Sokrat apo Derr

 

Si sot java shkrojta për punë të gjyqit të Gërdecit. M‘u mërzit Saimiri. I mbeti hatëri se, aty nga fundi i shkrimit, përmëndja edhe faktin që deri tani për punë të këtij gjyqi nga e majta është bërë vetëm një deklaratë dhe kjo përmes gojës së Sajmirit.

Sefte u nxeha me Saimirin dhe desha t‘i përvishem. T‘i përvishem se deklarata qe e vakët, se deklarata qe e vetme, se pas saj s‘u vazhdua më me asgjë, e kështu me radhë. Pastaj m‘u ndez një llambë dhe kafshova gjuhën. Pashë se po bënja të njëjtin gabim që më kish rënë kushedi sa herë edhe mua vetë në kokë. Sa kohë askush nuk flet e nuk bën gjë, askush nuk i thotë gjë. Por, posaqë merr guximin e thotë diçka, të gjithë të vërviten në kurriz, e s‘të lënë gjë pa thënë, jo po e bëre gabim, jo po duhej bërë kështu, jo po e zgjate, jo po i re shkurt, e secili ka nga një vërejtje dhe, në fund, ti del burrë i keq e i paaftë, ndërsa gjithë ushtria e madhe e atyre që nuk hapën gojë fare, paçka se e kanë për detyrë, mbeten burra të mirë e të mençur. Kam vojtur shumë nga llafet e të tjerëve, ndaj e ndjeva fort mërzinë e Saimirit. Ai sidoqoftë foli dhe, bën vaki të flasë prapë. Ndoshta mund të flitesh edhe më fort, por sidoqoftë foli. Po 64 deputetët e tjerë të partisë sime, që nuk hapën gojë e ndënjën sus? Po gjithë sekretarët, e kryetarët, e anëtarët, e kryesirat, e tërë të zgjedhurit e tjerë, si s‘hapi gojë asnjëri. Dhe unë pastaj, nga halli shkoj e i bie të vetmit që, sidoqoftë guxoi e hapi gojë.

Është dilemë e madhe kjo e të folurit kur asnjëri s‘flet. Ai që zgjedh zanate të krahut ka shumë dilema ditë pas dite dhe gjithë jetën. Në qoftë kuzhinier rron mes dilemës të gatuajë qofte apo skallopë, apo në qoftë ndërtonjës ka tjetër dilemë, të bëjë një kat pa leje apo dy, se që do bëjë pa lejë kjo s‘ka dyshim, e kështu të gjitha zanatet me radhë. Ndërsa ai që zgjedh zanatin e të shkrojturit, ka vetëm një dilemë dhe atë e ka një herë të vetme: do të jetë "Sokrat i uritun apo derr i nginjun". Pasi t‘i ketë dhënë përgjigje kësaj dileme, s‘ka më kthim pas, se përndryshe bëhet i pabesueshëm e s‘i rëndon më llafi.

Më lër Saimir të të kërkoj ndjesë, por më lër të të jap edhe një këshillë. Bëre ç‘bëre, vajti si vajti kjo punë, kthehu e futu vrap në rresht, se ndaj e thotë imzot Noli:

Rroft e qoft patriotizma,

edhe gjith idealizma.

Po kur dimër del behari,

s‘ka si zjarri!

KOMISIONI I PREFEKTIT

Vitin që shkoi Parlamenti miratoi një ligj sipas të cilit do ngrihen nga prefektët ca komisione që do kontrollojnë ndarjen e tokave sipas ligjit 7501. Ky komision pasi të kontrollojë, mund të vendosë të ta marrë tokën. Merret me mënt se sa i pavarur mund të jetë një komision i tillë dhe merret me mënt se kujt do shkonte t‘i binte në qafë ai. Ka nja 500 vjet që bota ka shpikur gjykatat për të zgjidhur konfliktet e këtij lloji, ndërsa ne edhe pas 500 vjetësh vazhdojmë t‘i zgjidhim konfliktet me komisione, si Lek Dukagjini me kuvënde.

S‘ka ca ditë që prefektët kanë filluan të ngrenë komisionet sipas këtij ligji dhe këtu do jemi e do shohim se ku do t‘i dalë tymi atyre. Megjithatë, që të mos i bie hasha asaj që kam thënë më parë, unë po përsëris se janë dy ligje që i nxorën binanë Shqipërisë me vjedhje e hajni dhe këta janë Ligji i Ndarjes së Tokës dhe Ligji i Kthimit të Pronave dhe, në zbatim të tyre, komisionet e ndarjes së tokës në fshat dhe komisionet e kthimit të pronave në qytet. Batërditë që kanë bërë këto dy palë komisione, nuk i ndreq dot as Perëndia sikur të zbresë në tokë e as Komandanti sikur të dalë edhe një herë nga varri, e jo më komisioni me prefekt, që thjesht do trembë ndonjërin politikisht, apo do i marrin ndonjë dorë lekë ndonjë tjetri.

