FLETE DITARI 9

FLETE DITARI 9
Arbër Shtëmbari




Kthim nga Athina. Asgje per tu shenuar. Udhëtim me symbyllur…



Tiranë. Shtator 2009, lart tek “Mondiali”. Mbrëmje.

Kanë mbetur dhe fare pak ditë para se të nisem. Orët fluturojnë, kurse koha duket krejt e pamjaftueshme, po ashtu dhe ajri i 21’it për frymëmarrjen. Ndoshta do duhej të kaloja më tepër kohë me ta, por evitoj të qëndroj në shtëpi, vështrimi i trishtueshëm I prindërve, më vret.

Tek « Mondiali » lart, ja vlen të shijosh një gotë konjak. Prej lartësive ke gjithmonë një tjetër perspektivë. Përtej xhamit, shtrihen tarracat e pallateve të Tiranës. Një realitet që shumë injorojnë. Antena dhe bidona uji. Miksim I cuditshëm midis kërkesës për tu ndyer me media dhe asaj për tu larë më pas.

E. më telefonon. Më thotë që po e presin dy zogj diku tek blloku. Më fton për të më prezantuar me zogjtë. Nuk vonon dhe një zile celulari më njofton që ai është poshtë. Paguaj, dal në korridor të marr ashensorin. Tre femra po presin para tij. Kling! Hyj në ashensor. “Do zbrisni dhe ju?” I pyes. Ato shohin nga njëra tjetra. Ngurrojnë. Skuqen...Mbyll derën e ashensorit dhe zbres. E. në timon duke ndezur një cigare. Hyj në makinë, instiktivisht kap rripin e sigurimit, por E. I bie shkurt “O plak lene mër rripin se le nom, ku je ti në Francë?” Nisemi. Cigare. Tek këmbët një shishe uiski. Xhamat hapur. Semafor I kuq. Volum. Muzikë house. Jeshil. Gaz.Frenat gozhdë: “ku shko mër të qifsha robt, nuk e shef që e ke te kuqe?”. Këmbësori I hutuar tërhiqet mbrapsh nga gjysmë rruga e marrë. Gaz. Marrim unazën. Ka shumë trafik. Ngecim diku tek shkolla Sabaudin Gabrani. Krahu I majtë lirohet. Xhirim gomash, pak më tutje kthesë në të majtë, marrim për nga rruga Myslym Shyri për të shkuar drejt qëndrës. Trafik dhe këtu. Ecim ngadalë. Dritat janë krejt të zbehta të fshehura pas degëve të pemëve. Përkrah, lojrat e fatit rreshtohen tek a cift me fast foodet. Mbi trotuare, ulur në karrike plastike të bardha, me tavolinat para plot, nja dhjetë burra a më tepër I janë shtruar qofteve dhe birrave duke parë një ndeshje futbolli. Zëri i komentuesit të ndeshjes duket sikur bën rap më beat’in e një turbo folku. Muzikë,futboll, pulat piqen në hell. Ka atmosferë! Ndërsa i lëmë pas, na shoqëron gajasja e ngjirur e një gryke të sprovuar nga duhani dhe alkoli. Në fakt, ndricimi I kësaj rruge bëhet vërtet I dobishëm kur arrin tek “Adidasi”. Trotuaret gjallërojnë nga njërëzit, kudo rini, e bukur, e veshur me kujdes, gati gati duket si një sfilatë mode që paradoksalisht bën kontrast me ngjyrat fluorishente të veshjeve démodé të manekinëve të afishuar në vitrinat e dyqaneve.

Një orë në kërkim të një parkimi.

Parkohemi në rrugën e një lagjeje. Zbresim, por pa bërë as dy hapa, nga errësira mbin një njeri I dobët me një strehë në kokë. “Cuna, një mijë lekë është parkimi këtu, rrini sa të doni pastaj. E ruaj unë pa merak”.

