Zbulohet fjalori i rrallë i Mustafa Merlikes

Përplasa grushtin për tryezë kur mbarova së lexuari fjalësin e dy germave të vetme që na kanë mbërritë nga Fjalueri Kritik i Mustafa Krujës. “O Zot, - thashë me vete, - ku janë gjithë germat e tjera?”. Kemi sot vetëm ngjërimin e një produkti leksikografik të cilin shqipes i duhej ta kishte këtu e gjashtëdhjetë vjet të shkuara. Mustafa Kruja ja ofroi shì në kohën kur asaj i duhej, por Shqipja nuk e mori kurrë atë fjalor, e as një të ngjashëm me të. Sot, në shek. XXI, për gjuhën tonë po botohet për herë të parë një vepër leksikografike e tipit kritik, nga e cila mjerisht kemi vetëm dy germa. Kaq mundi të rindërtonte hartuesi i atij fjalori të plotë, terratisja e të cilit vijon të jetë mister për shumëkënd.

Europa rrotull nesh i ka sendërgjuar e botuar fjalorët kritikë të gjuhëve përgjatë një procesi dyshekullor që pat mbaruar nga fundi i shekullit XIX. E ata shërbyen si lëndë e parë për politikat gjuhësore dhe didaktike. Në përgjithësi mund të thuhet se ka mbi një shekull që të tillë fjalorë nuk hartohen më. Sot botohen diksionerë kritikë për terminologji fushash të ngushta, siç janë ato të sociologjisë, jurisprudencës dhe teknologjive, dija mbi të cilat përditësohet kohë pas kohe, ndaj lypet edhe përditësimi i saktë i shenjuesve në raport me të shenjuarit që ata mbulojnë.
Kështu, ndodhemi këtu, me një shekull vonesë, kur Shqipja ka nevojë ende për të parin fjalor kritik të saj, dhe kur kjo copëz e veprës që po botojmë është e para në llojin e vet.
Në dashjen për ta thyer disi marrëdhënien e ftohtë që kanë përdoruesit e shqipes me fjalorët që u ofrohen, e që në fakt nuk vjen dhe aq prej indiferencës së tyre sesa prej tëhuajzimit që kanë shkaktuar fjalorët e sotëm, themi pikësëpari se ky punim i Krujës i përket sa gjuhësisë aq edhe letërsisë. Ai paraqitet në daçim edhe si produkt letrar i gjinisë tregimtare, pasi kush do, mund ta lexojë edhe si një përmbledhje dëftojcash mbi ndeshtrashat e fjalëve të Shqipes dhe metamorfozat e tyre.
Sa i takon shkencës mbi gjuhën, ky visar fjalësh, e ç’është më e rëndësishmja, visar arsyetimesh mbi format e fjalëve, moshën, përhapjen gjeografike dhe vendndodhjen kontekstuale të secilës prej tyre, ofron sot atë çka shqipes i mungon më fort: zgjidhjen e binarit të dyfishtë, a për ta thënë me një shprehje të Devotos, u ofron përdoruesve të gjuhës amtare “biletën vajtje-ardhje” nga shqipja tek dialektet, nga dialektet tek shqipja, duke i ushtruar ata të zgjedhin sipas rastit e situatave të komunikimit.

Le të këqyrim për s’afërmi se ç’është ky fjalor sipas konceptimit të hartuesit të tij, pasi na rezulton, veç tjerash, të jetë një pasqyrim i mirëfilltë edhe i historisë së kulturës shqiptare, dëshmuar përmes fjalëve dhe shprehjeve që sendërgjuan këtë kulturë, e që si gjithkund tjetër edhe bashkëjetuan, edhe u ndeshën. Mund të mendojnë se Kruja e ndërmori qoftë hartimin e qoftë rishkrimin e këtij fjalori, ngaqë një punë e tillë duhej, por priremi më fort të besojmë se ai e ndërmori ngaqë deshi. Lakmoi t’i jepte diçka të munguar “gjësë” që më fort ngjan se dashuroi. E paçka se vetiu, me “gjë” nënkuptojmë gjuhën, prapëseprapë është e pamundur të dallohet çfarë deshi më shumë Mustafa Kruja, gjuhën apo kombin e vet. E pamundur, ngaqë për ne shqiptarët gjuha nuk është ndarë kurrë nga kombi qysh në agshan të kohërave.

Në nr e 11/1952 te Shêjzave, Karl Gurakuqi bën me dije se Fjalori që pat hartuar Kruja, e që ai vetë la gati për shtyp para se të mërgonte, kishte rreth 30.000 lema e mbi 2600 fletë të daktilografuara. Ndërsa daktiloshkrimi që trashëgojmë ne sot ka afro 260 fletë të këtilla, pra një të dhjetën e materialit zanafillor. Kemi të bëjmë këtu me një riprodhim me anë të kujtesës, nga ana e studiuesit të madh i cili, në përpjekjen e vet për rinxjerrjen e kësaj vepër monumentale, u gjet pa mjedisin e nevojshëm, pa bibliotekë të specializuar, dhe ç’është më e rënda, pa kohën e domosdoshme për t’ja rihyre edhe njëherë e i vetëm një ndërmarrjeje titanike sikurse ishte Fjalueri Kritik i Gjuhës Shqipe. Kruja e kish mëse të qartë dimensionin e kësaj ndërmarrje. Ai e kish kuptuar se nuk do ta mbaronte dot sërish këtë fjalor e megjithatë ja hyri punës për të bërë sa mundej. Shqipja kish nevojë, e shqiptarët po ashtu. Përpjekja fatale për të risjellë diçka nga puna tij dhjetravjeçare, dëshmon në një farë mënyre bjerrjen e besimit se Fjalori i tij, përfunduar në fillim të viteve të Dyzeta, mund të rigjehej, dhe nga ana tjetër, ngulmi për të dhënë ç’të mundte edhe në kushtet që u krijuan për të nga Paslufta, na shtyn të kuptojmë se Kruja, më fort se kushdo në elitën e diasporës së re arbënore, kish parandjerë se gjuhës shqipe i kanoseshin rreziqe te mëdha; Shqipja, sikurse pesë shekuj më parë, aty në momentin e rënies së Arbënisë në zgjedhën osmane, ndodhej në një kapërcyell të ri por të një natyre tjetër; në atë kapërcyell të cilin George Orwell e përshkroi aq realisht e ngjethshëm në Apendiksin e Tetëdhjetëkatrës së tij. E përshkroi taman kur Kruja vendosi rishkrimin.
Nuk kemi nga Fjalueri, kurrgjë tjetër pos bocave të avancuara të germave A dhe B, por vlera e tij sot shpalohet e plotë, ngado që ta marrësh, si për nga lënda që ofron, e në mënyrë të veçantë për nga kumti shkencor (krejt i ri për ne) dhe njiherit aktual edhe në botë. Te kjo e dyta vlerë do të ndalojmë më imtisht në vijim.
Kësisoj duket se dy germat që po paraqesim këtu, janë testamenti i mbramë i Mustafa Merlikës, burrit nga Kruja që shenjoi historinë e re të Shqipërisë, dhe tek e mbramja u shenjua dhe ai vetë duke u flijuar në naltoren e ndeshtrashave të atmes së tij.

