Meksi: Kundërshtarët e komunizmit që u pushkatuan gjatë dhe pas luftës, duhen trajtuar si dëshmorë

Intervistë me ish-kryeministrin e Shqipërisë Aleksandër Meksi në lidhje me debatin e hapur për të ashtuquajturit “kolaboracionistë”

Ish-kryeministri i Shqipërisë në vitet 1992–1996, Aleksandër Meksi, në një intervistë për gaztën “Metropol” shpreh qëndrimin e tij në lidhje me debatin e hapur dhe deklaratat e disa politikanëve për dëmshpërblimin e të pushkatuarve pa gjyq para dhe pas vitit 1944. Në pozita jo vetëm të një politikani, por edhe të një historiani, Meksi shprehet se historia duhet riparë dhe ata nacionalistë që u pushkatuan pa të drejtë nga regjimi komunist duhet të zënë vendin që u takon në listat e patriotëve të këtij vendi. Sipas tij, në historinë e këtij vendi duhet rishikuar dhe një herë periudha e Luftës Nacionalçlirimtare, numri i dëshmorëve, numri i partizanëve që morën pjesë në këtë luftë dhe listës së dëshmorëve t’u shtohen edhe ata nacionalistë që për arsye gjeopolitike apo dhe ideologjike dolën hapur kundër doktrinës komuniste. Një qëndrim tjetër interesant i ish-kryeministrit është dhe ai që ka të bëjë me dënimet që u dhanë pas viteve ’90 për ish-drejtuesit e kastës së kuqe, Ramiz Alia, Nexhmijë Hoxha, apo dhe të tjerë, për të cilët Meksi shprehet se ka ardhur koha të rishihen dhe një herë dënimet për këta njerëz, të cilët u dënuan për gjenocid, morën pafajësinë dhe madje u dëmshpërblyen. Sipas Meksit, ligji i lustracionit duhet të jetë në vazhdën e viteve ’90, ku njerëz që kanë mbrojtur figura kriminelësh komunistë kanë shkuar deri aty sa dhe janë burgosur.

- Zoti Meksi, kohët e fundit është hapur një debat në lidhje me të pushkatuarit pa gjyq, pas por edhe para çlirimit. Nga një pjesë e politikës shqiptare janë konsideruar, si edhe më parë, “kolaboracionistë me pushtuesin” gjatë viteve 1939-1944 dhe si të tillë nuk meritojnë qoftë dhe dëmshpërblim moral si pjesa tjetër e të persekutuarve të regjimit komunist. Përveç se jeni ish-kryeministër në kohën kur u ngritën komisionet tripaleshe, profesioni juaj u lidh dhe me historinë. Në opinionin tuaj mund të flitet në vitin 2009 për kolaboracionistë apo bashkëpunëtorë, ose më saktë, kanë qenë këta vërtet kolaboracionistë?

