“SOS, një buzëqeshje”

Pas rreshtash të dhimbshëm, Zija Çela rikthehet me thirrjen për një buzëqeshje. Këtë fillimvit, shkrimtari vjen më afër lexuesit. "SOS, një buzëqeshje" është romani i tij i fundit, i sapo hedhur në treg nga shtëpia botuese "Ideart". Një realitet shqiptar i ditëve që jetojnë, i mbushur po ashtu me personazhe shqiptare, formësuar nën stilin dhe gjuhën e dallueshme letrare të Çelës. Një titull i tillë duket një dritë në krahasueshmërinë që mund t‘i bëhet krijimtarisë së viteve të fundit të autorit. Një "Buzëqeshje" që vjen pas "Las Varrezas" e aq më shumë pas rreshtave në kujtim të Dritanit, djalit të tij të ndarë papritur nga jeta nën titullin "Për dashurinë shkruhet pas vdekjes...". Në parathënien e librit, Rudolf Marku e quan padyshim librin më të mirë të shkruar nga autori deri më tash. Ndërsa botuesi i "Ideart", Arian Leka s‘mund ta përkufizojë veçse me një paralelizëm mes personazheve të "vjedhura" folklorit shqiptar, Zanës së Malit dhe Gjeto Basho Mujit. "A don shpirt? A don dijë? A don gjuhë? A don sy? A don jetë? A don mall? Apo s‘don hiçgja? Të gjitha këto jepen në shkëmbim të një buzëqeshjeje, të cilën duhet të jesh i gatshëm ta bësh fli apo ta falësh pa kushte, sido që të marrë, për mirë a për dreq jeta, gjithmonë nëse je aq i lirë, sa të dhurosh gjithçka që të është dhuruar, të pranosh fatin që të tërheq për flokësh, lart, drejt Atit dhe atë tjetrin që të tërheq përposhtë, drejt Hiçit pa fund. Njëlloj, krejt njëlloj si ai Jari Kaçinari i pashoq i këtij romani, që vë me gjithë zemër në ruletën e pandalur të dashurisë, të jetës dhe vdekjes, edhe atë që s‘e kish", shkruan Leka. Shkrimtari ende nuk flet për veprën e tij. Këto ditë të para e lë të shkojë heshtur te lexuesi. ol.li

___________________________________

Romani "SOS, një buzëqeshje", që lexuesi po merr në dorë nga "Ideart", është padyshim libri më i mirë që ka shkruar autori deri më tash. Në letërsinë shqipe është romani më origjinal që njoh; është më i guximshmi; është romani më modern. Krahasuar me "Las Varrezas", është edhe më i sofistikuar, i shkruar me fantazi edhe më të ndezur, me një thyerje të skajshme të kufijve mes realitetit dhe ëndrrës.

Ky roman arrin në kufijtë më sipërorë të Erosit, duke kaluar nga dashuria në çift te dashuria njerëzore në përgjithësi. Ai është i populluar me karaktere shqiptare të kohës, bash një libër që mëton të jetë ëndërr, fantazi: me biznesmenë, me fitime, me tregtarë dhe shërbyes të tyre modernë, me telefona celularë, me mesazhe telefonike, me vajza të kohës dhe plaka ballkanike, me sheshe të qyteteve që thirren Sheshi Demokracia. Si lexues, e shoh Balbonën: pallatet në ndërtim, lokalet me emrat e bujshëm, dyqanet dhe fabrikat që ndërtohen e që të bëjnë të qash e të qeshësh, veturat moderne, bisedat për fitime milionëshe, për investime, për Miami Beach, kazinotë amerikane dhe Barcelonën, për pushimet jashtë, me drekat dhe darkat që shtrohen pambarisht. Është piktura më besnike e Tiranës dhe e qyteteve shqiptare. Asnjë shkrimtar shqiptar nuk ka arritur ta japë, madje as të guxojë që t‘i afrohet këtij realiteti deri më sot. Dhe si? Përmes shpërfytyrimit fantazist të realitetit, përmes një ëndrre a paraqitjes së një çasti dehjeje, duke e coptuar realitetin, duke e coptuar pa frikë e pa mëshirë pasqyrën që reflekton rrenshëm.

