Shëtitje natën...

SHËTITJE NATËN...

Iki, nuk di ku vete,
paskan uri rrugët sonte,
nga hyrja e pallatit del Maria,
me njolla gjaku ndër rroba...
barboni Sasha,
mban në dorë një monedhë,
kujton se ka një botë të tërë...
xixëllonjat më buzëqeshin,
një qen më flet,
sa të çuditshme qënkan rrugicat
në këtë orë?
I ngjajnë një gaztori që argëtohet
me mua, por këmbëve të mia
u pëlqejnë shëtitjet
pa asnjë përse,
a nuk është jeta një çantë
mbushur përse?
Përtej, nën portikun e një zyre,
flë vdekja,
ka veshur rrobat e një plaku.
Gruaja me të bardha,
më afrohet,
thotë: “Zotëri, a mund të kem
një jetë të dytë”?
I jap një përqafim,
sepse nuk më gjendet
asnjë përgjigje,
sa të pagjendshme
në këto kohëra përgjigjet(!)
dhe shtyhem më tutje,
atje ku nuk dëgjohet më gjë,
vetëm një hapim i lehtë ere,
nëpër ëndrra të trishta
gjethesh.

AUTOBUZI PËRGJUMET

Autobuzi përgjumet,
nata gjithashtu,
nëpër ëndrra hapoj
majë këmbëve,
mos zgjoj
bashkudhëtarët,
drita e llambushkave
është anemike,
hedh të verdheme,
të sëmur,
nga perdet,
afrohet një zukamë,
është e njëjta mizë
që m'i ngriti nervat
tash një orë,
mizave u ka pëlqyer gjithnjë
ky gjaku im i lirë,
po i pëlqeka
edhe hunda problematike
e Nazifit,
është e gjatë si ikja...
Nazifi ka dy gra
dhe tre vajza...
është mundur me jetën,
mendon se ka fituar...
tani i palëvizur, i qetë,
vetëm goja i nxjerr
gërhimë të lemerishme,
rikujton fishkëllimat
e avullta të trenave.

MESNATË, NË ORËN DYMBËDHJETË

Ora dymbëdhjetë,
mesnatë,
ky tram që m'i përkund mendimet
më rrëfen ëndrrat e natës,
Hyn Nikua
dhe era të pëshpërin,
Kristua me fishekzjarre
mbjell buzëqeshje,
Vangjeli duke kalëruar
mëzin lodër,
Vjen dhe Melihaja
me shaminë e bardhë
që ia nduk faqet.

Hëna vizaton në qelq,
kokën e madhe të zbehtë,
brenda meje,
shëtis vende të pashkelura,
shaloj një statujë,
hapoj mespërmes oqeanit paqësor,
zgjas mjekrën,
këndoj në tre gjuhë njëherësh,
pagëzohem mbret.

NË FESTËN BJESHKORE

Lodërtarë në festën bjeshkore,
Gjeto Basho Muji me topuzin sa një mal,
kali syshkruar i Halilit,
nuse shamibardha vallëzojnë,
u rëndojnë djepet pas krahëve,
fëmijë dhurojnë hare,
plakat hapin zemrat dhe shpirtin
napë të madhe të bardhë,
që mbulon bjeshkët
dhe nata bie
dhe vallja s’rresht.

NË NJË DHOMË TË BRAKTISUR

Në një dhomë
të braktisur prej vitesh
kam harruar
një burrë plak të trishtuar.
Kam larë duart
në lotët e ëndrrave të tij,
që vazhdojnë të digjen
qirinj të vegjël të padukshëm.
Ëngjëj të gëzuar
shoqërojnë akrepat e orës,
dikush bëhet ajo miza
që vërdalloste mërzitje,
një tjetër, merimanga e hirtë
që thurte pafundësinë,
ky, kukulla flokëverdhë,
që vallëzonte kur e prekje,
tjetri, makina e kuqe e garës,
si një gojë e madhe, e shqyer.
I fundit,
(që ngjan me mua),
gëlltit akrepat
dhe gromësin.

KJO DRITË MË TRANSFORMON

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një zog fosforeshent,
përplas krahët dhe ngre në shpinë
kujtimin e gjërave të humbura,
që vazhdojnë të luajnë kukafshehtazi,
me atë djalin e vogël biond,
me pantallonat e shkurtra dhe faqet tërë quka.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një tingull ende të panisur,
që në udhëtim hap çantën, derdh në të rrugë e rrugica,
shtëpi laramane e njerëz të vegjël,
zhurma të zbehta, të flakura.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një fëmijë transparent,
që në ecjen e parë rrëzon botën kokëposhtë
dhe atëherë fillojnë të bien,
pemët me rrënjët e tyre, macet dhe zogjtë,
kafshët e tjera bashkë me pyllin jeshil.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një shpirt që qesh e qan dhe kërkon
të dalë nga goja ime.
Ia ndiej shtrëngimin si një gaforre,
atëherë mbyll çdo dritare, çdo portë,
shtrihem sërish pranë teje
dhe të them “mirëmëngjes”.