- Një gjë është e sigurt: njerëzit që janë vrarë pa gjyqe nga komunistët, në më të shumtën e rasteve janë vrarë sepse komunistët nuk e shihnin si detyrim zhvillimin e gjyqit. Të tillë janë vrarë pa gjyqe dhe mbas çlirimit të Shqipërisë, pra pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore e deri në hyrjen e demokracisë. Për më tepër, gjyqet që bëheshin ishin gjyqe të sajuara, fiktive, me dyer të mbyllura, me dëshmitarë të rremë, me spiunllëqe etj., etj. Ata njerëz janë vrarë sepse ishin kundërshtarë të komunizmit në shumicën dërrmuese të rasteve. Qenë kundërshtarë të komunizmit, sepse në një mënyrë apo në një tjetër e njihnin komunizmin, ose njihnin njerëzit të cilët i paraqiteshin publikut si komunistë. Sigurisht që në një vend të vogël si Shqipëria lidhjet me fuqitë e huaja janë vendimtare. Nuk mund të quhen “kolaboracionistë”. Por mund të quhen, në rast se përdorim të njëjtën terminologji që përdorin sot këta kundërshtarë të kësaj dukurie edhe ata që u bashkuan me Jugosllavinë, dhe ata që u bashkuan me Rusinë, edhe ata që u bashkuan me Kinën. Siç mund të dalë ndonjë i marrë që të na thotë tani se “jeni bashkuar me Amerikën dhe ne jemi kundërshtarë të Amerikës”. Kjo është një gjë fare-fare e qartë. Kishte njerëz të cilët e dinin mirë se komunizmi ishte armik i Shqipërisë, sepse ishte me Serbinë, kundër këtij vendi, e dinin mirë që ishte armik i njerëzimit. Këta njerëz e quajtën të arsyeshme ta luftonin dhe të bashkoheshin me këdo që i jepte mundësi mbijetesës së shqiptarizmës. Dihet se në kohën e këtyre qeverive, si në kohën e Italisë, ashtu edhe në kohën e Gjermanisë, këtu nuk u vranë çifutët. Dhe ishin këta që i ndihmuan. Nuk është e rastit që Mustafa Kruja dhe Xhaferr Deva morën shtetësinë amerikane. Nuk ishte Amerika nga ato shtete që falte kolaboracionistët. Pra, e njihte mirë veprimtarinë e tyre. Sigurisht, dikush mund të thotë se ishte një zgjidhje e gabuar politike nga ana e tyre që u bashkuan me boshtin, në një kohë që dihej se boshti ishte mundur, ashtu siç mund të thuash se ishte dinake bashkimi me kundërshtarët e boshtit dhe ata e dinin se do fitonte ajo palë tjetër dhe donin pushtetin me çdo mënyrë. Nuk është e rastit që në botimet e fundit, që janë të pacensuruara, të kujtimeve të pjesëtarëve të misioneve ushtarake angleze dhe amerikane në Shqipëri thuhet qartazi se “komunistët shqiptarë me Enver Hoxhën në krye e quanin më të rëndësishme të luftonin nacionalistët sesa të luftonin me gjermanin apo italianin”. Dhe një histori e vërtetë e këtyre viteve duhet rishkruar. Mund të ketë gjykim negativ për persona të veçantë, por nuk mund ta kesh tërësor. Mund të evidentohen individë të veçantë, që mbase duhet konsideruar si të tillë, kjo i takon një studimi të imët me dokumente, jo me fjalë, jo me paragjykime, jo me përrallat e 50 vjetve, sepse edhe njerëzit më të ndershëm mund të jenë sharë, edhe ata që s’kanë prekur pushkë me dorë janë quajtur kriminelë etj., etj. Pra, ishte një çështje që duhej të merrej në konsideratë nga ligji, duhej të ishin mënyrat e shqyrtimit të çështjeve, por në asnjë rast nuk duhet të bësh një gjykim global, ku të thuash se “meqenëse je dënuar pa gjyq, je vrarë pa gjyq, ose meqenëse je vrarë para 28 nëntorit 1944, nuk ke të drejtën e rehabilitimit politik, nuk ke të drejtën e dëmshpërblimit për pasardhësit”. Në një kohë që tërë pasardhësit janë ndëshkuar në të njëjtën mënyrë me ata që u vranë tri ditë më vonë, pra pas fundit të luftës. Për të njëjtën arsye se qenë si ata të parët: armiq të komunizmit.

- Pra, ju mendoni se duhen trajtuar njësoj si ata që janë pushkatuar pa gjyq para 1944-s, edhe ata pas këtij viti?