Mirëpo, nëse komisionet e tokës kanë vepruar kryesisht në ndarjen e pronës së grupit dhe që janë çështje ku s‘ka pse ndërhyn prefekti, pasi nëse ka konflikt palësh i dëmtuari shkon në gjyq, ka një tjetër kategori ku as nuk ka kush të ankohet. Komisionet e kthimit të pronave kanë një meritë të madhe dhe që do ju kujtohet në shekuj, ato kanë meritën që e zhveshën shtetin shqiptar deri në kockë. Prona e vjedhur me këto komisione është e shtetit, domethënë e të gjithëve, domethënë e askujt, domethënë që s‘ka kush të ankohet. Paçka se sa më shumë mekanizma e institucione ngremë për ta mbrojtur shtetin, aq më shumë zhvishet e plaçkitet ai. Prefektura e ministrira, Kontrolli i shtetit dhe auditi i brendshëm, kontrolli i kryeministrisë dhe prokuroria, avokati i shtetit dhe kadastrat, të gjitha këto me gjithë ushtrinë e funksionarëve të tyre, ekzistojnë e paguhen vetëm për një gjë: të mbrojnë pronën e përbashkët dhe që pastaj bëjnë vetëm një gjë, nuk hapin gojë për pronën e përbashkët.

Pikërisht në këtë kategori prone, që është edhe më jetimja, duhej të ndërhynte prefekti në ka këllqe, e jo të merret me ndonjë fakir fukara katundeve të Tiranës e Shijakut. Se, a e di Prefekti që bie llafi, Pallati i Pionierëve që ishte rezidencë shtetërore e ngritur me pará shtetërore, Berisha ja dha Zogut me frazën lapidare: "Unë po ja jap, letrat le t‘i bëjë pastaj". Ka këllqe prefekti ta kontrollojë këtë dosje, që as dosje s‘i thua dot, se ka vetëm kapakët dhe gati asnjë letër brenda? Apo, a e di prefekti, që trualli tek ish-Lidhja e Shkrimtarëve ka qenë pronë shtetërore e blerë me pará nga shteti, u është rikthyer ish-pronarëve që i kanë marrë një herë paratë aso kohe? Apo, a e di prefekti, se Kinema Ali Demi, ish-Instituti Karnarvon, dhuratë për Shqipërinë e lordit anglez me të njëjtin emër, i është dhënë ca figurave enigmatike që e quajtën veten ish-pronarë. Apo, a e di prefekti, se Muzeu i Shkencave të Natyrës, pronë gjysmë e shpronësuar nga shteti e gjysma tjetër e ndërtuar nga vetë shteti, u është dhënë ish-pronarëve dhe muzeu me gjithë rraqe, pritet të flaket në rrugë të madhe me sot me nesër. Unë, si qytetar i thjeshtë i këtij qyteti, u kam hyrë këtyre dosjeve dhe kam parë që janë turpe e shkuar turpit, lëre pastaj sikur t‘i hyjë kontrollit vetë shteti, që për këtë punë paguhet, se ç‘do nxirrte mes tyre.

Të gjitha këto e shumë të tjera si këto, janë prona të të gjithë shqiptarëve, që na janë marrë të gjithë ne shqiptarëve, ndaj ti, prefekti i shqiptarëve, në ta mban merru me këto, e jo me poturet e grisura të ndonjë fshatari mavri me bojë.

 

39 Komente

Eshte e tmerrshme si personalizohen shkrimet neper gazetat tona. E tmerrshme dhe e neveritshme.

Nuk kam rastisur kurre te lexoj nje artikull pa peremrin vetor "une" te ndjekur nga nje folje veprore, pesore, vetvetore. Kurre.

Kapet nje problem çfaredo : toka, Berisha, demokracia, derri, Sokrati, parodistet e Vlores, bubullima e bjeshkes, etj. dhe ky problem kaferdiset ne ate forme qe lexuesi me teper merr vesh per shijet gastronomike, artistike, seksuale te autorit sesa per vete problemin.

Sidomos hapjet e artikujve jane skandal i vertete. Dhe nga vezhgimet e mia, me ka dale kjo gje :

Ka nje lloj ndrojtje apo turpi apo pasigurie nga ana e autorit per te marre fjalen. Kjo vjen ngaqe autori nuk e njeh mire çeshtjen, nuk eshte i pershtatshem per te. E gjitha kjo shpjegon pastaj menyren e shkrimit : rrasen peremrat "une", "mua", "ime", dhe nqs artikulli ngjall shume kundershtime ose vertetohet me 1+1=2 qe ai eshte nje fiasko e vertete, atehere autori ruan fishekun e fundit : "Une kam folur per veten time, per pervojen time, dhe keshtu e di une kete pune".

Kjo eshte nje menyre vertete tejet zbuluese ne lidhje me nivelin e shkruesve. Mund te shkruhet per Antarktiden, ose per luften ruso-japoneze, dhe autori perseri ta lidhe me peremrat si me lart.

E gjithe kjo ka vetem nje emer :

SHKRUHET THJESHT PER TE SHKRUAR.