MËNGJES QË QAN

Macet presin shitësin
t’ua ndajë thërrime shpirtin,
një pulëbardhë mbjell ajrit aromë peshku,
e murrmja kutulaç... bën ftohtë,
e zeza, ka veshur padurimin,
laramania, anijen e ikjeve kundron,
shitësi me cigare në gojë,
hedh diç të ngrënshme
dhe macet turren vrik
dhe pulëbardha hidhet shigjetë,
ndërsa biçikleta,
robinjë e shtyllës,
nxjerr vrap shaminë
fshin ngashërimin.
 

13 Komente

Ca poezi ketu jane vertete te bukura. Sidomos ne ca pika, shkelqejne me fort. Suksese.

Me pelqejne, po, po. Mesnate, ne oren 12, kur e nisa mendova se do te ishte e trishtueshme, trami, mendimet... por teksa e pershkoja tramin ( tram-tram, tram-tram smiley ) m'u faneps nje cirk femijesh lodertare e camarroke. smiley

p.s. Dhe sot nuk dua te lexoj gjera te trishtuara, prandaj po e le me kete imazh. smiley

ps.2 Andi, e ke perdorur disa here fjalen hapoj, hapim, ne c'kuptim?

Hapoj=eci, vjen nga fjala hap(emer).

vetëm një hapim i lehtë ere,
nëpër ëndrra të trishta
gjethesh.

hapoj mespërmes oqeanit paqësor,
zgjas mjekrën,

Andi, jane dy rastet qe me rane ne sy. Ne shqip, me thene te drejten eshte hera e pare qe e has si folje apo si emer qe formohet nga nje emer, por nuk me tingellon fort mire.

Pastaj, me jep dy kuptime te ndryshme, sepse ne rastin e pare hapim i lehte, duhet te jete dicka si fllad, si pende. (pse jo hap i lehte, ose cap i lehte.)   Si tingellim eshte paksa i rende. Ndersa ne rastin e dyte, me duket sikur ndermerret nje hap shume i madh, prej gjigandi, ketu edhe mund te rrije mire.

edhe transformim mund te perdoresh shnderrim, eshte me shqip.

Eshte thjesht nje mendim, ok? smiley

 

Ok, thanxs

ndodh nganjehere te shohim endrra me sy hapur,dhe,te shohim ne to trenin e jetes,te mbushur plot me kujtime me ditet qe me s'kthehen;kete ndjesì me perçuan keto poezi, komplimenta!


KJO DRITË MË TRANSFORMON

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një zog fosforeshent,
përplas krahët dhe ngre në shpinë
kujtimin e gjërave të humbura,
që vazhdojnë të luajnë kukafshehtazi,
me atë djalin e vogël biond,
me pantallonat e shkurtra dhe faqet tërë quka.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një tingull ende të panisur,
që në udhëtim hap çantën, derdh në të rrugë e rrugica,
shtëpi laramane e njerëz të vegjël,
zhurma të zbehta, të flakura.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një fëmijë transparent,
që në ecjen e parë rrëzon botën kokëposhtë
dhe atëherë fillojnë të bien,
pemët me rrënjët e tyre, macet dhe zogjtë,
kafshët e tjera bashkë me pyllin jeshil.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një shpirt që qesh e qan dhe kërkon
të dalë nga goja ime.
Ia ndiej shtrëngimin si një gaforre,
atëherë mbyll çdo dritare, çdo portë,
shtrihem sërish pranë teje
dhe të them “mirëmëngjes”.

Shume e bukur

PO! Kjo drite me transformon me pelqen shume.

Kjo dritë më transformon ngadalë
në një fëmijë transparent,
që në ecjen e parë rrëzon botën kokëposhtë
dhe atëherë fillojnë të bien,
pemët me rrënjët e tyre, macet dhe zogjtë,
kafshët e tjera bashkë me pyllin jeshil.

Me fal per perseritjen, por vertet shume e bukur. Flmndrt Andi.

