E kohës, në gjuhë.

*

PS: për të kërkuar informacione, jeni të lutur të nisni një email tek PeshkuPaUjë. Faleminderit.

35 Komente

Dhe kali pa në rërën e kuqe gjurmët e vrapit,
se kish kaluar me kohë kohë e vrapimeve
Dhe era i solli kalit një kujtim të rreshkët,
se kish ardh me kohë kohë e përkujtimeve,

Me keto vargje me ke bere per vete. Kenaqesi qe e lexova vjershen tende.

Respekte

çfarë dua e nuk di të them më mirë në këtë rast, është thënë nga të tjerë:

- A poem, is a momentary stay against confusion.                 (Robert Frost)

- A poem should not mean, but be.              (Archibald Macleish)

Poezia shqipe është në duar të mira me Ju, ndrt snn, dhe kjo më bën të ndjehem mjaft mjaft mirë. Për këtë Ju falenderoj.

zasllan, losttext, fh, ketlina, sogladyouremine - shumë faleminderit për fjalët e mira!!!

 jerusalem,

komentet e "nuvole" me erdhen me imell, e meqe ai/ajo nuk poston dot ne pjeshku, po i postoj vete ketu sepse m`u duken me interes.

"Ok - ca observime etj. by the way, lexoj gjithmon ate "ti the fik..." hic. me le speechless. me duket sikur po flas per dicka nga jeta ime.

 

ok. 

 

E Kohes, Ne Gjuhe

ndoshta nuk eshte "intentional" but this is what i got - qe nga fillimi deri tek "Kohën që shkon e s'i druhet kosës." poezine e ndjek nje K tingull, qe kur lexohet me ze te larte pothuajse pasqyron tingullin e patkonjve te kalit. i especially like that. kater vargjet qe vijne pas "si druhet koses" jane te dominuara nga nje SH tingull - serish, kur lexohet me ze gjuha shkon nga K sound (i forte) tek SH sound, i bute - pikerisht aty ku i therret mendjes kali dhe fillon muhabetin me reren. tranzicion i bukur ky.

e lexuar me ze, vende-vende, poezia tingellon pak si tongue twister. (kupa me kapak, kupa pa kapak type thing) dhe fjalet sikur ferkohen me njera tjetren, ka tension midis tyre - as opposed to parts ku pershkruan kohen, koven, zymbylin, etj. aty gjuha rrjedh lirshem, po ashtu edhe metri poetik dhe rima. pyejte: kjo eshte bere qellimisht? per te percjelle me mire mesazhin? tensioni ne gjuhe sherben si paralel me tensionin e asaj qe perpiqet te kuptoje kali? rrjedhshmeria e gjuhes ne pershkrimet pastorale - paralel me rrjedhshmerine e kohes qe si trembet asnjegjeje?

speaking of: why the juxtaposition between the existential and pastoral style? eshte element kurioz dhe dua te di me shume mbi psene e autorit.

tek fundi i strofes se pare, kush i flet keto fjale?

Kërko 

një rrugë, nëpër shkretëtirën e verdhë.

 

një gjuhë gjej të ngërthejë kohën,

 

 

 

Kohën që shkon e s'i druhet kosës.

 

Me krijohet pershtypja se kali i jep vetes ate keshillen "kaptoje kutin e gjuhes qe te rrosh" dhe gjuha eshte third person omniscient. atehere, kush i flet ato fjale? kali? autori?

 

"e kali gjithë me pikëllim" - pse "gjithe me pikellim"? dhe jo "gjithe pikellim"? un sjam mire me shqipen dhe per kete te pyes per kuriozitet.

Pse pikerisht zymbyli, kov e pusit, ketri, ujku, vjollca, shega, pellumbi? jam e bindur qe cdo fjale eshte menduar mire dhe vendosur per nje qellim. something tells me this will be something that will be asked by many.