Kjo vepër i takon një rendi krejt të ri të leksikografisë shqipe, asaj të fjalorëve kritikë, ndaj lypej këtu, edhe më fort se gjetiu, konsulta e këshilli mes profesionistësh. Shkalla e lartë e profesionalizmit të Krujës kërkonte doemos njohës të t’njëjtit nivel profesional, porse, i gjendur në izolim të plotë nga komunikimi me dijetarë të këtushëm si Xhuvani, Ashta e Çabej, autorit tonë s’i mbetej tjetër veçse t’u drejtohej albanistëve që gjendeshin tej perdes së hekurt. Norbert Jokli asokohe kish vdekur, kështu pra e gjejmë mëse normale që recensën e këtij fjalori nisi ta bënte dora-dorës njëri ndër albanistët më në zë të kohës, Giuseppe Valentini alias At Zef Valentini, i cili e njihte Shqipërinë dhe zakonet e saj si asnjë i huaj tjetër. Valentini i bën një recensë të hollësishme fjalorit, tue fillue nga lema A, duke qenë i ndërgjegjshëm se ky do të ishte i pari fjalor kritik i gjuhës shqipe. Në fakt, sugjerimet e Valentinit janë kryesisht të natyrës filologjike. Ai jo vetëm që nuk i bën vërejtje të natyrës gjuhësore (e kush e njihte atbotë gjuhën e Shqiptarëve si Kruja!), por përkundrazi skicon një recension për ta nxitur Krujën t’i zgjerojë ende më tej analizat fjalore, e mundësisht në çdo zë të fjalësit.
Pyetja e parë që ia beh në këso rasash është kur e ndërpreu Kruja punën me fjalorin. Kohën e ndërpremjes na e shenjon një letër e Krujës drejtuar Karl Gurakuqit, të cilën ky i fundit e përmend duke e cituar në një shkrim me rastin e motmotit të vdekjes së mikut të tij. Letra daton 20 shtator 1958, vetëm tre muaj para se Kruja të ndërronte jetë. Në të ai rendit plot 15 punime të vetat të pabotuara, dhe në renditjen e katërmbëdhjetë gjejmë “Sprovë për një Fjaluer kritik (vetëm A e B)”. Kjo letër posë tjerash mbyllet me fjalët: “Kaq, e mbas këtyne mos të presë mâ Shqipnija shkrime prej meje! Unë kam dekun tashmâ e asaj Zotynë i lashtë bijt tjerë”. Ndoshta gjendja shëndetsore e ajo shpirtnore bashkë ja kishin mpakë fuqitë këtij Sizifi shqiptar. Por kohën e ripunimit na e jep vetë Kruja kur shtjellon lemën “brishtnuer” e ku thotë se “vjeta e jonë 1953 s’âsht brishtnore, se numri 1953 nuk dahet katërsh”. E me këtë merr fund çdo hamendje lidhur me kohën e ripunimit të veprës.