Në bllok, trotuari nuk përballon masën e njerëzve, kurse rruga nuk përballon numrin e makinave. Lokalet janë plot për plot, është mbrëmje, plot ishin dhe sot paradite, edhe pasdite, edhe të hënën, të mërkurën, madje të enjten kishte më shumë se në fundjavë! “Ikin andej nga jugu për plazh, bohet bukur për fundjavë atje o daku”. Diku tek bari Metropol, mbi pllaka për pak desh shkel mbi një fëmijë që fle përtokë: I imët, gjysëm I zhveshur, këmbëzbathur, ca monedha bara barkut të fryrë, ai fle,paqësisht, flokët e shpurpurisura, faqen mbështetur pas dorës së vogël. Qënie e lehtë me gjumë të rëndë, nuk e zgjon njerëzia që kalon mbi të, as zhurmat e motorrëve të makinave, as fonia e lartë e lokaleve, asgjë e askush nuk kërkon ta zgjojë prej varfërisë. Ai fle.

Tek xhaja që shet tek kryqëzimi, blejmë ca cigare dhe një cakmak.
Pak më tutje dremit vila e Enver Hoxhës tërësisht në harresë. Përpara saj, pozicionohet një ushtar i armatosur, i harruar aty si për të ruajtur kujtimet, sekretet, hijet, planet, komplotet e shtëpisë.

Dy “zogjtë” e E. na presin tek bari “Mc Mariot” jashtë. “Mc Mariot” është një bar shumë I këndshëm, në zemër të bllokut, ,I gjelbëruar, plot hapësirë, këtu nuk ke nevojë të presësh jashtë derisa rojeve të lokalit tu gjesh mikun për të hyrë, këtu nuk ke as pse të vish detyrimisht I shoqëruar, roje s’ka, hyrje e lire, bar I thjeshtë, shërbim korrekt, snobizëm zero. Ulemi. Prezantohem. Hapje klasike, ushtari I bardhë në E3, buzëqeshjet e rastit.

Zhvillohet një bisedë mbi lidhjen intime të njërës prej vajzave me të dashurin e saj. Marrëdhënia e tyre ka probleme. Ajo vuan. Ai jo. Ai frekuenton femra të tjera. Haptas. E papranueshme për të, ajo qan shpesh. Ka probleme me ushqimin. Nuk fle natën. Ka filluar merr ca ilace, qe ajo I quan ‘Lium. ‘Liumi I saj i jep efekte te cuditshme, por ai ja zbut dhimbjen, thotë ajo. “Po ti je idiote mi goc !” ja pret vajza nr.2. Biseda vazhdon e tillë për një gjysëm ore. Ndërkohë që konsumohej dhimbja e një femre të apasionuar pas të dashurit të saj mizor, mendoja për bisedën e një nate më parë me miqtë e saktivistës, Arbrin, Leartin, tek lokali Radio. Sa të urta dukeshin teoritë e revolucionit përpara shpullave të së dashurit të saj : Po. Ai e rrihte! « Po mirë, kur nuk të bën të lumtur, pse nuk e mbyll këtë histori ?” e pyes. Pyetja e thjeshtë dhe e kuptueshme cliroi tek ajo një forcë të paimagjinueshme urrejtjeje, fytyra u deformua pakëz duke zbuluar një dhëmbë të rënë me siguri falë brutalitetit të së dashurit të saj.

Tre minuta më pas unë isha larg nga ajo tavolinë, larg nga ajo bisedë, duke shëtitur ndoshta për të fundit herë për këtë verë, në bulevardin Dëshmorët e Kombit. Bulevardi, paralelisht me bllokun e zhurmshëm, ishte në qetësi. Diku mes Rognerit dhe godinës së Kryeministrisë, një motocikletë policie qëndronte aty si dëshmi e pranisë jo larg të policit rrugor. Përballë kryeministrisë, ndalem të vështroj fotografitë e afishuara nga punimet në Rrugën e Kombit. Vepra duket madhështore. Ndërrmarrja është e jashtëzakonshme. Rruga gjarpëron bukur përmes maleve, urat e larta ngrihen përmbi lugina të thepisura, panorama shtrihet e pafund, derisa mbërrin në hyrje të një tyneli ende të papërfunduar: është sfida e fundit. Gati gati, dua të nisem për në Kosovë menjëherë.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).