Forma/stili: gjera qe vura re dhe nuk i kuptova mire - edhe pse fillon me rime, a/b/a/b, rima humb dhe ri-perseritet throughout. ka rregull pas rimes te c'rregullt? what about punctuation? pse vetem 6 pika dhe disa presje? strofat pse jane te c'rregullta ne rrjeshta? me c'shoh un pervec atyre qe jane nje rrjesht, mesatarisht i ke tek 16 vargje per strofe - me perjashtim te dy strofave te fundit.

keto jane super minor (and keep in mind, i'm looking at this with a "reader's" eye.) ne nje vend thua qe gjurmet ja fshin era dhe ne fund qe kali i sheh ato - gjurmet. is there more to this? or am i just looking too close? 

also - rera e verdhe qe kthehet ne te kuqe: does it signify time in the sense of morning to dusk? cause if so, i like it. i like it a lot when day transition is wisely plugged in there. very pastoral of you.

and lastly - the end. very very good. strong. precise.perfect. the only thing - i get stuck in the "dhe kali lexoi mbi te ne gjuhe kali" verse. nuk e di pse. i just do. i get the feeling like something's missing there. 

"se s'ish for e urte te kesh Ngut, kur je ne shkretetire

e vrapon per Kurrkund."

gjeniale. really really. 

Poezia eshte interesante, per mendimin tim, kinematografike perziere me perpjekje per te bere filozofi. marr shkas nga kjo analiza me siper, ne lidhje me mbylljen e poezise, dhe mu kujtua nje film i alen wood-it, me fal se nuk kujtoj tani as titull, as emrin e aktores, por ka nje moment andej nga fundi kur kjo aktorja bjonde thote ( pasi kane marre pjese ne nje funeral): zot i madh, per ku vrapojme me kaq ngut, c'ne gjithe ky nxitim per te arritur diku, ku nuk e dime ku esht eetjetj...

pra, ndoshta ne keto perfundime si 'gjeniale" etj nuk duhet te kemi ngut me i thene, sepse si ide nuk eshte aq e re.

megjithate, heq kapelen per zhdervjelltesine e gjuhes se perdorur. urime.

nuvole ketu. pas shume perpjekjesh per tu futur ne peshkupauje.com me fjalekalime te vjetra, hapa nje profil te ri dhe perfundova me emrin iriq.

DRINI, me duket se po flet per filmin god (a play). e vertete, fjala "gjeniale" mbi-perdoret. megjithate, per mua ajo mbyllje eshte perfect per ate vjershe. jo sepse ideja eshte e re, ne fakt eshte shume shume e vjeter, por sepse fundi vjen natyrshem. eshte zgjidhja e duhur ne nje vjershe ku fillimi, mesi dhe fundi flasim per nje lufte te brendshme per egzistence. eshte mbyllja qe duhet, jo vetem per mesazhin qe percjell, por edhe nga ana estetike e per tingullin qe transmeton nga ana fonetike, pas gjithe luftes se vetes me veten. ndonjehere edhe ideja me e thjeshte, apo klishe eshte perfekte per nje pune te caktuar. cdo ide apo filozofi apo genre apo stil eshte e bazuar ne dicka tjeter. dhe nese nuk e suporton ate tjetren, e debaton. por ideja eshte qe jane te bazuara diku tjeter. dhe nje ide e ri-perseritur nuk ka fare kuptim nese nuk interpretohet si e re nga autori sepse mbetet thjesht nje imitim. por kur interpretohet ne menyre origjinale, atehere edhe ideja fiton origjinalitet.

 

meqe jemi tek ky muhabet: as woody se ka te tijen ate ide o jo. existential philosphy eshte e rrenjosur ne shkrimet e platos kur ai flet per tranzicionin e egzistences ne esence. eshte nje filozofi ne gjurmet e te ciles kane ecur kierkegaard, sartre, nietzsche (also, woody allen's "god is dead" theme), samuel beckett (waiting for godot - godot=god, waiting for nothing),camus dhe james joyce - per te permendur disa. por woody e interpretoi ndryshe nepermjet nje aktore te papjekur bjonde, dhe e beri origjinale.