Parë sot në sintezë me të gjitha filozofitë përfaqësuese të atyre që kontribuan në selitjen e gjuhës së përbashkët, M. Kruja duket se ofron një filozofì tepër të plotë të këtij procesi, qe afërmendsh duhej të ishte edhe subjektiv (i udhëhequar nga politikat gjuhësore) po edhe objektiv (përfundim i vetvetishëm i lavrimit të shqipes). Këtë dualitet Kruja e ka gjithnjë parasysh dhe mundohet qysh së pari të caktojë masën e ndërhyrjeve të individit (gjuhëtarit, shkrimtarit, politikanit etj.) dhe masën që vendon bashkësia e përdoruesve në rrjedhë të kohës. Le ta shqyrtojmë këtë argument në paralelizëm me filozofitë gjuhësore të ligjërimeve simotra me shqipen.
Duke u hedhur një sy përvojave planifikuese që kanë përcaktuar gjuhët e selitura rrotull nesh, vemë re se ato janë disa duarsh: Frengjishtja për shembull është udhëhequr më së shumti nga parimi etimologjik. Kjo vërtet i ka siguruar përmasë kohore dhe motnim frengjishtes, por nga ana tjetër e ka larguar shumë drejtshkrimin e saj nga drejtshqiptimi dhe, në ditët e sotme, kur dija është në stadin social të saj, pra alfabetizimi i popullatës është punë e kryer, një largesë e tillë sistemike rrit shumë koston e nxënies së drejtshkrimit e po ashtu edhe të drejtshqiptimit nga bashkësia frengjishtfolëse. Pesha e ekzagjeruar e etimologjisë në punë të frengjishtes letrare ka mëse një shekull që është përshfaqur si problem (shih Kursin e Saussure-it) dhe sot propozohet të ndërmerren ndërhyrje ekuilibruese me shtysë fonologjike (b.fj. Nathalie Cauche te “L’orthographe&rdquosmiley.
Në një tjetër grackë gjendet sot serbishtja, e cila fillimisht e për mjaft kohë iu referua kryekëput parimit fonologjik, vendim ky që buroi edhe për shkak të zgjedhjes grafematike cirilike, pas së cilës çdo tingull përfaqësohej nga një germë. Por varieteti që u konceptua në këtë mënyrë, nisi të japë shenja insufiçence kur asaj iu desh të përballej me nevojën terminologjike për shenjues të rinj në truall të regjistrit formal dhe të mendimit abstrakt. N’atë stad vendimet e pjesshme që u ndërmorën, dolën jashtë nga filozofia fonologjike, duke u bërë kësisoj shkas për teprì vullnetesh individualiste, në të cilat u desh të mbizotëronin vendimet morfo-gramatikëzuese, pasi ato etimologjizuese do t’i binin fort ndesh natyrës së përgjithshme të serbishtes letrare e asaj tradicionale. Një ndeshje e tillë filozofish të panjësuara e ndau këtë gjuhë në dy palë shtresa të larguara nga njera-tjetra: më nj’anë qëndrojnë fjalët e fondit historik, në të cilat ndjehet përditësimi i vijueshëm i kohëve dhe gjurma e përdorimit të folur, e m’anë tjetër qëndrojnë shenjuesit neologjikë të ndërtuar afërmendsh me rrugë individuale, të cilët janë ose thjesht huazime sipërfaqësisht të përshtatura, ose farkime të gramatikëzuara, krijuar si kompozite, mbi të cilat, sikundër vlerëson A. Meillet, parimi fonologjik nuk ka mundur të veprojë.
Mund të vijohej sërish me shestime modelesh gjuhësore, por duke u mjaftuar me analizën e dy paradigmave të mësipërme që u kodifikuan duke ndjekur secila një parim bazë të përkundërt me tjetrin, vihet natyrshëm në përfundimin se fonologjia dhe etimologjia përcaktojnë në fakt edhe natyrën e një varieteti të normalizuar.
Ç’përfaqësojnë në vetvete këto dy parime? Qëndrimi fonologjik ndaj gjuhës së përbashkët don të thotë që varieteti të përfaqësojë vullnetin pak a shumë të lirë të përdoruesve dhe realizimet e ligjërimeve të folura të tyre. Ndërsa qëndrimi etimologjik shpreh vullnetin e historianëve të gjuhës për të konservuar në këtë varietet protoformat gjuhore. Më tej akoma, parimi i parë përfaqëson kolektiven në gjuhësi, i dyti individualen. Kruja i ka mëse të qarta këto dy natyra përfaqësimi, ndaj duket se në hartimin dhe analizat e këtij fjalori ai nuk zgjedh as modelin frëng e as atë serb. Nga sa kemi analizuar, vemë re se Kruja aplikon gati gjithkund analogjinë e cila në gjuhë është faktor i modeluar prej kolektives dhe prej kritereve fonologjike. Porse i vetëdijshëm se analogjia rrezikon të shtyjë në skajet e përdorimit mjaft forma të cilat mandej përdorimi i bjerr, Kruja vendos ta aplikojë pikërisht mbi këto forma kriterin etimologjik duke gjetur mjeshtërisht rrugën e rihedhjes së tyre në qarkullim, pa i rënë ndesh sistemit të formuluar mbi baza fonologjike. Protoformat e etimologjizuara ai zgjedh t’i përdorë ose në fushë të terminologjisë, ose për të çliruar fjalët polisemike nga polivalenca e tyre semantike, që në fakt e tkurr fuqinë emërtuese të një gjuhe dhe ja ul mendimit saktësinë. Sa për një shembull mund të vërehen se si i ofron ai protoformat ndëlgoj dhe bultis (të parën për lat. intelligere dhe të dytën për fr. aprouver). Kësisoj ai mëton t’i çlirojë fjalët semantikisht të ngarkuara duke synuar të nxjerrë hiponime nga hiperonimet.
Shkalla e sotme e dijes mbi gjuhën i jep plotësisht të drejtë kësaj zgjedhje të Krujës, pasi qoftë për terminologjinë, qoftë për hiponimet lypet që shenjuesit që ofrohen të jenë “të pastër”, pra kuptimisht të pangarkuar. Duke qenë protoforma, ato gëzojnë njëkohësisht dy veti: janë të përftuara nga marrëveshja historiko-sociale, pra të fonologjizuara dhe m’anë tjetër, bashkësia e përdoruesve për shkak të vjetërsisë e ka humbur kujtesën mbi to, pra janë semantikisht të pastra sikundër lypet. Ky është raporti që vendos mjeshtërisht Kruja mes kolektives dhe individuales në gjuhë, duke e ushqyer edhe ndërhyrjen individuale, aty ku mundet, me lëndë kolektive.

Gjatë procesit të instalimit të menjëhershëm të diktaturës dhe mandej të totalitarizmit të vijuar, u atrofizuan në mënyrë progresive konceptet abstrakte tok me fjalët që i shenjonin këto koncepte. Madje edhe një burim i rëndësishëm konceptesh abstrakte sikundër filozofia (e cila bëhej si disiplinë studimi ndër shkolla), qe vetëm me natyrë materialiste. Bjerrjen e fjalëve që shenjonin koncepte abstrakte e ka ilustruar mjeshtërisht Orwell në Apendiksin e librit të tij “Tetëdhjetekatër”. Refleks pasues i bjerrjes së fuqisë abstraguese të Shqipes si pasojë e dhunës ideologjike në të, qe në një hap të dytë edhe varfërimi i shenjuesve konkretë. Në këtë fushë ka vërtet shumë punë për të bërë, pasi shqipfolësit sot gjenden ngushtë dhe nga mosnjohja detyrohen të shtijnë në përdorim veç një grusht fjalësh. Do ofruar sot pikërisht ajo saktësi semantike që japin lemat e Krujës, i cili ndoron mirë gjuhën e popullit, atë pandialektore, dhe kjo i jep siguri në klasifikimet hierarkike ose sasiore të shenjuesve të ndryshëm. Kështu ai dallon qartë, dhe mandej rendit sipas rëndësisë rrjedhjet e ujrave në: vijën, përroin, sheun, lumzën dhe lumin; ndërkohë që sot pavarësisht nga të shenjuarit e shumtë, shenjuesit janë reduktuar në dy syresh: përroi dhe lumi. Ky është edhe problemi më i madh i shqipes aktuale. Me fjalë të tjera gjuha shqipe ka në fond të saj vërtet shumë fjalë të moçme që dëshmojnë autenticitet, por repertori i fjalëve të përdorimit të sotëm është tejet i ri. Kjo pasi normalizimi i kësaj gjuhe që sot përdoret, ja ndërpreu asaj lidhjet me traditën. Varieteti që u përcaktua e u nguc si i përbashkët, nuk i ngjan aspak fytyrimit që jep Wittgensteini duke thënë se “gjuha jonë është si një qytet i moçëm: një labirint rrugicash, shtëpish të vjetra e të reja, shtesa pallatesh bërë në epoka të ndryshme, rrethuar nga brezi i lagjeve të reja periferike. Të përshkruash një gjuhë don të thotë të përshkruash një formë jete”. Sot është vërtet problem i ndërlikuar hedhja në përdorim e fondit gjuhor, pasi shumë fjalëve u është bjerrë vlera si pasojë e mosqarkullimit dhe stanjacionit të gjatë. Tek e fundit, kështu cilëson edhe Saussure: “fjalët janë si monedhat; vlera e tyre rritet vetëm nëse qarkullojnë”.
Duke u ndalur te prurjet e reja, themi se çdo neologjizëm i shtënë në punë nga Kruja, është tipik e kudo që ta hasësh, edhe jashtë konteksit të këtij fjalori, mund ta dallosh fill gjurmën e autorit, të pandashme nga gjurma e kohës dhe bashkësisë. Kete mund ta shohim psh tek lema admiruem.

