Poezi e mrekullueshme portugalisht (nuk eshte pyetje, po desha qe gjithsesi ta ndaj)

A meditação sobre o Tietê

Água do meu Tietê,
Onde me queres levar?
- Rio que entras pela terra
E que me afastas do mar...
É noite. E tudo é noite. Debaixo do arco admirável
Da Ponte das Bandeiras o rio
Murmura num banzeiro de água pesada e oliosa.
É noite e tudo é noite. Uma ronda de sombras,
Soturnas sombras, enchem de noite de tão vasta
O peito do rio, que é como si a noite fosse água,
Água noturna, noite líquida, afogando de apreensões
As altas torres do meu coração exausto. De repente
O ólio das águas recolhe em cheio luzes trêmulas,
É um susto. E num momento o rio
Esplende em luzes inumeráveis, lares, palácios e ruas,
Ruas, ruas, por onde os dinossauros caxingam
Agora, arranha-céus valentes donde saltam
Os bichos blau e os punidores gatos verdes,
Em cânticos, em prazeres, em trabalhos e fábricas,
Luzes e glória. É a cidade... É a emaranhada forma
Humana corrupta da vida que muge e se aplaude.
E se aclama e se falsifica e se esconde. E deslumbra.
Mas é um momento só. Logo o rio escurece de novo,
Está negro. As águas oliosas e pesadas se aplacam
Num gemido. Flor. Tristeza que timbra um caminho de morte.
É noite. E tudo é noite. E o meu coração devastado
É um rumor de germes insalubres pela noite insone e humana.
Meu rio, meu Tietê, onde me levas?
Sarcástico rio que contradizes o curso das águas
E te afastas do mar e te adentras na terra dos homens,
Onde me queres levar?...
Por que me proíbes assim praias e mar, por que
Me impedes a fama das tempestades do Atlântico
E os lindos versos que falam em partir e nunca mais voltar?
Rio que fazes terra, húmus da terra, bicho da terra,
Me induzindo com a tua insistência turrona paulista
Para as tempestades humanas da vida, rio, meu rio!...

Já nada me amarga mais a recusa da vitória
Do indivíduo, e de me sentir feliz em mim.
Eu mesmo desisti dessa felicidade deslumbrante,
E fui por tuas águas levado,
A me reconciliar com a dor humana pertinaz,
E a me purificar no barro dos sofrimentos dos homens.
Eu que decido. E eu mesmo me reconstituí árduo na dor
Por minhas mãos, por minhas desvividas mãos, por
Estas minhas próprias mãos que me traem,
Me desgastaram e me dispersaram por todos os descaminhos,
Fazendo de mim uma trama onde a aranha insaciada
Se perdeu em cisco e polem, cadáveres e verdades e ilusões.

Mas porém, rio, meu rio, de cujas águas eu nasci,
Eu nem tenho direito mais de ser melancólico e frágil,
Nem de me estrelar nas volúpias inúteis da lágrima!
Eu me reverto às tuas águas espessas de infâmias,
Oliosas, eu, voluntariamente, sofregamente, sujado
De infâmias, egoísmos e traições. E as minhas vozes,
Perdidas do seu tenor, rosnam pesadas e oliosas,
Varando terra adentro no espanto dos mil futuros,
À espera angustiada do ponto. Não do meu ponto final!
Eu desisiti! Mas do ponto entre as águas e a noite,
Daquele ponto leal à terrestre pergunta do homem,
De que o homem há de nascer.

Eu vejo; não é por mim, o meu verso tomando
As cordas oscilantes da serpente, rio.
Toda a graça, todo o prazer da vida se acabou.
Nas tuas águas eu contemplo o Boi Paciência
Se afogando, que o peito das águas tudo soverteu.
Contágios, tradições, brancuras e notícias,
Mudo, esquivo, dentro da noite, o peito das águas,
fechado, mudo,
Mudo e vivo, no despeito estrídulo que me fustiga e devora.
Destino, predestinações... meu destino. Estas águas
Do meu Tietê são abjetas e barrentas,
Dão febre, dão morte decerto, e dão garças e antíteses.
Nem as ondas das suas praias cantam, e no fundo
Das manhãs elas dão gargalhadas frenéticas,
Silvos de tocaias e lamurientos jacarés.
Isto não são águas que se beba, conhecido, isto são
Águas do vício da terra. Os jabirus e os socós
Gargalham depois morrem. E as antas e os bandeirantes e os ingás,
Depois morrem. Sobra não. Nem siquer o Boi Paciência
Se muda não. Vai tudo ficar na mesma, mas vai!... e os corpos
Podres envenenam estas águas completas no bem e no mal.
Isto não são águas que se beba, conhecido! Estas águas
São malditas e dão morte, eu descobri! e é por isso
Que elas se afastam dos oceanos e induzem à terra dos homens,
Paspalhonas. Isto não são água que se beba, eu descobri!
E o meu peito das águas se esborrifa, ventarrão vem, se encapela
Engruvinhado de dor que não se suporta mais.
Me sinto o pai Tietê! ôh força dos meus sovacos!
Cio de amor que me impede, que destrói e fecunda!
Nordeste de impaciente amor sem metáforas,
Que se horroriza e enraivece de sentir-se
Demagogicamente tão sozinho! Ô força!
Incêndio de amor estrondante, enchente magnânima que me inunda,
Me alarma e me destroça, inerme por sentir-me
Demagogicamente tão só!