Amaneti i xixellonjave

 

Mbrëmë kam parë në vetmi një xixëllonjë. Ishte në një shkurre afër parkut të Liqenit artificial, aty kishte bulktha dhe ndonjë gjinkallë që qaravitej përpara së të ngordhte bashkë me vapën e verës. U afrova i habitur, me besimin se ishte një cipë lëbyrse, ose një fije drite artificiale; një xixëllonjë, në vjeshtë... nostalgjia mund të japë halucinacione mikroskopike. Megjithatë ajo ishte aty, e druajtur dhe e humbur. Kisha të paktën dhjetë vjet pa parë një xixëllonjë (live). Për herë të fundit i kisha parë fëmijë dhe më dukeshin të mrekullueshme netëve të shtatorit; mbaj mend, si në një ëndërr, një shëtitje nga darka e fillimqershorit; ne fëmijët para dhe të mëdhenjtë nga prapa, bashkë me ne disa yje sipër kokave që vallëzonin me gardhet aty-këtu. Vetëm shikoni se mos provoni t’i kapni, sepse ato u shuhen në dorë, na thoshin nënat tona. - E më pas, ajo era e freskët, e fortë e pishave, bredhave halorë dhe ç’ka ishte më magjepsja se një qiell plot yje, në sfond dëgjoheshin gumëzhimat e grillave që mbushin errësirën. Më pas nuk i kam parë më për shumë vjet, dhe besoja që ishin zhdukur. Por ja që i pashë një natë në Kashar, dhe më pas në Baldushk, në sheshpushimin e malit të Dajtit  dhe së fundmi në Liqenin Artificial, ku kishte me shumicë ndërsa ngjiteshe drejt lapidarit, përpara se njerëzit me pushtet të vendosnit t’i qëllonin me drita të gjata verbuese, duke i masakruar xixëllonjat dhe magjepsjen që sjellin. Pastaj nuk i kam parë më dhe kam besuar prapë se ishin zhdukur. Tani e gjeta një, emigrante dhe e dalë jashtë stinës, por nuk e gjeta rastësisht.

E kërkova në një natë të vetmuar fund shtatori, duke hyrë në fshat pasi kisha lexuar gjithë ditën shkrimtarin italian Pasolini dhe dy javë më parë pata dëgjuar në Romë Georges Didi-Huberman, një filozof arti, që tregonte rikthimin e xixëllonjave po të Pasolinit në qendër të Romës. Por për emulacion personal të personazheve dhe vendeve të librave, Romën e ktheva në Tiranë. Sidomos kur më pas kisha dëshira të thurja një shkrim për t’u rreshtuar në radhë për të përqafuar bashkë me të rikthimin triumfues të xixëllonjave në qytet. Por nuk është tamam kështu, ato në të vërtetë ishin një grup i vogël anës pemëve të liqenit, të mbijetuarat e vogla të një kohe të lashtë e natyrore; por në të vërtetë ato nuk janë zhdukur - ndoshta i kanë eliminuar disa - ndoshta sot janë të zbehura nga pluhuri e përdorin llambushka me një përdorim të ulët energjetik të mposhtura në qytete nga dritat artificiale. Nejse, duke biseduar për Tiranën i tregova edhe për riardhjen e xixëllonjave, pasi heshti duke dëgjuar, intelektuali francez e lidhi rikthimin e xixëllonjave si një metaforë aluzive të ndonjë ndryshimi politik. Didi-Huberman e lidhi rikthimin e xixëllonjave me njëfarë rezistence që natyra i bën çimentifikimit vezullues e përcëllues të qyteteve të mëdha. Me maninë për t’i treguar se unë dija diçka, i citova Pasolinin, kur xixëllonjat ishin zhdukur përpara se të hapej super-politika e çimentos do kudo. Por nuk e zgjas me këtë ndërlidhje groteske të natyrës dhe politikës, midis poezisë dhe natyrës. Preferoj të mbaj kujtimet e fëmijërisë dhe ndoshta pak më vonë trillimet e kukullave vizatimorë.

Mirëpo kam dyshimin se Didi-Huberman nuk i interesonte për xixëllonjat e Tiranës, por për njerëzit si Pasolini dhe Markuse. Pasolini - gjithmonë sipas Didit - ua atribuonte zhdukjen e tyre ndotjes mjedisore, dritave artificialë dhe konsumimit pa dallim të kapitalizmit të ri dhe propozonte një këmbim të dëshpëruar: “Do të digjja vetën, vetëm xixëllonjat të kthehen”. Por me kohën që ecën pa pyetur askënd edhe Pasolini u nda në mënyrë misterioze me natyrën dhe kapitalizmin pa kthyer mbrapsht të kaluarën mitike. Ndër libra nënkuptohet se do të kishte dashur të jepte përparimin në këmbim të një rikthimi të natyrës dhe poezisë së saj zanafillore. E dimë shumë mirë se asnjë sot nuk do të qëndronte pa televizion, pa telefon dhe ndoshta pa kompjuter, vetëm për ardhjen e xixëllonjave; por zemërohesh duke parë që progresi bën një gjenocid ndaj xixëllonjave dhe mushkonjave. Edhe në natyrë, dhe jo vetëm midis njerëzve, ndodh që njerëzit e pambrojtur dhe të shndritshëm ta humbasin sfidën me jetën dhe t’u thithet gjaku, si gjatë diktaturave.