Veç ruajtjes së përmasës kohore, bën përshtypje edhe skrupulltia semantike dhe e drejtpërdrejtë që kanë sugjerime të tilla. Një skrupulltì të tillë, sa i takon shenjimit të një koncepti përmes një fjale, e hasim te Saussure, i cili në shënimet e veta shkruan se “njohja e një fenomeni apo një veprimi të arsyes nënkupton paraprakisht përkufizimin e një termi të çfarëdoshëm; jo përkufizimin e rastësishëm që mund të japim përherë për një term relativ në lidhje me të tjera terma relative, duke u sorollatur përjetësisht në një rreth vicioz”.
Këtij rrethi vicioz që e le gjithnjë të pazgjidhur çështjen gjuhësore, duhet t’i jetë druajtë Kruja, dhe kjo vetëdije ngjan se ka ushqyer dhe saktësinë e tij të vijuar. Përballja e shtetit të ri shqiptar me nevojën e papërmbushur për një mori institutesh e zyrash që do duhej të kishin emërtesa shqipe, shtyn gjithashtu Krujën të mbështetet në modele linguistike të sprovuara të vendeve të tjera, por t’i mbushë këto struktura me lëndë autoktone siç propozon psh kundrejt fjales maternitet qe e gjen te papershtatshme.
Nga kjo pikëpamje, e cila më fort se me larminë e gjuhës, lidhet përsëdrejti me saktësinë saj, pra me saktësinë e mendimit, nuk mund të mos vërehet se sot dija jonë mbi gjuhën është katandisur vërtet mos-më-keq nga didaktët e saj si dhe nga shkrandja e energjive të panumërta për dekada të tëra në vorbulla metagjuhësore, ndërkohë që askush nuk na mësoi ne e nuk po i mëson fëmijët tanë me atë durim e dashuri (deri në fshikullim) me të cilën Kruja spjegon si më poshtë:
bletë -ta: (sh. -të-t) bleta nuk âsht emën i secilës mjalcë (mjalcëz, mizë blete), por i të gjithave bashkë, âsht emën bashkuer si p.sh. bagtija; prandej âsht gabim me thânë: më zûni nji bletë, por nji mizë blete, nji mjalcë; nuk thohet krinë bletësh (si tufë dhênsh, dhish&eumlsmiley, por krinë blete; jo zgjue bletësh (si vathë derrash), por zgjue blete; iku, duel bleta nga zgjoi, bleta na ep mjalët (mjaltët, mjaltin, mjaltën);
Prirja e theksuar didaktike gjendet gjithkund në fjalorin e Krujës. Mjaft të vërehen një mori pjesëzash spjegimore që dalin nga konteksti i ngushtë i një fjalori kritik. Por mendojmë se në kushtet e një Shqipërie, në të cilën po formësohej s’parit herë gjuha e një administrate shtetërore me të gjitha efektet moderne, ky qëndrim prej mësuesi ishte i domosdoshëm.

Është tashmë proverbiale revolta e Krujës kur ndesh në barbarizmat a fjalët e sajuara nga administrata edhe kur ekziston gjegjësja shqipe; në kësi rastesh ai shpërthen me shprehjen: “nji ndër sa shëmtime tjera qi i kanë falë gjuhës s’onë administrata kombtare prej thesarit të paditunisë së saj”. Lidhur me barbarizmat do nxjerrë në pah edhe fakti se Kruja është i vetëdijshëm për prirjen europianizuese të gjuhës shqipe si një rikthim në rrënjët e saj paraosmane, ndaj ai jo vetëm mban një qëndrim purist ndaj europianizmave të hyra me portë turke, si në rastin e abanozit, por është kundër krijimit të leksikut të ri me rrënjë turke apo zgjerimit kuptimor të fjalëve të vjetra turke.
Kruja është kritik i rrallë e me një përpikmëri të lartë shkencore ndaj fjalorëve të deriatëhershëm të gjuhës shqipe, veçanësisht ndaj atij të Mannit, të cilin e veçon duke e çmuar si mbledhës të palodhur, por dyshon mbi burimet ushqyese të këtij fjalori, e sidomos kur burimet janë nga autorë të huaj. Kritikë të mirë ka vende-vende edhe ndaj Fjalorit të Bashkimit, saku thuajse aspak ndaj Kristoforidhit, për të cilin ndjehet se ruan një nderim të veçantë. Respekt i heshtur vërehet edhe për humanistin tonë të madh, Buzukun, format gjuhore dhe fjalët e të cilit Kruja duket se nuk i ve kurrë në dyshim.

Sa i takon lëmit të historisë së fjalëve, e shohim të udhës të mos ndalemi gjatë tek shestimet etimologjike që bën Kruja, fort të çmueshme nga kjo pikëpamje, pasi besojmë se në këtë pikë ky Fjaluer mund të jetë objekt i një studimi të mirëfilltë. Por meqë jemi në lëmë të etimologjisë po përmendim se te ky fjalor Kruja hedh një sërë hipotezash, po edhe vërtetimesh për fjalë turke të marruna nga shqipja (psh fj. bunar), e mandej të përhapura me portë turke ndër gjuhë të tjera të Ballkanit. Kjo është një tezë ende e pashtjelluar sa duhet nga shkenca jonë dhe ka lidhje të drejtë me pohimin e E. Hampit se shqipja ka luajtur një rol shumë më të madh, nga sa i njihet, në formimin e gjuhëve ballkanike.