A culpa é tua, Pai Tietê? A culpa é tua
Si as tuas águas estão podres de fel
E majestade falsa? A culpa é tua
Onde estão os amigos? Onde estão os inimigos?
Onde estão os pardais? e os teus estudiosos e sábios, e
Os iletrados?
Onde o teu povo? e as mulheres! dona Hircenuhdis Quiroga!
E os Prados e os crespos e os pratos e
os barbas e os gatos e os línguas
Do Instituto Histórico e Geográfico, e os museus e a Cúria,
e os senhores chantres reverendíssimos,
Celso niil estate varíolas gide memoriam,
Calípedes flogísticos e a Confraria Brasiliense e Clima
E os jornalistas e os trustkistas e a Light e as
Novas ruas abertas e a falta de habitações e
Os mercados?... E a tiradeira divina de Cristo!...
Tu és Demagogia. A própria vida abstrata tem vergonha
De ti em tua ambição fumarenta.
És demagogia em teu coração insubmisso.
És demagogia em teu desequilíbrio anticéptico
E antiuniversitário.
És demagogia. Pura demagogia.
Demagogia pura. Mesmo alimpada de metáforas.
Mesmo irrespirável de furor na fala reles:
Demagogia.
Tu és enquanto tudo é eternidade e malvasia:
Demagogia.
Tu és em meio à (crase) gente pia:
Demagogia.
És tu jocoso enquanto o ato gratuito se esvazia:
Demagogia.
És demagogia, ninguém chegue perto!
Nem Alberto, nem Adalberto nem Dagoberto
Esperto Ciumento Peripatético e Ceci
E Tancredo e Afrodísio e também Armida
E o próprio Pedro e também Alcibíades,
Ninguém te chegue perto, porque tenhamos o pudor,
O pudor do pudor, sejamos verticais e sutis, bem
Sutis!... E as tuas mãos se emaranham lerdas,
E o Pai Tietê se vai num suspiro educado e sereno,
Porque és demagogia e tudo é demagogia.
Olha os peixes, demagogo incivil! Repete os carcomidos peixes!
São eles que empurram as águas e as fazem servir de alimento
Às areias gordas da margem. Olha o peixe dourado sonoro,
Esse é um presidente, mantém faixa de crachá no peito,
Acirculado de tubarões que escondendo na fuça rotunda
O perrepismo dos dentes, se revezam na rota solene
Languidamente presidenciais. Ei-vem o tubarão-martelo
E o lambari-spitfire. Ei-vem o boto-ministro.
Ei-vem o peixe-boi com as mil mamicas imprudentes,
Perturbado pelos golfinhos saltitantes e as tabaranas
Em zás-trás dos guapos Pêdêcê e Guaporés.
Eis o peixe-baleia entre os peixes muçuns lineares,
E os bagres do lodo oliva e bilhões de peixins japoneses;
Mas és asnático o peixe-baleia e vai logo encalhar na margem,
Pois quis engolir a própria margem, confundido pela facheada,
Peixes aos mil e mil, como se diz, brincabrincando
De dirigir a corrente com ares de salva-vidas.
E lá vem por debaixo e por de-banda os interrogativos peixes
Internacionais, uns rubicundos sustentados de mosca,
E os espadartes a trote chique, esses são espadartes! e as duas
Semanas Santas se insultam e odeiam, na lufa-lufa de ganhar
No bicho o corpo do crucificado. Mas as águas,
As águas choram baixas num murmúrio lívido, e se difundem
Tecidas de peixe e abandono, na mais incompetente solidão.
Vamos, Demagogia! eia! sus! aceita o ventre e investe!
Berra de amor humano impenitente,
Cega, sem lágrimas, ignara, colérica, investe!
Um dia hás de ter razão contra a ciência e a realidade,
E contra os fariseus e as lontras luzidias.
E contra os guarás e os elogiados. E contra todos os peixes.
E também os mariscos, as ostras e os trairões fartos de equilíbrio e
Pundhonor.
Pum d'honor.
Qué-de as Juvenilidades Auriverdes!
Eu tenho medo... Meu coração está pequeno, é tanta
Essa demagogia, é tamanha,
Que eu tenho medo de abraçar os inimigos,
Em busca apenas dum sabor,
Em busca dum olhar,
Um sabor, um olhar, uma certeza...
É noite... Rio! meu rio! meu Tietê!
É noite muito!... As formas... Eu busco em vão as formas
Que me ancorem num porto seguro na terra dos homens.
É noite e tudo é noite. O rio tristemente
Murmura num banzeiro de água pesada e oliosa.
Água noturna, noite líquida... Augúrios mornos afogam
As altas torres do meu exausto coração.
Me sinto esvair no apagado murmulho das águas
Meu pensamento quer pensar, flor, meu peito
Quereria sofrer, talvez (sem metáforas) uma dor irritada...
Mas tudo se desfaz num choro de agonia
Plácida. Não tem formas nessa noite, e o rio
Recolhe mais esta luz, vibra, reflete, se aclara, refulge,
E me larga desarmado nos transes da enorme cidade.

Si todos esses dinossauros imponentes de luxo e diamante,
Vorazes de genealogia e de arcanos,
Quisessem reconquistar o passado...
Eu me vejo sozinho, arrastando sem músculo
A cauda do pavão e mil olhos de séculos,
Sobretudo os vinte séculos de anticristianismo
Da por todos chamada Civilização Cristã...

Olhos que me intrigam, olhos que me denunciam,
Da cauda do pavão, tão pesada e ilusória.
Não posso continuar mais, não tenho, porque os homens
Não querem me ajudar no meu caminho.
Então a cauda se abriria orgulhosa e reflorescente
De luzes inimagináveis e certezas...
Eu não seria tão-somente o peso deste meu desconsolo,
A lepra do meu castigo queimando nesta epiderme
Que encurta, me encerra e me inutiliza na noite,
Me revertendo minúsculo à advertência do meu rio.
Escuto o rio. Assunto estes balouços em que o rio
Murmura num banzeiro. E contemplo
Como apenas se movimenta escravizada a torrente,
E rola a multidão. Cada onda que abrolha
E se mistura no rolar fatigado é uma dor. E o surto
Mirim dum crime impune.
Vêm de trás o estirão. É tão soluçante e tão longo,
E lá na curva do rio vêm outros estirões e mais outros,
E lá na frente são outros, todos soluçantes e presos
Por curvas que serão sempre apenas as curvas do rio.
Há de todos os assombros, de todas as purezas e martírios
Nesse rolo torvo das águas. Meu Deus! meu
Rio! como é possível a torpeza da enchente dos homens!
Quem pode compreender o escravo macho
E multimilenar que escorre e sofre, e mandado escorre
Entre injustiça e impiedade, estreitado
Nas margens e nas areias das praias sequiosas?
Elas bebem e bebem. Não se fartam, deixando com desespero
Que o rosto do galé aquoso ultrapasse esse dia,
Pra ser represado e bebido pelas outras areias
Das praias adiante, que também dominam, aprisionam e mandam
A trágica sina do rolo das águas, e dirigem
O leito impassível da injustiça e da impiedade.
Ondas, a multidão, o rebanho, o rio, meu rio, um rio
Que sobe! Fervilha e sobe! E se adentra fatalizado, e em vez
De ir se alastrar arejado nas liberdades oceânicas,
Em vez se adentra pela terra escura e ávida dos homens,
Dando sangue e vida a beber. E a massa líquida
Da multidão onde tudo se esmigalha e se iguala,
Rola pesada e oliosa, e rola num rumor surdo,
E rola mansa, amansada imensa eterna, mas
No eterno imenso rígido canal da estulta dor.

Porque os homens não me escutam! Por que os governadores
Não me escutam? Por que não me escutam
Os plutocratas e todos os que são chefes e são fezes?
Todos os donos da vida?
Eu lhes daria o impossível e lhes daria o segredo,
Eu lhes dava tudo aquilo que fica pra cá do grito
Metálico dos números, e tudo
O que está além da insinuação cruenta da posse.
E si acaso eles protestassem, que não! que não desejam
A borboleta translúcida da humana vida, porque preferem
O retrato a ólio das inaugurações espontâneas,
Com béstias de operário e do oficial, imediatamente inferior.
E palminhas, e mais os sorrisos das máscaras e a profunda comoção,
Pois não! Melhor que isso eu lhes dava uma felicidade deslumbrante
De que eu consegui me despojar porque tudo sacrifiquei.
Sejamos generosíssimos. E enquanto os chefes e as fezes
De mamadeira ficassem na creche de laca e lacinhos,
Ingênuos brincando de felicidade deslumbrante:
Nós nos iríamos de camisa aberta ao peito,
Descendo verdadeiros ao léu da corrente do rio,
Entrando na terra dos homens ao coro das quatro estações.