Zija Çela, sidomos në disa libra, duket si një shkrimtar që përdor teknika të romanit realist magjik. Shpesh kufijtë e realitetit e të fantazisë treten, janë kufij imagjinarë, kufij që shfaqen në mesin e një mjegulle, aq sa lexuesi nuk e di nëse i dallon këto kufij, i ka parë diku apo do t‘i shohë realisht më vonë. Por pas një leximi më të kujdesshëm të tekstit, vë re se ajo çfarë duket marrëdhënie me teknikat e realizmit magjik, është po kështu aq iluzive, sa ç‘është dhe iluzioni i kufijve të ëndrrës me realitetin. Sepse Zija Çela edhe irealen të bën ta besosh, ai të kujton iluzionistët e skenës: shfaqet me shkopin magjik të stilit të vet për t‘i metamorfizuar pafundësisht sendet përreth, ngjarjet, personazhet, madje edhe rrjedhën e kohës. Kësisoj, edhe marrëdhënia me realizmin magjik del se është thjesht një truk stilistik i autorit. Duke perifrazuar një intervistë të tij, në thelb Zija Çela është një shkrimtar që, kur lexon, shumëkujt ia hap krahët, ndërsa kur shkruan të gjithëve ua kthen shpinën.

Zija Çela më kujton një pikëpamje të shkrimtarit anglez Evelyn Waugh (njëri nga pesë autorët më të mirë të letërsisë angleze të shekullit të njëzetë, dhe njëri ndër autorët e mi më të parapëlqyer), i cili ngulte këmbë se letërsia nuk është investigim karakteresh dhe as psikologji e karaktereve; më tepër se kaq, për shkrimtarin E. Waugh letërsia është një ushtrim gjuhësor i bashkuar me dramën, dialogun dhe ngjarjet (events). Romanet e shkrimtarit tonë ndërtohen mbi ngjarje të çuditshme, realiteti kthehet me kokën poshtë, si në pikturat e Shagallit. Romani i fundit, ashtu si librat e mëparshëm të autorit (bie fjala, një studiues ka shkruar se "Banketi i hijeve", botuar më 1997, ka rreth 80 personazhe), vjen me një pafundësi karakteresh që krijohen nga ngjarjet dhe që vetë i përbëjnë ngjarjet. Shpërbërja e vazhdueshme kimike e tyre, në vend që t‘i largonte nga përngjashmëria me realitetin, i bën në të kundërt të afrohen me tipat realë. "SOS, një buzëqeshje" është një trazim i së vërtetës me përrallën, e surreales me të prekshmen, e fantazisë me të përditshmen, çka krijon te lexuesi i vëmendshëm (dhe libra si ky kërkojnë një lexues të vëmendshëm e të mirinformuar) një kompleksitet ndjesish, që shilarsojnë mes dhembjes dhe qeshjes, mes habisë mosbesuese dhe identifikimit me karakteret, mes kureshtjes dhe libërimit katarsiastik. Këto lloj ndjesish të një peizazhi me kaq variacione dhe kaq larg monotonisë, lexuesi me fat arrin t‘i përftojë veç nga veprat letrare më cilësore të letërsisë. Dhe si çdo letërsi e nivelit të lartë, romani ka një humor të jashtëzakonshëm, që vjen sa në mënyrë të natyrshme, aq dhe të papritur. Ky libër, në krahasim me të mëparshmit, ka gjithashtu dritë, një dritë që depërton ngado përmes hijeve dhe është përplot përfytyrime njerëzore. Falja e buzëqeshjeve është një gjetje e kalibrit të letërsisë së madhe, asaj që, duke lindur nga një pendë dhe një vend i caktuar, mbart shpirt dhe vlera universale. Po ashtu dhe mënyra se si mbyllet romani. Në fakt, kjo mbyllje shkon me krejt frymën e veprës dhe është paralajmëruar aty-këtu përgjatë tekstit, por aq hollë, sa vjen me goditje të beftë. Dhe nuk është fjala thjesht për fundin e hapur, ose për funde njëkohësisht të mundshme, por sidomos për poetikën e romanit, ku gjejmë njëherësh dy mënyra të të shkruari, dy narrativa. Shigjeta (treguesi) i peshores dridhet për një çast, pastaj ndalet, pushon m‘u në mes, duke krijuar një harmoni të përkryer. Pas kësaj, duket sikur autori na thotë: Pjesa përmbyllëse nuk merret me romanin, romani ka mbaruar, nuk merret as me shpjegimin e tij fantast, merret vetëm me realitetin, atë që e quajmë e vërteta jetësore. Mirëpo, në këtë mënyrë loja e fantazisë bëhet edhe më e hatashme, pasi për Jari Kaçinarin dhe gjithë personazhet e tjerë nuk ka ekzistuar ndonjë e vërtetë e mëparshme, këtu edhe realja është fiksion. E kështu pra, a nuk ju duket se, nëse jeta gjithmonë është më e madhe se arti, nganjëherë arti është më i bukur se vetë jeta? "SOS" është një roman që i çon më tej "Las Varrezas" dhe librat e tjerë të Zija Çelës. Për ku? Te letërsia që mbetet letërsi. Tek ajo letërsi që i lëshon ca SOS-e, alarme sekrete, shpirtit njerëzor. Është shpërblimi i atyre shkrimtarëve, të cilët janë të preokopuar që të mbesin vetëm shkrimtarë e asgjë më shumë. Por dhe asgjë më pak se kaq.