- Sigurisht. Të jeni të sigurt se një gjyq formal ka pasur. Më duket se Fatos Lubonja e përmendte këto ditë, kur fliste për një letër të dërguar për Anastas Plasarin, që Enveri ia dërgonte Nexhmije Hoxhës dhe bënte vërejtje më vonë se ky shpëtoi, ndenji në Shtab dhe vdiq nga vdekje natyrale etj., etj. Pra, këta urdhra kanë ekzistuar, nuk është e rastit që i pari që kundërshtoi si fraksionist u gjykuar dhe u vra pa gjyq. Ishte Anastas Lulo më 1943. Dhe tragjedia është se ata që e vranë quhen “heronj”, marrin para pasardhësit se u vranë më pas në luftë, kanë emra nëpër rrugë etj. Ndërsa këta që kundërshtonin këtë që ishte një murtajë e keqe, nuk kanë të drejtën e asnjë rehabilitimi moral, as dhe të një kompensimi, po themi, sepse ata që luftojnë për atdhe nuk luftojnë për para, por të një kompensimi për të lehtësuar jetën e atyre që vijnë mbrapa, si për shkollimin, punësimin për një biznes etj.

- Le të qëndrojmë këtu, pra këta s’duhet të kenë vetëm një dëmshpërblim material, por edhe një dëmshpërblim moral?

- Sigurisht, për secilin rast duhet parë me imtësi dhe duhet shqyrtuar para se të shprehesh në mënyrë negative për ta, aq më tepër që ka prej tyre që janë patriotë që prej ditës së ngritjes së flamurit të pavarësisë, dhe më parë, mund t’i gjykosh për një periudhë të shkurtër, nga pozita subjektive të tuat, ose nga përkatësia politike, një tjetër i gjykon ndryshe, dhe për një periudhë të shkurtër të kalosh në heshtje, siç bëhej në atë kohë, t’i fshish fotografitë, t’i anashkalosh veprat etj., etj., kjo është shumë obskurantiste.

- Ndoshta është me interes që të sqarohet në këtë rast pozicioni i një prej patriotëve që ngritën flamurin në Vlorë dhe më pas u konsiderua regjent. Bëhet fjalë për Lef Nosin, që dikush që ka qenë në krye të komunizmit, por që po i jepet goxha hapësirë në medie, e ka konsideruar “tradhtar”, “kolaboracionist” etj. Ju keni një opinion rreth kësaj figure?

- Lef Nosi është firmëtari i pavarësisë, pra pjesëmarrës i kuvendit të Vlorës, sepse një pjesë kanë firmat, një pjesë erdhën me një ditë vonesë, por ka nga ata që organizuan dhe e bënë Vlorën, pra pavarësinë e Shqipërisë. Ka qenë ministër në qeverinë e parë shqiptare, më pas nuk është përzier më me politikë, është marrë me shkencë. Për shkak të emrit të tij dhe përvojës u fut në atë këshillin e katër vetave të regjencës, pasi kishin marrë garanci se Shqipëria nuk është e pushtuar, por është një vend neutral dhe nuk prekeshin disa gjëra. Menduan se me këtë mënyrë i bënin mirë Shqipërisë dhe unë e di mirë rastin e patër Anton Arapit, që është çështje paralele, i cili, ndërsa për të shpëtuar ndonjë shqiptar nga burgu i italianëve apo pas tyre i gjermanëve duhej të paguaje 300 napolona flori, te patër Anton Arapi i nxirrje pa para, këtë e di me shembull personal nga njerëzit e familjes. Pra, është një kontribut njerëzor, plus që historia e sotme, e shekullit të fundit, shkruhet nëpërmjet atyre dokumenteve që i ruajti dhe i përjetësoi nëpërmjet botimit Lef Nosi. Kështu, nuk mund të akuzosh Eqerem bej Vlorën, nuk mund të akuzosh patër Anton Arapin, Mustafa Krujën, Mihal Zallarin dhe shumë e shumë të tjerë, të cilët sipas mënyrës së tyre u përpoqën për Shqipërinë dhe gjykimi i tyre duhet bërë mbi bazën e dokumenteve, jo mbi bazën e një gjykimi global për faktin se ishte kundërshtari jot. Sepse rrezikohesh që edhe sot të përdorësh të njëjtat gjëra për kundërshtarin, ta identifikosh atë si armik, pra të mos kesh një mënyrë gjykimi pluraliste, që t’i japësh dhe atij që s’mendon si ti të njëjtën të drejtë që të jetë në skenën politike dhe në jetë, apo t’i marrësh dhe jetën, të kalosh në rastin ekstrem. Pra, mendoj se është një çështje që duhet shqyrtuar. Për fat të keq, historia te ne nuk shkruhet mbi bazën e dokumenteve. Dokumentet nuk botohen. Për fat të keq, askush nuk e di çfarë kanë qenë këta njerëz në të vërtetë, çfarë kanë bërë, por dinë ca filma, që është turp që jepen dhe sot e kësaj dite. Me priftërinj, me agjentë amerikanë, me borgjezë, me pasanikë etj., etj.