Kruja mund të cilësohet pa droje si ai filozof i gjuhësisë së aplikuar që i kapërceu tutjetëhú sinorët e ngushtë të gjuhësisë shqiptare, duke mbetur përbotnisht pionier edhe i gjuhësisë moderne europiane. Qe vërtet pionieristike të ndërmendej gjenerativizmi thuaj tri dekada para se ai të formulohej si rrymë linguistike, e mandej të synohej aplikimi i tij fill e në simbiozë me strukturalizmin që sapo kish nisur të fitonte terren metodologjik në Europë. Në këtë kuadër vlen të kujtojmë edhe faktin se mendimi gjuhësor europian ka plot tri dekada që po përpiqet të verë në emërues metodologjik të përbashkët Chomskyn gjenerativist e natyror, Saussurin strukturalist e historiko-social dhe Derridánë post-strukturalist e dekonstruksionist.
Selitja e qytetëruar e mendimit shqiptar, pa e larguar këtë mendim nga rrënjët e etnosit e të historisë së vet, besojmë të ketë qenë edhe sfida që Mustafa Kruja, e gjithë të ngjashmit me të, morën përsipër që prej agut të Rizgjimit Kombëtar. Dhe ata zgjodhën drejt ta fitonin sfidën e qytetërimit të mendimit përmes gjuhës, duke i shërbyer mugullimit të gjuhës shqipe, pra përmes plotësimit të mozaikut të shprishur gjuhësor. Përzgjedhja e këtij shtegu besojmë se shpjegon edhe pjerrjen e vetishme të Krujës - politikan e shtetar - për kah lami i gjuhësisë, e veçanërisht nga ai i leksikografisë e gramatologjisë.
Mundime të tilla nuk kanë çmim dhe shpërblesa e tyre shkon në fakt in re ipsa, pra shkon në vetë rendin e filozofisë mbi shqipen e përbashkët. Sot trashëgojmë filozofinë gjuhësore të Krujës jo thjesht si dije, por si dorëzanì, si dritë e si shtysë për t’i kthyer gjuhës aktuale njomshtinë që i mungon. Kjo dorëzanì vlen më shumë se çdo lëvdatë dhe lyp mirënjohjen tonë. Nuk e kam fjalën thjesht për mirënjohjen e një rrethi të ngushtë gjuhëtarësh a letrarësh, por për atë ndjesi të thellë që duhet të ruajë në zemër për Mustafa Krujën çdo individ i bashkësisë shqipfolëse, e madje edhe ata që sot ende s’kanë lindur.

35 Komente

Hmm, s'më duket si artikull gazete. Për publikun e gjerë duhet pikësëpari të na thoshte se çfarë është fjalori kritik. Plus duhet të shtjellonte më shumë rrethanat e historinë. Kisha tërë atë interes kur lexova titullin, por kam lexuar gjysmën e artikullit dhe akoma s'po marr vesh gjë.

Edhe te te gjithin po ta lexosh, sic bej zakonisht une ,prap nuk do te kishe kuptuar gje . Ose te pakten  eshte nga ato raste kur nuk kuptohet  se cfare ka dashe te thote pruresi Sic duket Merlika nuk ka folur shqip  se po te kishte folur Shqip ky prures do na kishte thene cfare eshte fjalori, do kish prure ca data kur filloi , perse u nderpre, si eshte e mundur nje K/Minister te mos kete mundesi botimi etj etj etj pra  justufikoje veten me te drejte per "nderprerjen", se te tilla prurje jane "o lum e prua". Ose dikush duhet te vije te sqaroje cfare eshte kjo...ja psh ..." Veç ruajtjes së përmasës kohore, bën përshtypje edhe skrupulltia semantike dhe e drejtpërdrejtë që kanë sugjerime të tilla. Një skrupulltì të tillë, sa i takon shenjimit të një koncepti përmes një fjale, e hasim te Saussure,""" ??????????

Madam Shamku-Shkreli ka marre nje referat shkencor e ka botu ne gazete demek po bo shkence si puna e Klosit me i llaf.

Po behet e modes kjo lloj reklame personale, ne nje te perditshme mund te kete maksimumi nje kuriozitet rreth "fjaluerit" po jo nje kumtese shkencore.

Po sic duket me kete lloj reklame Madam Shamku-Shkreli po pregatitet per Ministre Arsimi.

 

PS. e lexova te gjithen thjesht per kuriozitet ku desh me dal dhe sa mund ti interesoje kjo nje lexuesi te mesem.

Shume mire e beni! Vazhdoni shifni karrieristin, katunarin, antikombetarin, te shiturin, interesaxhiun pas cdo njeriu qe perpiqet te jap edhe nje kontribut sado te vogel. Autoria eshte gjuhtare, per cfare prisni ju te shkruaj ajo?

Mua me duket nje shkrim aq i pasur sa ka vend per te perfituar dhe kuptuar dicka si ai qe nuk merr vesh shume nga gjuhesia si edhe gjuhtari i mirefillte.

 

Po ka vend per te perfituar po te ishte sintetizuar sa per nje artikull kuriozitetesh, lexuesit te mesem te nje te perditshme shqiptare as qe e merr mundimin te lexoje nje shkrim te tille.

O Uk nuk shikoj asgje une pervecse nje vazhde te protagonizmit bosh te beniamineve te Rames.

Hiqi syzet politike dhe lexoje mire:

Per lexusin e zakonshem tregohet qe ka nje nisem per nje fjalor kritike ne gjuhen shqipe, te cilin as nuk e kemi pasur as nuk e kemi por qe kjo nisme fare mire mund te sherbej si nje model.

Per ate qe do te dije pak me shume tregohet se cfare eshte ky lloj fjalori, si eshte perpiluar. Tregohet se duke e perdorur gjuhen ne forme kritke dhe duke e njohur mire origjinen e fjaleve, e zbukuron te folurit dhe te shkruarit dhe pasuron edhe gjuhen.

Per ata qe duan te dine akoma me shume per gjuhen jepet edhe informacion gjuhesor mbi modelet e saj dhe se si ky fjalor u ka paraprire disa teorive gjuhesore.

Per ate qe ka qejf historine jepet edhe informacion mbi datat, emrat e gjuhtareve qe kane kontribuar, por edhe nje leksion te mire per politikanet tane qe e barabarizojne gjuhen shqipe me shume se te gjithe ne te marre se bashku. Dhe te mendosh sa larg jane keto te sotmit e te djeshimit nga modeli i Mustafa Krujes.

Te siguroj qe te gjitha keto jane ne artikull, vecse duhet te zhvishesh pak nga paragjykimet qe t'i shohesh.

Ujk, ke ndonjë informacion që ne të tjerët nuk e kemi, apo këto përfundime i nxore nga leximi i artikullit?

Sepse, ndoshta ke tëdrejtë ti që unë s'di të lexoj, por kaq sa ke thënë ti, as artikullshkruesi nuk i kishte thënë rreth fjalorit.

Ujk, nuk kam pse të vë në dyshim gjykimin e artikullshkrueses, por sido që të jetë... dy gërma janë të shkretën A dhe B... të ishte një vepër e kompletuar, edhe do të ngjallte të paktën kureshtje (dmth edhe sikur të mos kishte vlera të vërteta), por ky gjymtim, nuk mu duk të meritonte gjithë atë artikull a thua se kishte gjetur origjinalin e Mesharit të Gjon Buzukut.

Edrus, lexoje mire artikullin se L.Sh. thote qe ka rendesi metodologjia dhe prandaj zgjatet te ta sqaroje ty dhe mua. Por ne te njejten kohe eshte duke komunikuar edhe me gjuhtaret sepse ka nje debat te hapur per keto ceshtje.