Rudolf Marku

(Marrë nga parathënia e librit)

3 Komente

Lexova disa recensione ne rjet per kete romanin dhe me lane goxha pershtypje te mire. Por eshte shume e veshtire te mos jesh skeptik ne kohen tone... kshtu qe mendova... ndoshta mund te shruaj dikush prej ktij blogu pershtpjet e veta te ktij romani.. sepse me ka bere vertete kurioz. Ose ose.. akoma me mire, (duke qendruar brenda rregullave te te drejtave te autorit), ndoshta mund te futen 4-5 faqe te fotokopjuara ne format imazhi, prej nje pjese interesante te librit.. (para se ta urdheroj ose te kerkoj te ma dergojne).. sepse ndonje here thjesht nuk te pershtatet stili i shkrimtarit dhe kjo e ben te palexueshem.. (nuk kam lexuar asgje prej Celes... pervec atij tregimit te shkurter qe ka sjellur Avocados... mgjth sic shprehet vete autori, ai synon qe ne cdo veper te metamorfozohet, me c'kuptova une).

Ka ndonje qe e ka neper duar?

Ka qene ndoshta viti 1988, kur kam lexuar "Eklips dhe proza te tjera" nga Zija Cela. Nje permbledhje me tregime dhe nje novele e gjate ne fund "Ylli i plakave". Kishte tregime te mrekullueshme, nje fryme krejt e panjohur deri ate kohe, subjekte shume moderne dhe te thella ne te njejten kohe. Psh, edhe sot me mrekullon struktura e tregimit "S'te ka kush".

Ishte koha kur ne mos gaboj, dhe B.Mustafaj sapo kishte botuar "Vere pa kthim" dhe P.Zogaj - "E pakryer". Pra, po te ishe pak i vemendshem, mund te vije re qe letersia po pesonte nje ngritje te dukshme ne nivelin e vet.