- Gjatë kohës kur ju ishit kryeministër, u bë një rishikim, si të thuash, i statistikave për ata që komunizmi e pa të arsyeshme t’i shpallte dëshmorë, sepse mund t’i shpallte dhe tradhtarë. Flitej për një luftë nacionalçlirimtare me përmasa paksa të ekzagjeruar për kushtet e një vendi të vogël, ndoshta qëllimisht për të diskredituar palën tjetër, atë të nacionalistëve. A mund të na thoni diçka rreth kësaj çështjeje? Vërtet shifra është aq sa është propaganduar për 45 vjet në Shqipëri?

- Historia shkruhet dhe rishkruhet, se përndryshe nuk do kishte më historianë. Por historia shkruhet në bazë të dokumentacionit, pra më parë botohen veprat, pastaj flitet. Kur flasim për Luftën Nacionalçlirimtare, duhet të botojmë sa kanë qenë partizanë dhe cilët kanë qenë, sa kanë qenë dëshmorë dhe cilët kanë qenë. Thuhet se kanë qenë 70 mijë partizanë, kur u kthyen në ushtri të rregullt, pas kongresit të Përmetit, pak para çlirimit në territoret e çliruara, ku të futeshin në ushtri për të kontribuar në fitimin e luftës. Dhe dëshmorët nuk janë 28 mijë.

- Sipas jush, sa mund të jenë?

- Po. Kryetari i Komisionit të Verifikimit, Dashamir Shehi, ka thënë se kanë qenë vetëm 4200. Problemi është se kjo shifër të thuhet, nuk ka vlerë as kjo që them unë, problemi është që kjo shifër të jetë publike dhe të dihet sa dëshmorë janë. Dëshmorë janë të gjithë ata që me armë në dorë dolën për të luftuar, sipas mendjen së tyre, pushtuesit e Shqipërisë. Shqiptari me të huajin asnjëherë s’ka qenë tolerant. Ata të rinj që dolën malit s’kishin asgjë të përbashkët me Partinë Komuniste. As nuk i shkoi në mendje se ç’do të bëhej mbrapa. Menduan që të ikte i huaji, siç është bërë çdo herë në Shqipëri. Këto shifra, ashtu si tërë historia e luftës, siç qe rasti i betejës së Mushqetasë, që rezultoi se gjermanët u thyen atje sepse kolona e tyre u bombardua nga avionët amerikanë. Dhe ishte Ibrahim Biçaku, kryeministri, që shpëtoi qytetin e Tiranës dhe rrethinave nga reprezalja e gjermanëve. Pra, janë ngjarje që duhen të shkruhen ashtu siç është e vërteta. Themi anën që ne e gjykojmë negative, por duhet të themi dhe anën pozitive. Pra, të themi se çfarë ka ndodhur në të vërtetë. Ndërsa në këtë rast vihen kufij fiktivë, 28 nëntori i ’44-s, kush u vra përpara e kush u vra mbrapa, ke qenë me ushtrinë shqiptare në shërbim të italianëve, sepse ajo quhej ushtri shqiptare, ke qenë në shërbim të ushtrisë shqiptare në ruajtjen e rendit, në kohën e pushtimit gjerman, pra të pranisë gjermane, të cilët deklaronin se “ne jemi kalimtarë, nuk kemi punë me ju”, pra nuk donin të angazhoheshin në beteja me shqiptarët. Thashë se janë të dobishme të tëra llojet e materialeve që shkruhen, të cilat, si çdo dokument i nënshtrohen gjykimit, pra a është real, është i besueshëm ose jo i besueshëm etj. Dhe vetëm atëherë mund të shkruajmë atë që është historia e vërtetë e shqiptarëve, të cilët bënë luftë, u vranë, humbën jetën, u dogjën etj., siç s’kishte të tjerë që në të njëjtën kohë luftonin edhe kundër komunistëve, sepse i gjykonin po aq të këqij sa dhe pala tjetër dhe të dëmshëm për Shqipërinë, siç tregoi dhe koha.