Pois que mais uma vez eu me aniquilo sem reserva,
E me estilhaço nas fagulhas eternamente esquecidas,
E me salvo no eternamente esquecido fogo de amor...
Eu estalo de amor e sou só amor arrebatado
Ao fogo irrefletido do amor.
...eu já amei sozinho comigo; eu já cultivei também
O amor do amor, Maria!
E a carne plena da amante, e o susto vário
Da amiga, e a inconfidência do amigo... Eu já amei
Contigo, Irmão Pequeno, no exílio da preguiça elevada, escolhido
Pelas águas do túrbido rio do Amazonas, meu outro sinal.
E também, ôh também! na mais impávida glória
Descobridora da minha inconstância e aventura,
Desque me fiz poeta e fui trezentos, eu amei
Todos os homens, odiei a guerra, salvei a paz!
E eu não sabia! eu bailo de ignorâncias inventivas,
E a minha sabedoria vem das fontes que eu não sei!
Quem move meu braço? quem beija por minha boca?
Quem sofre e se gasta pelo meu renascido coração?
Quem? sinão o incêndio nascituro do amor?...
Eu me sinto grimpado no arco da Ponte das Bandeiras,
Bardo mestiço, e o meu verso vence a corda
Da caninana sagrada, e afina com os ventos dos ares, e enrouquece
Úmido nas espumas da água do meu rio,
E se espatifa nas dedilhações brutas do incorpóreo Amor.
Por que os donos da vida não me escutam?
Eu só sei que eu não sei por mim! sabem por mim as fontes
Da água, e eu bailo de ignorâncias inventivas.

Meu baile é solto como a dor que range, meu
Baile é tão vário que possui mil sambas insonhados!
Eu converteria o humano crime num baile mais denso
Que estas ondas negras de água pesada e oliosa,
Porque os meus gestos e os meus ritmos nascem
Do incêndio puro do amor... Repetição. Primeira voz sabida, o Verbo.
Primeiro troco. Primeiro dinheiro vendido. Repetição logo ignorada.
Como é possível que o amor se mostre impotente assim
Ante o ouro pelo qual o sacrificam os homens,
Trocando a primavera que brinca na face das terras
Pelo outro tesouro que dorme no fundo baboso do rio!
É noite! é noite!... E tudo é noite! E os meus olhos são noite!
Eu não enxergo siquer as barcaças na noite.
Só a enorme cidade. E a cidade me chama e pulveriza,
E me disfarça numa queixa flébil e comedida,
Onde irei encontrar a malícia do Boi Paciência
Redivivo. Flor. Meu suspiro ferido se agarra,
Não quer sair, enche o peito de ardência ardilosa,
Abre o olhar, e o meu olhar procura, flor, um tilintar
Nos ares, nas luzes longe, no peito das águas,
No reflexo baixo das nuvens.
São formas... Formas que fogem, formas
Indivisas, se atropelando, um tilintar de formas fugidias
Que mal se abrem, flor, se fecham, flor, flor, informes inacessíveis,

Na noite. E tudo é noite. Rio, o que eu posso fazer!...
Rio, meu rio... mas porém há-de haver com certeza
Outra vida melhor do outro lado de lá
Da serra! E hei-de guardar silêncio
Deste amor mais perfeito do que os homens?...
Estou pequeno, inútil, bicho da terra, derrotado.
No entanto eu sou maior... Eu sinto uma grandeza infatigável!
Eu sou maior que os vermes e todos os animais.
E todos os vegetais. E os vulcões vivos e os oceanos,
Maior... Maior que a multidão do rio acorrentado,
Maior que a estrela, maior que os adjetivos,
Sou homem! vencedor das mortes, bem nascido além dos dias,
Transfigurado além das profecias!
Eu recuso a paciência, o boi morreu, eu recuso a esperança.
Eu me acho tão cansado em meu furor.
As águas apenas murmuram hostis, água vil mas turrona paulista
Que sobe e se espraia, levando as auroras represadas
Para o peito dos sofrimentos dos homens.
... e tudo é noite. Sob o arco admirável
Da Ponte das Bandeiras, morta, dissoluta, fraca,
Uma lágrima apenas, uma lágrima,
Eu sigo alga escusa nas águas do meu Tietê.
 

19 Komente

Ay dios mío y todos los santos! S'marr vesh gje.

nje perkthim i kesaj poezie sdo ishte keq... per ata qe s'kuptojne portugalisht....

 Shume e bukur kjo poezia siper, por kjo eshte edhe me e bukur

 

悲 憤 詩
Sorrow and Resentment

 

  漢 季 失 權 時 , 董 卓 亂 天 常 , 志 欲 圖 篡 弒 , 先 害 諸 賢 良 。 逼 迫 遷 舊 邦 , 擁 主 以 自 強 。 海 內 興 義 師 , 欲 共 討 不 詳 。 卓 眾 來 東 下 , 金 甲 耀 日 光 。 平 土 人 脆 弱 , 來 兵 皆 胡 羌 。 獵 野 圍 城 邑 , 所 向 悉 破 亡 。 斬 截 無 孑 遺 , 尸 骸 相 撐 拒 。 馬 邊 懸 男 頭 , 馬 后 載 婦 女 。 長 驅 西 入 關 , 迥 路 險 且 阻 。 不 顧 邈 冥 冥 , 肝 脾 為 腐 爛 。 所 略 有 万 計 , 不 得 令 囤 聚 。 或 有 骨 肉 俱 , 欲 言 不 敢 語 。 失 意 几 微 間 , 輒 言 斃 降 虜 , 要 當 以 亭 刃 , 我 曹 不 活 汝 。 豈 敢 惜 性 命 , 不 堪 其 詈 罵 。 或 便 加 棰 杖 , 毒 痛 參 并 下 。 旦 則 號 泣 行 , 夜 則 悲 吟 坐 , 欲 死 不 能 得 , 欲 生 無 一 可 。 彼 蒼 者 何 辜 , 乃 遭 此 厄 禍 。 邊 荒 与 華 异 , 人 俗 少 義 理 。 處 所 多 霜 雪 , 胡 風 春 夏 起 , 翩 翩 吹 我 衣 , 肅 肅 入 我 耳 。 感 時 念 父 母 , 哀 嘆 無 終 已 。 有 客 從 外 來 , 聞 之 常 歡 喜 。 迎 問 其 消 息 , 輒 复 非 鄉 里 。 邂 逅 繳 時 愿 , 骨 肉 來 迎 己 。 己 得 自 解 免 , 當 复 棄 儿 子 。 天 屬 綴 人 心 , 念 別 無 會 期 。 存 亡 永 乖 隔 , 不 忍 与 之 辭 。 儿 前 抱 我 頸 , 問 母 欲 何 之 , 人 言 母 當 去 , 豈 复 有 還 時 , 阿 母 常 仁 惻 , 今 何 更 不 慈 , 我 尚 未 成 人 , 奈 何 不 顧 思 。 見 此 崩 五 內 , 恍 惚 生 狂 痴 。 號 泣 手 撫 摩 , 當 發 复 回 疑 。 兼 有 同 時 輩 , 相 送 告 离 別 。 慕 我 獨 得 歸 , 哀 叫 聲 摧 裂 。 馬 為 立 踟 躕 , 車 為 不 轉 轍 。 觀 著 皆 噓 欷 , 行 路 亦 嗚 咽 。 去 去 割 情 戀 , 遄 征 日 遐 邁 。 悠 悠 三 千 里 , 何 時 复 交 會 。 念 我 出 腹 子 , 胸 臆 為 摧 敗 。 既 至 家 人 盡 , 又 复 無 中 外 。 城 郭 為 山 林 , 庭 宇 生 荊 艾 。 白 骨 不 知 誰 , 從 橫 莫 覆 蓋 。 出 門 無 人 聲 , 豺 狼 號 且 吠 。 煢 煢 對 孤 景 , 怛 吒 糜 肝 肺 。 登 高 遠 眺 望 , 魂 神 忽 飛 逝 。 奄 若 壽 命 盡 , 旁 人 相 寬 大 。 為 复 強 視 息 , 雖 生 何 聊 賴 。 托 命 于 新 人 , 竭 心 自 勖 歷 。 流 离 成 鄙 賤 , 常 恐 复 捐 廢 。 人 生 几 何 時 , 怀 憂 終 年 歲 。

