Për askund

H. Mecaj

-Po tani?- e pyet ai kapedan Janin.- Ku do të shkojmë?
Kapedani ndalon, u bie me duar veshëve se i bëjnë shumë zhurmë, hap sytë se i lëvizin lentet dhe poshtë, ndën këmbën e majtë, i shket qeska e verdhë e shurrës.
-Nuk e di,- thotë,- po ti e di?
Petrua kapet bosh, mendon një çast, thotë diçka nëpër dhëmbë, që kapedani nuk ka si e dëgjon, se veshët i bëjnë zhurmë, megjithëse i qëllon fort me të dyja duart, prandaj është i detyruar të bërtasë:
-Shkojmë në Askund?
-Mirë,- thotë Kapedan Jani, që duket se kësaj radhe diçka ka dëgjuar,- në askund jemi më të qetë.
Ai e di mirë ç’është Askundi, se e ka parë nga larg shumë herë, megjithëse nuk mund të flasë për peisazhet e tij, pasi ato mungojnë. Nuk ka as male e as pyje, fusha e lumenj jo se jo, mungojnë ngjyrat dhe për qiell as që bëhet fjalë. Megjithatë Askundi për djall e tërheq shumë, prandaj e detyron Petron çdo ditë të udhëtojnë për atje, në atë vendin e largët e të paemër.
Bëjnë si bëjnë e nisen. Dora e Kapedan Janit mbështetur në një shkop, dora e Petros nën sqetullën e Kapedanit. Së pari kalojnë Gjibraltarin, që është ngushtica midis kolltukut të madh dhe tavolinës së rëndë prej mermeri të zi, dalin në Atlantik, ku domosdo , si gjithnjë edhe sot do të fryjë erë e fortë nëntëballëshe, që vjen nga dera pak e hapur e verandës, nisen drejt Karaibeve, ku u dalin para disa njerëz të zinj e muskulorë, që janë ca kukulla sa një bojë njeriu, që zonja Sivri i ka prurë nga udhëtimi i fundit në Egjipt.
Aty Petrua kërkon pak pushim, se i ka lodhur udha e gjatë. Kolombi i shkretë mezi e bëri për disa muaj, pasi humbi një tog nga ato anijet e tij me vela e pasi iu shkretua gjysma e detarëve. Kurse ata, duke patur në timon kapedan Janin, ia dolën në krye fët e fët, pa asnjë humbje të dukshme, bile duke mos pësuar as gërvishtjen më të vogël. Stuhia qe e tmerrshme, balenat dhe peshkaqenët nuk u ndanë gjatë gjithë pluskimit, duke kërcënuar me dhëmbët e tmerrshëm, kurse sirenat nuk u dukën gjëkund. Çudi me sirenat! Të paktën të kishin nxjerrë pak gjokset e fortë dhe flokët e gjatë, pa le të mos këndonin.
Zënë një hotel luksoz, që patjetër është divani me susta të buta e mbulesë prej lëkure, që i ngjan leopardit, ku Kapedani shtrihet e mbyll sytë e lodhur, pasi i ka goditur përsëri veshët, kurse Petrua ia ngre këmbët dhe ia mbledh fort rreth kofshës qeskën e verdhë të shurrës, se i ka shkarë dhe e pengon. Era e Atlantikut bëhet më e fortë, ngaqë dera e verandës është hapur më tepër, siç duket jashtë ka filluar stuhia, vetëtimat bëjnë kërdinë, po ata tani kanë arritur në Karaibe, mu në zemër të Haitit dhe bëjnë kokrrën e qejfit në hotelin me pesë yje “Mirazh”, që arkitekti është kujdesur shumë, t’i ngjajë një divani me susta të buta, veshur me lëkurë leopardi.
“Kushedi sa anije mbyten sonte”– thotë Petrua dhe për çudi të tij, kapedan Jani ka dëgjuar.
“Nisemi”,– thotë ai.- Të shpëtojmë ç’të mundemi!”
Ç’trim i madh ky kapedani! Ç’zemër të florinjtë që ka! Petrua e ndjen veten fatlum, që merr pjesë në aventura kaq të rrezikshme, që nxjerr nga deti aq e kaq fëmijë, gra e burra, i fshin e i vë të ngrohen, që patjetër janë patatet dhe qepët, tashmë të shpërndara mes ujit të shiut, pasi nga përplasja e derës së verandës me karrigen prej hekuri, u përmbys koshi plastik i zarzavateve. Po nuk janë vetëm këto. Petrua me Kapedan Janin japin alarmin në njëqind shtete, të vogla a të mëdha, për ta s’ka dhe aq rëndësi, që ta mbledhin mirë mendjen e mos t’i rrezikojnë kot njerëzit në stuhira të tilla. Tërheqin disa varka, që kanë brenda ca lule të çuditshme, për t’ua çuar atyre që martohen në vende ku tani është dimër dhe s’ka lule. Petrua e di mirë, se ato janë vazot që kanë mbushur ballkonin e gjerë dhe bimët rrezikohen të thyhen nga uragani i saposhpërthyer. Kapedan Jani mërmërit “do veni te nuset me domosdo, prandaj mos e çani shumë kokën ju detarë të gjorë!” dhe i përkëdhel varkat me dorën që i dridhet, domethënë vazot, që Petrua tashmë i ka vendosur pranë kaloriferit.