Nje bemol te vockel : ne lidhje me Godot e Beckettit, nuk eshte aq e sigurte se eshte Godot = God. Sigurisht, ky eshte mendimi me i perhapur gjithandej, dhe ka mundesi te jete keshtu. Ende dhe sot diskutohet mbi çeshtjen : kush ishte ky Godot qe nuk vjen deri ne fund te pjeses ?

Kur Michel Polac e pyeti Beckettin, me ane te nje letre, more po kush djallin eshte ky Godot ? ai u pergjigj, me ane te nje te letre te vockel, se as e ka idene kush mund te jete ky tipi, dhe po qe se doni ta merrni vesh, shkoni pyesni Vladimirin dhe Estragonin.

Letra eshte shume e bukur, dhe po u sollet mire, ose po qe se dikush qe ia dua apo me do te miren me thote ta perkthej ketu, une e sjell.

meqe na intereson ta lexojme kete letren, po sillemi mire, te pakten perkohesisht. Mos e vono shume perkthimin se edhe sjellja e mire e ka nje kufi (kohor)

godot nuk eshte zoti me egzaktesi dhe eshte nje nga interpretimet e shumta per godot. por ideja eshte qe vladimiri dhe estragoni rrinin te varur nga nje pritje. per godot. nderkohe qe godot (cfare do te jete ai) nuk erdhi fare.  nejse, un e permenda si shembull i nje shkrimtari existentialist se po diskutonim poezine e ndrt ketu.

mua me pelqeu. por faktikisht lexova tjeter gje, s'bie dot krejtesisht dakord per permbajtjen e per kuptimin as me autoren, as me komentuesit... smiley

shume e bukur kjo poezi. nuk mund te them se e kuptoj te gjithen, por duke e lexuar me solli ndermend nje tregim prej Washington Irving (The Governor and the Old Soldier)... si edhe fragmente prej El Topo (The Mole), te Jorodowskit. Mgjth, sado qe s'e kuptoj tamam mire, sepse me duket se konceptualisht jo gjithcka ne te perputhet ne nje te plote.. dmth sepse kam pershtypjen se eshte e fragmentuar poexia, por gjithsesi fragmentet e ndryshme kane esence. ajo qe me ben ta pelqej eshte se tek poezia shihet se mbas fjaleve gjenden ide... e nuk jane fjalet ato qe autori hedh ne leter me shpresen se do te provokojne emocione e interpretime te ndryshme.. por jane idete mbas fjaleve. s'me pelqen kur lexoj dicka e mendoj "what does it mean, what does it mean, what does it mean, I know, it means fuck all".

Nuk e kuptoj kaptimin e kutise se gjuhes. dmth kali kerkon te dal pertej gjuhes? te mos jete me rob i saj? si eshte kali rob i gjuhes? ai kerkon nje rruge ne shkretetire, nje gjuhe te ngertheje kohen, nderkaq kerkon te kaptoje kutine e gjuhes. pastaj kerkon te behet rob i gjuhes duke kerkuar te behet diksion i dikujt. te flas per dike ne te njejten kohe qe kerkon te stampoj anonimitetin e vete. ose s'kuptoj, ose ktu ka shume perplasje e kundershtime konceptuale. Mgjth nuk po them se gjithcka duhet te kete kuptim. Ndoshta ato kane secila kuptim ne vetvete por me duket se mungon harmonia midis pjeseve ne gjithe poezine. Ndoshta ashtu si ekzistenca, si njeriu qe eshte perhere ne konflikt midis iracionalitetit e logjikes, midis asaj qe do e asaj qe duhet, idit egos e supereogos, ndoshta. Harmonia vjen vetem ne fund me vdekjen ashtu sic vjen tek poezia me strofen e fundit. Interpretimi qe marr une eshte ne fakt nje ide mjaft e konsumuar sic eshte permendur me siper. Kali rend ne shkretetire por sipas shpjegimit vijues ajo s'eshte shkretetire. Dmth fakti se ai rend e ben ate shkretetire e po te mos rendte do te kuptonte se ne fakt s'eshte. Thundrat (kali) vraponin por harronin, ne kuptimin se NUK KUJTONIN, sepse skishte kohe, ose kohe kishte por i kushtohej e gjitha vrapit. E vetem kur gjenerimi i qelizave soset e kali plaket e nuk mundet me te vrapoj, e koha e vrapimeve iken, e koha e perkujtimeve vjen, atehere atij i shfaqen gjurmet qe me pare nuk i shihte. Kali kupton se ne fakt kjo ska qene shkretetire ku nuk ngelen gjurme, por toke e gjurmet kane mbetur.