- Si i shikoni ju, zoti Meksi, deklaratat e fundit të kastës së vjetër komuniste, por dhe të ndonjë deputeti të së majtës, deklaratat e ditëve të fundit në lidhje me këtë çështje?

- Deklaratat janë në të njëjtin mentalitet të atyre që i vranë. Nuk është aspak koherente me kohën, në përputhje pra me ecurinë e kohës, me ndryshimet që janë pësuar, ndryshmin e kritereve, mentalitetin e shqiptarëve, të cilët dëshirojnë të dinë përpara, çfarë ka qenë ky person, çfarë ka bërë. Sepse me gjyqin e Nurembergut u vranë 12 gjermanë, po mareshali Peten nuk u vra, që në Francë kishte të njëjtin kontribut që ka pasur dhe Lef Nosi apo Mustafa Kruja. Që Peteni i dorëzoi çifutët kur këta nuk i dorëzuan, që organizoi një qeveri kundër rezistencës franceze, jo vetëm asaj komuniste. Pra, kjo sjellje nuk është e rregullt, nuk ka qenë e justifikuar, ndaj duhet t’i nënshtrohet gjykimit. Por të përsëritësh sot, pas 18-19 vjetësh tranzicion, të mohimit të paktën në dukje të ideologjisë komuniste, mohimit për shkak të dështimit dhe të pamundësisë që të realizohet ajo, të thuash të njëjtat fjalë që thuheshin gjatë asaj periudhe, nuk më duket aspak e hijshme, e zgjuar e dobishme për Shqipërinë e sotme. Kjo rinxjerr dhe një herë në sipërfaqe atë luftë, ato aspekte të luftës civile që pati ajo kohë, sepse janë dëshmitë e misionarëve në kohën e luftës, kjo do të thotë se kontradiktat që ka pasur një pjesë e kohës të vazhdojmë t’i mbartim edhe në ditët tona.

- Miratimi i ligjit për dëmshpërblimin e kësaj klase mund të konsiderohet një sukses, por për mendimin tuaj mos ishte pak i vonuar?

- Ligji duhej të përmirësonte legjislacionin e mëparshëm. Në asnjë vend të botës ligjet nuk shkruhen nga e para. Ka një ligj për të përndjekurit dhe ky duhej përmirësuar, përmirësim që natyrisht duhej bërë menjëherë nga e djathta, sepse rezultoi që e majta nuk e njeh këtë fakt dhe nuk dëshiron ta njohë. Është si në ato garat sportive ku, meqenëse dikush është me një mangësi, me një cen, ose të ketë diçka mangët, i jepet një avantazh për të qenë i barabartë me ty, kjo është edhe arsyeja e shkollimit të të përndjekurve gjatë viteve 1992-1996, e dhënies së banesave, natyrisht aq sa mund të jepte Shqipëria e sapo dalë nga komunizmi. Sot këto mundësi janë më të mëdha dhe duhet të ishin realizuar në një kohë më të shkurtër. Ne ende nuk dimë se në sa vjet, kur, qysh e tek do të realizohet ky dëmshpërblim, dhe ajo që është më e çuditshme për mua është se bëhet me short apo me lista. Të gjithë kanë të drejtë për të marrë pjesë të asaj që u takon derisa ta marrin të gjithën.