CESHTJET NUK NJIHEN FARE.

MBURRJE DHE FRYRJE PARA MIQVE.

_________

Keto shoh pak a shume.

ps : fakti qe vete une perdor peremrin vetor "une", nuk do te thote asgje. Ketu flas per peshq dhe nuk ka kurrfare garancie qe peshqit te mos kene ndonje lidhje çfaredo me peshqit.

Neqoftese vijon te kritikosh kaq shume gjithcka qe lexon do ta inflacionosh kritiken e do te te heqin vizen (gjithnje duke menduar se nuk e ke per qellim te te heqin vizen).

Paralajmerim ?

Njoftim ?

Kercenim ?

_________

Zoteri, nese nuk e ke marre vesh deri tani, çeshtja e heqjes se vizes nuk me perket fare. Mund te leviz pa merak, sa here te dua, me ke te dua, dhe si te dua.

Dhe e dyta, ne pluskojme ketu ne nje det konvencionesh : rrime te ngulur ne kornizat e miratimit dhe qortimit. Kemi deshire te na i pelqejne mendimet, dhe nuk kemi deshire te na i qortojne.

Po sikur ti dhe une, dhe ndonje tjeter, te bejme nje perpjekje te fundit qe te dalim jashte ketij sistemi, dhe as te mos e çajme koken nese dikush na miraton apo na qorton ? Po sikur ta provojme njehere qe gjate shkrimit te diçkaje ne te mos e kemi mendjen fare tek lexuesi ? A nuk do te ishte me ne fund zbulimi i mendimeve vertete vetjake ?

Per t'u menduar.

O Hurbinek, se ti nuk nderhyn kot, po me Lamen c'pate? Se keto qe thua ti qendrojne ne shume shkrime, qendrojne deri diku edhe tek Lamja, po te pakten Lamja dic e thote ... prandaj cudi, po ti do ta kesh pasur ujin deri ne buze.

Dje me qelloi te lexoja nje artikull te vjeter te Willian Safire-it, meqe ky gazetar i shquar na la - doja madje ta sillja edhe ketu per Blendin. Artikulli te mesonte si te lexoje nje artikull, ose me sakte si te mos e keqlexoje, dhe nje nga pikat e renditura si problematike ne shkrim ishte perzjerja e 2 temave ne nje artikull (Safiri po perzjen shkrimin dhe leximin tani smiley. Thoshte Safiri se analisti kaqeze dileme e ka per detyre ta zgjidhe, te zgjedhe temen me te rendesishme. Por, per cudi, Lames i ka ecur kjo pune. Prandaj stilistikisht ti mund edhe ta vleresosh. Nese nuk do ta vleresosh 'moralisht'.

Dhe unë pastaj, nga halli shkoj e i bie të vetmit që, sidoqoftë guxoi e hapi gojë.

OK. Ceshtja eshte ketu : nese nje gazetar nuk eshte gazetar pershtypjesh udhetimi, dhe nese gazeta nuk eshte ditar mbresash, atehere çeshtjet e trajtuara duan nje qasje tjeter :

Nese une si gazetar ndermarr te shkruaj mbi shkrirjen e akullnajave, une nuk kam kurrfare te drejte te perziej veten time (apo jeten time) me kete problem. Lexuesi nuk te ka asnje borxh nese ti mberdhin shume apo nese nuk i ke prere ende drute. Lexuesi deshiron te lexoje dy gjera : ç'thone ata qe mendojne se akullnajat nuk po shkrihen, dhe ç'thone ata qe mendojne se ato po shkrihen.

Dhe ketu duhen sjelle studime, shifra, parashtrime, deklarime te njerezve te pershtatshem qe merren me keto pune.

Ky quhet nje artikull mbi akullnajat.

__________

Kur ndermerret te shkruhet per Berishen, une si lexues as qe dua t'ia di nese autori e honeps apo nuk e honeps kete burrin. Fare. Pelqesat e tij le t'i mbaje per ne shtepi, me miqte e vet. Une si lexues dua ca fakte, ca thenie, ca deklarime te ketij apo atij politikani mbi çeshtjen ne fjale. Por e gjithe kjo e thene ne nje gjuhe pavetore. Lexuesi duhet ta ndjeje shkrimin si diçka qe po shkruhet vete, po veteshkruhet, pa autor, pa gazetar, por thjesht shkrimi i veteshkruar ka deshire te me njohe me nje problem.

Nese kjo eshte kaq e veshtire te kuptohet, ndiqni ca artikuj franceze (se une kete gjuhe di dhe s'mund t'i fus hundet tjeterkund) sesi shkruhet mbi Rusine, Putinin apo sumon japoneze. Nuk gjen kund shenje autori. Te duket sikur po flet nje ze i gjithkundshem, i papranishem, jo ze njeriu.

Mire. Sidoqofte, Lamen nuk e njoh fare. Une e mora thjesht per gazetar, e ndoshta ai s'eshte fare gazetar por tjeter gje. Dhe s'kam asnje arsye qe te grindem me te apo dike tjeter. Thjesht dua artikuj ku te marr vesh nje çeshtje, dhe jo ç'mendon ky per çeshtjen.