Mendoj se ne poezi si forme, ekziston nje fare ekuilibri. Nje fare spektri ku ne njeren ane gjendet shkrimi literal, e ne anen tjeter te spekterit eshte abstraktja. Por ec me tutje e abstraktja kthehet ne hermetizem. Hermetizmi eshte, per mua, nje parajse per abuzues, por ndodh qe te tjere e gjejne veten aty ne menyre te paqellimshme. Qe nuk e kane me qellim te abuzojne por rreshkasin ne te. Por ky eshte vecse nje model qe me hyn mua ne pune per te kuptuar e kategorizuar nje poezi. Me tej, ka nje fare ekuilibri midis ktyre te dyjave (fjales literale e abstraktes), aty ku poezia s'e jep veten lire (jo pa mund), por eshte edhe 'accessible' (e mundshme per tu kapur prej lexuesit). Personalisht me pelqen kur poezia gjendet ne abstrakten por pa u bere hermetike. Dmth push it as far without loosing accessibility. Nuk e di nqs ky ekuiliber eshte nje teknike e formes, por kam pershtypjen se githkush qe shkruan poezi duhet te jete i vetedishem se ku gjendet poezia e tij/saj, duke marr parasysh edhe subjektivitetin e kapacitetin e lexuesve, si edhe te kerkoj te jete i afte ne kalibrim te ktij ekuilibri. Pra te kete nje sens te zhvilluar te ksaj. Ate qe dua te them eshte se mgjths kjo eshte nje poezi e mire dhe qe me pelqen, ajo rreshket ne hermetizem ne pjese te saj, ose ndoshta jam une ai qe s'arrij t'ja kuptoj te gjitha pjeset.

smiley Ja po mundohem të them ca të tjera:

Po sikur "kërko një rrugë nëpër shkretëtirën e verdhë" = "kërko një mënyrë nëpër shkretëtirën e verdhë" ---- (në pikë të vapës të gjej) një gjuhë që e ngërthen kohën... të cilës pra, koha nuk ka ç'i bëjë... Po ç'është në fakt gjuha? A nuk është masa/kufiri/caku i shpirtit, mendjes? A ndjejmë dot përtej gjuhës, a mendojmë dot përtej asaj që flasim e shkruajmë?

kali flet me thundrat dhe jelet, njësoj si të gjithë ne flasim me veten. thundrat e shpjenë larg e jelet e sjellin në vete. U sugjeron me shpresë se do të shpëtojë nëse është dikush tjetër, : A të ... jem dikush tjetër? A të krijoj të tjerë : personazhe, fëmijë, marrëdhënie? Por ... Ne rronim, por harronim!....

shpresoj të ketë patur kuptim edhe për ty, kjo që po them. Faleminderit për mendimet, twintip. smiley

PS 1: harmonia nukk vjen në fund. poezia në fjalë nuk ka asnjë moral, përveçse përshkruan një krijesë që ka marrë përsipër ta shpëtojë vetë veten, e përgjigjen e merr në kurrizin e një krijese tjetër që pothuaj nuk vrapon kurrë.