- Mos ndoshta një rishkrim i historisë do të bllokohej nga këto deklarata, zoti Meksi?

- S’ka të bëjë, historia shkruhet me penë dhe me letër. Sot ka letër të mirë, ka kompjutera, që shkruajnë shpejt, mirë e nga kushdo.

- Po nuk rrezikohet që sa herë ndërrohen pushtet të ndryshojë dhe historia?...

- Histori zyrtare ka vetëm në vendet diktatoriale e komuniste. Nuk ka histori zyrtare në një shtet të lirë. Historia shkruhet dhe kaq. Këtu ka libra të llojeve të ndryshme dhe asnjë nuk quhet histori zyrtare. Mund të kesh tri histori të Romës, 20 histori të mesjetës. Nuk quhet zyrtare asnjëra, nuk ka vulë shtetërore. Tekstet në vendet perëndimore janë alternative, dhe tekstet e historisë janë të ndryshme. Mund të jenë dy profesorë, një i majtë dhe një i djathtë, që japin të njëjtën lëndë në versione të ndryshme dhe studentët janë të lirë të zgjedhin se cilin do të dëgjojnë nga ata, apo t’i dëgjojnë të dy. Sigurisht, dhe institucionet shkencore mundohen të shkruajnë, por më shumë merren me dokumentacionin dhe me atë pjesë të historisë ku shprehen dhe opinionet e kundërta. Ose ato opinione, nuk them zyrtare, por që kanë zënë vend dhe janë pranuar nga shumica, duke treguar se cilat janë opinionet e kundërta. Këtu te ne ka histori zyrtare, që i bëjnë ata që lëshojnë këto deklarata, që i bënë dhe dje në një pjesë të mirë rasteve...

- T’u kthehemi pak viteve 1992–1996, kur Shqipëria tentoi të dënonte krimet e komunizmit. Mendoni se në atë kohë dënimet që u dhanë për një pjesë të kastës së kuqe duhej të ishin më të rrepta?

- Dënimet janë rezultat i një ankimi individual. Të tilla pati shumë pak. Paditëse në këtë rast qe pala shtetit për dënimin e gjenocidit. Nuk është aspak e drejtë ajo që shohim të thuhet nëpër gazeta se u dënuan për kafe. Ata u dënuan për gjenocid, si bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit dhe anëtarë të KQ dhe në vitin 1997 ata dolën e morën dëmshpërblim. Sepse ishin ata që u kthyen në pushtet në vitin 1997, diktatura e proletariatit, dhuna komuniste u gjykuan si një proces normal. Nuk u tha asnjëherë “hajt t’i shohim një herë këto procese”, pavarësisht se dënimet nuk rishihen, por “hajt t’i shohim dhe një herë ata gjyqtarë që i dënuan”.

- Pra, ju thoni se drejtësia duhet të riveprojë?

- Ka forma të gjykimit që të dënojnë veprimtarinë e komunistëve. Ndoshta, siç nuk mund ta dijë shumica e atyre që shkruajnë sot, që më 1992 ndaluam propagandën komuniste. Ka dhe persona që kanë hyrë në burg sepse mbronin figura kriminale komuniste, ashtu siç nuk dinë që lustracioni ka qenë në veprim që nga viti 1992 e deri në vitin 1996. Në vitin 1995 u bë si ligj, por që në vitin 1992 njerëz të këtij lloji largoheshin nga administrata.

- Pra, ligji i lustracionit do më shumë vullnet politik?

- Është një ligj që ka vepruar është në të gjithë vendet ish-komuniste. Në Gjermani, në rast se ke qenë punonjës i STAS-it apo bashkëpunëtor i tij, nuk mund të punosh nëpër zyra ku ka materiale tepër sekrete, sekrete dhe për përdorim të brendshëm e në mjaft punë të tjera. Nuk ke të drejtë të gëzosh pension suplementar, sipas statusit që morën më vonë ushtarakët te ne. Sepse këtu kjo gjë po ndodh dhe nuk thotë asnjë fjalë askush nga ata që e quajnë veten të djathtë

11 Komente

- Deklaratat janë në të njëjtin mentalitet të atyre që i vranë. Nuk është aspak koherente me kohën, në përputhje pra me ecurinë e kohës, me ndryshimet që janë pësuar...