Salut.

Keto qe thote Hurbi, ne fakt, jane parime elementare per "scholarly writing", dhe nuk me duket shume te kerkosh prej gazetareve apo specialistave ne fushat perkatese, por jo opinionisteve, te zbatojne parime te tilla. Me kujtohet nje paralajmerim qe na jepte nje editor per disertacionin: - As mos t'u shkoje ne mendje te filloni fjaline me "Une mendoj se..." apo "Opinioni im per kete ceshtje eshte..." - No one cares what you think! Ajo qe eshte e pranueshme ne nje "scholarly writing" eshte ose paraqitja permbledhese, e paanshme, e qendrimeve te autoreve te njohur per ceshtjen ne fjale, ose argumenta logjike te tuat qe jane pasoje e analizes se fakteve apo rezultateve te meparshme.

Dje me qelloi te lexoja nje artikull te vjeter te Willian Safire-it, meqe ky gazetar i shquar na la...

Oh wow! smiley

Tani e lexova kete komentin dhe me vjen shume keq! W. Safire ishte nje nga gazetaret e mi me te preferuar!

Rubrika e tij "On language" ne NYT Magazine eshte nje thesar i vertete per cdo studiues qofte edhe te percipte te Anglishtes!

Shume keq po me vjen! smiley

jam dakort me tropizmen kur thote qe ti nuk nderhyn kot, por edhe kur thote per Lamen qe edhe ai diç thote.

Lame nuk eshte gazetar, po me mire te shkruajne sikur edhe pak te spostuar gabimisht Lame me shoke se ne fund te fundit diç thone. Jo se ska pas rast kur ja ka fut kot, por ne krahasim me gazetaret e vertete ketu tek ne ai eshte me i sakte dhe me konkret.

Hurbinek,

Lame mban nje rubrike te personalizuar ne Shqip: jane eksperiencat e tij personale, peceptimet e tij personale te realitetit. Quhet Shqipni tavolinash. Une nuk e di nese titulli ishte rastesor apo i qellimshem, por Shqipni tavolinash nuk eshte vetem gazetaria (shume dakort me ty), por edhe shkenca dhe arti.

na shkoi tema duke sqaru Hubin........smiley

Shqiperi tavolinash, bukur, shume bukur.

Po per kuriozitet, jo se kam gje me Lamen, po bashkia e Tiranes ben pjese ne kete tavoline Shqiptare?

Hurbinek, Self, ne pergjithesi ju keni te drejte per unin e tavolinave ne mediat shqiptare - shkencen shqiptare nuk e njoh, dhe sa per artin, nganjehere me qellon te shikoj pune artistesh shqiptare qe kane arritur te shkeputen nga shkretetira personale. Megjithate diskutimi eshte i gjere, se cfare vlere ka dhe ka rendesi te kete subjektiviteti ne media, ne art, ne shkence, sigurisht kur ky deklarohet, e jo shitet per objektivitet.

Sa per Lamen dhe tavolinat e tij, aty une kam gjetur shume here me pak Lamen e shume here me shume Shqiperine. Prandaj Hurbinek ndoshta do te ishte mire ta lexoje edhe nje here artikullin e te na thoje si te del llogaria.

Trop,

une Lamen e lexoj, disa here me kenaqesi dhe disa here pa kenaqesi. Nganjehere ja kuptoj hallin dhe nganjehere nuk ja kuptoj (po ketu kam tendencen t'ia ve fajin virtualitetit tim).

Ajo qe me pelqen tek Lamja eshte, pikerisht, sepse sjell perceptime personale. Dhe e ben mire kete. Ka nje lloj sinqeriteti tek Lamja, qe nganjehere te cudit me naivitetin e tij, dhe nganjehere te cudit me sforcimin e pozes. Megjithate, prape, Lamja te lejon te shohesh dicka pertej pozes, te lejon ta shohesh Lamen edhe pak brenda tij. Kjo e ben pozitiv. Edhe vete titulli i rubrikes, qe mua me pelqen shume, perfshin brenda edhe vete Lamen; menyra e rrefimit te tij nuk eshte e ndryshme nga rrefimet dhe meditimet e shqiptareve te tavolinave. Lamja eshte intelektuali next door.

Self, mendoj se tavolinat tek titulli i rubrikes kane me teper te bejne me 'talk of the town' se sa me eksperiencen personale te Lames. Ky nuk eshte gjithmone personal, dhe po thoja qe ne kete artikull nuk ishte vecanerisht, apo problematikisht, i tille. Sinqerisht qe lexoj me pak poze tek Lame se tek shumica e opinionisteve, prandaj u shpreha e habitur per vendndodhjen e kritikes se Hurbinekut. Por po flasim pa tekste keshtu qe une po e mbyll ketu.

mendoj se tavolinat tek titulli i rubrikes kane me teper te bejne me 'talk of the town' se sa me eksperiencen personale te Lames

Interesant. Me pelqen edhe ky lloj interpretimi. Une e interpretoj gjithmone titullin e rubrikes "Shqiperi tavolinash", si Shqiperi qe akoma nuk eshte institucionale, dmth, qe nuk operon akoma ne nivelin e institucioneve.