 

PF, tek ky vargu: 有 客 從 外 來 , 聞 之 常 歡 喜 。 , gjithnji nëse nuk e kam kuptuar gabim unë, e ka fjalën për Shirjen vëndçe, apo rrahje në havadan?

Megjithse, jam i bindur, ashtu sikundër edhe ti, që lartësia e fjalës, thellësia e mendimit, harmonia e eventeve vijnë madhërishëm në këtë poezi.

Nga po ky autor, që shpresoj ta shijosh po aq sa edhe unë, do të të rekomandoja (dhe pse jo, ta ndanim edhe me nja tre-katër të tjer&eumlsmiley edhe këtë tjetrën: 相 送 告 离 別... fanta-sti-ke smiley

gugllishte e qeruar:

smiley

Një meditim në Tietê

Uji nga Tietê tim,
Ku mund të marr me vete?
- Për të hyrë në lumin e tokës
Dhe unë hiqni det ...
Është natë. Dhe të gjithë është natë. Sipas arc admirueshëm
Flamuj të Ura e lumit
Muttered një banzeiro e ujë i rëndë dhe oliosa.
Është natë dhe gjithë natën. Një raund i hijet,
Soturno hijet, mbushjen e natës e në mënyrë të gjerë
I gjirit të lumit, në qoftë se ajo është si një natë ishte ujë,
Uji Night, natën neto, mbytjen e kapjet
I lartë kullat e mia shteruar të zemrës. Papritur
Mish i shterur me perime e ujit mbledh Aspen në dritë të plotë,
Ajo është një lemeri. Dhe kur i lumit
Në një morie madhështor dritat, shtëpi, rrugë dhe pallate,
Rrugët, rrugët, ku dinosaurs caxingam
Tani, ku e skyscrapers kapërce trim
The bugs blau Cats gjelbër dhe dënimin,
Në këngë, në kënaqësi, dhe për të punuar në fabrika,
Dritat dhe lavdinë. Është e qytetit ... Ajo është një formë tangled
Jetën e njeriut të korruptuar dhe se ajo i mirëpret Muge.
Dhe nëse të rreme dhe mirëpret dhe hides. E dazzles.
Por kjo është vetëm një moment. Pasi lumi darkens përsëri
A është e zezë. Mbrojtja e ujit është e madhe dhe oliosas aplacar
Në një moans. Flor. Vrerosje timbër që një rrugë e vdekjes.
Është natë. Dhe të gjithë është natë. Dhe zemra ime i shkretuar
Kjo është një thashetheme nga germs sëmurë dhe i shqetësuar natën e njeriut.
Lumi im, Tietê tim, ku unë valë?
Sarkastik lumit që në kundërshtim të rrjedhës së ujit
Dhe ju largojë nga deti dhe ju hyni në tokën e burrave,
Ku Dua të marr ...
Pse ban mua kështu plazhet dhe detin, që
I pengon fama e stuhitë e Atlantikut
Dhe e bukur ajete që flasin dhe asnjëherë nuk e kthimit nga?
Ju bëni Rio tokë, humus në tokë, njeriu i tokës,
I drive me insistimin tuaj Turrón paulista
Për stuhitë e jetës njerëzore, lumi, lumi im ...

Asgjë më shumë për të refuzimit më të ashpër në fitore
E individit, dhe të ndjehen të lumtur për mua.
I dha edhe këtë trullosës lumturi,
Dhe unë u muar nga ujërat tuaj,
I pajtuar me mua dhimbjen kokëfortë të njeriut,
Dhe purifikoj mua i prapambetur e vuajtjet e njerëzve.
Unë vendosa. Dhe unë reconstitute edhe më e vështirë në dhimbje
Për duart e mia, në duart e mia desvividas nga
Këto tim duart se tradhtoj mua,
I veshin dhe unë e shpërndau nga të gjitha descaminhos,
Making mua një web ku spider pangopur
Nëse ju e keni humbur në pluhur dhe polen, të vdekur dhe të vërteta dhe iluzione.

Por megjithatë, lumi, lumit tim, ujërat e të cilit unë u linda,
Unë nuk kam të drejtë për të qenë më e brishtë dhe i trishtuar,
Nuk është për mua starring në epsh e padobishme lot!
Unë ktheje tuaj për të trasha zemërimin e ujërave,
Oliosas, unë vullnetarë, dorështrënguar, sujado
Nga nëpërkëmbje, egoizëm dhe tradhtinë. Dhe zërin tim,
Keni humbur Tenori tij, dhe të rënda hungërimë oliosas,
Në brendësi Varando habinë e mijë në të ardhmen,
Shqetėsuar pikën e pritjes. Jo nga tim fund!
Unë desisiti! Por në pikën e ujit dhe në mes të natës,
Fair pikë se tokes pyetje e njeriut,
Ky njeri duhet të jetë i lindur.