Akademia ne Shqiperi eshte ajo qe eshte, dhe fatkeqsisht ka ngelur rrugeve dhe shkruan neper gazeta, por kjo nuk don te thote se meqense ua plasi Sala dhe politika dyert surratit duhet t'ua plasim edhe ne.

Ujk, jam adhurues i përdorimit të gegërishtes, bile jo asaj të folurës, por sidomos asaj të shkruarës, sidomos kur është e Shkruajtur siç duhet (dmth nga njerëz që e NJOHIN dhe DINË ta shkruajnë. Kur përdoret në kontekstin lokal dhe në aspektin kulturor kombëtar, do të doja që të studiohej dhe të kishte një gramatikë të vehtën që edhe të "rregullonte" nëndialektet e tjera.

Ky vlerësim nuk do të thotë se GJUHA ZYRTARE SHQIPE ka nevojë për riformime dhe revizionime. Gjuhëtarët, nëse duan të punojnë, të punojnë për të përmirësuar atë që është lënë pa inkuadruar brënda rregullash dhe ligjesh rigoroze të gjuhësisë, por jo ç'do fleushkë të stërzverdhur nga koha të kërkojnë ta paraqesin si gjenezën e gjuhës dhe prej saj të marrin spunto për të rishikuar gjithçka.

Edrus,

Problemi yne eshte se e kemi humbur besimin tek elita per shume arsye, shumica do thosha une jo per faj te tyre por per faj edhe te irracionalitetit te botes dhe diskursit shqiptar, pjese e te cilit jemi edhe une e ti. 

Une nuk e di se nga c'kapacitet flet ti dhe per c'arsye mendon se "nuk do të thotë se GJUHA ZYRTARE SHQIPE ka nevojë për riformime dhe revizionime" Gjuha ndryshon, pasurohet ose varferohet, sipas rastit. Dhe une nuk di ndonje gjuhtar qe e kundershton kete, si ata pro variantit zyrtar ashtu edhe ata qe shkojne aq larg sa te kerkojne nje variant paralel. Megjithate une jam i prirur t'i besoj L.Sh.-se e gjithe gjuhtareve si dhe vendimeve te tyre kolegjiale sesa te rri e te shpik rroten ketu tek peshku. E lexoj peshkun per t'u informuar dhe diskutuar, por vetem kaq.

Do ofruar sot pikërisht ajo saktësi semantike që japin lemat e Krujës, i cili ndoron mirë gjuhën e popullit, atë pandialektore, dhe kjo i jep siguri në klasifikimet hierarkike ose sasiore të shenjuesve të ndryshëm. Kështu ai dallon qartë, dhe mandej rendit sipas rëndësisë rrjedhjet e ujrave në: vijën, përroin, sheun, lumzën dhe lumin; ndërkohë që sot pavarësisht nga të shenjuarit e shumtë, shenjuesit janë reduktuar në dy syresh: përroi dhe lumi. Ky është edhe problemi më i madh i shqipes aktuale. Me fjalë të tjera gjuha shqipe ka në fond të saj vërtet shumë fjalë të moçme që dëshmojnë autenticitet, por repertori i fjalëve të përdorimit të sotëm është tejet i ri

Edhe dicka tjeter qe lidhet shume me debatet qe behen sot rreth dialekteve dhe qe e ben kete prurje aspak rastesore, pa harruar varferine e gjuhes dhe te shprehjes qe ishin prekur me qarte dhe jo midis rrjeshtash.

O Uk e para syzet politike i kam hudh me kohe, kam syzet e meritokracise.

e dyta pervec perroit dhe mjalces pjesa tjeter ishte kinezce gjithnje per lexuesin e mesem te nje te perditshme qe lexon duke rrufitur kafene e pastaj merret me punet e veta.

e treta kjo qe ka te beje me debatin rreth dialekteve kjo shoqja si dhe Klosi e nje takem i gjate pseudo intelektualesh e gjuhetaresh qe duan te rishikojne (per protagonizem) Kongresin e Gjuhes shqipe, duhet theksuar nje kongres mbare kombetar nga te gjitha trevat shqipfolese, qe e beri shqipen nje gjuhe moderne.

 

O shoku je shkencetar merru me shkence e bej shkence me seren e shkencetareve, ose je pordhac qe do te shesesh nje fare kulture te injorantet kjo bashke me nje takem hyne te pordhacet.

hajdarmoz,

Kush e percakton lexuesin mesatar shqiptar? Perse u dashkan matur gjerat me kutin e emeruesit me te vogel te perbashket, dhe pastaj t'i quajm edhe "pordhacer" sepse shkruajne neper gazeta me nje gjuhe qe nuk i pershtatet gjuhes se kafeneve?

po sipas teje per ca jane revistat shkencore??? me arsyetimin tend i bie qe ti shkruajme te gjitha qe nga gjuhesi der te fizika kuantika te 55 ose me mire fare te Playboy ose Hustler.

Po se njerzit me mend nuk lexojne me gazeta shqiptare po futen si zotni ne internet e informohen.

vetem informacion qe nuk ke gjen ne gazetat shqiptare dhe shkrimi me siper eshte ilustrimi me i mire.

Hajdarmoz,

Do ishte shume mire qe revistat shkencore te lulezonin ne shqiperi. Megjithate varet nga preferencat dhe shijet. Une pershembull preferoj te lexoj NY Times sepse ka artikuj dhe informacion te cdo lloji, qe nga Palestina deri tek informacione te detajuara per mjeksine dhe operacionin ne veshka, apo shpjegimet ne teknologjine e fundit. Pra dua te them se perceptimi yt se ne gazeta duhet te shkruhen vetem "radhiko" per lexues kafenesh nuk eshte i bazuar ne realitet.

Ti gjithashtu ke edhe opsionin ta anashkalosh kete artikull dhe fare mire te besh indiferentin dhe nuk ke pse revoltohesh perse ne gazete eshte shkruajtur nje shkrim qe e kapercen inteligjencen normale.

o Mik edhe te NY Times edhe ne cdo gazete te botes ky shkrim nuk do botohej ne kete forme bruto sic eshte sjelle ketu.

Une edhe mund ta anashkaloj shkrimin dhe ne rastin konkret nuk po e bej se po me gerric qellimi i shkronjesit te shkrimit qe per medimin tim nuk ka fare per qellim te na thote se Mustafa Merlika ne kohe te vet eshte marre me nje Fjaluer dhe ashtu erdhi puna e ky Fjaluer u zhduk dhe ne kohen tone ka ardhur vetem ne dy shkronjat e para, kete mendim ma perforcojne edhe shume fakte te tjera si p.sh. 