Sinqerisht qe lexoj me pak poze tek Lame se tek shumica e opinionisteve,

Dakort ... megjithese ca postmoderniste pa uje do thoshin, edhe mungesa e pozes eshte nje poze. smiley

 

dakort me hubinek-un dhe selfmaderadio

nuk ka stil ky shkrim

shqetesimit (qytetare) te lames, me jane dukur gjithmone te drejta, por menyra se si eshte ndertuar shkrimi me duket i tipit : burrat nen hije lozin kuvendojne

p.s

nuk eshte e thene te kem te drejte

Ngjarja X, e treguar ne dy menyra te ndryshme :

Menyra pavetore :

Berisha, ne fjalimin e tij te mbajtur me rastin e 23 prillit, dites se Pularive, tha "Pularite tona jane me te mirat ne bote". Por vetem ca dite me pas, nje pulari shpertheu ne ere, si pasoje e nje furtune, duke e mbushur gjithe qytetin me pupla. Nje ngjarje e tille ngjalli ca dyshime ne mirebesimin e Berishes. Pati disa qe deklaruan se pularite tona, po te ishin me te mirat ne bote, duhet te ishin ndertuar per erera 350 km/h, por pati dhe ca te tjere qe u shprehen se nje ere e tille ndodh nje here ne njemije vjet, dhe ky fat i keq i ra Berishes.

Menyra vetore, veta e pare njejes :

Berisha, me ate arrogancen e tij qe nuk i ndahet kurre, ne nje fjalim te mjere te mbajtur me rastin e 23 prillit, dites se Pularive, tha se pularite tona na qenkeshin me te mirat ne bote. Por kjo u hodh poshte pernjehere nga nje ngjarje e ca diteve me pas ku, si pasoje e nje puhize te vockel, nje pulari shembullore shpertheu ne ere, duke e mbushur qytetin tere pupla, duke shkaktuar probleme ne qarkullim ku dhe vdiqen tre gra azmatike, dhe nje çiklist i moshuar. Nje ngjarje e tille tregon qarte se Berisha ia mbeshtjell kot, madje si gjithmone. Me kujtohet njehere se ai pati thene se pularite do ndertoheshin per te duruar erera te forta 350 km/h, por u desh nje puhize Dajti dhe endrra e Berishes mori fund. Bashke me te dhe shpresat e tij per nje qeverisje te mire.

Per ke qytet behet fjale ne kete lajm? Po pularia ishte per prodhim vezesh apo per prodhim mishi? Perse eshte caktuar 23 prilli dita e pularive? Eshte kjo nje dite nderkombetare apo vetem lokale?

... per prodhim qumeshti.

ps : te lutem, referoju me lart shenimit (ps) te mesazhit tim te pare. Dhe gjej ngjashmerite. Jane pese te tilla, per 45 sekonda kohe, pastaj kalon ne etapen tjeter.

Hurbinek,

1- Kjo qe po shkruan mbi pularine e Berishes, i dashuri im, eshte dicka ne dukje e pafajshme, por ne nje mendim te dyte nje metafore e rrezikshme, sidomos po te besh pak zum mbi fjaline e fundit te menyres 'pavetore': Pati disa qe deklaruan se pularite tona, po te ishin me te mirat ne bote, duhet te ishin ndertuar per erera 350 km/h, por pati dhe ca te tjere qe u shprehen se nje ere e tille ndodh nje here ne njemije vjet, dhe ky fat i keq i ra Berishes, fjali e cila jo vetem mbaron fare 'objektivisht' me fatin e keq te Berishes (mgjs fjalia eshte e ndertuar si e barazbeshuar), por ka nje lidhje shume te keqe me rastin e Gerdecit ... apo te firmave piramidale, apo te panikut te monedhes, apo te mosliberalizimit te vizave, nese do te vazhdojme me fatin e keq te Berishes ne shkalle zbritese;

2- Pjesa e dyte e shkrimit te Lames s'ka te beje fare me Lamen dhe eshte e rendesishme.

3- Pjesa e pare e shkrimit te Lames eshte vertet disi personale, sepse duket nje dileme e PS-istit mes konfliktit dhe rehatit, dileme te cilen ky ia zhvendos Saimirit, duke e ulur shume po shume kete te fundit me keshillen aterore 's'bejne per ty keto beteja viganesh'. Te isha une si Saimiri do te ofendohesha 10 fish me kete tentative te mjere paqtimi. "Futu vrap ne rresht"? Ja, keshtu do ta reformojne keta PS-ne, duke i konsideruar te rinjte te pavlere, duke mos iu dhene as edhe nje mundesi te dalin nga hija e te madhit. Cfare loje e shpifur. Sepse nuk besoj se eshte deshtim i stilit te venies ne seder.