PS2: Jo kutinë, por kutin (kuti është njësi matëse e gjatësis&eumlsmiley

 

it makes much more sense now, thank you. kam qene duke bluar ate idene se gjuha eshte kufiri i shpirtit e mendjes... e nuk e di nqs eshte ashtu, por s'po kundershtoj.

smiley

Ja dhe letra e Samuel Beckett, meqe u mblodhen ca qe i dua shume (jo ketu ore, u mblodhen keshtu qe po i shoh kendej rrotull, tani, ne kete çast) :

 (ndjese, eshte bere rremuje, pa paragrafe pa gje. sa here qe bej nje copy-paste, me del nje tabele e merzitshme dhe pastaj shtyp kuturu. Ok, shijojeni keshtu)

Samuel Beckett, Letër ndaj Michel Polac, janar 1952 Ju më kërkoni çfarë idesh kam unë mbi « Duke pritur Godot », pjesë të së cilës ju më bëni nderin t’i jepni në Club d’essai, dhe në të njëjtën kohë, çfarë idesh kam unë mbi teatrin.Nuk kam ide mbi teatrin. Nuk di asgjë mbi të. Nuk shkoj në teatër. Kjo është e pranueshme.Në këto kushte, ajo çka padyshim është më pak e pranueshme, është së pari që të shkruaj një pjesë, dhe pastaj, që të mos kem as dhe një ide mbi këtë pjesë.Mjerisht, kështu ka ndodhur me mua.Nuk iu është dhënë të gjithëve që të mund të kalojnë me lehtësi nga bota e cila hapet në faqen e librit në botën e përfitimeve dhe humbjeve, dhe anasjelltas, kështu qetë-qetë, siç ndërmjet rropatjes në punë dhe kafenesë së llomotitjes.Mbi këtë pjesë, nuk di më shumë se ai që arrin ta lexojë me vëmendje.Nuk di në ç’mendje e kam shkruar.Mbi personazhet e mi, nuk di më shumë se çka thonë ata, se çka bëjnë dhe çka iu ndodh atyre. Mbi pamjen e tyre, më është dashur të tregoj atë fare pak ç’kam mundur të dalloj. Kapelet pjepër për shembull.Nuk di kush është Godot. Dhe sidomos, as që e di nëse ekziston. Dhe nuk di nëse ata të dy që e presin, besojnë në të apo jo.Dy të tjerët që kalojnë nga fundi i secilit prej dy akteve duhet të jenë futur sa për të thyer monotoninë.Kam treguar gjithçka që kam mundur të di. Kjo nuk është shumë. Por mua më mjafton, dhe gjerësisht. Madje do të thosha se do të isha mjaftuar me më pak se kaq.Në lidhje me dëshirën për t’i gjetur tërë kësaj një kuptim më të gjerë dhe më të ngritur, për ta marrë me vete këtë kuptim pas shfaqjes, bashkë me programin dhe akulloret, jam i paaftë të shoh këtu ndonjë interes. Por kjo duhet të jetë e mundshme.Nuk jam më aty dhe nuk do të jem më kurrë. Estragon, Vladimir, Pozzo, Lucky, kohën dhe hapësirën e tyre, unë nuk kam mundur t’i njoh ndopak përveçse larg nevojës për të kuptuar. Ata duhet t’ju japin llogari ndoshta. Le të bëjnë si të bëjnë. Por pa mua. Ata dhe unë jemi ndarë.

Përshkruam rrokjen kur duhet të zotëronim kutin.
Ne kërkuam ta kaptonim mirë e mirë veten,
e s’mbërrinim asnjëherë atje ku s’vdiset dot.

E lexova prape dhe cdo here zbuloj dicka qe s'i kisha kushtuar vemendjen e duhur me pare.

Per fundin e poezise, ne fillim me dha ndjesine se Kurrkundi eshte ai qoshku i larget i harreses ku ne kemi frike te shkojme, megjithese e dime qe te gjitheve nje fat na pret. Tani qe e lexova serish e serish, s'e di pse e lidha me Kurrkundin e Piter Panit, dmth. me ate vend qe s'ekziston gjekundi ne toke dhe eshte teper i bukur per te qene i njemendte, ndaj fantazia e ka stisur si te tille. Po a eshte Vdekja e bukur?! Po me pushtojne ca dyshime te tjera per ceshtjen e Kurrkundit, saqe po me tronditet besimi tek perralla e Piter Panit.

