale, qe t'i keni parasysh edhe nje here, dhe te ndjeni ndoshta per te paren here peshen ofenduese te fjaleve tuaja, perpara interpretimeve 'filozofike'. Lexoni fjalet dhe dialektet, referencat ndal librave te tjere 'te kote', dmth, ne pergjithesi, nje mungese respekti si per ata qe kane shkruar, si per 'ekspertet' e peshkut, qe ju mund te mos ju bene pershtypje, por mua me ben, e me ben shume. E kupton ti, Lulian, se cfare niveli 'ekspertize' pretendohet kur ti shan si shkruesit si lexuesit? Megjithate, faleminderit per shpjegimin pse do ta ruash Nicen nga peshku dhe gjykimin tend nga zhurma.

sol-nocturnus - 1 Dhj 2009 - 5:25pm

si ka mundesi kaq shume derridajista dhe hajdegeriane ketu te peshku??

Ke dashurojme, Cfare dashurojme? Ka pas qene nje liber i Hamit Beqjes, Ke edukojme, si edukojme.

Maua shkruante te libri i vockel i kuq "Per te zgjuar tigrin perdor shkop te gjate" dhe s ngeli njeri pa e kuptuar, aq obvous ishte. Derridajistet filluan ta dekonstruktonin, jo po c'eshte tigri, jo po c'perfaqeson shkopi, po pse i gjate, e pse duhet zgjuar, e a ka menyra te tjera zgjimi...

Ma merr mendja qe edhe per Fridriq Niqen duhet te kete pasione te medha meketane.

Lulian Kodra - 1 Dhj 2009 - 10:10pm

"Ma merr mendja qe edhe per Fridriq Niqen duhet te kete pasione te medha meketane."

Amon mos e zgjo tigrin se do dalin te gjithe eksperte.

Ne fakt, dua t'ju kerkoj te falur, se edhe une po bej si 'eksperte' e komunikimit.

"(Lulian, cfare aftesie, te kalosh nga denigrimi i 'eksperteve' tek shpjegimi i 'pasionit filozofik te Nices'!)."

Kishe ndonje argument kundra, apo thjesht po shprehje admirimin pasionant per aftesine time te te lexuarit Pertej se Mires dhe se Keqes, aforizmat mbi paragjykimet e eksperteve? Apo e kishe tek turpi im? Apo e kishe tek fakti qe nuk duhet te justifikoj veten? Duhet te bej autokritike? E te mos e tjerr? Termin "tjerres" e perdore ti, jo une, dhe me fal qe po bej edhe une si "ekspert" komunikimi, por shkurt dhe pa e tjerrur cdo te thuash me "tjerrje," dhe ku e sheh? Zgjoje, zgjoje tigrin, sille Nicen, se qe pa e sjell dhe kerrciti keqkuptimi. Bujrum te thashe, "me shkop te gjate" e pa zhurme, se di te lexoj me mendje te hapur, benefit qe nuk po denjon t'a japesh, por po ben me turp.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).