Shkrimi eshte shume i mire (pjesa e pare, se e dyta eshte nje kuriozitet qe s me ndjell, pasi e njoh). Eshte ne rubriken opinion, dhe opinioni eshte mire te jete ne veten e pare njejes.

Sa per subjektivitetin dhe anshmerine, per mendimin tim paanshmeria eshte ideologji mashtruese, aspak objektive.

Dhe objektiviteti krijohet vetem nepermjet perplasjes se subjektiveve - sa per te bere pak dialektike ketu.

Gazetaria raportuese, sado pavetore te jete, mund te percjelle po aq subjektivitet, mos me shume nepermjet mesazheve subliminale.

 

nuk besoj se eshte problem veta e pare njejes, prolem eshte mbeshtjellja çobançe

p.s

shembujt me lart me pularine me duken manipulues qe te dy

Ka shtresa subjektiviteti, dhe pozicionimi ekstrem largon nga e verteta (me perjashtim te rasteve kur e ben artistikisht Hurbineku). Por sigurisht qe ka vlere opinioni i folesit, kur ky opinion ka baza.

Tani, meqe ti dukesh se e ndjek me shume situaten, sol-nocturnus, ka plasur ndonje lufte e madhe ne PS ku keta po akuzojne njeri-tjetrin per deleri ne menyre plotesisht objektive dhe publike, sepse jane te gjithe dele ne tufa te ndryshme, por Lame s'po ndjehet dele (ja ku u zgjidh dhe dilema!) dhe po vringellin shpaten ne stilin nga une aq te papelqyer?

Lame, pa e ndjekur fare situaten, thjesht duke e lexuar, po thote: Gerdecaret i braktisi gjykata, dhe ky eshte skandal i madh! Opozita heshti, dhe ky eshte skandal edhe me i madh. Saimir Tahiri doli beri nje palo deklarate te zbehte, prej qingji te trembur qe eshte per t'u kritikuar. Por kjo deklarate nga ana tjeter ishte e vetmja, e me shume do te meritonte te kritikohej heshtja... nje heshtje delesh, qe e gelltiti dhe blegerimen e Tahirit!

Lame proteston ne menyren e tij. Dhe eshte per t'u perkrahur, mendoj une, pertej sofizmave artistikisht te sforcuara.

Shume bukur skandali i heshtjes, faleminderit Lame. Edhe me gjate mund t'i kishe rene.

Po pse Lamja thote 'u bone ti te blegerish'?

Lamja, ma merr mendja mua thote "u bone ti te blegerish", sepse nuk i pelqejne blegerimat. Ai do te donte, mendoj une, njerez politike, qe shprehen e flasin hapur, jo njerez qe blegerijne... Ndoshta Lame gabohet, duhet t'i lere saimiret te blegerijne sipas qejfit, dhe duhet te durojne heshtjen e deleve te tjera... ne veten e trete shumes

dhe nderkohe qe ne na dhemb ne zemer batuta plagosese, patronizuese edhe ofenduese e Lames ndaj karakterit te brishte te tahireve, familjaret e viktimave te gerdecit vijojne te na shohin ne vete te trete shumes, me syte plot xixa.

kyrse ky sol eshte nje rast subjektiviteti fals, se ti do te shkruash 'ti' po shkruan 'ne', do te shkruash 'ju' e shkruan 'ne', dhe une s'e di pse smiley

arsyeja pse une po merrem me tahirin eshte sepse lamja po merret me tahirin. raportin gerdec/tahir e ka percaktuar lamja, madje mua me irritoi fakti qe jo vetem u mor shume me tahirin, per hir te partise, po u mor edhe keq. rreshtat mund te ishin perdorur ne funksion te xixave? po partia, ku po shkon partia, dhe pse ka dale kaq anti-rresht lamja (te pyeta sinqerisht, eshte distancuar gje ky nga rama?)

sa per objektivitetin e shkences, te thashe qe mua me duket qesharake paranoja nga perdorimi i peremrit 'une', por edhe kundersulmet ultrasubjektive te levizjeve post- i kane bere dem ceshtjeve me shume se u kane ndihur. ekuilibrin shkencor po ia le forcave makro ta zgjidhin; UNE jam akoma duke punuar me timin.

smiley mos me interpreto, kur them ne, e kam fjalen per ne.

Ceshtja e Lames per mendimin tim eshte ceshtje artificiale.

Ne rast se nisemi nga keto dy principe

a) njeriu gjithcka qe mendon e perjeton (ne nje menyre ose ne nje tjeter)

b) ceshtja e Gerdecit eshte nje skandal qe po vazhdon te rritet, duke demaskuar indiferencen institucionale e individuale

atehere Lame ka bere nje shkrim te mire, qe logjikisht qendron.

Gjithsesi, nuk duhet lejuar qe verejtjet stilistikore e formaliste te heqin debatin nga ceshtja, per Gerdecin s'po flet as PD-ja, as PS-ja, as gjykatat as prokuroria, as ambasada amerikane, askush. Ka njeri deshire qe te shkojme te shtunen te pime nje kafe me familjaret e viktimave? Pastaj merremi me formen e shkrimit te Lames.