Humbja e xixëllonjave, për një poet të ri, është simboli i një degjenerimi, një metaforë e shkatërrimit të një natyre që nuk është më. Ndoshta nuk kanë të drejtë, që qahen për të shkuarën e afërt, që me një pasion të theksuar obskurantist “luftonte” qytetërimin e Lumierëve, që kinse përdhunonte e vriste magjinë e proletariatit, që në të vërtetë ishte magjia e errësirës shqiptare. Nostalgjia është një sentiment aq i dashur që i hap zemrën mitit dhe poezisë; bëhet e dëmshme dhe e thartë kur hyn në politikë. Atëherë nga një sentiment behet një mëri dhe pretendon pastaj që zhdukjen t’ia faturosh dikujt.

Intelektualit francez që i shikon xixëllonjat si “fanar ndriçues”, m’u desh t’i rrëfeja një tregim të përdhunuar sufi apo kinez - nuk e mbaj mend. Një zotëri që kërkonte në një Pub të ish-Bllokut - i mbushur plot me drita - orën prej floriri që e kishte humbur; pas disa kërkimesh të kota, e pyetën nëse ishte i sigurt që e kishte humbur tamam-tamam brenda Bllokut. Ai u përgjigj: “Jo, e kam humbur në Liqenin Artificial, por e kërkoj këtu se ka më shumë dritë”. Por kjo nuk është e re, më tha filozofi i arti francez, ma ka thënë edhe një shqiptar tjetër, një piktor egoist që banonte poshtë urës së Senës, por pak ndryshe, se ai orën e kishte gjetur më të vërtetë. Zemra tani i bën nga kurdisja tik-tak. Unë për kureshtje e pyeta se si e kishte emrin, por më tha se nuk e tregonte.

Por po ju jap disa pista hetimi. E para ka larguar nga Tirana xixëllonjat me çimentifikimin e kryeqytetit, bashkë edhe me Shqipërinë shkëmb graniti. E dyta është aksioner me kuota të larta në stresin tonë të përditshëm politik. Është ekstravagant në veshmbathje dhe puthje. Puthitet në tavan e në kazanet e plehrave të reja.

Aneksi i amanetit/Ndoshta është më mirë që t’i kërkojmë xixëllonjat në errësirën e lashtësisë dhe magjinë zanafillore bashkë me fëmijërinë tonë të papërsëritshme sesa në kokëfortësinë e kërkimit atje ku është e lehtë ta kërkojmë por  ku është e  pamundur ta gjejmë. Shkova pas gjysmë ore në vendin ku e kisha parë. Shkurrja heshte, gjinkalla ishte arratisur, vjeshta kishte marrë dashezën dhe po vjen shpejt.. Xixëllonja nuk ishte më, ndoshta nuk ka qenë kurrë aty. Por drita e saj më ka mbetur brenda në shpirt.

 

 

 

O hetues e c'lidhje ka ky shkrimi yt ketu me poezite e mia?!

 

O Anvlo11,

ka lidhje nese je nje poet i ri..

pastaj pergjigjen e ke brenda ne shkrim.

nese ke lexuar pasolinin poezia jote e pare ishte parathenie e xixellonjave te tij...

e kam lexuar me kujdes, sepse kam studior mire kritiken e letersise, prandaj nese je poet mos u merr me kritike, por bej si Jean Cocteau qe trhoshte se une marr nje pjese te kritike se keqe ndaj meje dhe e perpunoj sepse aty eshte risia ime...

lexo i dashur lexo dhe leri te tjeret te aresye-hetojne te pavarur

I dashur Hetues,

kjo parathenia ketu nuk ka lidhje hic me poezine time, pastaj kete Pasolinin as e kam njohur me pare.

Sa per termin poet i ri i vjeter per mua s'ka rendesi mosha.

Dhe te keshilloj mos u merr me keto gjera me se me dukesh si lunatik.

Merru me mire me ndonje gje tjeter se ti as per kritik nuk ia thua hic.

Sipas teje po permende xixellonjat je si Pasolini, po permende Odisene je si Homeri, po permende qirinjte je si Kavafi.

une nuk e di nese t'i ke lexuar Kavafisin epik, pastaj nese nuk ke lexuar Pasolinin ke disa arnime per te bere ne shpirtin tend gjihthmone nderkohore, kur thua s'ka rendesi nese je i ri apo i vjeter, poezia nuk eshte aktuale i dashur. dhe te gjithe poetet jane lunatik! nuk jam poet kuptohet, por lexo nje florilexh mesjetar te poeteve qe i kusin hene e pastaj te flasim per lunatik...kupton?

poezia jote eshte interesante edhe pa ty i formim kulturor, por qe te mos te daleshh gjithmone i dyti edhe kur garon i vetem, te sygjeroj te lexoj pasolinin, pastaj te keshilloj sesi behet kririka....

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).