Për dhjetëvjeçarë të tërë gegët në Shqipëri u trajtuan gjuhësisht si hebrenjtë në Gjermaninë hitleriane, dhe lidhur me këtë apartheid institucionet demokratike kanë një punë kolosale për të bërë.

 

marre nga kjo intervista

 Mbuloje prap...!

Po mire o PF perse u dashka mbulluar? Nuk mjaftuan 50te vjet? Do kishit bere hajer nja 800 e kusur vjet me pare ne kohe te inkuzicionit... po me sa duket asnjehere nuk eshte vone per gjera te tilla.

Ujku! Nuk ka pozite me idiote sesa kur perpiqesh ti shpjegosh se ku qendron humori, dikujt qe s'ka sens humori, ka thene i madhi M.Twain.

PF, here tjeter mos e hidh humorin sic hodhi budallai gurin ne lume ...

vetem se nuk ka nevoje me shku larg e me i rron rrotull me çdo muhabet. duhet me qene konkret ose siç i thone sot pragmatist.

ky artikull eshte i dobet. gjuha (ose me drejt langazhi) e perdorur eshte e merzitshme e pseudo-intelektuale. ai autorin e tij nuk e nxjerr fitues, dmth ai nuk e realizon ate qe ka pas ne koke (qellimi mendoj i çdo shkruesi) para se ta botoje nje shkrim te tille. vetem veten e vet mund te rreje. 

buken mbeshtillshin shqiptaret  ose fshinin menderen, me gazetat dikur. dmth perdorimin ja shifnin tek letra (lenda e pare ose suporti) sesa tek mbrendesia ose permbajtja.

duke qene keshtu nje studiues me mend ne koke dhe qe kupton kaq, aq me shume nese deshiron te preke nje publik te caktuar, ben liber sesa e shkrun problemin e qe e mundon ne gazete. njesoj siç beri Ndreca tek pergjigja qe i dha Shmitt-it. 

dmth zgjidhen arme te barabarta per "dyluftim", keshtu jo vetem problemi qe ngren autori, por edhe ai vete, fisnikerohen.

 

Mundet edhe mos me fole por per te thene se dicka mund te kuptohej "shkencerisht" nga kjo prurje mu duk me interes vetem konstatimi se M.Merlika paska pas njohuri dhe eshte perpjekur te perdore metoda strukturaliste (permendja e Saussure; sic ?) per punimin e tij qe u quajt "Fjalueri". Dhe vetem per kaq po te ishte perqendruar e nderuara Shkreli, gje qe me sinqeritet nuk eshte e vogel, mundet te na shpjegonte se cfare kishte qellim me kete metode...por.....qellimet KARIERISTE, SPEKULATIVE ose me gjuhen time (kurverite e mendimit te KOHES) nuk e kane lene te shtjellohet ndryshe pervecse me terminologji te mjegullt, mendime te percarta e gjoja intelektualizem i shkalles se larte . Asgje pervecse NDERHYRJE ne GJUHEN e sotme me objektiv PERMBYSJEN e SAJ si gjuhe zyrtare sepse eshte dominuar nga TOSKERISHTJA.... Hajde gjuhetare hajde.....Thjesht KOHE e HUMBUR dhe troshitje TRUSH per te gjetur ne te erret nje shkendije sipas vergjeve .."dhe qorri po kerkonte gjelperen ne kashte e xum triala liaala" ( per ta thene qe nuk eshte vetem Bollanua).

Idris,

zonjeza Lulushe po flet per fjalorin e doktor Adhamudhit .

Po pse or burr e merr seriozisht Shamkun ? Kjo sikur te kishte gje ne dore do zmontonte gjithshka e ckado ne kete vend .Po meqe kjo Lulushja shkruan dhe keshtu per autorin

 Lakmoi t’i jepte diçka të munguar “gjësë” që më fort ngjan se dashuroi. E paçka se vetiu, me “gjë” nënkuptojmë gjuhën, prapëseprapë është e pamundur të dallohet çfarë deshi më shumë Mustafa Kruja, gjuhën apo kombin e vet. E pamundur, ngaqë për ne shqiptarët gjuha nuk është ndarë kurrë nga kombi qysh në agshan të kohërave.

atehere une po i tregoj kete : Betimi fashist i "patrioteve" shqiptar

Led,

tregoju ketyre qe u mban leksioni mbi atdhedashurine e madhe te Merlikajve se kush ishte veprimtaria e Merlikes ne favor te kombit. Tregoju gjithashtu qe ti je aq budallaqe sa e lidh patriotizmin me faktin se Merlika nuk i mori peshqeshin prej nje qese floriri Jakamonit, mekenbesit te mbretit te Savojes.

Dhe qe te mso e bej lemsh fare une : kur shkruan per gjuhe , shkruaj per gjuhe dhe mos bej hartime per kombdashurine e Merlikes apo krujes sipas rastit qe ta kesh nevoje.

 

S'late me bajge pa e paraqitur si ushqim.

Idriz,

Po te drejtohem ty sepse, se e di qe do mirkuptohemi ne cfaredo qe te themi.

Te lutem shih rreth e rrotull komentet ne kete blog dhe eja e me thuaj qe jane shfaqje e nje shoqerie e debati te shendoshe?! Ketu kane filluar dhe akuzohen autore e studiues pa teklif, sikur peshkataret te zoteronin celsat e kombetarizmes, akademise dhe gjithe erudicionin dhe nuk kane ngelur per te marre mend nga ndokush por vetem per te kritikuar. Autorja eshte cilesuar me epitete te tilla qe vijojne nga "pordhace" deri tek "budallaqe"e me keshtu radhe, kur ne fakt eshte nder gjuhtaret me te mire, qe edhe ashtu si i kemi i kemi me pakice. Askush ketu qe po diskuton nuk eshte gjuhtar, dhe prape nuk e ka predispozicionin te lexoj dhe vleresoj por vetem te kritikoje apo me keq. I vetmi diskutim i debatueshem eshte ndoshta ai i Koth per bashkepunimin e M.K. me fashizmin qe e mirekuptoj vetem per aq. Por kjo nuk mund te kalohet ne rrafshin gjuhesor edhe shkencor, dhe as mund te jete i vetmi segment qe mund te diskutohet nje figure komplekse si e M.K. qe e ka te shtrire veprimtarine qysh nga shpallja e pavaresise si nje nga nenshkruesit e saj, tek qendrimet humane qe ka mbajtur gjate pushtuesve ku konjuktura e tij politike, por me gjasa edhe veprimet personale , lejuan mbijetesen e cifuteve dhe shume te tjereve.