Nuk me intereson, dhe nuk e di se si i ka punet me Edin, po ne kete rast Edi dhe ushtria e tij po mban qendrim fajtor, dhe Lame po thote te verteten.

Sa per shkencen, dijen, ideologjine, levizja post- synon shkaterrimin e te meparshmes, ndersa une kam qejf te shkaterroj vetem jologjiken (tek strukturat flas). Dhe shkrimi i sotem akademik, apo shkencor, jo rralle eshte i mbushur me formalizma qe nuk kane asnje lloj vlere logjike, nder to edhe perdorimi i detyrueshem i pavetores, apo referimi i vazhdueshem i cdo fjalie, duke shmangur keshtu mendimin origjinal, e duke e vene vleren me te madhe te sinkretizmi etj etj. Nje lloj shkence e periudhes fund-historike, do thoshte Fukuyama.

Jo, jo, tropizma. Me fal se ka nje keqkuptim, me duket.

Shtesa e fundit : "dhe ky fat i keq i ra Berishes", nuk eshte e autorit, por e atyre qe po e mbronin Berishen.

Te me falesh nese fjalia nuk eshte ndertuar mire, por ne menyren pavetore, autori nuk ka nderhyre me "subjektivitetin" e vet, thjesht ka sjelle ç'mendonin disa kunder Berishes, dhe ç'mendonin ca te tjere pro tij.

___________________

Tani, nese nuk e keni bezdi te lexoni diçka, do t'ju sjell ketu nje artikull nga "Le Monde", perkthyer para nja 3-4 vjetesh. Flet nje specialiste e fushes. Dhe shikoni formen e shkrimit. Nese ju gjeni ne kete shkrim qofte dhe peremrin me te vogel te vetes se pare njejes (une, mua, ime, time), atehere jeni vertete te zote.

E megjithate, zonja ne fjale ka shprehur thjesht MENDIMET DHE OPINIONET E SAJ MBI CESHTJEN NE FJALE.

Vereni ndryshimin me artikujt tane.

_____________________

Të mos e nënvlerësojmë doktrinën Chirac>>

nga Stefani Weiss>>

> >

Deklarata e bërë nga Jacques Chirac për të përdorur armë bërthamore kundër "shteteve terroriste" ka bërë shumë bujë. Çasti dhe vendi lënë të mendohet se, po të lëmë mënjanë Iranin, arsyet që kanë çuar në këtë deklaratë janë ato që lidhen me politikën e brendshme. Ky pohim i forcës goditëse franceze të kujton shkëlqimin e venitur tashmë të fuqisë së dikurshme botërore që ishte Franca dhe justifikon në të njëjtën kohë shpenzimet e stërmëdha të përdorura për të modernizuar dhe mirëmbajtur arsenalin e saj bërthamor.>>

Mbetet për t’u ditur nëse kjo do të bindë vërtetë në një periudhë afatgjatë vende të tilla si Irani për të mos u pajisur me armë bërthamore, biologjike apo kimike. Mirëpo, gjithçka lë për të menduar se ky kërcënim thekson presionin e ushtruar mbi Iranin. Në fakt, është hera e parë që një shtet europian – në rastin tonë, Franca – bën të ditur, në një mënyrë të qartë, se ai nuk është gati për ta lënë të vetme SHBA-në në lidhje me përdorimin, në rast nevoje, të armës bërthamore kundër shteteve që ambicjet e tyre bërthamore vënë në rrezik sigurinë ndërkombëtare.>>

Kjo përbën një ndryshim të rëndësishëm dhe do të mund t’i jepte një kthesë të re negocimeve të përcjella deri tani në një mënyrë paksa të zvarritur nga Teherani me « trojkën » europiane (Gjermani, Francë dhe Britani e Madhe).>>

Por nuk duhet nënvlerësuar pesha e kësaj deklarate mbi politikën europiane. Pas goditjes mbrapsht që ka përfaqësuar dështimi i referendumit të tij mbi Kushtetutën europiane, Jacques Chirac përpiqet t’i rimarrë gjërat në dorë. Deklarata e tij e vullnetshme vjen në një kontekst ku ai përpiqet t’i japë një shtytje të re integrimit nëpërmjet krijimit të një Europe të ngushtuar, por edhe të ripohojë rolin e Francës. Opcioni bërthamor i mbështetur mbi arsenalin e Francës dhe Britanisë Madhe ka qenë vënë gjithmonë ndër thonjëza në refleksionet mbi politikën e jashtme, sigurinë dhe mbrojtjen e bashkësisë europiane.>>