Dhe ndërkohë, nuk di se me ç'koherenzë (kur akoma sot qahen nga të gjitha anët për mosfunksionimin e gjyqësorit) pretendon që të njiheshin standartet e gjyqësorit (siç e njohim tani) në atë kohë.

Ka shumë HIPOKRIZI!

Se po të ishte historian që të gjykonte gjakftohtë do të thoshte: Lërini të prehen atje ku janë... e kotë që t'i ngremë përmendore për t'i parë që ti transferojnë më vonë tek fusha e plehrave...

per cfare hipokrizie po flet?! shteti shqiptar funksiononte normalisht para se te coheshin revolucionaret e kuq pansllaviste dhe ta rrezonin. standardet e gjyqesorit aplikoheshin mire fare nga tirana, ne prishtine e ne tetove nga shteti kombetar jokomunist shqiptar. keshtu qe ne fund hipokrizi, ose thjesht injorance historike, mund te kete nga ana jote se nuk fillon historia e shtetit shqiptar me kriminelet e beogradit..

se jo per gje po nuk jena ke Ministry of Truth qe ta fillojme historine me instalimin e regjimit dhe ca ishte para, s'ishte. kot kshu per sport bolshevik

Amon mer si bëni që të gjithë si jurista.

Sot pas 18 vjetësh demokraci, kur 90% e popullsisë është me universitet dhe e civilizume dhe AKOMA keni gojë që të kërkoni justifikime "në vështirsitë" e mosnjohjes së të gjitha pasojave që mund të sillnin disa veprime... ndërsa për atëhere u dashka besuar që komunistët duhet ta njihnin të drejtën ashtu siç e njohim ne sot.

Kjo është HIPOKRIZIA.... sepse prej atyre pretendohet që DUHET ta njihnin të DREJTËN, ndërsa sot, pas 60 vjet bote pa luftë dhe të emancipuar me të drejtën, dzhet që të kërkojmë justifikime

nuk e mor vesh ca lidhje ka ky reagimi lart daku, menoj se pavaresisht tonit a ku di un, e thash qarte qe shteti funksionote normalisht para komunizmit dhe zbatoheshin gjonat pike per pike, kshu qe nuk justifiko asgjo fakti qe ata qe e moren mas pucit pushtetin nen udheheqjen e jugosllaveve, nuk merrshin vesh nga gjyqesori. injoranca nuk pi uje para ligjit, nuk pite atere, nuk pi as tashi, e as ma pret menja se ka me pi. kjo qe thu ti osh thjesht i shfajesim kristian "po amon me falini se sdinin cbonin"...

po njeri s'osht tu i fut ne burg i here. heqje nga administrata e t'implikumve kerkohet. s'mund te vazhdojne te qeverisin venin veglat e regjimit te kalum antikombetar

Më duket se kisha cituar diçka nga intervista... më saktë, pjesën: Nuk është aspak koherente me kohën... prandaj thoja që intervistuesi nuk është edhe aq koherent.

Nuk e di se me sa koherencë do të kërkoje zbatimin e ligjeve në kushte të caktuara kohore... në '97 p.sh...

po ti do thjesht me bo lojera fjalesh qe te dalesh nga situata apo si? se kjo tashi ska nei lidhje me komentin tat te pare. mo na u perdridh kot. meksi po thote atje ku cito ti, qe deklaratat e komunstive si alia, majko, n.hoxha dhe ca te tjere qe dolen diteve te funit dhe vazhdun duke i qujt kriminele nacionalistet e shtetit shqiptar, jane inkoherente me ato qe dihen nga te gjithe sot (pervec nai komunisti te thek qe bo sikur s'shef).