Por ajo qe dua te them eshte se nuk eshte e thene qe ne te biem dakort per figuren e M.K. per te bere diskutime te llogjikshme dhe normale, dhe se ofendimi i autoreve qe vijne ketu ndoshta duhet te filloj te konsiderohet si i papranueshem si kusht fillestar per t'i diskutuar shkrimet e tyre. Peshku po kthehet nga nje arene e hapur ku debatohet dhe respektohet kultura ne nje gjyq inkuizitor.

Faleminderit per mirekuptimin.

O Uk pse benefitin e inkuizicionit tuhet ta kene vetem keta lloj kerkuesish shkenceore, se shkruajne turlifar idiotesirash me oke ne cfaredo lloj medie???

e lexove ate citatin me siper po ta sjell prap:

Për dhjetëvjeçarë të tërë gegët në Shqipëri u trajtuan gjuhësisht si hebrenjtë në Gjermaninë hitleriane, dhe lidhur me këtë apartheid institucionet demokratike kanë një punë kolosale për të bërë.

me ca tagri shkencor ben kesi lloj deklaratash apo per hir te vanitetit fals qe duan te shesin si miq te pater pllumit e at kumries qe ne fund te fundit mundesia per ta bere shqiperine ne kohe te tyre iu dha dhe e shfrytezuan ashtu sic e shfrytezuan, te pakten as sa 1% e Nolit.

ta thashe edhe me lart shkenca do byth do peersa, nuk shitesh dot si shkencetar se hap ca tema pa lidhje ne ca tavolina qe nuk jane per ate pune ose me mire te themi nuk jane ne nivelin e atij diskutimi se une mund te jem injorant ne gjuhesi po jo aq sa te mos kuptoj qe tema eshte komplet pa LIDHJE.

Idris je i/e nolt plako

S'late me bajge pa e paraqitur si ushqim.

Hajdarmoz,

Te qenit gjuhetar nuk eshte teser partie, dhe as nuk merret si titull nga votat qe merr ne internet, apo ne zgjedhje qendrore apo per komuna.

L.Sh. ato qe thote i ben publike dhe une nuk kam degjuar ndonje gjuhtar te kundershtoj per ato qe thote, perkundrazi. Vetem debati midis gjuhetareve ia jep ose ia heq asaj tagrin shkencor. Fakti qe ti nuk bie dakort me kete, mbetet nje opinion shume legjitim, por nuk ia ve dot asaj ne pikepyetje perfundimet.

Per shembull ti thua:

une mund te jem injorant ne gjuhesi po jo aq sa te mos kuptoj qe tema eshte komplet pa LIDHJE.

Kjo qe thua nuk ka asnje baze. Vetem nje debat shkencor mund ta bej kete.

I ben publike se i duket vetja trasgresive me opinionet e veta, sic po behet mode tani se fundi ne shqiperi. dhe meqenese mikrofonin, ekranin ose faqet e gazetes  ne dore i kane injorantet ose interesaxhinjte dhe keto lloj deklaratash per shumicen injorante jane skup atehere leshohen pa dogane e taksa e rendesishme te jehojne.

Uk ketu po e mbyll dhe po e le si te duash ti se me sa po shoh e paske me shume se interes parimor kete teme pa i meshuar me ati citatit qe ti po e injoron.

Për dhjetëvjeçarë të tërë gegët në Shqipëri u trajtuan gjuhësisht si hebrenjtë në Gjermaninë hitleriane, dhe lidhur me këtë apartheid institucionet demokratike kanë një punë kolosale për të bërë.

I nerum Ujk (prap edhe per kete vit "i zi" ? smiley E kam ate mendim qe thoni Ju dhe mendoj se nuk eshte ndonje hata . Aq mer teper qe prures te nivelit si me siper Shamku eshte futur ne "qorrsokak" si perfaqesues tipik i nje "kurve te mendimit" te kohes . Me sa kuptohet ka pase per qellim te shpalose nje vlere ( une personalisht metoden "strukturaliste" e cmoj shume pa qene ndonje specialist , kuptome drejt) . Me kete metode u jane dhene shpjegime te qendrushme shume dilemave mbi origjinen e e fjaleve. Pra nje metode qe e perdorin ne MASE dhe shume te VLERE gjuhetare nga shume vende te Botes. U bene perpjekje per ta perpunuar edhe si nje nga teorite revolucionare te filosofise. Pra qe ne Shqiptaret te kishim nje NJOHES dhe aq me teper INTERPETUS konkret te kesaj metode ...dhe KUR ????? ne ato vite - them se jo vetem nuk eshte pak por eshte dicka mbreselenese. Vete materiali do te jepte te dhena se cfare niveli kishte etj etj . POR....POR ...POR .... nxitesja e shkaperdredhjeve, formulusja e percartjeve dhe DENGELAVE eshte vete SHAMKU qe tregon se jo vetem nuk ka patur kete qellim  POR...POR....POR... ne te kundert. Ka fshehur KARIERIZMIN e saj nepermjet "mendimit te kurveruar" duke e zhvendosur personalitetin e Mustafa Merlikes nga GJUHETAR ne ATDHETAR smiley te Madh. Ja perse jam plotesisht pa i heq asnje presje nje pene te nderuar si KOTH qe shpreh THELBIN e kesaj prurje nepermjet personalitetit te SHAMKUT. Keshtu i nderuar ujk presim te na vije dikush per te na shpjeguar permbajtjen e "Fjaluerit" por edhe disa shpjegime per te na "futur brenda" kesaj metode te vyer qe quhet STRUKTURALIZMI! Dhe keshtu mendimtare e te ditur ne fushat perkatese nuk do lejojne te shtremberohen prurjet e te shtyhen ato drej individit, vetem ne ato raste kur vete pruresi nepermjet prurjes perdor teorine "A doni me per BELULIN" si Shamku....

Mos i harro keto shkrime dhe pse je zgjedhur deputete. Te uroj suksese zonja Shamku.

ketu ka disa debate 1kohesisht. eshte debati qe eshte rreth faktit se deputetja e re e kuvendit, shkruan tekste gjuhesore neper gazeta dhe demokratet e shajne. por eshte edhe dicka tjeter, se ne kete debat, ajo hyn me argumente shkencore dhe sado te zgjuar te jemi ne te ppu, sjemi gjuhetare ndersa ky debat duhet te behet midis 2 gjuhetareve, njeri pro ketij tkesti (znj. shamku) dhe tjetri kunder, qofte edhe ky socialist ne fund te fundit

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).