Librin e ri te Zijait nuk e kam lexuar, por po sjell ketu disa faqe nga "Per dashurine shkruhet pas vdekjes".  Eshte libri i dhimbjes se nje ati te perveluar, qe fati e deshi te ishte dhe shkrimtar. Kam nje lutje per te gjithe ata qe do e lexojne: qofte dhe padashje, please, kursejini kunjat ( nese ndjeni patjeter te shprehni ndonje te tille), sepse eshte liber ku personalja dhe publikja nuk jane ndare qellimisht nga njera tjetra. Ndersa nga Dritani disa perkthime te tij, per te kuptuar me cfare perkthyesi kemi te bejme. Thank you.

 

Zija Cela " Per dashurine shkruhet pas vdekjes"

* * *Dritani kaloi në Semeiotikë gjashtë net gazepi. Deri atëherë, unë e Mammi ktheheshim mbrëmjeve në shtëpi, por tashmë Dritani s’mund të na kundërshtonte më, ishte petë në krevat dhe, pa pranuar asnjë diskutim, i ndenjëm te koka ditë e natë. A ishte një mentalitet nga ana jonë, në një mjedis ku garantohej shërbim njëzet e katër orësh? Jam gati të ngre supet. Mirëpo edhe mentalitetet mund të ndryshojnë kur ballafaqohesh gjatë me realitete të huaja. Sidoqoftë, përvojat mund të jenë të ndryshme, kurse dashuria prindërore është e përbashkët ngado, dhe pikërisht fakti që ajo mbetet e përveçme, e bën ndërkontinentale zemrën e prindit.Megjithatë, sado e flaktë zemra, koka e kthyer nga ana tjetër mund të shohë më larg. Isha unë që, pastaj, i propozova sime shoqeje për një ndryshim regjimi. E dija se Mammi nuk lëshonte centimin, nuk donte t’i hahej minuta, por ndjenja e burrit që më kishte shtyrë, më çoi edhe në barazpeshë. I propozova ta bënim me këmbim, njëzet e katër orë njëri dhe po aq tjetri. Pas disa netësh pa gjumë, sa mund të vazhdonim më këmbë ashtu, - e zura pisk në logjikë, - sa do të ishim të aftë për t’iu gjendur lehtësisht Tanushit çdo çast?!  Nga halli i përjetuar gjatë dhe nga trupi batall, kishte filluar vërtet të na binte rezistenca, kurse lipsej të bënim gajret, pa i dhënë Tanit mbresa të ligështimit. (Ai do të vërente madje edhe si ishim veshur, kujdeseshim për pamjen apo kishim nisur ta lëshonim veten.) Aq më tepër që, pa e ditur sa do të zgjaste ende, por duke uruar të shkonte në pambarim, në këtë fazë të re dhe të fundit ne ishim të vendosur që asnjë natë të mos mbetej pa praninë e nënës ose të atit të tij. Por kishte dhe një shkak teknik, në Semeiotikë vizitat bëheshin me orar, dyert mbylleshin, të sëmurit mund t’i bënte shoqëri vetëm një shoqërues. Kështu, herë mua e herë Mammit na binte të prisnim jashtë, në sallonin me orë muri, akrepat e së cilës ecnin shumë ngadalë, si mbi një fushë të magnetizuar. Aty ose lexoja diçka, ose vërdallosesha duke folur nën