Unë po të shoh, nuk është për mua, tim prapa duke marrë
I hedh lakun swing e snake, lumit.
Të gjitha hiri, të gjithë kënaqësi e jetës është e lidhur.
Në ujërat tuaj Unë parashikoj se Boi Paciência
Që po mbytet, i ujit gjoks soverteu gjithçka.
Sëmundje ngjitëse, tradita, histori dhe bardhësi,
Memec, i papërcaktuar, në mbrëmje, e gjirit e ujit,
i mbyllur, i heshtur,
Qetë dhe të jetojnë, pavarësisht nga vikatje unë rrah me shkop dhe devours.
Destinacioni, predestinações ... fatin tim. Këto ujëra
Në Tietê tim janë abject dhe me baltë,
Jepni ethe, vdekja do të të japë, dhe i japin herons dhe antitheses.
Jo të këndojnë Vala plazhet e tyre, dhe sfondi
E ata në mëngjes i japin harbuar e qeshur,
Ankimtar fishkëllimë në kontakt dhe alligators.
Kjo nuk është për të pirë ujë, i njohur, kjo është
Ujërat e metë e tokës. Të jabirus dhe punches
Pëllas pastaj vdesin. Dhe e tapir dhe Bandeirantes dhe ingás,
Pastaj vdesin. Majtas jo. As Sikhs Boi Paciência
Në qoftë se nuk ndryshon. Çdo gjë do të qëndrojnë të njëjtën gjë, por do të ... dhe organet e
Kalbët helm e ujit në të mirë dhe të plotë në të keqe.
Kjo nuk është për të pirë ujë, i njohur! Këto ujëra
Dhe ata janë të dënoj me vdekje, kam zbuluar! dhe për këtë arsye
Ata shmangem nga oceans e tokës dhe e çon meshkujt,
Paspalhonas. Kjo nuk është për të pirë ujë, kam gjetur!
Dhe gjoksi im është esborrifa ujë, nëse vjen ventarrão valëzohet
Engruvinhado i dhimbjes se nuk e mbështet më shumë.
Unë jam babai Tietê! Oh nën armpit time!
Nxehtësia e dashurisë Unë të parandaluar që të shkatërrojë dhe produktive!
Në verilindje të paduruar pa dashuri metafora,
Kjo i kall datën dhe të ndjehen të tërboj
Demagogji vetëm kështu! Forca e!
Estrondante zjarrin e dashurisë, unë jam shpirtmadh përmbytjeje përmbytjet,
Mua dhe tim alarm rrënojat, inerme ndjeheni për mua
Demagoguery vetëm!

Faji është i juaji, At Tietê? Faji është i juaji
Ju tuaj ujit është e keqe për helm
Dhe madhështi të rreme? Faji është i juaji
Ku janë miqtë? Ku janë armiq?
Ku janë sparrows? tuaj dhe studiues dhe sages, dhe
Të analfabete?
Ku njerëzit tuaj? dhe gratë! Quiroga Hircenuhdis pronari!
Dhe bari dhe valë-valë dhe pjatave dhe
e beards dhe Cats dhe gjuhët
Instituti i Historisë dhe Gjeografi, dhe muzetë dhe Curia,
dhe ju reverendíssimos kori,
Celso niil estate li kujtim Gide,
Phlogistic dhe Calípedes Confraria Brasiliense dhe Klima
Dhe gazetarët dhe trustkistas dhe të Lehta dhe
Hapur rrugët e re dhe mungesa e strehimit dhe
E tregjeve ... Dhe e tiradeira hyjnore e Krishtit ...
Ju po predikimit. Jeta vetë është abstrakte turp
Ju tuaj në ambicjen fumarenta.
Ju jeni në zemrën pashtruar demagoguery.
Ju po predikimi tuaj mosbalancim anticéptico
E antiuniversitário.
Ju po predikimit. Demagoguery pastër.
Demagogji të pastër. Edhe alimpar e metaforave.
Edhe irrespirável zemërim i madh i lirë flisni:
Demagoguery.
Përderisa ju jeni përjetësinë dhe çdo gjë është malmsey:
Demagoguery.
Ju jeni në mes (crasis) njerëzit lavaman:
Demagoguery.
A jeni i lirë gazmor si akti është i zbrazët:
Demagoguery.
Ju demagoguery, askush nuk vjen të afërt!
As Albert as Adalberto as Dagoberto
Smart xheloz lëvizës dhe Ceci
Dhe Tancredo dhe Afrodísio dhe Armida
Dhe veten dhe Peter Alcibíades,
Askush nuk vjen të ngushtë, si kanë të modesti,
E turp e turp, janë delikate dhe vertikale dhe
Delikat ... Dhe në qoftë se duart tuaja koklavit amullt,
Dhe Atit Tietê do një psherëtimë e sjellshme dhe qetë,
Pse po ju dhe çdo gjë është demagogji demagogji.
Shikoni peshqit, demagog i vrazhdë! Përsërit e qelbur peshku!
Ata shtyjnë të ujit dhe janë përdorur për ushqim
Naftës në plazh diferencë. Shikoni të peshkut të artë me zë,
Kjo është një president, ruan gjurmët e distinktiv gjoks,
Acirculado e peshkaqenë se fshihet në unazë fuça
Të perrepismo e dhëmbëve, ku kthehet rrugës solemne
Languidamente presidenciale. Hey, është peshkaqen çekiç -
E-lambari e çakmak. Hey, është ministri delfin.
Hey, është manatee me mijë mamicas pamatur,
Trazuar nga delfinët dhe i nevrikosur tabaranas
Në të kthyer Zas-guapos Pêdêcê dhe Guaporé.
Kjo është e balene-peshk midis peshkut muçuns lineare,
Dhe mustak e prapambetur dhe ulliri miliard peixins japonisht;
Por ju e asnático balenë peshku dhe së shpejti do të bogged në diferencë,
Prandaj donte të gëlltitni e shumë avantazh, të hutuar nga fasadë,
Peshqit e mijë dhe mijëra, sikundër thonë ata, brincabrincando
Për të drejtpërdrejta rrjedhjen e ajrit me një kujdestar plazhi.
Dhe është nën-banda dhe pyetjet e peshkut
International, një nga të fluturojnë rubicund të qëndrueshme,
Dhe e peshk-shpatë trote elegancë, këto janë peshk-shpatë! dhe të dy
Java e Shenjtë është fyerje dhe urrejtjes në ngutje dhe nxitim për të fituar
Në trupin e njeriut të kryqëzuar. Por e ujërave,
Ujërat e ulët në një fëshfërij verdhacak qaj, dhe i përhapur
Made e peshqve dhe të braktisjes, më i paaftë loneliness.
Come on, demagoguery! VNM! sus! pranon dhe investon mitër!
Berra papenduar e njeriut dashuri,
Blind, pa lot, ignara, kolerik, investojnë!
Një ditë il drejtë të jetë kundër shkencës dhe realitetit,
Dhe kundër Pharisees dhe otters shndrit.
Dhe kundër guar dhe falënderim. Dhe kundër të gjithë peshqit.
Ushqim deti Gjithashtu, oysters e lodhur dhe trairões e bilancit dhe
Pundhonor.
Bang d'nderit.
Çfarë do të rini Auriverdes!
Kam frikë ... Zemra ime është e vogël, kështu që është e
Kjo është demagogji të tilla,
Kam frikë të përqafojnë armikut,
Duke kërkuar vetëm një shije,
Në kërkim të një sy,
Një shije, një vështrim, një i sigurt ...
Është natë ... Rio! tim lumi! Tietê time!
Nata është shumë ... Mënyrat ... Unë do të duket në mënyra
Unë e ankoruar në një liman të sigurtë në tokë të meshkujve.
Është natë dhe gjithë natën. Lumi me trishtim
Muttered një banzeiro e ujë i rëndë dhe oliosa.
Uji Night, natën net ... Omens ngrohtë mbytem
I lartë kullat e mia shteruar të zemrës.
Ndjehem i bie të fikët në ujërat off murmulho
Mendimet e mia dhe të të menduarit, lule, im gjoks
Unë vuajnë, ndoshta (nuk metaforave) zemëruar një dhimbje ...
Discards të gjithë, por një thirrje e agoni
Pjatë. Ajo ka mënyra se natën, dhe i lumit
Mbledh më të lehta, vibrates, pasqyron, nëse pastrohen, shndrit,
Dhe unë kryesisht çarmatosën në trances e qytetit të madh.