Pasi pushojnë përsëri, nisen drejt Jugut, megjithëse cikloni vazhdon të bëjë kërdinë. Nuk pyet anija e Kapedan Janit. Ka parë edhe më keq se kaq.
E lënë pas kanalin e Panamasë, atje duhet të kalojnë vetëm kruazierat turistike, kurse një ujk i vjetër deti, i regjur dhe i stëregjur në të gjitha ujërat e botës, e ka nderin t’i bjerë rreth e rreth ngushticës së Magelanit, që në këtë rast janë dy dyert e banjave, ku gjithnjë të pengojnë vendvendosja e telefonit, rafti i vogël i adresave, varësja me katër këmbë e rrobave dhe frigoriferi dy metra i lartë, që zonja Sivri sapo e ka blerë dhe ende nuk i ka gjetur vendin e përshtatshëm. Anija përplaset nëpër shkëmbinj të rrezikshëm, domethënë Kapedani me Petron disa herë gati nuk rrëzohen, pasi përplasen nëpër dyert e banjave. Më në fund shohin akujt e trashë, era fryn therëse, siç duket edhe veranda e dytë, që është shumë herë më e gjerë se e para, qenka hapur nga era.
“Lavdi Perëndisë, nuk pësuam gjë as kësaj radhe nga zoti Magelan!”, thotë me një krenari të pafshehur Kapedan Jani.
“Me ty në timon, nuk do të pësojmë gjë as nga babai i Magelanit!”, thotë me solemnitet Petrua dhe e shtrëngon i mallëngjyer në krahë.
Kalojnë indiferentë ishullin e parëndësishëm të Pashkëve, u bien përqark arqipelagëve të panumërt, s’ua hedhin fare sytë Galapagove, me ato breshkat që ngjajnë si kuaj, as kangurëve të Australisë. Diçka nuk ecën, ndaj Kapedan Jani ndjehet tepër i shqetësuar, domosdo edhe Petrua.
“Kam harruar rrugën për Askund”.
“Do ta gjejmë”, thotë me vendosmëri Petrua.
“Kësaj radhe shtegu qenka fshehur mirë”, shfrehet me inat Kapedani, pasi këput një të sharë aq të rëndë, sa që kushdo e kupton menjëherë, që vetëm detarët e regjur mund të shajnë ashtu dhe më të regjur se Kapedan Jani nuk ka.
-Bëjmë një pushim të vogël këtu në Papuase? – propozon Petrua.
Tjetri pranon, sepse tashmë është shtrirë në shtratin e vet tek, që patjetër ndodhet në koliben e një papuasi me flokë të gjata e truplakuriq, që ende nuk ka hequr dorë nga zakoni për të shijuar mish njeriu, sidomos kur është plot muskuj. Mirëpo para Kapedanit ai rri si pulë e lagur, i shërben gjunjazi, bile me një shenjë të cepit të syrit mbledh një duzinë me gra të hijshme për t’i shërbyer. Kuptohet, tepron ndonjëra edhe për Petron, që qesh i lumtur si budalla, kur ato e gudulijnë duke i larë trupin e zhveshur lakuriq.
Kapedani thërret të madhin e papuasëve dhe i bërtet, sa ai tmerrohet. I kërkon llogari, përse e kanë fshehur kalimin për në Askund, ta zbulojnë menjëherë, se ai dhe miku i tij s’kanë kohë të presin, ndryshe… Këtu kapedani ngec, nuk di të kërcënojë, se nuk u ka bërë kurrë keq, as peshkaqenëve, që i quajnë të egër. Një herë ai ka rrëfyer vetë, se ia shpëtoi jetën njërit, që ishte tigër i vërtetë deti, nuk e la të vdiste, por e tërhoqi deri në afërsi të bregut, e zgjidhi nga rrjetat ku kishte rënë dhe e la të lirë. Kuptohet se egërsira e detit, i erdhi pastaj rrotull, jo për ta falënderuar, po për t’i rrëmbyer një copë nga këmba. Megjithatë, kapedani nuk u zemërua me të vërtetë, se po të ishte zemëruar me të vërtetë, do ta kishte bërë copa egërsirën vetëm me një të rënë të thikës.