zë, nganjëherë, si ta kisha me vete edhe Tanushin. Një mbrëmje, me sytë nga fusha e orës, po i “thoja” atij: Për të ardhur gjer tek ti, mor bir, rruga është e shkurtër, por koha nuk ka vetëm sens urban, më shpesh ajo mbizotërohet nga sensi psikologjik, prandaj thonë shkodranët – jam jabanxhi në dhé të huaj, një sahat më bëhet një muaj. Dheu i huaj, me sa duket, për gjithë njerëzimin është ky ku rrojmë, ndërsa integruesi na bëhet ai ku shkojmë. Por ku, ku ndodhet ky atdhe i përbashkët, nuk e dimë. Megjithatë, askush nuk duhet ta harrojë katin e shtatë, të shtatin kat të Qiellit - sipas dijes kuranike, mbretërinë ku mblidhen shpirtrat dhe ku, duke pritur në liri gjykimin përfundimtar, një mijë vjet u bëhet një muaj.  Edhe u ktheva në çast me fytyrë nga porta e onkologjisë. Ishte e hapur kanat. Atje nuk mbylleshin dyert, nuk kishte kufizime për vizitorët, ndërsa pacientëve u plotësosheshin të gjitha dëshirat e mundshme. Ishin vërtet në lartësinë e moralit mortor, sepse kush hynte aty, kishte arritur në paradhomën e Vdekjes. Dhe çfarë paradoksi, ne prisnim një vend të lirë tamam aty, dhe e dëshironim pikërisht me shpresën për t’i ikur vdekjes. Por lajmi i jetës na gjeti në Semeiotikë. Dhe Dritani, me gjithë ato grirje të hatashme që i jepnin metastazat, do ta përshëndeste fort ëmbëlsisht: “Buon giorno alle mie principesse. Vi amo.” Donte ende për të zbardhur dita e 30 nëntorit, kur ra zilja e telefonit të Tanit. Ne e prisnim ngjarjen pas disa ditësh, por kishte ndodhur gjatë natës: Lona kishte lindur me çezarin, duke sjellë në jetë Livian. Lonën e shoqëronte nënëgjyshja e Livias në spital; babëgjyshja shoqëronte Kevin; unë po shoqëroja Tanin; Tani të pasnesërmen do të kalonte në paradhomën e Vdekjes, për këtë ishim njoftuar dhe ishim të kënaqur, por unë u luta që... Kur lutesha për tim bir, më dukej vetja egoist, sepse në onkologji të gjithë ishin me kancer. Sipas meje, aty duhej të aplikohej e kundërta, pra secili të lutej për të gjithë, duke pritur që Zoti të mendonte për çdonjërin. Prandaj, siç më ishte fiksuar, bëja liturgji për tërë pavijonin. I lutesha Zotit që, mbasi më parë u kishte dhënë dënimin kapital, tashti t’u jepte amnistinë. No, no, më kishte thënë Luisa, ti duhet të lutesh vetëm për Dritanin, për të tjerët luten njerëzit e tyre, dhe ma kishte përsëritur formulën e njohur, që unë kisha dashur t’i ikja, secili për vete dhe Zoti për të gjithë. Atëherë iu luta Zotit që ta linte Dritanin, derisa ta shihte Livian kur të shkonte në shkollë për herë të parë. Por kjo m’u duk pak. Atëherë iu luta që ta linte Dritanin, derisa të shihte se në ç’universitet do të