Ti të gjitha këto dhe vënia e luksit dinosaurs brilant,
Nepsqar e gjenealogji dhe mysteries,
Kërkohet për të rimarrë të kaluarën ...
E shoh veten time të vetmuar, pa zvarritje të muskujve
I pres bishtin e pallua dhe një mijë sy me shekuj,
Mbi të njëzet shekujve të anticristianismo
Telefononi për të gjithë të krishterë qytetërim ...

Sytë që intrigës mua, sytë ankohen se unë,
I pres bishtin e pallua, në mënyrë të rënda dhe të vërteta.
Unë nuk mund të vazhdojë edhe më tej, unë nuk jam, sepse burrat
A nuk duan të më ndihmoni në rrugën time.
Pastaj e pasme është e hapur dhe krenar reflorescente
Nga dritë e vërteta e paimagjinueshme ...
Unë nuk do të jetë vetëm peshën e ime e ngushtë,
Lebër dënimin me djegie në lëkurën time
Cilat shortens, dhe unë të mbyllura tim papërdorur në mbrëmje,
Unë ktheje me paralajmërim i lumit tim të vogël.
Me kalimin e lumit. Subject këto balouços në lumë
Banzeiro një shushurimë. Dhe përfshin
Si skllavëruar vetëm lëviz nga përmbytjet,
Dhe turma shkon. Çdo valë që gjembaç
Dhe në qoftë se është një përzierje dhimbje roll lodhur. Shpërthimi
Mirim një krim i pandëshkuar.
Eja nga prapa Estirão. Pra soluçante dhe kaq gjatë,
Dhe atje në kurbë e lumit të tjera janë estirões dhe më shumë,
Dhe ka të tjerë përpara, dhe arrestoi të gjithë soluçantes
Për kthesa që janë gjithmonë vetëm kthesa e lumit.
Nuk janë të gjitha të mahnitshme, të gjithë e pastërtisë dhe vuajtje
Në këtë valë Torv ujë. Perëndia im! im
Rio! si mund të turp e përmbytjeve të burrave!
Kush mund të kuptojë mashkull skllavërish
E multimilenar dhe vuajtjet që rrjedhat dhe qarkullimin e urdhër
Në mes të padrejtësisë dhe mungesë besimi, ngushtuar
Në të bankave dhe të etur plazh plazhet e?
Ata pije dhe pije. A nuk është mjaft, duke i lënë në dëshpërim
E para e galerë ujit se kjo ditë,
Për të qenë dammed për të pijshëm dhe të tjera rërë
Plazhet e më poshtë, të cilat gjithashtu mbizotërojnë, kurth dhe për të dërguar
Tragjike fatin e ujit që përsëritet, dhe direkt
Shtrat i të padrejtësisë dhe i patrembur poshtërsi.
Valë, turmën, e kope, lumi, lumit tim, një lumë
Çfarë shkon deri! Buzzes dhe up! Dhe në qoftë se brenda fatalizado, dhe në vend
Ku të shkoni në përhapjen liritë i ajrosur oqean,
Në vend të tokës është në kuadër të errët dhe të uritur, burrat,
Dhënia e jetës dhe të pini gjak. Dhe neto masive
Turma është ku gjithçka është e barabartë dhe të bëhem pluhur e hi,
Rola oliosa dhe të rënda, dhe në një murmurij roll,
Dhe rrotullon qetë, i urtë madh të përjetshme, por
Në të përjetshme shumë channel estulta dhimbje.

Pse meshkujt nuk e dëgjoni mua! Kjo guvernatorët
Unë nuk e dëgjoni? Pse të mos i dëgjoni mua
Të plutokrat dhe të gjithë ata janë kryetarët dhe feces?
Të gjithë pronarët e jetës?
Unë do t'u japë atyre të pamundur dhe për t'u dhënë atyre të fshehtë,
Unë u dha atyre çdo gjë që është këtu për të qaj
Numrat e metaleve dhe të gjitha
Ajo që është përtej mizor insinuatë e posedimit.
Dhe ata protestuan një shans tjetër, jo! nuk dua
I tejdukshëm flutur jetën e njeriut, sepse ata preferojnë
Ky portret i popuri inaugurations spontane,
Me gjallesat e punëtorëve dhe të oficerëve, menjëherë më poshtë.
E palminhas, dhe më shumë nga smiles maska dhe emocioni të thellë,
Well no! Më të mirë se unë u dha atyre një trullosës lumturi
Kjo sepse unë kam strip sakrifikuar çdo gjë.
Le generosíssimos. Dhe ndërsa shefat dhe stol
Nga shishe llakoj qenë në kopsht dhe lacinhos,
Naive verbuar luajnë të lumtura:
Ne do të hapë gjoks e këmisha,
Real poshtë për të lexuar e tanishme e lumit,
Entering tokë e meshkujve në kor të katër stinët.