 

 

Per veten time, perveçse me ndonje ndihmese "papagallimi" te Beckett & co., s'mund te sjell asnje ndihmese tjeter. Si lexues, kam nje problem te madh : ne nje poezi, nuk arrij te kap me teper nga ç'thone fjalet. As qe behet fjale te kap ate çka dashur te thote autori. Ne thelb, kam mbetur nje qenie primitive. Nese dikush me thote :

Gomari i arte i ngarkuar me shtepi te avullta

atehere une perpiqem te perfytyroj pikerisht ç'eshte nje gomar i arte, pastaj te ngarkuar me ca shtepi te avullta. Perpiqem njehere ta perfytyroj nje shtepi te avullt, pastaj kete te ngarkuar mbi nje gomar te arte.

E shoh gomarin e arte, e shoh aty perballe meje : eshte nje gomar i cili, nese vertete ndonje hajvan nuk e ka veshur me ar, atehere eshte nje gomar qe rri ne pike te diellit, nje diell shkaterrues, qe e zverdhon gomarin aq sa ky te me verboje syte.

Pastaj shoh shtepine e avullt, ne mendjen time kjo mund te jete nje re, shtepia e te gjitheve kur te ikim andej.

Mirepo, kur vjen puna qe kete re ta ngarkoj mbi nje gomar ne diell, atehere e kam pothuaj te pamundur. Dhe ketu ndalem. Steka eshte ngritur shume lart. Kthehem prapa ne kohe, dhe mendoj per ate çka isha duke bere para pese minutash, psh po i hidhja pak kripe vezes se skuqur.

_________

Problemi eshte se nuk di te lexoj poezi ku nuk flitet per udhe te pafundme, per nje te dashur qe lengon larg, per nje nene qe ka mbeshtetur kryet tek rrethi i zjarrit, per nje vella qe jep shpirt diku larg meje, apo dhe per nje flutur qe me eshte sjelle gjithe diten rreth kokes.

Ne rastet kur poezia eshte ngarkuar me nje larmi figurash, atehere truri im i brishte, gati ne shkrirje nga njeqind e nje mije halle dhe telashe, leshon pe shpejt dhe kthehet kokulur ne kasollen e vet te mjere.

Nje jete e veshtire,

aspak e mire

me vjen parasysh

e me çan me dysh.

Refreni :

Por une do te ngrihem

e s'do te le te rrihem

se jam trim si shqipja

nga ka ardhur shtypja ?

nje mish mash figuracionesh, pa kurrfare filli llogjik...

ndodh qe shume lexues, te tilla poezi, vetem sa bejne sikur i kuptojne, qe te mos ngjajne  injorante...

E dashur adashe, nganjehere heshtja eshte flori, thote populli. smiley

zonjushe, nuk t'u drejtova ty dhe as nuk iu referova postimeve te tua...

ne fakt nuk kam lexuar asnje koment ne kete teme

p.s

nuk me duket se jemi adashe, diferenca eshte humnerike mes Frankut dhe H-se

E dashur,

mea culpa, meqe lexova qe kishe shkruar "lexues" dhe jo "une", e keqinterpretova interpretimin tend te poezise... Megjithate, eshte perjetimi yt dhe une s'kam aspak te drejte te nderhyj aty ku s'me takon, dmth. ne shpirtin e nje lexuesi dhe t'i imponoj mendimin tim.

p.s. sigurisht qe ndryshimi eshte i madh nga Franku i kopjuar tek H-ja origjinale.

Pershendetje, mikeshe e vjeter... smiley

???

Thjesht, sepse me pelqen dhe mua Ditari i Ana Frankut. smiley

Ne fakt, Hurbinek, mendoj se ne poezi shume rralle arrijme te kuptojme se cfare ka dashur te thote autori, por lexuesi, ne baze te ndjesise qe merr nga poezia, e lidh drejtperdrejt me pervojen e vet, me shpirtin e vet, gje qe mund ta shpjere ne nje drejtim krejt tjeter  dhe ta interpretoje sipas kutit te vet.

Ndonjehere  mund t'i duket e pakuptueshme dhe e ngaterruar ne nje cast te caktuar, por nese i rikthehet me vone mund te shikoje dicka qe e lidh me ate poezi, pertej simboleve te paraqitura.