studionte Kevin. Kafshova gjuhën, përse të mos t’ua hante edhe dasmën dy fëmijëve, përse të mos t’i shihte edhe kur të shtoheshin vetë me fëmijë e Tani të bëhej gjysh?! U luta që pastaj... E ndjeva se kisha shkuar larg, se në njëfarë mënyre kisha rënë në kurthin e Sizifit, i cili erdhi me leje nga bota e përtejme sa për të parë të shoqen dhe, meqë u josh nga lezetet e të gjallëve, meqë nuk pranoi të kthehej në fjetoren e madhe, edhe pse i kishte skaduar afati i lejes, u dënua me gurin e mundimeve. (Dashke përjetësinë, zotrote?! Po ta japim, merre pra, por ke për të parë se është shumë e mundimshme, shumë më e tmerrshme se vetë vdekja!) Atëherë i bëra Zotit lutjen më minimale, lëre Tanin sa të bëhet dyzet vjeç, deri atëherë i mëkëmben pak fëmijët!  Për t’u bërë dyzet vjeç, i duheshin diçka më tepër se katër vjet. Ai jetoi diçka më tepër se katër muaj. Gjatë kësaj kohe nuk mund të them nëse i pa fëmijët dyzet herë. Mos kisha kërkuar shumë? Njeriu kështu është, nganjëherë nuk di ç’thotë, nuk di ç’bën. Ja, prapa derës së studios dëgjoj hapat e Mammit që baret nëpër shtëpi. Është ora për të vajtur në kishë. Sa kohë që Dritani ishte ende gjallë, shkonte në kishën e Castelnovo-s, lutej e ndizte qirinj. Tashti që i biri nuk jeton, tashti që nuk ka më asnjë shpresë, endet edhe qan, qan edhe ndez qirinj, por asnjëherë s’e dëgjoj të lutet, asnjëherë nuk e shoh të shkojë në kishë. Unë nuk dua ta pyes, dua vetëm të pohoj rishtas se Zoti nuk mund të duhet me kushte. Dhe teksa shkruaj këtë aksiomë, më rren mendja se mos energjia e mendimit transmetohet deri te Mammi. Por jo, ajo endet prapë, ndoshta dhe sheston me vete: “Çfarë bën im shoq matanë, pse lodhet kot, e ç’vlejnë ato shënime, kujt i duhet ai libër!”  “E mirë te Zoti”, ka shkruar A. Çipa për Mammin. Dhe kësaj nuk i heq presjen. Mirëpo nganjëherë asgjë s’i hyn në sy, nuk do t’ia dijë për çfarë ngjet jashtë mureve. Në rastet e gjëmave të skajshme, duke humbur referencat, ndoshta njeriu i shkretë bëhet si qenie kavanozi, aq shumë mblidhet në vetvete. Në çaste të tilla, herë më kaplon një faj i madh, ndihem përgjegjës për gjithçka, herë brehem e marr inat, përpiqem të përmbahem por edhe shpërthej, tashmë rrallë, fort rrallë dhe pa dufet e rinisë. Më vjen keq që figurën e anijes e kam konsumuar më parë, por Saimirit (Strati) i thashë një natë: Mammi është si “Titaniku” në çastet e katastrofës, madhështor në tërë zymtësinë fatale, madhështor në tërë vetminë e territ, por gjithashtu i pamëshirshëm: sikur dhe gjeniu i botës të ndodhej në atë bord, të ndodhej me gjithë Letrat e tij, do ta mbyste bashkë me veten.       ......   