E pra edhe një herë vret mua pa rezerva,
Dhe unë në fragment ndez ndonjëherë harruar,
Dhe unë po të mos harrojmë kurrë zjarrin e dashurisë ...
Unë jam e dua dhe vetëm dashuri i zhurmshëm
Mendjelehtë zjarrin e dashurisë.
... I dashur vetëm mua, unë gjithashtu u rrit
I dashuri e dashuri, Mary!
Dhe plotë e mishit lover, dhe të ndryshme shoku
Të mik dhe e mikut Inconfidência ... I dashur
Ju, Little Brother, në mërgim nga përtesë të lartë, të zgjedhur
I trazuar ujrat e lumit Amazon, my shenjë të tjera.
Dhe gjithashtu, edhe oh! më impavid lavdinë
Zbulues i tim aventurë dhe mendjelehtësi,
Desque poeti dhe unë ishte treqind, I dashur
Të gjithë burrat, urrente të luftës, të ruajtur paqen!
Dhe unë nuk e di! Unë shpikës valle e injorancën,
Dhe ime vjen nga burime të urtësisë se unë nuk e di!
Kush masën time arm? Kisses që në gojën time?
Kush vuan dhe është rilindur shpenzuar për zemrën time?
Kush? sinjal zjarri i fëmijës dashuri ...
I feel fluger mbi arc e Ura e flamurëve,
Bardo mestizo, tim dhe të fitojë mbështetje të cimë
Caninana e shenjtë, dhe me të kuq tuned në ajër dhe i ngjirur
Sfungjer i lagur në ujin e lumit tim,
Dhe në qoftë se e rrëzimit dedilhações Dashuria bruto i paprekshëm.
Pse pronarët e jetës Unë nuk e dëgjoni?
Unë vetëm e di unë nuk e di për mua! Unë e di burimet
Uji, dhe unë e vallëzimit të verbëruara krijues.

My topi është lëshuar dhe dhimbjen që game, I
Dance është e ndryshme në mënyrë që ka një mijë sambas insonhados!
I kthyer në një lëmsh të njeriut të krimit më të dendura
Kjo valë e zezë këto ujit dhe të rënda oliosa,
Për shkak të tim gjeste dhe normat e lindjes time
Zjarri i pastër dashuri ... Përsëritni. Së pari i njohur zërin, Fjalën.
Së pari ndryshim. Së pari shitur para. Përsëritni dikur injoruar.
Si është e mundur që dashuria është treguar si i paaftë
Para se të artë për të cilat të sakrifikojë burra,
Ndryshimi në pranverë për të luajtur në faqen e tokës
Të tjera të thesareve që fle në pjesën e poshtme të lumit drivelling!
Gjatë natës është Ai! natës është ... Dhe të gjithë natën është! Dhe sytë e mi janë të natës!
Unë nuk shoh Sikhs e barges natën.
Vetëm të mëdha të qytetit. Dhe e qytetit të quajtur mua dhe sprays,
Unë cloaks dhe një ankesë flébil dhe matur,
Ku do të gjej të shpirtligësi e Boi Paciência
REDIV. Flor. My merrni frymë është lënduar,
A nuk duan të ikin, mbushur gjoks me djegie njolla,
Hapni sytë tuaj, dhe duke kërkuar sytë e mi, lule, një tringëllin
Në ajër, e tash në dritat e gjirit e ujit,
Në pasqyrim i ulët reve.
A janë mënyra ... Mënyrat se largim, forma
I pandashëm, është duke u shtyp, një e çarë e formave flutur
Çfarë është e hapur dëm, lule, të ngushtë, lule, lule, raportet pakapshëm,

Në natën. Dhe të gjithë është natë. Rio, unë mund të bëjë ...
Lumit, lumit tim ... por megjithatë do të jeni i sigurt për të
Një tjetër jetë më të mirë në anën tjetër e ka
Nga vendet e malit! Dhe unë do të mbetet e heshtur
Kjo dashuri më të përsosur se sa burrat ...
Unë jam i vogël, i kotë, njeriu e në tokë, e mundi.
Megjithatë unë jam më shumë ... Unë jam një madhështia i palodhur!
Unë jam më e madhe se sa worms dhe të gjitha kafshët.
Dhe të gjitha bimët. Dhe të jetojnë volcanoes dhe oceans,
Madhe ... Turmë e madhe se ajo e lumit chained,
Më të madh se sa yll, më e madhe se sa adjectives,
Unë jam njeri! Fituesi i vdekur, e edhe përtej porsalindur ditë,
Transfigured përtej prophecies!
Unë nuk pranojnë të durimin, e demit vdiq, unë shpresoj që të refuzojnë.
Ndjehem i lodhur në mënyrë tim zemëratë.
Ujërat vetëm muttered armiqësore, por ujë i ndyrë Turrón paulista
Çfarë shkon deri dhe nëse espraia, kryesuese e auroras digave
Për të gjirit të vuajtjet e njerëzve.
... dhe të gjitha është e natës. Sipas arc admirueshëm
Flamuj të urës, të vdekur, imoral, i dobët,
Vetëm një lotsjellës, një lotësjellës,
Unë ndjek justifikim algës në ujërat e mia Tietê.

 

 Sa bukur flisni ju artistet. Asnje llaf s'te mora vesh, mor bir!

                                                                    Teto Ollga

PF: Misionaret vijne ne Hispaniade, rrefyer thjeshte sakte bukur smiley

 Shume e bukur. Me pelqeu sidomos kati i trete, pallati majtas.

duhet dhe nji dum-dum poshte si nenshkrim smiley

(meqe jane myll komentet ke themra akilit smiley

sol-nocturus

Poezine ti e ke shkruajtur?

Jo e ka shkruar Mario De Andrade - Meditim mbi Tiete quhet (nuk eshte bash ashtu si e nxjerr guglli ne shqip).

Nejse

"Poezi e mrekullueshme portugalisht (nuk eshte pyetje, po desha qe gjithsesi ta ndaj)"

 

--me ke?

do na e perktheje njeri mire kete poezine ?

Normal
0
unctuationKerning />

aveIfXMLInvalid>falseaveIfXMLInvalid>
false
false

napToGridInCell />

ontGrowAutofit />

MicrosoftInternetExplorer4

ection1;}
/* List Definitions */
@list l0
{mso-list-id:1056322376;
mso-list-type:hybrid;
mso-list-template-ids:1325716714 -1354708164 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;}
@list l0:level1
{mso-level-start-at:0;
mso-level-number-format:bullet;
mso-level-text:-;
mso-level-tab-stop:.5in;
mso-level-number-position:left;
text-indent:-.25in;
font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
ol
{margin-bottom:0in;}
ul
{margin-bottom:0in;}
-->

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Table Normal";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin:0in;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Meditim mbi Tiete¹>>