dhe fakti qe vazhdon te kete deklarata te tilla nga komunistet, na trego qe ata kane vepru me paramendim dhe bindje te plote asokohe dhe vazhdojne t'i kene ato bindje, duke hedh posht ato qe thu ti qe demek "s'dishin c'bonin". ose fundja ti nuk je ne korrent te ketij muhabeti dhe qendrimit te komunistve, qe je ka fol pa lidhje, se s'ka munci

JO, e imja nuk ishte lojë fjalësh, sepse këtu në këtë artikull nuk po diskutoja koherencën apo inkoherencën e deklaruesve të mundshëm neokomunistë.

Unë duke u nisur nga kjo kërkesë për koherencë të intervistuesit, dhashë mendimin tim se si më dukej INKOHERENT edhe arsyetimi i tij.

Ndoshta është ashtu siç thotë ai, por besoj se kam edhe unë të drejtën time që të mos më pëlqejë toni me të cilin e kërkon... apo jo?

Kam pat bindjen qe ne paraqitjen e tij fizike dhe paraqitjen e tij intelektuakle ky lloj robi ka plotesisht paraqitjen e nje "cicofreni". Psh natyra te tilla shquhen per konkluzione te bujshme por me permasa te habiteshme  idiotlleku sepse nuk kane te bejne fare me pranimin e nje fakteve  historik nga e gjithe shoqerite normale njerezore. Psh krahasimi per pushtimin ITALIAN e shtyn te nxjerre perfundimin se nuk ka kolaboracioniste sepse edhe sot ...bla-bla e trala- la smiley . Qe ketu e poshte fillojne argumentet e piskupatite historike....pa mbarim pa mbarim...ide !!!!!   I biri dilte ne penxhere dhe bertiste "nem leke ose bertita Poshte Qeveria Meksi" ....dhe shpesh bertiste . Por nga kjo nuk do themi se ky qe gati "Per Lufte Civile" smiley Them se eshte mire qe PPU te tilla prurje ti kategorizoje tek Humori ndersa si personalitet historik them se duhet shuajtur nga kujtesa e Shqiptareve si K/Ministri me karagjoz.

"....kjo është edhe arsyeja e shkollimit të të përndjekurve gjatë viteve 1992-1996, e dhënies së banesave, natyrisht aq sa mund të jepte Shqipëria e sapo dalë nga komunizmi..."

Bjeri bjeri se i bike bukur. Vellai im ishte i pari ne liste ne kohen tuaj per te marre shtepi, (shyqyr thame qe po e respekton disidencen), mirpo me pas kaloi i 6, e me pas nuk morri gje.  

"...i jepet një avantazh për të qenë i barabartë me ty, ..."

Mirpo si i behet zotrote, qe lufta ime kundra E.Hoxhes dhe regjimit te tij, na nxorri ne vitet 1990 te dy te barabarte, secili me nga nje xhakete, nderkoh qe ti brenda 2 vjetesh u bere kryeminister, dhe dole prej andej me plot para dhe firme ndertimi, nderkoh qe une vazhdoja akoma me nje xhakete dhe puntor, nderkoh qe dhe aftesite e tua si ekonomist ishin shum me poshte se mua. Si e shpjegon ti dhe shpura jote kete. 

Vazhdo bjeri se i bie bukur.

ky ishkryeministri s'paska as koke as bythe..

 

Keto qe thote Meksi s'kane si te ndodhin, sepse mbi genjeshtrat e stermedha te "luftes nacional clirimtare" qendron legjitimeti i gjithe shtreses sunduese (ne politike, ekonomi, media) ne Shqiperi, qe jane pikerisht bijte dhe bijat e "nacional clirimtareve".  Nuk lene keta te perdhoset pushteti qe baballaret e tyre e kane marre me aq mund (tradheti) dhe gjak (shqiptari), se per ndryshe avullon dhe pozicion i tyre ne shoqeri.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).