Mirëpo i madhi papuasëve trembet, këshillohet, flet me një gjuhë që Kapedan Jani e kupton dhe fytyra i ndrit. E gjeti shtegun. Tani Askundi është i tij.
Petrua e lë tjetrin me papuaset e bukura që e kanë rrethuar, që s’janë tjetër, veçse hijet e fikusëve të mëdhenj që vijnë nga veranda e madhe dhe përplasen e bien mbi shtratin tek të Kapedanit. Merr receptorin e telefonit, bërtet që ta dëgjojnë “këtu është, prit një minutë” dhe i afrohet zotit Jani t’i thotë se një grua e kërkon.
“Sofia? Sofia e bukur?”
“Po, Sofia e bukur!”
Ai merr bastunin, Petrua i vë dorën nën sqetull, kalojnë përsëri arqipelagët e panumërt, Galapagosin, Ishullin e Pashkëve, diçka përplasen nëpër Magelan dhe së fundi arrijnë atje, ku e pret Sofia e bukur.
“Thesari im”, thotë Kapedani. “E mbajte fjalën, më more edhe sot. Më fal që jam i lodhur, por sapo po kthehem nga udhëtimi im i gjatë. Të kam mbledhur dhurata të bukura. Për ty ia vlejnë të gjitha, e vogla ime. Po, po, nuk do vdes dhe, në shkofsha për Askund, se tani e di shtegun, do të ta tregoj të më vish edhe ti. Nuk të dëgjoj, mjalti im, thuaja Petros, mikut tim, se veshët më bëjnë zhurmë”
Petrua merr receptorin dhe nuk i shpëton pa vënë re një si margaritar në cep të syrit të Kapedanit dhe mendon se ai gur i çmuar mund të jetë dhurata më me vlerë për Sofinë e bukur. Flet minuta të tëra në receptor dhe më pas i tregon Kapedanit se sa shumë e do Sofia e bukur. Ajo i lutet të mos vdesë, deri sa të takohen përsëri, si para shtatëdhjetë e pesë vjetëve, kur ai bleu tërë biletat e një vagoni treni, vuri nëpër dritare njëzet e tetë kapele e njëzetetetë bastunë, udhëtuan shtatë ditë e shtatë net vetëm fare, duke bërë dashuri, duke ngrënë e duke e pirë. Asnjë nuk e bën dot këtë, vetëm Jani im, ka thënë Sofia e bukur, sikur e gjitha kjo të ketë ndodhur dje e jo para shtatëdhjetë e pesë vjetëve.
Petrua rrëfen e rrëfen ç’i tha ajo në telefon dhe nuk ka dëgjuar se është hapur dera e jashtme. Zonja Sivri ka hyrë e lagur nga stuhia dhe e nevrikosur nga që është bërë qull. Zonja ka shumë kohë që ka hyrë, po Petrua nuk e ndjen dhe vazhdon të thotë se nesër Sofia e bukur do të marrë prapë në telefon, ai mbase i rregullon diçka aparatet në vesh e ta dëgjojë vetë drejtpërdrejt, të mos i bëjnë aq zhurmë, se e puth dhe nuk do njeri më tepër në botë, se trimin e saj, Kapedan Janin.
Zonja Sivri i bën me shenjë e inatosur Petros, i cili afrohet dhe dëgjon ligjëratën tepër të hidhur të saj, se gjoja Sofia e bukur ka dy vjet që është mbuluar me dhé. Ajo thotë gjithashtu se nuk duhet ta gënjejmë të gjorin edhe për shumë kohë, po ta bëjmë ta harrojë pak nga pak.
Kapedani nuk dëgjon ç’thuhet, i flet me gëzim të papërmbajtur zonjës Sivri për udhëtimin e tyre të egër, për gjithë ata që shpëtuan e tani janë jashtë rrezikut, se si më në fund e gjeti shtegun për Askund. Nuk harron t’i tregojë edhe për Sofinë e bukur, që do ta marrë si gjithnjë edhe nesër në telefon dhe kushedi, në dashtë Zoti, ndonjë ditë do të takohen përsëri.
Zonja Sivri shikon nga Petrua në mënyrë jo miqësore, aq sa ai ndjen keqardhje, jo vetëm për ato pak euro të qelbura që merr duke e shoqëruar Kapedan Janin nëpër gjithë ato rreziqe të panumërta, por edhe pse do aq shumë të jetë pranë mikut të tij, kur ai ta gjejë shtegun e të niset për Askund.

16.07. 2002

Dergoje artikullin me email Printoje artikullin

Komentet janë mbyllur.

Komentet per kete teme jane te mbyllura.
Per t'u mbrojtur nga spam-i, Peshku pa uje i mbyll komentet e cdo teme pas 60 ditesh.

  • Po shikoni nje artikull ne faqen e arkivit te Peshkut pa Uje. Per te pare faqen aktive, shkoni tek peshkupauje.com