> >

> >

Ujëra të Tietes tim>>

Ku po më shpini?>>

-          Lumë që hyn thellë në kontinent>>

E që më largon prej detit>>

Është natë. Dhe gjithçka bëhet natë. Poshtë harkut t’admirueshëm >>

Ponte das Bandeiras lumi >>

Mërmërit me ngathtësinë e ujërave të lyrshme e të rënda.>>

Është natë dhe gjithçka bëhet natë. Rreth e qark hije>>

Hije të mjegullta, mbushur prej kaq të gjerës natë>>

Në gjijtë e lumit ku nata duket si të qe prej uji,>>

Ujë natësor, natë e ujshme, mbyten shtrëngimet>>

Kullat e larta të zemrës sime të rravguar. Papritur>>

Vaji i ujshëm mbështjell tërë shkëndijat që dridhen,>>

Tmerr. Në një moment lumi>>

Shkëlqen dritash të panumërta, shtëpi, pallate e rrugë>>

Rrugë, rrugë, për ku topallojnë këta dinosaurë>>

Tani, qiellgërvishtës guximtarë ku vallëzojnë>>

Bubrreca blu, dhe ndëshkuesit daca të gjelbër,>>

Me këngët, me ahengun dhe me punën në fabrika,>>

Dritë dhe lavdi. Është qyteti... Është forma e kokolepsur,>>

Njerëzore, e kalbur e jetës jargavitet dhe duartroket.>>

Dhe krenohet, dhe fallsifikohet, dhe fshihet. Dhe çudit.>>

Por veç për një çast. Se lumi dhe një herë erret,>>

Bëhet i zi. Ujërat e yndyrshme e të rënda platiten>>

Në një psherëtimë. Lule. Trishtim që stampohet mbi shtegun e mortit.>>

Është natë. E gjithçka është natë. Zemra ime e rrënuar>>

Zhurmon krimbash të ndyrë nëpër natën e palodhshme njerëzore.>>

Lumi im, Tiete im, ku do t’më lëshosh?>>

Lumë sarkastik q’i kundërvihesh mallkimit të ujrave>>

Dhe i largohesh detit e hyn në dheun e njerëzve,>>

Ku do të më lëshosh?...>>

¹. Tiete – Lumë në Shtetin e Sao Paulos, burimin e ka shumë pranë detit, por rrjedha e çon thellë në kontinent, ku vërtitet për 700 milje gjersa derdhet në lumin e Paranës. Lumë i ndotur e i lundrueshëm pjesërisht, kalon nëpër disa qytete Braziliane.

kaq perktheva tashi, pjesen tjeter kur te jem me i vullnetshem smiley

part 1

Meditim mbi Tiete¹

Mario de Andrade

Ujëra të Tietes tim
Ku po më shpini?
- Lumë që hyn thellë në kontinent
E që më largon prej detit
Është natë. Dhe gjithçka është natë. Poshtë harkut t’admirueshëm
Ponte das Bandeiras lumi
Mërmërit me ngathtësinë e ujërave të lyrshme e të rënda.
Është natë dhe gjithçka është natë. Rreth e qark hije
Hije të mjegullta, mbushur prej kaq të gjerës natë
Në gjijtë e lumit ku nata duket si të qe prej uji,
Ujë natësor, natë e ujshme, mbyten shtrëngimet
Kullat e larta të zemrës sime të rravguar. Papritur
Vaji i ujshëm mbështjell tërë shkëndijat që dridhen,
Tmerr. Në një moment lumi
Shkëlqen dritash të panumërta, shtëpi, pallate e rrugë
Rrugë, rrugë, për ku topallojnë këta dinosaurë
Tani, qiellgërvishtës guximtarë ku vallëzojnë
Bubrreca blu, dhe ndëshkuesit daca të gjelbër,
Me këngët, me ahengun dhe me punën në fabrika,
Dritë dhe lavdi. Është qyteti... Është forma e kokolepsur,
Njerëzore, e kalbur e jetës jargavitet dhe duartroket.
Dhe krenohet, dhe fallsifikohet, dhe fshihet. Dhe çudit.
Por veç për një çast. Se lumi dhe një herë erret,
Bëhet i zi. Ujërat e yndyrshme e të rënda platiten
Në një psherëtimë. Lule. Trishtim që stampohet mbi shtegun e mortit.
Është natë. E gjithçka është natë. Zemra ime e rrënuar
Zhurmon krimbash të ndyrë nëpër natën e palodhshme njerëzore.
Lumi im, Tiete im, ku do t’më lëshosh?
Lumë sarkastik q’i kundërvihesh mallkimit të ujrave
Dhe i largohesh detit e hyn në dheun e njerëzve,
Ku do të më lëshosh?...
Përse ma ndalove kështu plazhin dhe detin, përse
M’i pengon të famshmet stuhi t’Atlantikut
Dhe vjershat e buk’ra që nisen për t’mos u kthyer kurrë?
Lumë që prodhon tokë, humus për tokën, krimbat e tokës,
Më rrëmben këmbëngulja jote vorbullore pauliste
Prej furtunave prej jete njerëzore, o lumë, o lumi im!...
Asgjë s’më hidhëron më tepër se lumturia që shkakton te unë
Mohimi i fitores së individit.
Unë vetë e fala këtë kënaqësi të marrë
Dhe ika i rrëmbyer prej ujërave të tu,
Për t’u ripajtuar me dhimbjen e vazhdueshme të njeriut
E për t’u purifikuar në gjirizin e vuajtjes humane.
Unë marr vendimet. Dhe unë vetë sërish u zhyta ashpërsisht në dhimbje
Me duart e mia, me duart e mia të pajeta, me
Bash këto duart e mia që më tradhtojnë,
Më zvetënojnë e më hapërdajnë në shtigje e rrugë,
E më shndërrojnë në pëlhurën ku merimanga e pangopur
Humbet mes pluhuri e pjalmi, kufomash, të vërtetash dhe zhgënjimesh.
Gjithsesi, lumë, o lumi im, nga uji i të cilit linda,
Unë s’kam më të drejtë të jem melankolik e i brishtë,
As të yllëzohem në epshin e kotë të lotëve!
Unë i rikthehem ujërave të tu, mbushur plot të pabëra,
Të yndyrshme dhe unë, i dëshiruar kapërthehem pas talljesh,
Turpesh, egoizmash e tradhtish. Dhe zërat e mi
Mbyten nga gumëzhima jote tenore, e rëndë, e vajshme,
Që lakadredhon kontinentit me habinë e mijëra të ardhmeve,
Plot ankth në pritje të çastit. Por jo çastin tim të fundit!
E lashë! Në atë atë çast zhyten ujërat në natë,
Bash në atë çast mbërrin dilema e tokës,
Prej së cilës lind njeriu.
Marr vesh; nuk janë për mua, vargjet ecin përkundër
Litarit gjarpërush, lumit.
E gjithë bukuria, e gjithë kënaqësia e jetës është mbledhur
Në ujërat e tua dhe më vjen keq për Boi Paciência-n
Që mbytet në gjirin e ujërave, e gjitha në ty...

 

 

¹. Tiete – Lumë në Shtetin e Sao Paulos, burimin e ka shumë pranë detit, por rrjedha e çon thellë në kontinent, ku vërtitet për 700 milje gjersa derdhet në lumin e Paranës. Lumë i ndotur e i lundrueshëm pjesërisht, kalon nëpër disa qytete Braziliane.

sa me pelqeu kjo

Rrugë, rrugë, për ku topallojnë këta dinosaurë

 

pastaj kjo

Unë s’kam më të drejtë të jem melankolik e i brishtë,
As të yllëzohem në epshin e kotë të lotëve!
Unë i rikthehem ujërave të tu, mbushur plot të pabëra,

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).