Megjithatë, qysh nga viti 2003, me përpilimin e një strategjie europiane të sigurisë, është shtruar në mënyrë të fshehur çështja e të diturit nëse armët bërthamore mund të ishin një përgjigje ndaj kërcënimit të terrorizmit dhe ndaj përhapjes së armëve të shkatërrimit në masë. Jacques Chirac e vë këtë çështje mbi tavolinë. Kjo nuk do t’i pëlqejë gjithkujt. Por askush nuk mund ta shpërfillë apo shmangë atë.>>

Për ata që janë të mësuar me këto çështje, kjo kthesë në strategjinë bërthamore franceze nuk ka asgjë të çuditshme. Qysh nga viti 1996, Franca modernizon forcat e saj bërthamore duke kushtuar aty shuma tejet të rëndësishme. Qëllimi i hapur, siç prej shumë kohësh tek Amerikanët, nuk është për të pasur një pushtet përgjigjeje masive, të vringëlluar si një kërcënim, por për të rritur efektin bindës duke i dhënë goditjes bërthamore më shumë zhdërvjelltësi, me qëllim që shënjestrat të përzgjidhen me një saktësi kirurgjikale.>>

Diskutimet europiane kanë treguar gjithashtu në një mënyrë gjithnjë e më të dukshme se Franca mund të gjejë një justifikim për armët e saj bërthamore vetëm nëse ajo vendos për t’i përfshirë ato. Mirëpo, mund të kihet frikë se synimet e saj në këtë domen të jenë për më të paktën të shumëkuptimshme. Më e mira do të ishte që përfshirja e saj ta bëjë Francën një shtyllë europiane në kuadrin e një mbrojtje transatlantike. Por, të paktën tani për tani, ky është opcioni më me pak gjasë.>>

> >

Stefani Weiss është specialiste në marrëdhënie ndërkombëtare në Fondacionin Bertelsmann (Gjermani).>>

> >

 

E ke problem te mos e lexoj kete mbi Shirakun? Me vone, ndoshta.

E kuptoj cfare po thua, por bere mire qe solle edhe titullin e artikullshkrueses. Elementi 'shkencor' e heq detyrimisht peremrin vetor 'une' - madje shkrihesh gazi kur lexon studime ekonomike ku autori fillikat thote 'jemi perpjekur te vertetojme' sepse praktika e fushes eshte te hiqet une-i smiley.

Ne rastin e Lames, aplikohet me shume ajo qe thote Soli. Megjithate, mendimi im eshte se Lamja nuk e ekzagjeron, keshtu qe duhet te kemi ndjeshmeri te ndryshme per sa i perket prezences se autorit ne tekst, gjithmone duke pasur parasysh kontekstin.

Madje dhe praktika disiplinore per te hequr veten e pare nga punet shkencore e nga shkrimet akademike mban kritike sa te duash smiley

A mos valle eshte thjesht nje formalizem cliche, qe mbulon nje vete te pare gjithsesi te nenkuptuar e te nuhatshme?? smiley

Hurbinek!

Je futur  ne thellsi, ku ti shikon korale, ketu flitet per artikuj te ceket.

Ti e din se ç'fare eshte cektesia.

Keto artikuj jane konfliktual, stil i Montanellit, sot ketu eshte nje shok qe quhet Feltri.

Ne artikujt e Feltrit nuk ndesh tjeter po vetem fjalen "une", edhe Montanelli ishte i tille.

Ky stil nuk kerkon "profesonializem", kerkon menyra shkrimi per acarim e karikim nervash.

Ky artikull acaron poziten, karikon opoziten.

Jane te nevojshem per opoziten qe  te mbaje  ne gjendje starti, vegjeline.

 pordhi- tha..

-po mir nuk kish pse pirdhte kaq fort (ngre dy gishtat tregues perpjet, mbyll syte, rrudh buzet dhe ngre vetllat perpjet tjetri)... nje fend do kish bere te njejten pune... kaq e rendesishme ishte per te autorsia? 

krehin floket telendaret..

Hetimi i ketij shkrimi eshte i qarte.

Lame thote se kur shkon puna deri aty qe ceshtjen e Gerdecin e mbron vetem dalja perpara selise roze nga e ana e saimirit (tahiri?) puna paska marre ere.

tek komisioni i prefektit m'u duk se kishte ca di te drejte kur tha se disa pronare po marrin toka qe jane dhune nga Zogu perfaqesive te huaja. nese njohim shtetit duhet te njohim edhe dhuratata qe jane bere atyre, apo jo?

nejse komentimi ndaj shkrimit degjeneroi ne spekullime fjalesh pas post te pare te Hurbinekut, qe une vleresoj si nje peshkaqen midis peshqish...

 

Pavarsisht nga ndonje kritike ketu dhe pergezimet, mua artikulli me pelqeu, jo vetem per temen qe trajtonte (ku Lamja kish te drejte) por dhe per stilin e tij te veçante.  

Pa ofendim per autorin qe shkruan gjera te lezetshme ndonjehere...po dua ta pyes publikisht ketu: Mos eshte gay? Sillet ne nje menyre qe me ben te dyshoj per perkatesine e tij seksuale dhe i ul kredibilitetin argumentit. Me falni per paragjykimet e mia o njerez te mire.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).