Ne te gjithe kemi shprehur dicka ndryshe nga ajo qe kemi kuptuar nga kjo poezi,  pra ndjesia qe na ka shkaktuar s'ka qene e njejte.

Edhe ai truri yt i brishte, qe ka leshuar pe, e di ku rreh poezia, por sic duket  nuk pranon te pajtohesh me ndjesine qe te shkakton... ndaj kerkon poezi me flutura, me ketra qe hidhen nga nje dege ne tjetren, me lajthi qe mund t'i cash nga nje vrimez... Ah, ti, ti! smiley

Hannah,

E vertete ajo qe thua ti, ndoshta s'kam mundur te hyj ne te, por ka te beje dhe çasti. Poezia, me sa di une, eshte si puna e urise : te hahet kur te hahet dhe jo pse e ke raftin plot me buke.

Por ka mundesi dhe tjetra : me ka djegur qumeshti dhe i fryj kosit. Dhe mos mendo se une flas keshtu vetem per poezite e poeteve shqiptare. Nganjehere bie ne ca poezi francezesh qe te luajne mendjen nga koka. Nuk jane te gjithe Prévert qe shkruante si me qene duke i treguar perralla mbeses. Le qe nuk dihet mire nese Prévert ka qene poet. Njefare Houellebecq ska lene gje pa thene per te. Domosdo, kur ky fare Houellebecqu vdes per Baudelaire, nje harrakat qe desh ka marre ne qafe nje shtepi te tere. E kam fjalen qe ndoshta jam dhe i lodhur, ose poezia e Indritit ka ardhur ne stine te keqe. Te keqe ne kuptimin e "stine jo e duhur". ka mundesi qe andej nga dhjetori, i kruspullosur nen ca batanije te palara prej vitesh, me nje kore buke ne dore, une te kisha hyre koke e kembe ne poezine e Indritit. Poezia krijon nje "mood", dhe kerkon nje "mood". Nese keto te dyja nuk perkojne me njera-tjetren, atehere kemi budalliqe si ato qe fola me lart.

Ah, ti, ti...

Po, ah, une, une...

Sic duket, Hurbinek, ( qe ke filluar te lexosh pertej nickname-t tim), une jam ne ate "mood" per ta bluajtur ate poezi, ndoshta ka lidhje direkte e personale me mua ne kete periudhe, prandaj dhe nuk m'u duk fort e koklavitur, gjithnje sipas interpretimit tim.

... dhe ajo çka eshte e pafalshme nga ana ime, eshte se nuk kam lexuar as shpjegimet e jerusalemit. Me pelqen tmerresisht komentimi i poezive nga vete poetet. Kam ketu parasysh nje komentim te Raymond Carver mbi nje poezi te shkelqyer te tijen. Do ta lexoj dhe do t'i them dy fjale. Je m'excuse, ose me mire, je vous demande de m'excuser.

E di ç'keni ju dy çupat ? A nuk bashkoheni me mua dhe nuk ia kepusim ca diskutimeve mbi nazizmin ? Se u beme nje dore e mire tani : Ana Harendt, Ana Frank dhe Hurbinecku i vogel sa nje gogel. Si thoni ?

T'ia marr fjales une ? Sa per kulture te pergjithshme, keni degjuar per piken Godwin ?

Me pak fjale, pa e thene permendsh, por ideja eshte ketu : Ne çastin kur diskutimet mbi nje teme kane perfunduar tek Holokausti, atehere mund te thuhet se eshte arritur pika Godwin dhe nuk mund te diskutohet me.

Ne ngjashmeri me kete, desha te perkufizoj piken Godlost te peshkutpauje, por e lashe, njehere tjeter.

 

ne fakt sa po largohesha, po ju le te vazhdoni dialogun tuaj...

komenti im ishte vetem per poezine, me duket krejt e panevojshme qe lexuesit qe e kane pelqyer ate, te marrin perfaqesine rreth saj...

bisedim te frutshem !

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).