Dritan Cela- Kolazh perkthimesh

“Po atëherë?”“Atëherë, kishte të drejtë Paskali kur thoshte: “E gjithë fatkeqësia e botës varet nga fakti se askush nuk do të rrijë në shtëpi të vet.”Nëse deri atë çast kishim kuptuar pak, thënia e Paskalit na i ngatërroi përfundimisht mendimet: profesori e vuri re dhe nisi të bënte pyetje më të thjeshta, të cilave, sidoqoftë, u përgjigjej po vetë.“Përse njerëzit nuk duan të rrinë në shtëpi? Sepse kanë nevojë të zdërhallen. E përse kanë nevojë të zdërhallen? Për të mos menduar për vdekjen. E çfarë bëjnë për të mos menduar për vdekjen? Rendin mbas parasë dhe pushtetit, thua se paraja dhe pushteti të mund t’u garantonin atyre pavdekësinë. Ergo: I urti nuk lëviz, por stërvitet për të vdekur, dhe shenjtët indianë e kishin kuptuar këtë qysh para një mijë vjetësh.”“Me një fjalë”, i vuri kapak Bebeja, duke bërë gjeste namatisëse, “ne duhet të stërvitemi për të vdekur?”“Si urdhëron”, pohoi profesori, “në fillim duke u mësuar me idenë, e më pas duke nënvleftësuar rëndësinë e saj.”“E si i bëhet?”“Fillohet të mendohet për vdekjen si një nxjerrje e thjeshtë nga shtëpia, sepse nuk ke paguar qiranë, me njëfarë malli për ato që ke lënë dhe një grimë kureshtjeje për atë që do të njohësh. Madje, a e dini ç’ju them? Sipas meje, një njeri vërtet kureshtar, për të qenë në lartësinë e dëshirës së tij, do të duhej ta dëshironte vdekjen si mjeti më i shpejtë për të mbërritur tek e Vërteta. Unë, për shembull, sa më shumë kalon koha, aq më tepër e dëshiroj.”Bebé Maljone dhe kapedani Banjulo panë njëri-tjetrin në sy, por nuk folën.“Një gjë është e sigurt”, vijoi profesori, “kalimi nuk do të jetë i dhunshëm. Kurrë nuk është dëgjuar ndonjë njeri në grahmat e vdekjes, që t’ia ketë dhënë ulërimës në çastin fatal. Në përgjithësi, transferohesh atje pa e vënë re, krejt sikur nga esëll kalon në gjumë. E mandej, tekefundit, të themi të vërtetën: ç’do jetë vallë kjo vdekja!”“Nëse e kuptova mirë mendimin tuaj”, tha kapedani, “që të stërvitemi për të vdekur, ne nuk na u dashka të dalim kurrë nga shtëpia?”“Filozofi nuk del.” *Po të isha shumë i pasur, kështu do ta ndërtoja një shtëpi: paradhomë fort e vogël, korridor i ngushtë, një dhomë ndenjeje e mjerueshme, një dhomë gjumi e shkretë, mobilje të ronitura e të zhveshura, ca tablo, asnjë qilim, perde hiç fare, llamba të zbehta e të bezdisshme, atmosferë e përgjithshme parehatie.Ama, përsa i përket banjës, banjën do ta bëja të paktën dyzet metra katrorë dhe plot mermere, majolika, çezma të ndritshme e shumë të vrullshme, llambadarë ngadhënjyes, pasqyra të lëmuara pa numërim, tapete të buta prej sfungjeri në ngjyra të brishta, sërë e sërë parfumet e rralla dhe tepër të shtrenjta, letra higjienike të buta si një psherëtimë, shishka e spërkatës të çdo lloji, gramafonë stereofonikë me disqe madhështore, me një fjalë, luks i shfrenuar, hapësirë e tepërt, ëndje për t’u vërtitur lakuriq lart e poshtë, mbase dhe duke vrapuar.Përse arkitektët e dijshëm nuk ndërtojnë shtëpi të tilla? Është lehtë të durohet mjerimi, kur mund të dhjesësh si zotëri. *“Ama, të shkosh në Klub është si të rrish në shtëpi”, pohoi Bebeja që, me siguri, kalonte më shumë orë në Klub sesa në shtëpinë e tij, ku thuhej se kishte një grua të tmerrshme.“Shtëpi apo Klub nuk ka ndonjë ndryshim”, miratoi profesori, “rëndësi ka të mos lëvizësh.”“Po, veçse palëvizshmëria është edhe sinonim i vdekjes”, u përpoqa të kundërshtoj unë.“Vetëm kur Rregulli përputhet me Rrëmujën, dhe kjo do të ndodhë ditën e fundit”, ma ktheu profesori, paskëtaj mori një prej filxhanëve bosh që ishin mbi tryezë dhe na e tregoi. “Shiheni këtë filxhan: në qoftë se tani unë do të hedh aty ca qumësht e ca kafe, çfarë do të na dalë?”“Një kafe me qumësht”, u kandis të thoshte Bebeja.“Të lumtë, e përse?”          

 

Hej Av., thanks for this.

Shkrimtar me intuite po me duket ZC. Mgjths sikur sme pelqejne presjet e teperta, sikur ja presin ritmin fjalise. Por do e kerkoj kete SOS.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).